İçeriğe geç

Bölüm 6 / 6, 1.087 kelime, tahmini 5 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Kan İçin


Hava kararmış, gece neredeyse tamamen çökmüştü. Herkes kamplarından ve mağaralarından çıkıp gelmişti. Her zamanki gibi kalabalık bir topluluk vardı. Gelmeyenler de elbette bulunuyordu. Draziel, onların bu özel günde neden orada olmak istemediklerini bir türlü anlamıyordu.

Ne yani, bu özel günde bulunmak istemiyorlar mı? Neyse, diye düşündü.

İnsanı yine Drathrom’dan bulmuşlardı. Bulmak oldukça kolay olmuştu. Ravena üzerine atladığında insan korkudan bayılmıştı. Draziel, insanların hepsinin korkak olduğunu düşünüyordu.

Yakaladıkları insan sıradan biriydi. Gerçi ayinde bu pek de umursanmıyordu. Bu seferki ayin için Draziel ve takımı görevlendirilmişti. Ayin için insan yakalamayı her zaman sevmişti. Bu, onun için en az ayini izlemek kadar zevkliydi.

Ayin yakında başlar herhâlde, diye düşündü.

Yüksek liderler hâlâ ortada yoktu. Herhâlde hazırlanıyorlardı.

Draziel çevresine bakındı. Takımı orada mıydı? Kharven oradaydı. Kurtadam formuna geçmişti. Ayine gelenlerden bazıları da onun gibi dönüşmüştü. Nyrenia’nın gözlerinden sabırsızlık okunuyordu. O bakışlardaki kan içme isteğini görebiliyordu. Kendisinde de biraz vardı. Ancak onsuz yaşamayı da iyi öğrenmişti. Draziel, diğer birçok vampire kıyasla kendisini iyi yetiştirmişti.

Takımının diğer üyelerini görmek için tekrar etrafa bakındı ama onları yine göremedi. Tam o sırada Kharven’le göz göze geldi. Kurtadamın bakışları, Lanet olasıcalar, der gibiydi.

Ayinden sonra bakarız çaresine, diye düşündü Draziel ve beklemeye başladı.

Bir süre sonra yüksek liderler görünmeye başladı. Dört tanesi ana kampın ortasındaki ayin alanına yerleşti. Ana kamp, genellikle yüksek liderlerin kaldığı bir yerdi. Gerçi orada uzun süre durdukları pek söylenemezdi. Liderler sürekli yer değiştirir ve her zaman bir arada bulunmazlardı.

Altı kişiydiler: Üç Yüksek Vampir ve üç Yüksek Kurtadam.

Ana kamp alanının geçmişi çok eskilere dayanıyordu. Ormanın kenarında, bir dağın eteğinde kurulmuştu. Dağın içinde çeşitli mağaralar bulunuyordu. Bazı tarikat üyeleri bu mağaralarda yaşıyor, ancak çoğunlukla aşağıdaki geniş kampta kalıyorlardı. Mağaralar ise daha çok çeşitli şeyleri saklamak için kullanılıyordu.

Diğer iki lider de gelmeye başlamıştı. Arkalarında ise insanı getiren dört kişiyi gördü. Yüzleri tanıdıktı: Takımının geri kalan üyeleri.

Liderler tarafından durdurulmuşlardı. Görünüşe göre insanı ayine hazırlamakla görevlendirilmişlerdi. Böyle bir görev için seçilmek büyük bir onurdu.

Draziel içinden sevindi.

İnsan hâlâ kendisini bırakmaları için yalvarıyordu. Sanki böyle bir şey yapacaklardı! Tanrılara ve bütün kadim varlıklara dua edip yalvarıyordu.

Sefil insan, diye düşündü Draziel.

İnsanın elleri ve ayakları bağlanmıştı. İki yanında bulunan ağaçlara sabitlenmişti. Altı yüksek liderin her biri ayinin kendisine düşen kısmını yerine getirecekti.

İlk lider hançeri eline aldı. İnsan hâlâ yalvarıyordu. Lider ilk kesiyi insanın diz arkası atardamarına attı. Kan boşanıyordu, fışkırırcasına. Elinde büyükçe bir kadeh bulunan Vreltha, akan kanları topluyordu.

Bir süre sonra diğer lider geldi. O da diğer bacağındaki dizin arkasından, aynı bölgeden kesti. İnsan acı çığlıkları atıyordu.

Sonra diğer lider geldi; bu sefer bileklerindeki atardamarlara gelmişti sıra. Önce lider sağ bileği kesti, ardından diğer lider sol bileği. Son iki lider kalmıştı. İnsanın sesi azalmaya başlamıştı.

Atardamarları kesilmişti; her türlü hâlinde birkaç dakika içinde ölecekti. Ama ayin hâlâ bitmemişti.

Kalan son liderlerden biri olan kurtadam, hançeri insanın kalbine sapladı. Diğer bölgelere nazaran çok fazla kan akmasa da bu gerekliydi; o koca kadeh dolacaktı yakında.

Ayinin son kısmı gelmişti. Son yüksek lider, vampir, hançeri eline aldı. Ama önce durdu ve Drazie’ye bakıp gülümsedi.

Sonra vampir, insanı boğazından sertçe kesti. İnsanın vücudunda kalan son kan da fışkırdı. İnsan artık sessizleşmişti, hareket etmiyordu neredeyse. Kadeh artık dolmuştu.

Vreltha kadehi yüksek liderlere teslim etti ve geri çekildi. Liderlerden biri kadehi alıp göklere doğru kaldırarak, karanlık tanrı adına yapılan ayinin tamamlandığını gür sesiyle duyurdu. Ardından dualar ve tarikatın kadim sözlerini söylemeye başladı ve kadehten koca bir yudum aldı.

Sonra kadehi bir diğer lidere uzattı. O da Karanlık Tanrı’ya övgülerini sunduktan sonra kadehteki kandan bir yudum aldı. Kadeh sırayla diğer liderlere geçti. Her biri kendi sözlerini söyledikten sonra kadehten içti.

Son lider de son yudumunu aldığında Yüksek Vampir Morghast öne çıktı.

Gür sesiyle konuşmaya başladı:

“Karanlık Tanrı’ya şükranlarımızı sunuyoruz! En sonunda hepimiz karanlığa döneceğiz. O güne dek kan dökmeye ve karanlığı onurlandırmaya devam edeceğiz!”

Ardından neredeyse bütün vampirlerin haykırışları ve zafer çığlıklarını andıran korkunç sesleri yükseldi. Kurtadamların ulumaları da onlara katıldı. Sesler bütün kamp alanında yankılandı.

“Bizi de çağırabilirdiniz!” diye seslendi Kharven.

Karşılığında Grathar’dan bir orta parmak işareti aldı. Bunun üzerine iki kurtadam da birbirini kovalamaya başladı.

Ah, bunca zamandır hâlâ değişmediler, diye düşündü Draziel.

Yanında Nyrenia ve takımın diğer üyeleriyle onlara doğru yürüdü.

“Bizi neden çağırmadınız?” diye sordu Nyrenia.

Karşılığında birkaç farklı cevap aldı. Zarveth, “Vakit yoktu,” derken Ravena, “Gerek görmedik,” diye karşılık verdi. Gerçekten hiç değişmiyorlardı.

En sonunda iki kurtadam, Kharven ve Grathar, yanlarına geldi. Az önce birbirlerini kovalayan ikili şimdi ellerinde birer bira ile onlara doğru yürüyordu. Gerçekten mükemmel bir ikiliydiler. Bir keresinde bir insan köyüne baskın düzenlemiş ve bütün köyün katledilmesine tanıklık etmişlerdi. Ama şimdi çocuklar gibi şakalaşıp birlikte içiyorlardı.

Takım sonunda bir araya geldiğinde Draziel onları birlikte kaldıkları çadıra doğru götürmeye başladı.

Ana kampın yeri hem bulunması zor hem de aslında kolaydı. Ay Işığı Dağı’nın dibinde kurulmuştu ve hemen yanında uçsuz bucaksız Kara Orman uzanıyordu. Ana kampın güneyinde Drathrom İnsan Krallığı, batıya doğru ise fersahlarca ötede Silverwind toprakları bulunuyordu.

Kıtanın başka yerlerinde de mağaraları ve dağ kampları vardı. Üstelik kendilerinden başka iki tarikat daha bulunuyordu. Kara Orman’ın derinliklerinde, hatta Silverwind Krallığı’nın sınırları içerisinde bile kampları vardı. Silverwind, Draziel’in hatırladığı kadarıyla onlara neredeyse hiç müdahale etmiyordu. Tabii şehirlerde huzursuzluk yaratmadıkları sürece.

Kıtanın orta kesimlerindeki tek yüksek dağda da kampları bulunuyordu. Cadıların yaşadığı bölgelere yakın yerlerde de çeşitli yerleşimleri vardı.

Herkes kendi çadırlarına geldikten sonra içeri girdi. Yerleşip rahatladıklarında Draziel konuşmaya başladı:

“Babam Morghast, insan şehri Cresia’yı gözetlememiz ve şehir hakkında bilgi toplamamız için beni böyle bir göreve gönderdi.”

“Zaten asıl amacımız ne ki? İnsan bulduk işte,” diye karşılık verdi Zarveth.

“Yüksek liderler bir şeyler konuşuyorlardı. Pek duyamadım,” dedi Vreltha. “Bu ayinde kadehi ben taşıdığım için birkaç şey duydum. İnsan tehdidi hakkında bir şeyler fısıldaşıyorlardı. Hellarium’la alakalı, diğer insan krallığıyla alakalı konuştular. Bir de yeni diyarda üstleneceğimiz rolle ilgili bir şeyler söylediler.”

“Fazlasıyla anlamsız,” dedi Kharven.

Sonunda Grathar’la içmeyi bırakmışlardı. Herkes ciddileşmişti.

“Bir şeylerin döndüğünün farkındayım ama hâlâ bize bir şey anlatılmadı,” diye konuştu Draziel. “Yeni diyardaki rolümüz ne demek?”

“Hatta yeni diyar ne demek?” diye ekledi Zarveth.

“Yıllardır avlanıyoruz, insan avlıyoruz. Kendi ırklarımızla bile çarpışıyoruz. Savaş olmadı da şimdi mi çıkacak?” diye söylendi Kharven.

Bunun üzerine Grathar gülümseyerek karşılık verdi:

“Bunların basit şeyler olduğunun farkındasın, Zarveth. Geleneklerimiz doğrultusunda ve biraz eğlenmek için bunları yapıyoruz.”

“Yani bunlar savaş sebebi değil,” dedi Draziel. “Ama yeni diyar terimi gerçekten kafa karıştırıcı. Yüksek liderler kin dolu ve ölümcüller. Ne planladıklarını bilmiyorum. Zaten hiçbir zaman her şeyi tamamen açıklamadılar.”

“Niye hâlâ bunu konuşuyoruz?” diye söylendi Nyrenia. “Bugün ayin günü, anasını satayım! Eğlenmeliyiz.”

Bunun üzerine diğerleri de homurdanarak ona hak vermeye başladı. Biraz eğlenmek ve içmek için büyük bir hevesle, neşeli bir şekilde hızla çadırdan çıktılar ve kampın kalabalığına karıştılar.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm haftada birkaç bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.