Bölümü okuduktan sonra altta bir soru var o soruya cevap verirseniz çok mutlu olurumm iyi okumalarrr🦋
____
LÂL
Sabah gözlerimi açtığımda ilk yaptığım şey komodinin üzerinde duran telefonuma uzanmak oldu. Gece boyunca kaç kez aynı şeyi yaptığımı hatırlamıyordum. Ekranı açıp bildirimleri kontrol ediyor, herhangi bir mesaj gelmediğini gördüğümde telefonu yeniden yerine bırakıyordum. Bir süre sonra bunun anlamsız olduğunu düşünerek kendime kızmıştım. Sonuçta karşımdaki kişinin ne zaman yazacağına ben karar veremezdim. Yine de içimde, uyandığımda beni bekleyen yeni bir mesaj bulacağım hissi vardı.
Telefonun ekranını açtım. Dün gece Nisa'yla yaptığımız konuşmaların ardından aldığım ekran görüntülerini yeniden inceledim. Özellikle son mesajın üzerinde durdum.
4 Aralık 2014 tarihini unutma, Lâl.
Tarihin benim için ne ifade ettiğini bilmiyordum. Belki hayatımda önemli bir olayın yaşandığı gündü. Belki de tamamen tesadüftü. Fakat bir yabancının bana özellikle bu tarihi unutmamam gerektiğini söylemesi, bunun sıradan bir mesaj olmadığını düşündürüyordu.
Yatağın içerisinde doğrulup ayaklarımı yere bastım. Komodinin üzerindeki su bardağından birkaç yudum aldıktan sonra odanın perdelerini araladım. Dışarıda hava kapalıydı. Gri bulutlar gökyüzünü kaplamış, sabahın aydınlığına rağmen sokaklar olduğundan daha karanlık görünmeye başlamıştı. Bir süre pencerenin önünde durup dışarıyı izledim. Ardından üzerime bir hırka geçirerek odadan çıktım.
Mutfaktan gelen sesler, Nisa'nın çoktan uyandığını gösteriyordu.
"Günaydın."
Sesimi duyduğunda başını çevirerek bana baktı.
"Günaydın. Kahvaltı hazırlıyorum, otur birazdan hazır olur."
Mutfak masasının üzerindeki telefonumu fark ettiğinde kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Gece yine mesaj geldi mi?"
Sandalyeyi çekip oturdum.
"Hayır. Ama sabah uyandığımdan beri kontrol ediyorum."
Nisa elindeki bıçağı tezgâha bırakarak bana döndü.
"Bence bugün şu kamera işini halledelim. Belki notu bırakan kişiyi görebiliriz."
"Ben de onu düşünüyordum. Apartman girişindeki kameranın çalışıp çalışmadığını bile bilmiyorum."
"Yöneticiye sorarız. En kötü ihtimalle görüntüleri inceleyemeyiz."
Omuzlarımı hafifçe kaldırdım.
"Umarım işe yarar."
Nisa yeniden kahvaltıyla ilgilenmeye başladı. Ben de masanın üzerine bıraktığı tabakları düzenlemesine yardım ettim. Bir süre konuşmadan hazırlık yaptık. Dün geceden beri zihnimi meşgul eden düşüncelerden uzaklaşmak istiyordum. Ancak ne zaman başka bir şeyle ilgilenmeye çalışsam aklıma aynı cümle geliyordu.
Artık kim olduğunu öğrenmenin vakti geldi.
Kahvaltı sırasında Nisa, önündeki ekmeğin küçük bir parçasını kopararak konuşmaya başladı.
"Bu arada bugün üniversiteyle ilgili birkaç yere bakmam gerekiyor."
Başımı kaldırdım.
"Ne gibi?"
"Yatay geçiş şartlarını araştıracağım. Bir de psikoloji bölümünün bulunduğu üniversiteleri incelemek istiyorum. Belki düşündüğümden daha fazla seçeneğim vardır."
Gülümsedim.
"İstersen beraber bakarız. Benim de bugünlük ders saatim öğleden sonra."
"Gerçekten mi?"
"Tabii. Hem tek başına uğraşmak zorunda değilsin."
Nisa'nın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.
"Teşekkür ederim Lâl."
"Ne demek."
Bir süre daha kahvaltımızı yaptık. Ardından masayı toparlayıp hazırlanmaya başladık. Evden çıkmadan önce sehpanın üzerindeki eski kâğıdı elime aldım. Dün gece boyunca gözümün önünde duran bu notu artık yanımda taşımaya karar vermiştim. Katlayarak çantamın küçük bölmesine yerleştirdim.
Kapıyı kilitlediğimizde Nisa bana döndü.
"Önce yöneticiye mi gidelim?"
"Olur. Sonra üniversiteye geçeriz."
Apartmanın merdivenlerinden inerken aklımda yine aynı sorular vardı. Birinin benimle ilgili bir şeyleri bilmesi, üstelik bunu bana doğrudan anlatmak yerine böyle gizemli mesajlarla yapması hiç hoşuma gitmiyordu. Karşımdaki kişinin amacını anlayamıyordum. Benden ne istiyordu? Neden geçmişimi öğrenmem için bu kadar uğraşıyordu?
Apartman girişine ulaştığımızda yönetici dairesinin kapısını çaldım. Birkaç saniye sonra kapı açıldı. Karşımızda orta yaşlı bir adam duruyordu.
"Buyurun, bir şey mi oldu?"
"Merhaba. Ben üst kattaki dairede oturuyorum. Apartman girişindeki güvenlik kamerasıyla ilgili bir şey soracaktım."
Adam başını hafifçe salladı.
"Buyurun, dinliyorum."
"Dün kapımın önünde biri tarafından bırakılmış bir kâğıt buldum. Acaba kameraların kayıtlarını incelemem mümkün mü?"
Adam bir süre düşündü.
"Tamamdır. Kayıt cihazına bakmamız gerekir ama dün kamerada ufak bir arıza çıkmıştı o saatlerde ise hiçbir şey bulamayız."
"Yine de bakabilir miyiz?"
"Tabii, gelin."
Nisa'yla birbirimize baktık. Ardından adamın peşinden küçük odaya girdik. Masanın üzerinde duran bilgisayarın karşısına geçerek kayıtları açtı. Önceki günün görüntülerini bulmak için birkaç işlem yaptı.
Ekranda apartmanın giriş kapısı belirdi. Görüntü oldukça netti. İnsanların giriş çıkışlarını, kapının önünden geçenleri rahatlıkla görebiliyorduk.
"Yaklaşık hangi saatlerde olmuş olabilir?" diye sordu adam.
"Akşam eve döndüğümüzde bulduk. Sanırım saat yediyi geçiyordu."
Adam görüntüleri geriye doğru almaya başladı.
Bir süre sessizce ekranı izledik. Apartmana giren birkaç kişi dışında dikkat çekici bir şey yoktu.
Tam umudumu kaybetmeye başladığım sırada kapıdan içeri giren şapka takmış birini fark ettim.
"Bir saniye, geri alabilir misiniz?"
Adam görüntüyü durdurdu.
"Şu kişi mi?"
Ekrana biraz daha yaklaştım. Kapının önünde duran kişi başını hafifçe eğmişti. Yüzü kameraya tam olarak dönük değildi. Üzerinde koyu renkli bir mont vardı. Birkaç saniye boyunca kapının önünde bekledikten sonra apartmana girmişti.
Kalbimin atışları hızlandı.
"Biraz yakınlaştırabilir misiniz?"
Adam görüntüyü büyütmeye çalıştı ancak görüntünün kalitesi bozuldu. Yüzünü seçebilmek mümkün değildi.
"Ne yazık ki daha fazlası olmuyor."
"Biraz daha ilerletebilir miyiz?"
Görüntü devam etti. Kişi ayağa kalktı, çevresine kısa bir bakış attı ve ardından apartmandan uzaklaştı.
Nisa yanıma yaklaştı.
"Yüzünü göremedik."
"Farkındayım."
Adam görüntüyü birkaç kez daha geri aldı. Ancak sonuç değişmedi. Kişinin kim olduğunu anlayabilmemiz mümkün değildi.
"Başka bir açıdan gören kamera var mı?" diye sordum.
"Maalesef yok. Yalnızca giriş kapısını gören bir kameramız var."
Teşekkür ederek odadan çıktık. Apartmanın kapısından dışarı adım attığımda içimdeki hayal kırıklığını gizleyemedim. Elimizde bir görüntü vardı ama bu görüntü bize hiçbir şey kazandırmamıştı.
Nisa koluma hafifçe dokundu.
"En azından birinin kağıdı bırakmak için apartmana girdiğini gördük."
"Kim olduğunu öğrenemedikten sonra bunun ne faydası var?"
"Haklısın ama belki başka bir şey fark ederiz.
"Görüntüyü istersen daha sonra tekrar inceleyebiliriz."
Başımı salladım.
"Şimdilik yapabileceğimiz başka bir şey yok."
Birlikte apartmandan uzaklaşırken arkamı dönüp giriş kapısına baktım. Dün geceye kadar sıradan bir kapıdan ibaretti. Şimdi ise geçmişimle ilgili cevaplara ulaşabileceğim bir yer gibi görünüyordu.
───
Üniversiteye vardığımızda hava biraz daha açılmıştı. Nisa'yla kantine geçip kendimize birer kahve aldık. Ardından boş bir masaya oturduk. Nisa telefonunu çıkararak üniversitelerin internet sitelerini incelemeye başladı.
"Şuraya bak," diyerek ekranı bana çevirdi.
"Psikoloji bölümü varmış. Ama başvuru şartlarını tam anlayamadım."
Telefonu elime alıp yazılanları inceledim.
"Burada bazı belgeler isteniyor. Bir de başvuru tarihleri var. Bunları not alalım."
Nisa çantasından küçük bir defter çıkardı. Ben şartları okudukça o da önemli gördüğü yerleri yazmaya başladı. Birkaç üniversiteyi daha inceledik. Bazılarının koşulları uygun görünürken bazılarında farklı şartlar vardı.
"Sanırım düşündüğüm kadar kolay olmayacak," dediğinde başımı kaldırdım.
"Neden?"
"Çünkü her yerde farklı bir şey istiyorlar. Nereden başlayacağımı bile bilmiyorum."
"Zamanla hallederiz. Önce seçeneklerini belirleyelim. Sonra tek tek araştırırız."
Nisa defterine bakarak hafifçe gülümsedi.
"İyi ki karşıma çıktın."
Bu sözleri duyduğumda ne diyeceğimi bilemedim. Yalnızca gülümsedim. Bir insanın hayatında ne zaman, nerede ve nasıl karşısına çıkacağını önceden bilmesi mümkün değildi. Nisa'yla tanışmamız da böyle olmuştu. Birbirimizin hayatına tesadüfen girmiştik ama şimdi aynı masada oturup geleceği hakkında konuşuyorduk.
Tam o sırada telefonum titredi.
Ekrana baktığımda yine o numaradan mesaj geldiğini gördüm.
Bir an elimdeki kahve bardağını masaya bırakmayı bile unuttum.
Nisa yüzümdeki değişikliği fark etti.
"Yine o numara mı?"
Başımı sallayarak mesajı açtım.
Beni araştırdığını biliyorum ama önemli olan sana söylediğim tarihi hatırlaman.
Mesajı birkaç kez okudum.
Nisa telefonuma doğru eğildi.
"Ne yazmış?"
Ekranı ona çevirdim.
"Yine aynı şeyler. Tarihi hatırlamamı istiyor."
Nisa kaşlarını çattı.
"Belki de o gün yaşanan bir şeyle ilgili."
"Ben de öyle düşünüyorum ama ne yaşandığını bilmiyorum."
"Hiç araştırmayı denedin mi?"
"Nasıl araştıracağım? Elimde yalnızca bir tarih var."
Nisa bir süre düşündü.
"Belki o tarihle ilgili eski fotoğraflarına bakabilirsin. Ya da varsa belgelerine..."
Başımı iki yana salladım.
"Benim çocukluğuma ait doğru düzgün bir şeyim yok ki."
Bu cümleyi söylerken içimde yine o tanıdık boşluğu hissettim. Başkalarının çocukluğundan bahsederken anlattığı anılar, fotoğraflar, eski oyuncaklar... Benim hayatımda bunların çoğu yoktu. Bazen bir anıyı hatırlamaya çalışırken zihnimde beliren görüntülerin bana mı ait olduğunu bile ayırt edemiyordum.
"Belki de bu yüzden bu kadar merak ediyorum," diye devam ettim. "Herkesin anlatacak bir çocukluk anısı var. Benimse hatırlayabildiğim birkaç belirsiz görüntüden başka hiçbir şeyim yok."
Nisa'nın bakışları yumuşadı.
"Üzülme. Belki de aradığın cevaplara düşündüğünden daha yakınız."
Telefonumu masanın üzerine bıraktım.
"Umarım."
Bir süre daha sessiz kaldık. Nisa yeniden üniversitelerle ilgili araştırmasına döndü. Ben ise önümde duran kahveye bakıyordum. Birkaç dakika önce aldığım mesaj, aklımdaki bütün düşünceleri yeniden harekete geçirmişti.
Bu kez mesajın altına bir şey yazmaya karar verdim.
4 Aralık 2014 tarihinde ne oldu? Neden özellikle o günü hatırlamamı istiyorsun?
Gönderdikten sonra telefonumu masaya bıraktım.
Nisa bana baktı.
"Cevap vereceğini düşünüyor musun?"
"Hiçbir fikrim yok."
"Belki bu kez daha açıklayıcı bir şey söyler."
"Umarım."
Telefonumun ekranı birkaç dakika boyunca sessiz kaldı. Ardından yeni bir mesaj bildirimi geldi.
Hemen telefonu elime aldım.
Her şeyi öğrenmek istiyorsan önce günlüğü bulmalısın.
Mesajın ardından başka bir şey yazılmamıştı.
Derin bir nefes aldım.
"Yine günlük..."
Nisa başını kaldırdı.
"Ne demiş?"
Telefonu ona uzattım. Mesajı okuduktan sonra bir süre sessiz kaldı.
"Sanırım bu kişi gerçekten bir günlük bulmanı istiyor."
"Benim anlamadığım şey, neden doğrudan nerede olduğunu söylemiyor?"
"Belki de bulmanı kendin istiyordur."
"Ya da benimle uğraşıyordur."
Nisa telefonumu masaya bıraktı.
"Her ne olursa olsun, bunu tek başına çözmeye çalışmak zorunda değilsin."
Ona baktım. Söylediği şey basitti ama o an ihtiyacım olan cümle tam olarak buydu.
"Teşekkür ederim."
Nisa gülümsedi.
"Şimdi biraz şu üniversite işine dönelim. Yoksa bütün günümüzü bu gizemli numarayla geçireceğiz."
İstemeden güldüm.
"Haklısın."
Telefonumu çantama koydum. Fakat aklım hâlâ o mesajdaydı. Bir günlük... İçinde ne yazıyordu? Neden bu kadar önemliydi? Ve en önemlisi, onu bulduğumda ne öğrenecektim?
───
Akşamüstü eve döndüğümüzde hava yeniden kapatmıştı. Nisa doğrudan odasına geçip araştırdığı üniversitelerle ilgili notlarını düzenlemeye başladı. Ben ise mutfağa geçerek akşam yemeği hazırlamak için dolabı açtım.
Bir yandan sebzeleri doğrarken bir yandan da gün içerisinde yaşadıklarımızı düşünüyordum. Apartmanın kamerasındaki görüntü, bilinmeyen numaradan gelen mesajlar ve sürekli karşıma çıkan günlük kelimesi...
Bütün bunların birbiriyle bağlantılı olduğunu hissediyordum. Yalnızca bu bağlantının nereden geçtiğini bilmiyordum.
Yemek hazır olduğunda Nisa'yı çağırdım. Birlikte sofraya oturduk. Yemek boyunca üniversitelerden konuştuk. Nisa, araştırdığı bölümler arasından birini daha çok beğenmişti. Ona başvuru şartlarını yeniden incelemesini söyledim. Ardından konu bir şekilde benim derslerime geldi.
Yemekten sonra masayı topladık. Nisa odasına geçerken ben de salonda biraz vakit geçirmek istedim.
Sehpanın üzerindeki bilgisayarımı açtım. Bir süre boş ekrana baktıktan sonra arama motoruna 4 Aralık 2014 tarihini yazdım. Karşıma çıkan sonuçları inceledim. O tarihte yaşanan genel olaylar, haberler ve çeşitli kayıtlar... Hiçbiri bana tanıdık gelmiyordu.
Aramayı genişlettim. Farklı kelimeler denedim.
Ancak sonuçlar değişmedi.
Sonunda bilgisayarı kapattım.
Bir yabancının verdiği tarihten yola çıkarak geçmişimi bulmaya çalışıyordum. Ne kadar düşünsem de bunun nereye varacağını kestiremiyordum.
Tam o sırada odadan çıkan Nisa, elinde iki bardak çayla yanıma geldi.
"Yine araştırma mı yapıyorsun?"
"Biraz."
Bardaklardan birini bana uzattı.
"Bir şey bulabildin mi?"
"Hayır. İnternette karşıma çıkan hiçbir şeyin benimle ilgisi olduğunu düşünmüyorum."
Yanımdaki koltuğa oturdu.
"Belki de internetten bulamayacağın bir şeydir."
"Ne demek istiyorsun?"
"Yani... Belki geçmişinle ilgili bir belge, eski bir fotoğraf ya da başka bir şey vardır. Bir yerlerde duruyordur."
Çay bardağını sehpaya bıraktım.
"Benim geçmişime ait ne olabilir ki?"
Nisa omuzlarını hafifçe kaldırdı.
"Bilmiyorum. Ama bu kişinin bahsettiği günlük de bir yerde duruyor sonuçta."
Bakışlarımı ona çevirdim.
"Sen gerçekten bir günlük olduğuna inanıyor musun?"
"Mesajları düşününce evet. Ama kime ait olduğunu, nerede olduğunu bilmiyoruz."
Bir süre düşündüm.
"Ya bulamazsak?"
"Bulana kadar ararız."
Gülümsedim. Nisa'nın bu kadar kararlı olması hoşuma gitmişti. Belki de bir süredir hayatımda ilk kez bir şeyi tek başıma çözmek zorunda olmadığımı hissediyordum.
Telefonumu elime alarak bilinmeyen numaraya yeniden baktım. Bu kez yazmak istediğim çok fazla şey vardı. Fakat hangisini sormam gerektiğine karar veremiyordum.
Sonunda tek bir soru yazdım.
Bu günlük nerede?
Mesajı gönderdikten sonra telefonu sehpanın üzerine bıraktım.
Cevap gelmedi.
Nisa çayından bir yudum aldı. Ben de sırtımı koltuğa yaslayarak gözlerimi kapattım. Gün boyunca yaşadıklarımızın ardından biraz dinlenmeye ihtiyacım vardı.
Telefonumun titremesiyle gözlerimi yeniden açtım.
Ekrana baktığımda gelen mesajı gördüm.
Aradığın şey, sandığından daha yakın bir yerde.
Kaşlarımı çatarak mesajı yeniden okudum.
Nisa da ekrana baktı.
"Ne demek istiyor?"
"Hiçbir fikrim yok."
"Belki de..."
Cümlesini tamamlamadı. İkimiz de bir süre telefonun ekranına baktık.
Aradığım şeyin sandığımdan daha yakın bir yerde olduğunu söylüyordu.
Ama nerede?
Evde miydi? Üniversitede miydi? Yoksa yıllardır fark etmeden yanından geçip gittiğim bir yerde mi?
Belki de çok yakından tanımış oldupum birindeydi...
Telefonu yavaşça kapattım.
O gece yatağıma uzandığımda aklımda yine aynı soru vardı. Bir yabancı, geçmişimle ilgili bilmediğim şeyleri biliyordu. Bana bir tarih vermiş, bir günlükten bahsetmiş ve şimdi de aradığım şeyin yakınlarda olduğunu söylemişti.
Bütün bunların nedenini öğrenmek istiyordum.
Fakat bir şeyi fark etmiştim.
Artık yalnızca geçmişimi merak etmiyordum.
Benden saklanan şeyin ne olduğunu öğrenmek istiyordum.
Ve bu kez, karşıma çıkacak cevaplardan kaçmaya niyetim yoktu.
____
Bilinmeyen numara:
19.05
Aslında öldü sandığımız kişiler gerçekten ölmüşmüdür? Yoksa bu insanların bize oynadığı bir oyunmudur? Belki sende bir ölüsündür ama bu gerçek senden gizleniyordur...
_____
19.06: Ölüm insanların oynadığı bir oyundan mı ibarettir?
_____
Yazar Notu: Cevaplarınızı bekliyorummm