Yeni yıl yaklaşıyordu. 2023 bize çok sıkıntı getirmişti. Onca zorluğa rağmen bu yıla dair hatırlayacağım en güzel anlarda yine Ada vardı. Kendimi en güvende en huzurlu hissettiğim anlarda hep Ada yanımdaydı. Onun omzunda uyuduğum rahat uykuları özlüyordum. Ada’dan vazgeçmeye çalışıyordum. Ama o benim dünyamdı. Geçen kış vaktimi hep yanıma gelmesini bekleyerek geçiriyordum. Ada gider gitmez tekrar gün saymaya başlıyordum.
Şimdi Ada İstanbul’daydı bense çok uzaktaydım. Bu duruma sevinmem gerekiyordu. Bu benim hayalimdi… Ada İstanbul’da olacaktı sonra ardından ben gidecektim. Olmaz dediğim olmuştu. Hiç umut yokken bir anda oluvermişti. Hayat hep böyleydi. Koşup çabaladıkça olmayan hayaller beklemeden kendiliğinden gerçekleşiveriyordu.
Her akşam elime kitap alıp yatağa uzanıyordum. Ancak kafamda sürekli bu düşünceler döndüğü için okuduğumu anlamıyordum. Birkaç sayfa okuyup kapatıyordum. Ada ile birlikte çekildiğimiz fotoğraflara bakarak uykuya dalıyordum. Bütün fotoğraflarımızı telefonumda ayrı albüm yaptım. “7 Kasım 2022” diye adlandırdım.
Ada yılbaşında Mardin’e gidecekti. Sadece birkaç gün olacağı için yanıma gelme şansı yoktu. En çok böyle zamanlarda özlüyordum. Bana yakınlaşıyordu ama onu göremiyordum. Akşam birlikte bilet baktık. 29 Aralık için Mardin’e bilet aldık.
Benim de istanbul’a gitmeme bir aydan daha az vakit kalmıştı. Yeni yılın ilk zamanlarında İstanbul’da olacaktım. Ada ile geçirebileceğimiz iki hafta olacaktı. Aslında plan yapıp keyifli vakit geçirelim istiyordum. Neredeyse her gün tartıştığımız için bu konuya fırsat kalmıyordu. Kış günleriydi Ada ile birlikte şömineli bir yere gidelim istiyordum. Daha önce böyle bir şey yapmamıştık. Aslında daha önce hiç tatile de gitmemiştik. Her şartta yan yana olmuştuk ama kendimize özel bir vakit ayırıp baş başa bir yere gidememiştik. İlk kez özel bir gün geçirmek istiyordum.
Ondan kopmak isteyen tarafımla ona ait olmak isteyen tarafım arasında savaş veriyordum. Affetmemem gerektiğini bildiğim halde affedebilmek için bahane arıyordum. Şuan emin olduğum tek konu Ada’ya olan sevgimdi. Onu ilk gördüğüm andan beri çok seviyordum. Kimsenin sevmediği gibi, kimseyi sevmediğim kadar çok seviyordum. Beş dakika görebilmek için can atıyordum. Görüntülü aradığında bile heyecanlanıyordum. Mesaj sesini duyduğumda rahatlıyordum. Onunla iletişimde olmak bile benim için çok özeldi.
Günler öyle böyle gelip geçti. Aralık ayının 29unda karlı bir sabaha uyandık. Yılbaşı tatiliyle birleşeceği için üç gün tatil olacaktı. Hava çok kötüydü ama okul tatil olmadığı için karlara bata çıka okula vardım. Ada ile geceden beri kavga ediyorduk. Sabah uyandığımda tartışmaya devam ettik. Artık ne için tartıştığımızı bile unutmuştum. İki gün önce parmağını kesmişti. Böyle durumlarda bile içim acıyordu. Beni ne kadar üzse de saçının teline zarar gelsin istemiyordum.
-Bıktım artık, tükendim.
-Seni seviyorum.
-Ben de seni seviyorum ama bu durum farklı.
Mesai başladıktan sonra ikimiz de durulduk.
Bu günlerde çok dinlediğim bir şarkı vardı Ada’ya onu gönderdim. “Senin Gibisini Bulamam”
Bu akşam uçağı vardı böyle bir günde daha fazla tartışmak istemiyordum. Ada ile en çok yapmak istediklerimden biri de yolculuktu. Bugüne kadar sadece Denizli’den Marmaris’e birlikte gitmişti. O da çok zorunlu bir yolculuk olduğu için sayılmazdı. Keşke birlikte uçağa binip güzel bir anı biriktirebilseydik. En basit şeyleri bile Ada ile birlikte yapabilmek istiyordum. Onunla yediğimiz bir akşam yemeği bile çok değerliydi.
Uçuş saatine birkaç saat kala uçuş ertelenmişti. Ada’nın mesajını gördüğümde bulaşık yıkıyordum.
-Tutukladılar beni polisler götürüyor.
Dalga geçtiğini düşünüp güldüm. Yine de içime bir kurt düştü. Ellerimi yıkayıp hemen aradım ama açmadı. Ciddi olmadığını sanıyordum.
-Ne diyorsun akşam akşam ?
-Mahkemeye çıkacağım bekliyorum.
-Temiz çamaşır mı göndereyim ?
-Gerek yok Allah razı olsun.
-Hayatım anlamadım ki şaka yapıyorsun sanıyorum ?
Ciddi olduğunu anlamıştım. İçime sıkıntı girdi. Aradım ama yine açmadı.
-İfadeye gireceğim. Çıkabilirsem ararım.
-Ne polisi ne ifadesi ?
-Araba almıştım ya. Adamla tartışmıştık.
-Madem öyle uçağı neden değiştirdin?
-Ben değiştirmedim. Uçuş iptali mesajı geldi başka bilet bakar mısın ?
Ada’ya ertesi güne bilet bulup aldık. İfadesini alınca bırakmışlardı. Sıkıntı kısa sürede hallolmuştu. Ada’nın bu öfkesi başımıza daha ne işler açacaktı korkuyordum. Araba aldığı adamla tartışmaması için defalarca konuşmuştum. Beni dinlememişti…
Uçak iptal olduğu için havayolu şirketi Ada’yı havalimanına yakın bir otele götürmüştü. Ada beni görüntülü aradı. Yemek yiyip duş almıştı. Keyfi yerinde görünüyordu.
-Oda çok güzel keşke birlikte olsaydık.
-Ben de yanında olmak isterdim. Rahatça uyucaksın içim rahat.
-Sabah çok erken uyanmam lazım. Uçak sabahın köründe.
-Ben uyandırırım sabah alarm kurarım.
-Zaten telefonu kapatmadan uyuruz.
-Biran önce uyu en azından biraz dinlen.
-Yanımda değilsin nasıl uyuyacağım ?
-Yanında değilim ama telefon açık.
Ada ile birlikte hiç otelde kalmamıştık. Hiç birlikte tatile çıkmamıştık. Ona dair hayallerimde umut vardı. Her şeyi birlikte yaşayalım istiyordum. Ada yorgunluktan uyuya kaldı. Ben uyumadan birkaç otel baktım.
Ocak tatilinde İstanbul’da birlikte olacaktık. Ada’nın doğum gününe yakın zamanlardı. Birlikte şömine olan bir yere gitmek istiyordum.
Telefon elimde uyuya kalmıştım.