İçeriğe geç

Bölüm 6 / 6, 2.448 kelime, tahmini 12 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

BEŞİNCİ BÖLÜM

“Önce karanlıktı her şey.

Sonra bir ses duyuldu,

Görüntü yavaştan gelmeye başlamıştı.

Artık herşey daha netti ama karanlık hükmünü sürüyordu.”



Aradan tam bir gün geçmişti. Nida, gördüğü manzaranın etkisinden çıkamamış, hemen bayılmıştı.


BTÖzkan, Nida’yı geçici süreliğine başka bir odaya aldırmıştı. Ekibinde beş doktor vardı. İkisini Cellat’a bakmakla, ikisini Gölge’yle, diğer kalan doktoru da Nida’yla ilgilenmesi için görevlendirmişti.


Nida, tam uyanacağı anda yeniden uyku ilaçları veriliyor ve uyutuluyordu. Başlarda hafif dozlar verilmişti ama fayda etmediği için ağır bir uyku ilacıyla uyutuluyordu.


Tabi bu verilen ilaçlar asla masum ilaçlar değillerdi. Her defasında kabuslar görmesine neden olacak ilaçlardı.


Her defasında ter içinde kalıyor ve nefesi sıkışıyordu ama bu durum en fazla iki dakika sürüyordu ve alışıldık bir durum olduğu için hoş karşılanıyordu.


Özkan, Nida’nın gözlerini açtığı an ilk gördüğü yüzün kendisi olmasını istiyordu. Fakat bugün onun yanına uğrayamazdı. Bazı işleri vardı. Ceza vermek ve bu durumdan keyif alıp kendisine izin vermsi gibi önemli işler…


Önce o işleri halletmesi gerekiyordu. Sonra da kafasını dağıtması

gerekiyordu. Nida, bir süre daha bekleyebilirdi. O yüzden de Nida,

uyutulmaya devam edilecekti.


Cellat, yüzüne aldığı darbelerin etkisiyle kısa bir anlığına bayılmıştı. Ve kaşına dikiş atılmıştı. Yatağında uzanmış, yorgun gözleriyle serumunu değiştiren doktoru izliyordu. Serumların etkisiyle iki kolunda

da morluklar oluşmuştu.


Gölge, karnından aldığı bıçak darbesiyle ufak bir operasyon geçirmişti. Bıçağın karın boşluğuna denk gelmesi büyük şanstı. Yüzüne fazla darbe almamıştı.


Yüzü solmuştu. Koluna takılan serumlar, onunda kollarını morartmıştı. Başının ucunda duran monitörden düzenli sesler geliyordu. Bütün sonuçları gayet iyiydi.


Nida ise tanıklık ettiği görüntüler sonucu şok geçirmiş ve bayılmıştı. İncinen ayağının üzerine düşmesiyle ayağında bulunan şişlikler artmıştı ve bir süre üzerine hiç basmaması gerekiyordu.


Özkan, adamlarının bu denli dikkatsiz davranmalarını ve birbirlerine zarar vermelerini elbette cezasız bırakmayacaktı.


Onların birbirlerine ilk kez zarar vermişlikleri değildi. Hatta diğer

çalışanları bile bazen birbirlerine düşman kesiliyor ve kavgalar oluşuyordu fakat bu olay, Nida’nın yanında yaşanmıştı.


Eğer o kız şok geçirip bayılmasa, oradan kaçabillirdi. Bu olasılığı düşündükçe kan beynine daha çok sıçrıyordu.


O kızı buradan göndermeye hiç niyeti yoktu. Önce bütün gerçekleri

öğrenmesi gerekiyor ve daha sonra buradan gidip gitmemesi kararını

ona bırakacaktı. Gitse de gitmese de öğreneceği bu bilgilerin onun

hayatını değiştireceğinden emindi. Bundan keyif alacağından ise şüphesi yoktu.


Özkan, Gölge’nin odasına gitmiş onun solgun yüzünü izliyordu. Elinde ise küçük bir şişe vardı. Odada bulunan kadın doktora, o şişeyi uzattı.


Doktor, şişeyi aldı ve kapağını açıp şırıngaya doldurdu. Sonra da Gölge’nin koluna takılı serumun içine enjekte etti. Gölge’ye verilen bu cezayı, Gölge bilmeyecekti. Bir kabus görecek ve bunu öylesine gördüğünü düşünecekti.


Doktor geri çekildi ve uyku ilacını da seruma enjekte etti. Gölge, kolay kolay uyanamayacak ve kabusu daha uzun süre görecekti.


Özkan ise gülümseyerek bakıyordu Gölge’ye. Bu ona verilen en büyük

cezaydı.


Gölge, fazla uyumayı sevmezdi. Değil kabus, rüya görmeyi bile sevmezdi. Ona göre, zihnimizin bize oynadığı oyunlardan ibaret saçma sapan görüntülerdi. Zihnimizin bizi kandırdığını düşünüyordu.


İlk buraya geldiği zaman, daha on yedi yaşındaydı. Yetimhaneden

kaçmıştı ve onu Özkan bulmuştu.


Polisler Gölge’yi, Özkan’ın ihbarıyla bulmuş daha sonrada evlatlık

edinmişti. En azından herkes böyle biliyordu ama Özkan, ona hiç baba şefkati vermemişti. Ona hep çalışanı olarak davranmış ve çeşitli görevler vererek eğitmişti.


Her yaptığı işten başarıyla geliyordu. Keskin bir zekası vardı ve en çokta bu Özkan’ın hoşuna gidiyordu.


Onu sürekli övmesi ise bazı çalışanlarının kıskanması ve Gölge’ye kin

besleyerek onu gözden düşürmeye çalışmaları ise, Gölge’nin umrunda bile değildi.


Ama sonra Cellat gelmişti. Ailesini bir yangında kaybetmişti. Babası polis memuruydu ve Özkan’ın peşindeydi. Polis memuru Alaz Duman’ın ölümü Özkan’ın planlarından birisiydi ve bunu gerçekleştirmişti.


O yangından, sadece Cellat Duman kurtulabilmişti. Henüz on altı yaşındaydı Cellat. Ailesine düşkün bir çocuktu. Yangının durduk yere çıkmadığına inanıyordu. Ailesine bunu yapanı bulmak istiyordu. Fakat polisler, hiçbir delile ulaşamadıkları için dosyayı kapatılmıştı. Doğalgaz kaçağı denmişti.


Sonra Özkan’la tanışmışlardı. Özkan, ona ailesinin katilini bulma sözü vererek yanına almıştı ve onuda kirli oyunlarına alet etmişti.


Zaten psikolojik destek alıyordu ve ilaçlarla kafasını toparlayabiliyordu Cellat. Fakat Özkan’ın yanına gittiği günden beridir hiç psikiyatriye gitmemişti. İlaçlarını içmeyi istemiyordu. Fakat Özkan, ailesinin onu bu halde görseler üzüleceğinden bahsederek zaafından vuruyor ve yanlış ilaçları içiriyordu.


Zamanla Özkan’a bağlanmıştı ve o da Özkan tarafından övgülerle boğuluyordu. Cellat’ın övgüler alması Gölge’yi, Gölge’nin övgüler alması da Cellat’ın hoşuna gitmiyordu.


Zamanla ikisinin arasında bir rekabet oluşmuştu. Beraber çalıştıkları

çok nadir anlar vardı. Onların kavgalarını ise büyük bir zevkle izlerdi Özkan.


Ne zaman kavgaya tutuşsalar bunu büyük bir zevkle izler ve kimin

kazanacağına dair tahminde bulunurdu. Bu zamana kadar tahminlerinde de pek yanılmamıştı. Yanıldığı anlarda ise ikisini de cezalandırırdı. Eğer tuttuğu kişi kazanırsa diğer tarafı cezalandırırdı.


Bu cezalar, bazı görevlerlerden oluşurdu fakat zamanla bu adamları tanımaya başlamış ve hassas noktalarını öğrenmişti. Cezalarını artık hassas noktalarına göre şekillendirmişti.


Onlara göre Özkan, onlara hiç ceza vermiyordu. Onlara göre Özkan,

artık onları seviyordu.


Bazı insanların sunduğu acı, zamanla karşıdaki kişiye göre şekillenirdi. Bu acıyı sunan kişi, karşı tarafı kendisine alıştırmasıyla, bunu karşı taraf hiçbir zaman bilemezdi.


Gölge, bir anda hızlı nefes almaya başladı ve gözlerini daha fazla sıkmaya başladı. İlaç etkisini göstermeye başlamıştı.


Bir ormanın ortasındaydı. Güneş yavaş yavaş kaybolurken, gecenin

karanlığı, hakimiyeti ele alıyordu.


Ne yapacağını bilmiyordu. Daha beş yaşındaydı. Üzerindeki kıyafetleri

çamur içindeydi. O günki gibi…


Etraftan kargaların sesleri yükseliyordu. Öyle güçlü ötüyorlardı ki… Elleriyle kulaklarını kapattı ve havada uçuşan kargalara baktı.

Kargalar sürü halinde havada daire çiziyorlardı. Küçük Alp, ne

yapacağını bilemedi.


Yere düşen kozalakları aldı ve havaya doğru atmaya başladı.

Amacı, kargalara kozalak atmak ve onları kovmaktı fakat her attığı kozalak kendi kafasına düşüyordu.


Kargaların sesi daha fazla şiddetlendi. Seslerden uzaklaşmak için koşmaya başladı. Nereye gittiği hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Sadece o kargalardan uzaklaşmak istiyordu.


Ağaçların arasında öylece koşuyordu. Sesinden rahatsız olduğu kargalardan uzaklaşmak için kaybolmayı göze alıyordu.


Ağaçların arasından çıkan bir duman görmesiyle duraksadı. Büyük

siyah dumanlar gecenin karanlığına karışıyordu.


O tarafa doğru koşmaya başladı bu seferde. Artık dumanlar daha yakınındaydı.


Elleriyle burnunu kapatmıştı. Çünkü çıkan dumanlar onun nefes almasını engelliyordu. Sanaki dumanların arasında kaybolmuştu. Artık çevresi tamamiyle siyah dumanlarla kaplanmıştı.Öyle ki gözleri ağaçları bile zor seçiyordu.


Yine de koşmaya devam etti. Nereye gidiyordu bilmiyordu ama

koşuyordu. Dumanlardan kurtulmak için…


Önce kargalardan uzaklaşmak için kaybolmayı göze almıştı ve kaybolmuştu fakat bu seferde dumanlar yolunu kesmişti. Şimdi de dumanlardan uzaklaşmak için kaybolmayı göze alıyordu.


Bir anda kulakları sağır edecek bir çığlık yükseldi. Alp, bu sesle

irkilmiş ve elleriyle kulaklarını kapatmıştı. Korkudan kalp atışları ve nefesi hızlanmıştı.


Ses gitgide kısık bir hâl almaya başlamasıyla ellerini kulaklarından çekti ve etrafa bakınmaya başladı.


O çığlık kimden gelmişti ki?


Etrafına bakındı ve ne tarafa gideceğini bilemedi. Ağaçların olmadığı bir yol aradı ama bulamadı. Ormanın ortasında kalmıştı.


Gökyüzünü saran o dumanlar gitmişti. Kargalar da yoktu. O çığlıkta yoktu. Gökyüzüne baktı. Ay tam karşısında parlıyordu. Tek ışık kaynağı aydı. Onun olduğu yöne doğru koşmaya başladı.


Nefes nefese kalmıştı, fakat durmaya niyeti yoktu. Gözleri kapanır gibi oluyordu. Uykusu geliyordu ama pes etmeden koşuyordu.


Bir anda ayağı kaydı ve kafasını ağaca çarparak yere düştü. Hissettiği acıyla bağırmıştı. Toprak zeminde yatıyordu ve her yeri çamur içinde kalmıştı.


Çamurlu elini alnına götürdü ve tutmaya başladı. Çok sert çarpmıştı kafasını. Bir anda bağırarak ağlamaya başladı.


Gözlerinden gelen yaşlar uykusunu daha da artırıyordu. Ağlayışları iç çekişlere dönüşene kadar ağladı.


Yerden kalkmaya çalıştığında ise sürekli ayağı kayıyordu. Yerde sıvı bir madde vardı. Bu yüzden bir türlü dengede kalamıyordu.


etrafta yeniden o çığlık yankılandı. Korkuyla yeniden kulaklarını kapattı ve yakınında ki bir ağacın altına sürünerek ilerleyip bacaklarını kendine doğru çekti ve kafasını dizlerine gömdü.


Bu duyduğu çığlık öylesine bir çığlık değildi. Sanki bir kadın, acı

çekiyor gibiydi. Acısını duyuruyor gibiydi. Feryat gibiydi…


Duyduğu çığlık ağlamaya dönüştü ve duyduğu ağlama sesiyle kafasını

yavaşça dizlerinden kaldırdı. Şaşkınlıkla gözleri açıldı ve yutkundu.


Çünkü ortam değişmişti. Önünde büyük bir enkaz vardı. Bir kadın yere çökmüş feryat figan ağlıyordu. Önünde ise bir yerde yatan bir beden vardı. Etrafta bir sürü insan vardı.


Bu manzara karşısında korkmuş ve ellerini yere koyarak ve geri geri gitmeye başladı. Tam o sırada birisine çarptı.


Kafasını çevirip bakmak istedi fakat o kişi hızlıca Alp’i kucaklamış oradan uzaklaştırmıştı. Adamın sırtına defalarca vurdu fakat adamın umrunda bile değildi.


Alp, ağlamaya başladı fakat neye ağladığını bile bilmiyordu.

Doğru yolu bulmak için ay ışığını takip etmişti ve doğru yol buraya

çıkmıştı. Karanlıkta parlayan tek ışığa koşmak bile felaketler getirebilirdi.


Nefes alışverişleri zorlaşıyordu. Etrafını yeniden o kara dumanlar kapladı ve gözleri kapandı.


Gölge’yi izleyen Özkan, Gölge’nin, gözlerini sıkmayı bıraktığını ve nefesinin normale döndüğünü görünce odadan çıktı. İlaç etkisini göstermişti. Cezası, en büyük yarasını yeniden açmak ve yakmak olmuştu.


Gölge uyanana dek, o rüyayı tekrar tekrar görcekti. Belki de daha kötü kabuslar görecekti.

Özkan, odadan çıkmış ve keyifle ilerliyordu. Hedefi, Cellat’ın odasıydı.

İlerlediği uzun koridordan sağ tarafa döndü ve asansöre doğru ilerledi.

Asansöre bindi ve harflerden oluşan düğmelerden ‘A’ harfine bastı.

Kapılar kapandı ve asansör hareket etmeye başladı.


Aynaya doğru döndü ve önce saçlarını sonra da üstündeki ceketin uçlarını çekiştirerek düzeltti. Asansör durdu ve kapıları yavaşça açıldı. Arkasını döndü, asansörden indi ve uzun koridorda yürümeye başladı.


Birkaç adamıyla karşılaşmıştı. Hepsi de Özkan’ı görür görmez oldukları yerde kalmış ve başlarını önlerinde eğerek beklemişlerdi. Özkan ise bu davranışlar karşısında daha da keyiflenmişti.


Koridordan sağ döndü ve karşısında ki ilk kapıdan içeriye girdi.

Kapının hızla açılıp kapanması bir olmuştu. Cellat, gelenin kim olduğunu anlamıştı. Hemen toparlanıp yerinden kalkmak için hareketlendi ve yatağının başlığına yaslandı.


Sol tarafında duran kadın doktor Özkan’a bakmış daha sonra da ağır adımlarıyla odadan çıkmıştı. Doktorun çıkmasıyla odaya iki takımı elbiseli ve siyah maskeli adamlar girmişlerdi. Adamlardan birisi daha uzun bir boya sahip diğeri kısa bir boya sahipti.


Birisinin elinde siyah sandıklı kutu vardı. Diğerinin elinde de bir bilgisayar ve beyaz bir zarf vardı. Özkan, adamların ellerindekilere bakıp gülümsedi.


Cellat’ın bakışları baygındı. Ne olduğunu anlayamamıştı. Bakışları

Özkan ve odadaki diğer iki adam arasında gidip geliyordu. Ne

olacağını adı gibi biliyordu. Özkan, bir süre sonra cezaları ortadan kaldırmıştı ve Cellat’a, gazetelere çıkan yangın haberini gösteriyordu. Onlar için burada olduğunu ve hedefinden şaşmaması gerektiğini söylüyor, öğütler veriyordu.


Özkan yanında gelen adamlarına başını bir kere sallayarak emir verdi. Adamlar ne yapacaklarını hemen anlamışlardı.


Uzun boylu olan, yatağın ayak ucuna geçmişti. Elindeki çantayı göğüs hizasında tutuyordu. Kısa boylu olan da Özkan’ın yanına yaklaşmıştı ve bilgisayarı açarak cd’yi takmıştı. Birkaç tuşa basmıştı ve ekranda çıkan görüntüye bakan Özkan, Cellat’a bakmıştı.


“Sana bir film izleteceğim. Daha önce izlediğin bir filmdi. Bakalım beğenecek misin?”


Cellat, başını sol omzuna doğru yatırdı. Sorgulayıcı bakışları bilgisayardaydı. Daha önce izlediği bir filmden bahsediyordu patronu, fakat o filmleri sevmezdi.


Özkan, Cellat’ın bu bakışlarına alaycı bir kahkaha atmıştı. “Işıkları kapatalım ki filmin tadı çıksın değil mi?” Bu söylediğiyle uzun boylu olan adamı kapının sol tarafında bulunan düğmeden ışıkları kapattı ve perdeleri çekti. Güneş, yerini geceye bırakıyordu, Bu yüzden odanın içi karanlığa gömülmüştü.


Uzun boylu adam yeniden yatağın ayak ucuna geçti ve Özkan’ın bakışlarının diğer adamına doğru dönmesiyle kısa boylu adam bilgisayarı Cellat’ın kucağına bıraktı.


Cellat bu olanlara bir anlam veremiyordu. Bakışları bilgisayarın ekranın döndü ve siyah kapağı olan videoya uzun bir süre baktı. Bir anlam veremeyince bakışları Özkan’a döndü.


“Ne yapmamı bekliyorsunuz benden?”


Özkan, başını iki yana sallayarak burnundan güldü ve bakışlarını Cellat’a çevirdi ve elini omzuna koydu. “Bazen o kadar komik görünüyorsun ki gözüme.” Başıyla videoyu işaret etti. “Aç hadi. Sana bir sürprizim var.”


Cellat önce omzunda ki ele, sonra da videoya baktı. Şuan bu videoyu

açmak dışında bir seçeneği yoktu. Videoyu açtı. Kapağında bulunan

siyah ekran uzun bir süre öylece kaldı. Seste gelmiyordu. Ekrana boş boş bakmaktan başka birşey yapamadı.


Sonra bir ses yükseldi videodan. Bir siren sesiydi. Cellat’ın, duyduğu sesle gözleri irice açıldı. Geçmişe gitti bir anda. Aklına babasının ona aldığı oyuncak polis arabaları geldi. O oyuncak arabaların da böyle sesleri vardı. O arabalarla oynar, babasına hayranlıkla bakar ve büyüyünce onun gibi polis olacağını söylerdi.


Zihninde babasına ait bir ses aradı, ama bulamadı. Oysa ki babası, ona karşı hep güleçti. O kalın sesiyle ses efektleri yapar oğlunu güldürmeye çalışırdı. Anılar vardı ama ses yoktu. Zihninde ailesine dair görüntüler dahi yoktu. Unutmuştu onlara dair her şeyi.


Sonra bir anda o siyah ekran değişti. Yerini kor alevler aldı. Dronla çekilmiş bir görüntüydü ve yanan bir bir binayı gösteriyordu. Siren sesini bastıran çığlıkların sesi yer almıştı.


Görüntü, fazlasıyla bulanıktı. Sonra görüntü aniden gitmişti. Sesler gitmemiş, kulakları sağır edecek şekilde devam ediyordu.


Cellat, pür dikkat ekrana odaklanmıştı. Sesler zihninde yankılanıyordu. Nefesi sıkışıyordu. Elleri yumruk haline gelmişti ve titriyordu.

Görüntü yeniden kendine geldi. Bu sefer ekranda, bir itfaiyenin kucağında o apartmandan çıkan bir çocuktu. Peşinden bir itfaiye daha çıktı. Yanında bir çocuk vardı. İtfaiyeci’den destek alarak yürüyordu. Bir yandan da büyüyen ateşleri söndürmeye çalışan diğer itfaiyeler vardı.


Sonra ekran yine karardı. Bu sefer seslerde kesilmişti. Cellat’ın donuk

bakışlarıyla hâlâ ekrandaydı. Sessizce yutkundu. Sonra bir çığlık sesi inletti etrafı. Çıkan sesle irkilmişti Cellat. Hemen elleriyle kulaklarını kapattı ve o da bağırarak, dizlerinin üzerinde duran bilgisayarı yere attı. Fakat video kapanmamıştı ve ses daha da şiddetlenerek devam ediyordu.


“Sus artık! Sus!” Cellat, hızla ayağa kalktı ve yere düşen bilgisayarı aldığı gibi karşı duvara fırlattı. Bilgisayarın duvara çarpasıyla kırılan parçalarının yere düşme sesi duyuldu.


“Hayır! Hayır o alevler söndü. O alevler birer kabustu. Hayır!” Cellat kendi kendine konuşuyor, ellerini kafasına vuruyor ve odada geziniyordu.


Özkan’ın verdiği emirle iki adam da Cellat’ın kollarından tuttu ve onu

geri yatağına yatırmaya çalıştılar.


Cellat kollarını çekiştiriyor onlara saldırmaya çalışıyordu. Zihninde hâlâ devam ediyordu o çığlık sesleri. Görüntü gitmiyordu gözlerinin önünden.


Sonra bir porselenin duvara çarpmasıyla gelen sesler bakışları duvara döndü. Özkan, komidinin üzerinde duran boş vazoyu duvara fırlatmıştı.


Sert bakışları Cellat’a doğru döndü ve yatağın etrafını dolaşarak

Cellat’ın tam önünde durdu. Cellat’ın da bakışları sinirliydi.

Yüzü kıpkırmızı olmuştu. Hızlı nefes alıp veriyordu.


Özkan bir anda Cellat’a tokat atmasıyla, Cellat’ın yüzü sağ tarafa doğru çevrildi ve öksürmeye başladı.


Özkan, bu sefer de yakalarına yapıştı ve sert bir şekilde kafasını duvara çarpmasını sağladı. Cellat’ın gözleri kapanmak üzereydi.

Özkan’ın silkelemesiyle gözlerini açtı. “Bana bak lan!” Cellat, ağzına gelen kanı yere tükürdü ve bakışlarını Özkan’a çevirdi.


Özkan’ın yüzü sinirden kırmızıya dönmüş haldeydi. Tuttuğu yakaları öyle sıkı kavramıştı ki, parmak boğumları bembeyaz olmuştu.


“Senin görevin, benim emirlerimi yerine getirmek! Sen, kafana göre kimseyi öldüremezsin. Ben istersem yaparsın. Sen benim emrimde olan birini öldürmeye kalkışamazsın. Aksi takdirde bu, kendi ölümünü getirir. Listende olmayan kimseyi öldüremezsin! O listene daha dikkatli bak, yoksa listenin en başında sen yer alırsın!”


Tuttuğu bedeni iterek bıraktı be bir kere daha duvara çarpmasına neden oldu. Cellat, yaslandığı duvardan yavaşça kayarak yere düştü ve öksürmeye başladı. Anlaşılan eski ceza sistemi yeniden gelmişti.

Ama daha ağırı…


Özkan, hızlı adımlarla odadan çıktı. Hemen peşinden adamları da çıktı. Cellat’ın nefesi dahada sıkılaştı. Gözleri kararıyordu. Gözünün önüne o görüntüler geliyordu. Daha fazla dayanamadı ve oracıkta bayıldı.


Bu gece onunda peşini kabuslar bırakmayacaktı. Defalarca duyacaktı

o çığlıkları. Defalarca görecekti o yanan binayı. Uykusunda

bağıracaktı. Uyanmak isteyecekti ama Özkan, ona da çoktan uyku

ilacını vermişti.


En ağır cezalar kabuslardan ibaret olabiliyordu. Gerçek kabuslar…

Yaşanmış, unutulan ve yeniden hatırlanan kabuslar…


Yaşananların birer kabusa dönmesi en büyük cezaydı. Hele ki biz o yaşananları unutursak ve kabuslarımızda görmeye başlarsak…


Herşeyin birer kabus olmasını isterdik bazenleri. Ama sadece isterdik işte. Asla gerçek olmayan bir şeyi isterdik.


En acısıda buydu. Keşke demek. Keşkelerle yaşamak…



Buraya kadar okudun

Yeni bölüm ayda 1 bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.