Sabahki şakalaşmalarının ardından kampı topladılar. Atlarını hazırlayıp yeniden yola koyuldular. Vaelira, Ejderpencesi’nin çevresindeki yolları iyi biliyordu. Syl ise şehri daha önce birkaç kez ziyaret etmiş olmasına rağmen çevresindeki bölgeleri pek tanımıyordu.
Bir süre ilerledikten sonra önlerinde geniş bir nehir belirdi. Suyun akışı oldukça güçlüydü. Nehir, Kuzey Ruh’u Dağları’ndan doğarak ormanın kıyısına kadar uzanıyor, geçtiği topraklara hayat veriyordu.
Vaelira atını nehrin kıyısında durdurdu.
“Burası güzelmiş,” dedi.
Syl çevresine baktı. Nehrin iki tarafında yükselen ağaçlar, suyun üzerine uzun gölgeler düşürüyordu. Uzakta dağların zirveleri seçilebiliyordu.
“Buraya daha önce geldin mi?”
“Birkaç kez. Ama fazla ilerlemedim.”
“Öyleyse bugün biraz daha ilerleyelim.”
Vaelira ona döndü.
“Her gördüğümüz yere girmek zorunda mıyız?”
Syl gülümsedi.
“Hayır. Ama güzel bir yer bulursak neden olmasın?”
“Seninle gezmenin ne kadar yorucu olacağını tahmin etmeliydim.”
“Daha yeni başlıyoruz.”
Nehir kıyısını takip ederek ilerlemeye başladılar. Bir süre sonra ağaçların arasında, kayalık bir yamacın dibinde karanlık bir açıklık fark ettiler. İlk bakışta sıradan bir kaya çatlağı gibi görünüyordu fakat yaklaştıklarında bunun oldukça geniş bir mağara girişi olduğunu anladılar.
Vaelira atından indi.
“Şuna bak.”
Syl de atından inerek mağaranın önüne geldi. Girişin çevresinde büyük kayalar ve yoğun bitkiler vardı. İçeriden hafif bir hava akımı geliyordu.
“Burada ne olduğunu merak ettim,” dedi Syl.
Vaelira mağaranın karanlık girişine baktı. Sonra Syl’e döndü.
“Bence de gitmeliyiz.”
Syl gülümsedi.
“Ben de tam bunu düşünüyordum.”
İkisi atlarını mağaranın yakınındaki ağaçlara bağladı. Yanlarına silahlarını alarak içeri girdiler.
Mağaranın içi dışarıdan göründüğünden çok daha genişti. Duvarlardan sızan su, zeminde küçük birikintiler oluşturmuştu. İlerledikçe ışık azaldı ve dışarıdan gelen sesler geride kaldı.
Syl elini hafifçe kaldırdı. Avucunun üzerinde küçük bir yeşil alev belirdi. Alevin ışığı, önlerindeki kayalıkları aydınlatmaya yetiyordu.
“Burası pek sık ziyaret edilen bir yere benzemiyor,” dedi Vaelira.
“Öyle görünüyor.”
Bir süre daha ilerlediler. Mağaranın sonunda geniş bir boşluğa ulaştılar. Burası diğer bölümlere göre çok daha büyüktü. Yerde eski eşyalar, kırılmış sandıklar ve altın parçaları vardı. Bazı taşların arasında da çeşitli mücevherler parlıyordu.
Vaelira etrafına baktı.
“Burası birilerinin saklandığı yer olabilir mi?”
“Belki de çok eski bir hazine odasıdır.”
Syl birkaç adım ilerledi. Altınların arasında iki beyaz nesne dikkatini çekmişti. Diğerlerinden farklı olarak ışığı oldukça güçlü yansıtıyorlardı. Neredeyse kusursuz bir biçimleri vardı.
“Şuna bak.”
Vaelira onun gösterdiği yere baktı.
“Ne onlar?”
“Bilmiyorum. Mücevher olabilir.”
Syl altınların üzerinden geçerek parıltıların bulunduğu yere yaklaştı. Eğilip elini uzattı.
Tam o sırada mağaranın derinliklerinden boğuk bir ses yükseldi.
Syl’in eli, beyaz nesnelere dokunmasına çok az kala durdu.
Önündeki şeyler mücevher değildi.
Bunlar, karanlığın içinde saklanan devasa bir yaratığın dişleriydi.
Altınların arkasında kıvrılmış hâlde yatan basilisk başını kaldırdı. Koyu yeşil, köşeli pullarla kaplı gövdesi yavaşça doğruldu. Uzun kuyruğu taş zeminde sürünürken mağaranın içindeki küçük taşlar yerinden oynadı.
Yaratık ağzını açarak tısladı.
Syl elini geri çekmeye çalışırken keskin bir acı hissetti. Basiliskin dişlerinden biri elini sıyırmıştı. Küçük bir kesikten kan sızarken yaratığın zehri de yarasına bulaşmıştı.
“Lanet olsun!”
Hızla geri çekildi ve ikiz kılıçlarını çekti.
Vaelira da yayını eline aldı.
Basilisk başını kaldırarak ikisine baktı. Gözleri karanlıkta parlıyor, ağzından çıkan tıslama mağaranın duvarlarında yankılanıyordu.
“Sanırım burası bir hazine odası değilmiş,” dedi Syl.
“Bunu şimdi mi fark ettin?”
“Biraz geç oldu, kabul ediyorum.”
Yaratık aniden ileri atıldı.
Syl yana sıçrayarak saldırıdan kurtuldu. Basiliskin dişleri taş zemine çarptı ve güçlü bir ses çıkardı. Syl elini kaldırarak Kara Rüzgâr’ı çağırdı. Önünde oluşan rüzgâr kalkanı yaratığın başına doğru savruldu. Ancak basilisk birkaç adım geriye gitmekten başka bir şey yapmadı.
Syl bu kez avuçlarından yükselen yeşil alevleri yaratığa doğru gönderdi. Alevler basiliskin koyu yeşil pullarına çarptı fakat beklediği etkiyi göstermedi. Yaratık neredeyse hiç etkilenmemişti.
“Harika,” diye söylendi Syl.
Basilisk kuyruğunu savurdu. Syl eğilerek saldırıdan kaçındı. Kuyruk arkasındaki kayalara çarparak birkaç parçayı yerinden kopardı.
Vaelira biraz geride durarak uygun bir atış açısı arıyordu. Syl’in önüne geçmek istemiyor, yaratığın hareketlerini takip ediyordu.
Basilisk yeniden saldırdı. Bu kez başını hızla öne uzatarak Syl’i yakalamaya çalıştı. Syl Kara Rüzgâr’la kendisini yana doğru savurdu. Yaratığın dişleri boşluğu ısırırken Syl birkaç adım geriye çekildi.
“Vaelira, dikkat et!”
Basiliskin kuyruğu bu kez Vaelira’nın bulunduğu tarafa doğru savruldu. Vaelira hızla geriye çekilerek saldırıdan kurtuldu. Ardından yayını kaldırdı.
Syl yeniden yaratığa doğru ilerledi. İkiz kılıçlarını iki yanında tutarak basiliskin başına yaklaştı. Yaratık ağzını açıp yeniden saldırıya geçtiğinde Syl yana doğru hareket etti ve kılıçlarından birini savurdu.
Ancak basilisk beklenmedik bir şekilde başını geri çekti.
Syl onun saldırısının bittiğini düşündüğü anda yaratık aniden yön değiştirdi. Bu bir yanıltma hamlesiydi.
Basilisk bütün ağırlığıyla Syl’in üzerine atıldı. Ağzını açarak gövdesinin sağ tarafına doğru hamle yaptı.
Syl’in büyü kalkanı tam o anda devreye girdi. Yaratığın dişleri kalkanına çarptı. Syl fiziksel olarak zarar görmemişti fakat darbenin gücüyle geriye savruldu. Sırtı kayalara çarptığında nefesi kesildi.
“SYL!”
Vaelira’nın sesi mağarada yankılandı.
Basilisk yeniden saldırmak için başını kaldırmıştı. Vaelira hiç tereddüt etmeden yayını gerdi ve oku bıraktı.
Ok, yaratığın açık ağzından içeri girdi.
Basilisk aniden durdu. Başını Vaelira’ya çevirdi. Nereden geldiğini anlayamadığı saldırı karşısında kısa bir an şaşkınlık yaşadı.
Syl için aradığı fırsat buydu.
Yerden doğrulurken bütün gücünü topladı. İkiz kılıçlarını kavrayarak yaratığın boynuna doğru atıldı. İki kılıç da basiliskin boynuna saplandı.
Yaratık güçlü bir şekilde silkindi. Syl kendisini geriye çekerek kılıçlarını kurtardı.
Vaelira ikinci okunu çoktan hazırlamıştı. Okunu bıraktığında basilisk yeniden ona dönmeye çalışıyordu. Ok yaratığa isabet etti ve hareketlerini yavaşlattı.
Syl elini kaldırdı.
Bu kez alevleri önceki gibi yeşil değildi. Daha koyu, daha yoğun bir yeşil ışık avuçlarının çevresinde yükseldi. Ardından alevler basiliskin üzerine yayıldı.
Mağaranın içi kısa süreliğine yeşil ışıkla doldu. Yaratık son bir kez doğrulmaya çalıştıysa da başaramadı. Birkaç saniye sonra hareketsiz kaldı.
Sessizlik çöktüğünde Syl derin bir nefes aldı.
Kılıçlarını indirdi ve Vaelira’ya baktı.
“İyi misin?”
Vaelira ona doğru yaklaştı.
“Ben iyiyim. Sen iyi misin?”
“İyiyim.”
“Emin misin?”
Syl elini hafifçe kaldırdı.
“Yalnızca küçük bir kesik.”
Vaelira onun eline baktı. Ardından gövdesine çarpan saldırıyı hatırladı.
“Az önce seni neredeyse yutuyordu!”
“Yutamadı ama.”
“Bunun komik olduğunu mu düşünüyorsun?”
Syl hafifçe gülümsedi.
“Biraz.”
Vaelira gözlerini devirdi. Yine de yüzündeki endişe tamamen kaybolmamıştı.
“Bir daha böyle bir şey yapmadan önce etrafına bakabilir misin?”
“İki tane parlak şey gördüm. Ne yapmamı bekliyordun?”
“Belki önce ne olduklarını anlamanı?”
Syl kısa bir süre sustu.
“Bunu düşünebilirdim.”
Vaelira başını iki yana salladı.
“Gerçekten inanılmazsın.”
Syl elindeki kesiye baktı. Zehrin etkisi henüz ciddi bir sorun yaratmamıştı ancak yaranın etrafında hafif bir yanma hissediyordu. Bir süre sonra bunun da azaldığını fark etti.
Vaelira onun yanına geldi.
“Emin misin? Yardım edebilirim.”
“Merak etme. Biraz dinlenirsem geçer.”
Vaelira ikna olmuş görünmüyordu ama daha fazla üstelemedi.
Mağaradan çıkmadan önce çevreye son bir kez baktılar. Altınların ve diğer eşyaların olduğu yerde daha fazla vakit geçirmek istemiyorlardı. İçeri girdiklerinde buldukları merak, yerini oldukça haklı bir temkinliliğe bırakmıştı.
Dışarı çıktıklarında nehrin sesi yeniden duyulmaya başladı.
Syl derin bir nefes aldı.
“Bir daha gördüğümüz her mağaraya girmeyelim.”
Vaelira ona döndü.
“Bunu gerçekten sen mi söylüyorsun?”
“Evet.”
“Güzel. Sonunda akıllanmaya başladın.”
Syl gülümsedi.
“Bunun için bir basilisk saldırısı yaşamam gerekiyormuş demek ki.”
Sonraki birkaç günü nehir çevresinde ve yakın bölgelerde geçirdiler. Mağaradaki karşılaşma ikisini de biraz temkinli hâle getirmişti ama gezilerini sona erdirmemişlerdi.
Bazen nehir kıyısında dinleniyor, bazen atlarıyla çevredeki patikalarda dolaşıyorlardı. Birkaç kez daha küçük yaratıklarla karşılaştılar. Bunlar basilisk kadar tehlikeli değildi ve ikili fazla zorlanmadan yollarına devam edebildi.
Syl’in elindeki kesik de zamanla iyileşmeye başlamıştı. Vaelira ise arada bir eline bakıp yaranın durumunu soruyordu.
“Artık iyileşti sayılır,” dedi Syl bir gün.
“Bence yine de dikkat etmelisin.”
“Bunu kaçıncı söyleyişin?”
“Gerekirse daha çok söylerim.”
“Pekâlâ, leydim.”
Vaelira gülümsedi.
Günler ilerledikçe Singothrin’e dönme vakitleri yaklaşmıştı. Syl’in babasına iletmesi gereken haberler vardı ve Vaelira’nın da Ejderpencesi’ne dönmesi gerekiyordu. Bir sabah eşyalarını toparlayıp atlarına bindiler.
Yavaş yavaş kuzeye, Singothrin yönüne doğru ilerlemeye başladılar.
Yolculukları sırasında gökyüzünden gelen güçlü bir kanat sesi duydular. Syl başını kaldırdığında uzakta büyük bir ejderhanın kendilerine doğru süzüldüğünü gördü.
Siyah pullarının arasındaki kızıl çatlaklar güneş ışığında parlıyordu.
Karafırtına.
Ejderha geniş kanatlarını çırparak ikilinin üzerine doğru alçaldı. Birkaç saniye sonra önlerinde yere indi. Büyük gövdesini toparlayıp başını Syl’e çevirdi.
“Bakın hele! Bizim küçük gezginlerimiz!”
Syl gülümsedi.
“Karafırtına. Burada ne işin var?”
“Ne demek ne işim var? Seni almaya geldim.”
Ardından bakışlarını Vaelira’ya çevirdi.
“Demek meşhur arkadaşımız da burada.”
Vaelira gülümseyerek başını hafifçe eğdi.
“Merhaba, Karafırtına.”
“Merhaba, Vaelira. Duyduğuma göre oldukça güzel vakit geçiriyormuşsunuz.”
Syl gözlerini devirdi.
“Başlama.”
Karafırtına keyifli bir homurtu çıkardı.
“Ne oldu? Bir şey mi söyledim?”
“Evet. Daha şimdiden yeterince konuştun.”
“Ben yalnızca duyduklarımı anlatıyorum. Bir mağarada çok hoş bir arkadaş edinmişsiniz diye duydum.”
Syl ona baktı.
“Mağarayı bilmiyordum. Gerçekten.”
Karafırtına başını hafifçe yana eğdi.
“Öyle mi? Bir mağarada, altınların arasında, iki kişi baş başa… Ne kadar da romantik.”
Vaelira gülmemek için başını çevirdi.
Syl iç çekti.
“Orada bir basilisk vardı. Neredeyse beni yiyordu.”
“Ah, evet. Onu da duydum. Sanırım arkadaşınız sizi biraz zorlamış.”
“Karafırtına!”
Ejderha kahkahayı andıran derin bir homurtu çıkardı.
“Ne var? Sadece konuşuyoruz.”
Vaelira bu kez araya girdi.
“Aslında ben de sana bir şey soracaktım.”
Karafırtına başını ona çevirdi.
“Dinliyorum.”
“Syl bana senin çok ciddi ve uslu bir ejderha olduğunu söyledi.”
Syl bir anda Vaelira’ya baktı.
“Ben öyle bir şey söylemedim.”
Karafırtına’nın gözleri hafifçe kısıldı.
“Öyle mi?”
Vaelira son derece ciddi bir ifadeyle başını salladı.
“Evet. Hatta uçarken hiç şaka yapmadığını söyledi.”
Syl artık gülmemek için kendini zor tutuyordu.
Karafırtına birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından başını Syl’e çevirdi.
“Bunu gerçekten söyledin mi?”
Syl omuz silkti.
“Benim ağzımdan böyle bir şey çıktığını hatırlamıyorum.”
Vaelira kıkırdamaya başladı.
Karafırtına ikisine sırayla baktı. Sonunda ne olduğunu anlamıştı.
“Hain kız!”
Vaelira kahkahasını tutamadı.
“Özür dilerim!”
“Hiç de öyle görünmüyorsun.”
Syl de gülmeye başladı.
“Sanırım ikiniz çok iyi anlaşacaksınız.”
Karafırtına başını ona çevirdi.
“Sen hiç konuşma. Bir de bana ciddi olduğumu söylemişsin.”
“Ben hiçbir şey söylemedim!”
“Öyleyse hafızam beni yanıltıyor olmalı.”
Karafırtına yeniden homurdandı. Ardından Vaelira’ya baktı.
“Seninle daha sonra konuşacağız.”
Vaelira gülümseyerek başını salladı.
“Memnuniyetle.”
Syl atından indi ve Karafırtına’nın yanına yaklaştı. Ejderha başını hafifçe eğerek onun kendisine yaklaşmasına izin verdi.
“Beni özledin mi?” diye sordu Syl.
Karafırtına bir süre ona baktı.
“Biraz.”
“Biraz mı?”
“Yuvada sessizlik vardı. Kabul etmeliyim ki sıkıcıydı.”
Syl gülümsedi ve ejderhanın boynuna dokundu.
Karafırtına yeniden Vaelira’ya döndü.
“Pekâlâ, ikiniz. Yolculuğa devam edecek misiniz, yoksa burada birbirinize bakmaya devam mı edeceksiniz?”
Vaelira Syl’e baktı. Syl de ona döndü.
“Sanırım devam etmeliyiz,” dedi Syl.
“Bence de.”
Karafırtına kanatlarını hafifçe açtı.
“Öyleyse haydi. Bu kez kimseyi bir mağarada kaybetmeyelim.”
Syl başını iki yana salladı.
“Bir daha mağaraya girmeyeceğimizi söylemiştim.”
“Evet, evet. Bunu da duydum.”
Karafırtına’nın homurtusu yeniden yükseldi. İkili atlarına binerken ejderha kanatlarını açtı ve yolculuğa onlara eşlik etmeye hazırlandı.
Singothrin’e doğru yollarına devam ettiler.