İçeriğe geç
Bölüm 42/42

Bölüm 42 / 42, 759 kelime, tahmini 4 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Dünyam

Ada’ya sordum.

-Üzülmek nasıl bir şey ?

-Oyun mu oynuyoruz ?

-Hayır seni üzdüğümü söylüyorsun ya ne hissettiğini merak ediyorum.

-Şiddetli deprem olmuş ta enkaz altında kalmışım gibi hissediyorum. Düşen bir uçağın içindeymişim gibi hissediyorum. Beni üzdüğün her dakika kalbim yokmuş gibi hissediyorum. Ruhum sıkılıyor, karnım sancıyor, beynim uyuşuyor.

-Bunlar olurken çevrendekilerle gülüp eğlenebiliyor musun ? Rahatça yatıp uyuyabiliyor musun ?

-Kimse yok çevremde kime güleceğim ? Senin yanımda uyumadığın bir gün bile rahat uyumuyorum.

-Her gece ben ağlarken yatıyorsun.

-Sen benim değerlimsin.

Ada’yı çok özlemiştim ama aramızda çok ta değişen bir durum yoktu. Tartışmalarımız yine devam ediyordu. Aramızdaki mesafeler bizi her gün daha da uzaklaştırıyordu. İki insan çok aşık olsa bile uzaklık büyük bir sınavdı. Sevdiğin insanın gözünün içine bakamamak, sarılamamak çok zordu.

Tatil için çok vakit kalmamıştı. Ada’nın doğum gününde yanında olamayacaktım. Ama beş gün sonrasında uçağım vardı. Ada için güzel bir ceket seçtim. Birkaç gün ara ile kardeşimin de doğum günüydü. Aynı ceketten babama ve kardeşime de aldım. Ceketi çok beğenmiştim aynısından hayatımdaki tüm erkeklere almıştım. Ada için çok daha özel hayallerim vardı. Doğum gününü kutlamak onu mutlu etmek istiyordum. Bunun için yaklaşık iki sene daha beklemeliydim. Geçmesi gereken süreleri düşündükçe kendimi sıkışmış hissediyordum. Yaklaşık bir buçuk yıldır birlikteydik ve bir sürü sıkıntı yaşamıştık. Bugün bakınca aynı şehirde yaşayabilmek için bir buçuk yıl daha geçmesi gerekiyordu. Zaman su misali akıp giderken yaşayacağımız sıkıntılardan çekiniyordum. Her zaman yan yana olabilseydik bu kadar sorun yaşamayacağımıza inanıyordum.

Her zamanki kavgalarımızdan sonra Ada bir akşam bana asla unutamayacağım bir mesaj attı.

-Sen benim kaderimsin. Senden asla vazgeçmeyeceğim. Bunu bil ve rahatla.

Ne olursa olsun rahatlayamıyordum. Aylar geçmesine rağmen yaşadığım hayal kırıklığını unutamıyordum.

Hafta sonu gelmişti ama hiç keyfim yoktu. Kış her zamanki gibi ağır geçiyordu. Dışarıda kar vardı, ev sıcacıktı ama Ada yoktu. Geçen kış bu sıcacık evde zorunlu olmadıkça dışarı çıkmadan günlerce kalmıştık. Ada bana evde yaptığı waffle’ın fotoğrafını gönderdi. Bir an duygulanıp ağlamaya başladım. Eskiden pek waffle sevmezdim. Ada’yı tanımadan önce önemsemediğin pek çok şey onunla anlam kazanmıştı.

Birkaç gün sonra Ada ile büyük bir kavga ettik. Konu her zamanki şeylerdi ama bu sefer tartışmamız farklıydı. İkimiz de çok sinirliydik. Tartışmayı durduracak bir taraf yoktu. İki gün boyunca kavga ettik. En son Ada yeter artık dedi. Haftaya İstanbul’da olacaktım ama ayrılma noktasına gelmiştik. O kadar sıkıntı çekip bu noktaya gelmemişken böyle bir zamanda bunu yaşamak çok üzücüydü. Belki de birikmişliğin sonucunu görüyorduk. Bir hafta daha sabredememiştik.

Ayın 14’ü Ada’nın doğum günüydü. En son tartışmış olmamıza rağmen gece Ada’ya yazdım.

-Doğum günün kutlu olsun keşke yanında olabilseydim çok isterdim sana bir kere sarılabilmeyi, bir kere öpmeyi, saçlarına dokunmayı… Bunca zaman geçti bir özel günde yanında olamadım hep uzak kalmak zorunda kaldık. Bu günler geçecek demiştin, geçmiyor.

-Sayende çok güzel bir doğum günü geçiriyorum, anlatamam.

Sonraki günlerde Ada ile konuştuysak ta sadece tartıştık. İlişkimiz benim öfkeme alışıktı ama Ada’nınki çok kötüydü.

Perşembe akşam zor da olsa eşyalarımı hazırladım. İki aydır bugünü yani Ada’ya kavuşacağım anı bekliyordum. Ama şimdi Ada’yı göremeyecektim. Vazgeçmem gerektiğine inandığım adamın yokluğu beni yerle bir ediyordu.

Cuma karneleri dağıttıktan sonra kuaföre gittim. Ada ile konuşmuyorduk ama içimdeki umudun önüne geçemiyordum. Belki onu görebilirim diye düşünüp kuaföre gidip saçlarımı yaptırdım. Belki de içimdeki bir histi.

Uçağım akşam 21.00’daydı. Bilet alırken Ada’nın beni alacağı saate göre almıştık. Bu sefer ona yakın olan hava limanına almıştık. Evimize çok uzaktı, nasıl gideceğimi bile düşünmemiştim. Tek düşündüğüm Ada’ydı.

Kuaföreden çıkıp özel derse gittim. Uçağa bineceğim günlerde hep böyle aceleci hissederdin. Vakit geçsin diye yapabileceğim her şeyi yapmıştım ama hâlâ akşam olmamıştı. Çarşıda dolaşıp kendime yeni bir şapka aldım.

Hava limanı servisine binince biraz rahatladım. Hep böyle olurdu yola çıkmak bana umut verirdi. Yolculuklar benim için terapi gibiydi. Tabi istediğim yöne yapabildiğim zamanlar için böyleydi.

Hava limanına gelince uçağa binmeden Ada’ya yazdım. Kaybedecek neyim var diye düşünüyordum.

-Neredesin ?

-Evdeyim, ne istiyorsun ?

-Gel beni al.

-Tamam.

-Gelecek misin ?

-Tamam dedim ya.

-Uçağa bineceğim 9’da kalkacak.

-Biliyorum, indiğinde gelmiş olurum.

Uçakta iki saati nasıl geçireceğimi şaşırdım. Ada’yı o kadar özlemiştim ki onu göreceğimi düşünmek içimi kıpır kıpır yapıyordu. Uçakta verilen sandviçi heyecandan yiyemedim. Sürekli saate bakıyordum ama her baktığımda sadece birkaç dakika fark etmiş oluyordu. Uçaktan iner inmez Ada’yı aradım ama telefonu kapalıydı. Metroyla geleceğini biliyordum ama yine de içimi bir sıkıntı kapladı. Valizi beklerken sanki yıllar geçmişti. Yıllar geçmişti çünkü valizi değil Ada’yı bekliyordum. Mesaj sesini duyunca gözlerim doldu.

-İndin mi ?

-Evet valizi bekliyorum.

-Ben de metrodan indim yürüyorum. Valizi alınca kapıdan çık metroya doğru dön seni karşılayacağım.

Beş dakika sonra karşımdaydı. Ada’yı gördüm, sarılıp kokusunu hissettim. Başımı kaldırıp gözlerine baktım. O benim dünyamdı ve her zaman dünyam olarak kalacaktı.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm haftada birkaç bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.