İçeriğe geç

Bölüm 28 / 42, 682 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Dalga Sesleri

Dalgalı bir sahilde Ada ile el ele yürüyorduk. Ada önümdeydi sırtını görüyordum, elinin sıcaklığını hissediyordum. Yürüdükçe sanki Ada’dan uzaklaşıyordum ellerimiz ayrıldı. Dalgalar hızlandıkça Ada da hızlandı, ardından yetişemedim. Seslensem de dönüp bakmadı dalgalar dizlerimi aşıyordu. Ter içinde uyandım kulağımda hâlâ dalga sesleri yankılanıyordu. Gözlerimi açınca Ada’yı gördüm karşımda uyuyordu, nefes alışını duyuyordum. Geldiğimden beri böyle rüyalar görüyordum. Sıcaktan ve kabuslardan geceleri uyuyamıyordum. Tüm bu rüyaların basit olmadığını biliyordum. Ne zaman böyle olsa altından korktuğum şeyler çıkıyordu.

Yataktan kalktım Ada’nın telefonunu aldım. Gördüklerim geçen seferkinden farklı değildi, şaşırmadım. Üzgündüm, kırgındım ama şaşkın değildim. Onu hayatımdan çıkarmam gerekirken kalkıp buraya kadar peşinden gelmiştim. Ada’ya güvenmemem gerektiğini iki ay önce öğrenmiştim. Şaşırmıyordum sadece kırgındım… Kırgınlığım ondan çok kendimeydi. Ada’ya şans vererek bu duruma kendimi kendim sokmuştum. Tek şaşırdığım detay bu zihniyette devam edecek bir insanın beni ikna etmek için gösterdiği çabaydı.

Ada’yı uyandırdım:

-Gel yanıma uyuyalım.

-Uyan kalk.

-Ne oldu bu saatte ?

-Neden yaptın yine ?

-Ne yapmışım yine ?

Yanından kalkıp diğer odaya gittim. Peşimden geldi yanıma uzandı.

-Ben istemesem bu telefonu böyle kurcalayamayacaksın değil mi ?

-Tüm bunlara karşılık savunman bu mu ?

-Savunma yapacağım bir şey yok.

-Bir özür bile dilemiyorsun şaşırmıyorum artık.

-Kendine de bana da bunu yapmaktan vazgeç

Uyuya kalmıştım, uyandığımda Ada gitmişti mesaj sesine uyanmıştım.

-Sevgilim hazırlan gelip seni alacağım.

-Seni görmek istemiyorum.

-Yarım saate yanındayım.

Ada’nın yaptıklarından çok bu durumlardaki tepkilerine üzülüyordum. Benim ne düşündüğüm ve hissettiğim hakkında fikri olmadığına emindim. Biran önce toparlanıp İstanbul’a dönmem gerekiyordu, araba hâlâ sanayide olduğu için onunla da uğraşıyordum.  

Olmamam gereken bir yerde olmaman gereken birinin yanındaydım.

Ben içimde koca bir savaş verirken Ada hiçbir şey olmamış gibi davranıyor ve bu yaptığını çabalamak sanıyordu. Bütün gün benimle ilgileniyor, fırsat buldukça gezdiriyor, sevdiğim yemekleri yedirmeye çalışıyordu. Bu davranışları bana çok uzak geliyordu. Ondan çok büyük beklentilerim hiçbir zaman olmamıştı. Kimseyi sevmediğim gibi seviyordum, sadece dürüstçe bana ait olsun istiyordum. Bana hissettirdiği yetersiz duygusu hakkında fikri yoktu, Ada için her şey çok basitti.

Birkaç gün böyle geçti, Ada gitmek istediğimi gördükçe kalmam için bahaneler sunuyordu. Salı akşam Türk Gecesine gidelim diye tutturdu. Seninle bir yere gelmek istemiyorum dedikçe her gün başka bir şey çıkarıyordu. Tüm bu yaptıklarını boştu gözümde, yapmaması gerekenleri yapmıştı. Akşam Ada ile gittim, bir gece daha öyle gelip geçti.

Hafta sonu Ada’nın İstanbul’a gitmesi gerekiyordu. Ben gelmeden önce birlikte döneriz diye planlamıştık. İçimden buradan gidip Ada’yı bir daha görmeden duymadan yaşamayı geçiriyordum. Arabayı göndermek için babamı aradım ama bir süre daha burada kalması gerekiyordu. Ada yokken ben de Fethiye’ye akrabalarımın yanına gidecektim. İki gece sonra birlikte dönecektik. Ada Cuma günü beni otogara bırakmak için evden aldı. Kendi de Cumartesi sabah uçağıyla gidip Pazar gece dönecekti.

Arabaya bindim:

-Birkaç gün de olsa seni görmeyeceğim için mutluyum.

-Başlama yine hadi geç araba kullan.

-İstemiyorum, otogara bırak beni.

-Geç hadi biraz dolaşalım.

Ada ile biraz dolaştık. Keyfi o kadar yerindeydi ki bu kadar sevip değer verdiğim insan bu muydu gerçekten…

Her gün her dakika tartışmamıza rağmen kendimi anlatamıyordum o da zaten anlamak için çabalamıyordu. Tüm bunlara rağmen saçma bir şekilde yine yan yanaydık. Bir an önce bu düştüğüm durumdan kendimi çıkarmam gerekiyordu.

Hafta sonu Fethiye’de kalmak bana iyi geldi. Sözde bir haftalığına dinlenip tatil yapmaya gelmiştim ama Marmaris’te bir kere denize bile girmemiştim. Fethiye’de akşama kadar plajda kalıp dinlendim. Ada İstanbul’a gitmişti, her dakika arıyordu. Kavga etmediğimiz, Ada’ya nefretimi kusmadığım bir tek mesaj bile yoktu. Pazar gece Marmaris’te buluştuk. Ada’yı tekrar görünce hissettiğim tüm üzüntü tekrar canlandı. Bundan sonrası artık çok zordu. Yan yana kaldığımız her an ikimize de eziyetti. Ada bunları düşünecek kadar önemsemiyordu belki ama ben net şekilde görebiliyordum. Ada zaten bir şey yokmuş gibi davranıyordu çünkü işine bu şekilde geliyordu. Tuhaf bir insandı, anlaşılması güçtü. Gitmesi gereken bendim bunu aylardır biliyordum.

Ada ile bir akşam sahile gittik, beni mutlu etmek için çabaladığını iddia ediyordu. Ada bir şeyler anlatıyordu, sanki her şey çok normalmiş gibi davranıyordu. Ne anlattığını duymuyordum uzanıp yıldızlara baktım. Kulaklarımda dalga sesleri yankılanıyordu. Keşke diye düşünüyordum keşke  hep o çatı katında kalsaydık zaman hiç geçmeseydi. Tüm bunlar hiç olmasaydı, buralara hiç gelmeseydik. O soğuk şehirde daima birlikte kalsaydık. Şartlar ne olursa olsun keşke masum kalabilseydik ilk günkü hisle…

Sıradaki bölüm

Deniz Kum Güneş

8 Eki 2026 yayınlandı