Alarm sesine uyandığımda telefon kapanmıştı. Ada’yı aradım.
-Hayatım uyanma saati.
-Uyandım, arayıp uyandırdılar. Sen uyanma diye kapattım telefonu.
-Alarm kurmuştum seni uyandırmak için.
-Tamam kuzum uyu ben de hazırlanayım.
-Haber ver ama.
-Tamam hadi uyu sen.
-Koltukta uyuya kalmışım.
-Birlikte uyuduğumuz koltukta mı ?
-Evde başka koltuk yok ki.
-Başka yatak ta yok. Yatağa git rahatça uyu ben uçaktan inince haber veririm.
-Dikkat et kendine.
Ada Urfa uçağına binmek için havalimanına gitti. Doğru düzgün uyuyamasam da yorgunluktan dalıp kalıyordum. Ne zaman Ada yolda olsa böyle oluyordu. Merak edip endişeleniyordum. Uçağa binmeden tekrar uyandım.
-Seni seviyorum. Sensiz uyuyamayacak kadar.
-Ben seninle bir ömür uyuyacak kadar seni seviyorum.
-Çok ihtiyacım var sana.
-Benim de sana kuzum.
-Ne zaman birlikte uyuyacağız.
-19 Ocak’ta.
19 Ocak’ta tatil başlayacaktı. Ben de İstanbul’a gidecektim. Birlikte uyumak için ne zaman fırsat bulabilecektik bilmiyordum. Bu konuda tek bildiğim Ada’nın omzuna yatana kadar rahat bir uyku uyuyamayacağımdı.
Ada öğlen saatlerinde Urfa’dan Mardin’e geçti. Ben de kuaföre gittim. Keratin bakım yaptırıp bir kahve içtim. Aylar sonra kendimi iyi hissetmeye başlamıştım. Artık iyi hissetmekten korkar olmuştum. Ne zaman iyi hissedip başımı yastığa sakince koyabilsem birkaç gün sürüyordu.
Akşam Ada bana mangal fotoğrafı attı. İkimiz de ateş yakmayı çok seviyorduk. Marmaris’te birkaç kere yapabilmiştik. Başka da fırsatımız olmamıştı.
-Bulmuşsun aradığın ortamı.
-Sen yoksun ama özledim.
-Ben de seni özledim. Burada olmanı çok isterdim.
-Biraz sabret. Saçlarına bakayım ne yaptırdım :)
Fotoğraf gönderdim. Geçen hafta boyamıştım ama fark etmemişti. Kuaföre gidince sorası gelmişti. Kamerada renk çok fark etmediği için takılmıyordum. Yanımda olabilseydi her zerremi nasıl severek izlerdi biliyordum.
-Bu nasıl bir güzellik :)
-Teşekkür ederim romantiksin bu günlerde.
Ada yarım saat cevap vermedi. Aradığımda da açmadı. Muhtemelen yorgunluktan uyuya kalmıştı. Ama ona olan güvenim o kadar sarsılmıştı ki en ufak bir şeyde deliriyordum. Sabah uyandığımda tartıştık. Durumu bildiği için alttan alıyordu ama kırgınlığım ne yapsak geçmiyordu. Tüm bunlar yaşanırken hep uzak kaldığımız için küllenmiyordu. Oysa birlikte olabilseydik elini tutabilseydim. Hayatta ne olursa olsun, başıma ne gelirse gelsin bir kere Ada’nın omzunda uyuyabilseydim… Beni kollarının arasına alıp sevseydi tüm sıkıntım giderdi.
2024 yılına giriyorduk. Yılbaşı özel bir gündü ama birlikte değildik. Belki birkaç sene sonra yeni bir yıla el ele girme şansımız olacaktı. Bir sonraki yılda mümkün görünmüyordu. Ama iki yıl sonra hayal ettiğimiz gibi olursa ikimiz de İstanbul’da olacaktık. 2023 bizi çok zorlamıştı. 2024’ün hayatımıza huzur getirmesini istiyordum. Artık hayattan en büyük beklentim huzurdu.
Ada küçük kuzeniyle video göndermişti. Çocuklarla olunca yüzü hep gülüyordu. Çocukların yanında neşesi yerinde oluyordu. Birgün baba olduğunu görebilmek için dua ediyordum.
-Ne güzel eğleniyorsun.
-Evet özlemişim çocukları.
-Bir tane de bizim olsa keşke.
-Evet kız çocuklarını çok seviyorum. Hayatım sana çok ihtiyacım var güleryüzüne, kokuna.
Esas benim ona ihtiyacım vardı ama farkında değildi. Ada’ya o kadar kırgındım ki…. Gönlüm öyle bir yara almıştı ki ne ben anlatabiliyordum. Ne Ada anlayabiliyordu. Öyle bir çıkmazdaydık. Keşke bir kere omzunda uyusaydım. Omuzlarımdaki bu yükü hafifletecek tek yol Ada’nın kollarında dinlenebilmekti.
Derdimi anlatamadığım ve Ada’ya dokunamadığım her gün daha da hırçınlaşıyordum. Bu hırçınlığımın farkındaydı ama görmezden gelmeyi tercih ediyordu. Çünkü bildiği tek yol buydu. Bazen sesim yükseldiğinde “Yanında değilim ki dudağına yapışıp susturayım” diyordu. Onu bir kere öpebilsem, bir kere kollarının arasında ısınsam yüküm hafifleyecekti.
Ada 2 Ocak Pazartesi sabah erken saatte İstanbul uçağıyla dönecekti. Ama Pazar günü çok hastalandı. Öyle hastaydı ki titriyordu, ısınamıyordu. Üşütmüştü, ateşi yüksekti. Daha önce de böyle hastalanmıştı ve ben yine yanında olamamıştım. Hastaneye gidip muayene oldu, serum vermişlerdi. Uçağını Çarşambaya erteledi. Zaten birkaç günlüğüne gelmişti ama hastalanınca o da ziyan olmuştu. Hem hastaydı, hem aramız kötüydü. İşler yine sarpa sarmaya başlamıştı. Bizim hayatımızın gerçeği bu mı diye düşünmeden edemiyordum. Rahat ve huzurlu olduğumuz zamanlar sadece sarılıp uyuduğumuz gecelerde gizliydi. Her geçen gün daha fazla tartışıp birbirimizi tüketiyorduk. Mesafe büyük bir imtihandı. Herkesin başarabileceği bir durum değildi. Bizim de pek başardığımız söylenemezdi. Aramızdaki bu mesafe bizi tüketiyordu. Bugün yanında olabilseydim bir dokunuşla kalbimiz yumuşardı. Oysa bu mesafeler birçok şeyi tüketiyordu. Yan yana olacağımız şartları sağlayana kadar bu mesafenin aramızdaki her şeyi bitireceğinden endişeleniyordum. İnsan bu mesafelere ancak çok aşık olarak katlanabilirdi. Ada benim dünyamdı. Bu hayatta huzur bulduğum tek insandı. Sanki doğduğumdan beni onu arıyordum ve şimdi bulmuştum. Hayatımdan çıkmasını istemiyordum. Bu düşünce beni yerle bir ediyordu.
Hastalık Ada’yı mahvetti. Serum iğnesi kolunu mosmor etmişti. Böyle canı yandığında içim titriyordu. Onu öpüp sarmak istiyordum.
Ada Çarşamba akşam dönecekti. Sabah kendini toparlayınca çarşıya gidip badem şekeri ve kahve aldı. Çok sevdiğimi biliyordu. Benim için İstanbul’a götürecekti. Gittiğimde birlikte yiyecektik. İstediğim mahlepli şekeri bulup almıştı. Onun bu hallerine çok aşıktım. Ne zaman ağzımdan bir şey çıksa bulup çıkarır getirirdi. Şekerleri görünce çok mutlu oldum. Böyle zamanlarda utanıp ne diyeceğimi bilemeden konuyu değiştiriyordum.
-Artık hiç şarkı göndermiyorsun bana eskiden hep gönderirdin.
-Sen benim en güzel şarkımsın.
-O başka ama.
Ada bana Onur Akın’ın Seviyorum Seni şarkısını gönderdi.
Şimdi yanımda olsaydı, başını dizime koysaydı. Ellerim saçlarında birlikte dinleyebilseydik. Ona dair hayallerimde hep umut vardı, hep umut olacaktı.
Ada İstanbul’a döndü. Ben de iki hafta sonra gideceğimi düşünerek gün saymaya başladım.