Günlerim çok zor geçiyordu. Havalar iyiden iyiye soğumuş kış yüzünü göstermeye başlamıştı. Aslında henüz kış mevsimine girmemiştik ama bu şehrin bundan haberi yok gibiydi. Üçüncü yılım olmanı rağmen soğuğa alışamamıştım. Alışmak ta istemiyordum, İstanbul’a dönmek istiyordum.
Ada’dan uzak durmam gerektiğini bildiğim halde her gün daha da çekim alanıma giriyordu. Kalbim ondan soğumuyordu. Sanki hayatımın kontrolünü kaybetmiş gibi hissediyordum. Kontrolü ellerimle beni sevmeyen bir adama teslim etmiştim.
Henüz geldiğim bir hafta bile olmamıştı ama aylar olmuş gibi hissediyordum. Cuma sabah okula gittim. Dolabın üstündeki duran saksılardaki çiçeklere su verdim. Camın önündeki sukulentlerin tozunu aldım. Bazılarını Ada göndermişti bazıları çocuklar almıştı. Bugün Öğretmenler Günüydü. Çocuklar ellerinde hediye paketleriyle gelmişlerdi. Tüm öğretmenler gibi bugünü çok seviyordum. Yılın en güzel günlerindendi.
Hediye paketleri açıp öğretmenler odasına indim. Arkadaşıma kocaman bir orkide gelmişti. Beyaz renkli dört dallı koca bir saksıydı. Gözüm notuna ilişti ‘Bana sevmeyi öğrettiğin teşekkür ederim.’ İnsanlar ne çok değer görüyordu. Böyle şeyler gördükçe değer görmediğimi hissedip üzülüyordum. Ada bana birkaç paket çikolata göndermişti. Özel bir gündü es geçmemişti. Ama insan bazen daha değerli hissetmek istiyordu. Ada ise o gün fark edip birkaç paket çikolata gönderiyordu. Tanıştığımız bir yılı geçmişti hiçbir zaman maddi bir beklentim olmamıştı. Ada hiçbir zaman maddi değeri olan bir şey almamıştı. Özel günleri genelde birkaç paket çikolata ile geçiştiriyordu. İnsan bazen düşünülmek istiyordu. Özel düşünülmüş, planlanmış bir hediye almak istiyordu. Tüm bu düşüncelerim yersizdi. Değer görmediğimi bile bile bu ilişkide olmayı tercih eden bendim. Şimdi şikayet etmeye hakkım yoktu. Teşekkür edip geçtim. Eve gidip erkenden uyudum.
Kışı sevmiyordum havalar soğudukça bir gün sanki on gün oluyordu. Geceleri yatağa uzandığımda Ada’yı özlüyordum. Yanımda olsun göğsünde uyuyayım istiyordum. Hayatım boyunca uyuduğum en rahat geceler Ada’ya sarılabildiğim gecelerdi. Her sabah bugün ondan uzak duracağım diye uyanıp gece telefon açık uyuyordum.
Bazen hiçbir şey olmamış gibi konuşuyorduk. Çoğu zaman artık konuşup görüşmememiz gerektiğinden bahsediyorduk. Ada’yı olan kırgınlığımı bastıracak bir duygu vardı içimde. Kendime olan kızgınlığım…
İlk günden uzak durmam gerektiğini düşündüğüm adamı hayatımın merkezine koyup böyle bağlanmıştım. Nereye gidersem gideyim ne yaparsam yapayım onu özlüyordum. Her gece adını sayıklayarak uyuyordum. Birlikte uyuduğumuz yatakta tek başıma uykuya dalmakta zorlanıyordum.
Birkaç hafta böyle geçti. Ada ile her gün konuştuğumuz için buzlar kendiliğinden erimeye başlamıştı. Direnemiyordum buna gücüm yoktu. Ama kabullenemiyordum da sürekli huzursuzdum.
Aralık ayında kar yağmaya başladıkça vakit geçirmek için uykuya sığınır oldum. Okuldan dönünce yemek yiyip evdeki işleri hallediyordum. İşlerim bitince hemen yatağa uzanıp kitap okumaya çalışıyordum. Kitap elimde uyuyup kalıyordum. Uyudukça günler daha hızlı geçsin istiyordum. Zamanla uzaklaşacağım diye kendime söz verdiğimi her gün tekrarlıyordum. Yine de her dakika aklımdaydı. Yine de her gün konuşuyorduk. Çoğu zaman geceleri nefesini dinleyip uyuyordum. Uyandığımda telefon kapanmışsa huzursuz olup tekrar arıyordum. Onu uyandırsam da telefonu açıp uyumaya devam ediyordu. İkimiz de buna alışmıştık bizim normalimiz olmuştu. Böyle özel anları seviyordum. Ne kadar daha bunu yaşayabilirim diye düşününce içim sıkılıyordu.
Eskiden minicik olmasını sevdiğim bu ev şimdi beni sıkıyordu sanki. Kutu gibi bir evdi her köşesinde Ada ile anılarımız vardı. Geçen yıl bu zamanlarda sürekli yanıma geliyordu. Aynı mevsimde hava soğudukça Ada’ya daha sıkı sarılıp uyuyordum. O günleri çok özlüyordum. Zaman ne çabuk geçmişti güzel günlet artık geride kalmıştı.
Okulda Yerli Malı haftası etkinlikleri vardı. Yemek yemek bugünlerde yaptığım en keyifli aktiviteydi. Yemek yerken meyve suyunu içmeyip çantama koymuştum. Eve gelince fark edip buzdolabına koyarken gözümün önüne Ada’nın geceleri kalkıp meyve suyu içtiği anlar geldi. Her şey Ada’ya endeksli gibiydi. Heran bana Ada’yı hatırlatacak bir fırsat çıkıyordu. Geri döndüğüm neredeyse bir ay olacaktı. Ada’ya olan hasretim her geçen gün büyüyordu. İstanbul’dan ayrılırken artık yeter dediğim adamı özlediğim için ağlar olmuştum.
Kitabı elime alıp uzandım uykum gelmiyordu, led ışıkları açtım. Yastığıma sarıldım. Ada buradayken bu yastığa başına koyardı. Ada ile olduğumuz hiçbir yerde benim yastığa ihtiyacım yoktu. Benim yastığım da yatağım da Ada olurdu. Başımı göğsüne koyunca kalbinin sesini duyardım. Saat çok geç olmuştu uyuyamayacağımı anlayınca Ada’yı aradım.
-Kuzu ?
-Hı ?
-Ne oldu ?
Uyuyordu, sesi uykuluydu.
-Bir şey olmadı uyuyamadım.
-Açık kalsın uyursun.
İkimiz de rahatça uykuya daldık. Hiç uyanmadım. Alarmla gözümü açtığımda Ada uyanmıştı. Telefondan müzik sesi geliyordu. Uyandığımı fark edince “Günaydın” dedi.
-Bugün nöbetçiyim erken gitmeliyim acelem var sonra konuşalım.
-Tamam bakalım gidince ararsın.
Ada ile her gün konuşuyorduk. Bazı günler ne olduğunu unutup güzel günlerden söz ediyorduk. Bazen onunla konuşurken sanki bunca sıkıntıyı yaşayan ben değilmişim gib hissediyordum. Görüntülü aradığında onu kapının önünde ilk gördüğüm andaki gibi heyecanlı hissediyordum.
Ada ile konuşsak ta ona karşı çok kırgın olduğum için aramız asla düzelmiyordu. Ada anlamsız bir şekilde her şeyin kendiliğinden düzelmesini bekliyordu. Gece tartıştığımız için çok konuşmak istemeden uyudum. Uyandığımda mesajını gördüm.
-Nasıl beddua ediyorsan kabus görüyorum, uyuyamıyorum.
-Beddua falan etmiyorum. Zaten haksız insanın bedduası kendine dönermiş.
-Döndü mü ?
-Anlamadım.
-Günaydın kuzum günaydın.
-Günaydın.
Akıllı saat uygulamasından uyku takibini gönderdi. Beş saat uyumuştu. Dengeler tersine dönüyordu eskiden uyuyamayan bendim. Şimdi erkenden yatıp uyuyordum. Erken uyumak huzurun ve rahatlığın getirdiği bir lüks değildi. Aklımdakilerden ve hislerimden kaçmak için bulduğum bir çözümdü.
Ada’yı özlemenin verdiği ağır yükü hissetmemek için uykuya sığınıyordum. Ada’dan kaçarken onun uyuduğu yastığa sımsıkı sarılıp uyuyordum.