4 Aralık 2014 – Bengü
Bugün Lâl'imin şarkı yarışması vardı. Tüm hafta boyunca buna çalışmıştı ve kazanmayı ne kadar çok istediğini az çok tahmin edebiliyordum. Elimdeki sepeti sallarken Tuğra'mı göreceğim için çok heyecanlıydım. Bugün hastane ziyaret günüydü...
Sabah erkenden uyanmış, mutfağa geçtiğimde ilk işim kahvaltıyı hazırlamak olmuştu. Lâl'in yarışma günü olduğu için heyecanına ortak olmaya çalışıyor, bir yandan da hastaneye götüreceğim yiyecekleri hazırlıyordum. İki çocuğumun da aynı gün içinde benden beklediği şeyler vardı. Birinin yanında olup heyecanını paylaşmalı, diğerinin yanına gidip özlemini biraz olsun dindirmeliydim. Bazen bir anne olarak ikiye bölünmenin nasıl bir şey olduğunu düşünüyordum. Keşke aynı anda ikisinin de yanında olabilseydim.
Tezgâhın üzerindeki tabağa birkaç dilim peynir koyduğum sırada mutfak kapısında beliren Lâl'e baktım. Saçlarını henüz taramamış, üzerinde pijamalarıyla gözlerini ovuşturuyordu.
"Günaydın anne."
"Günaydın benim güzel kızım. Hadi bakalım, bugün önemli bir günümüz var. Kahvaltını yap da hazırlanalım."
Sandalyeye otururken yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Birkaç lokma aldıktan sonra dayanamayarak yeniden konuşmaya başladı.
"Anne, sence birinci olur muyum?"
Elimdeki bardağı masaya bırakarak ona döndüm.
"Sen şarkını güzelce söyle, gerisini düşünme. Benim için zaten birincisin."
"Ama öğretmenim kazanırsam bana hediye verecekmiş."
"Öyle mi? Peki, ne hediyesiymiş?"
"Bilmiyorum, sürpriz dedi."
Gülümseyerek başını salladım. Lâl'in heyecanını izlemek güzeldi. Birkaç gündür evin içinde şarkısını söyleyip duruyor, bazen kelimeleri karıştırdığında en baştan başlıyordu. Hatta dün gece yatmadan önce bile bana şarkısını dinletmişti.
Kahvaltısını bitirdikten sonra odasına gidip yarışma için hazırladığımız kıyafetlerini giydi. Saçlarını tarayıp tokalarını taktığımda aynanın karşısında kendisini bir süre inceledi.
"Oldu mu anne?"
"Evet, çok güzel oldun."
"Tuğra görse beğenir miydi?"
Elimdeki tarağı bir anlığına durdurdum. Ardından saçlarının son bir tutamını düzelttim.
"Beğenirdi tabii. Hatta seni görünce ne kadar güzel olduğunu söylerdi."
Lâl aynadaki yansımasına bakarak gülümsedi.
"Keşke bugün o da gelseydi."
İçimde küçük bir sızı hissettim. Kızımın bunu ne kadar istediğini biliyordum. Ancak Tuğra'nın tedavisi devam ederken her istediğimiz zaman onu hastaneden çıkaramıyorduk.
"Bugün gelemez güzelim ama ben yanına gittiğimde yarışmanı ona anlatacağım."
"Şarkımı da anlat."
"Anlatırım."
"Bir de kazandığımı söyle."
Henüz yarışmaya bile katılmamıştı ama kazanacağından o kadar emindi ki gülmeden edemedim.
"Önce yarışmanı bir bitir bakalım."
Hazırlandıktan sonra çantasını alıp kapıya yöneldi. Ayakkabılarını giyerken bir kez daha bana döndü.
"Anne, sen beni almaya geleceksin değil mi?"
"Elbette geleceğim."
"Beni bekletme ama."
"Söz veriyorum."
Okulun önüne geldiğimizde Lâl'in heyecanı yüzünden okunuyordu. Arabadan inmeden önce çantasını düzelttim, yanağına küçük bir öpücük kondurdum.
"Bol şans, güzel kızım."
"Teşekkür ederim anne!"
Ardından okulun kapısına doğru koştu. Birkaç adım ilerledikten sonra dönüp bana el salladı. Ben de elimi kaldırarak karşılık verdim. Onu kapıdan içeri girene kadar izledikten sonra yeniden arabaya bindim.
Şimdi sıra Tuğra'mdaydı.
Hastaneye doğru ilerlerken yan koltuktaki sepete göz gezdirdim. Sabah erkenden hazırladığım kekleri, sevdiği birkaç yiyeceği ve Lâl'in ona gönderdiği küçük resmi yerleştirmiştim. Resmin arkasına da kendi yazısıyla bir not eklemişti. Onu okurken yüzümde istemsizce bir tebessüm oluşmuştu.
Tuğra, seni çok özledim. Ben bugün şarkı söyleyeceğim. Keşke sen de gelsen.
Resmi dikkatlice sepetin içerisine yerleştirdim.
Hastanenin otoparkına girdiğimde arabayı uygun bir yere bıraktım. Sepeti elime alıp binaya doğru ilerledim. Her gelişimde aynı koridorlardan geçiyor, aynı kapıların önünden yürüyordum. Yine de buraya alışmak mümkün olmuyordu. Hastane kokusu, koridorlardaki sessizlik, odaların önünde bekleyen aileler... Hepsi insanın içine ayrı bir ağırlık bırakıyordu.
Tuğra'nın odasına yaklaştığımda kapının önünde kısa bir süre durdum. İçeriden televizyonun sesi geliyordu. Kapıyı hafifçe tıklatıp araladım.
"Benim yakışıklı oğlum ne yapıyor bakalım?"
Başını bana çevirdiğinde yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
"Anne!"
Sepeti masanın üzerine bırakıp yanına gittim. Yatağının kenarına oturarak saçlarını okşadım ve alnına bir öpücük kondurdum.
"Nasılsın bakalım?"
"İyiyim. Sen nasılsın?"
"Ben de iyiyim, seni görünce daha da iyi oldum."
Yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti. Ardından gözleri elimdeki sepete kaydı.
"Bana bir şey mi getirdin?"
"Getirmez miyim hiç? Bak bakalım içinde neler var."
Sepeti önüne doğru çektim. İçerisindeki yiyecekleri tek tek çıkarmaya başladığımda
Tuğra merakla beni izliyordu.
"Bu kek mi?"
"Evet, en sevdiğinden yaptım."
"Çikolatalı mı?"
"Sen nasıl seviyorsan öyle."
Küçük bir parça kek çıkartıp tabağına koydum. Birkaç lokma aldıktan sonra yeniden bana döndü.
"Lâl nerede?"
"Okulda oğlum. Bugün şarkı yarışması var ya, ona katılacak."
"Bugün mü?"
Başımı salladım.
"Evet. Sabah hazırlanırken seni de çok sordu. Keşke senin de gelebilmeni isterdi."
Tuğra bir süre önündeki tabağa baktı. Ardından başını kaldırıp merakla sordu.
"Şarkısını ezberledi mi?"
"Ezberledi tabii. Bütün hafta evde söyledi durdu. Dün gece bile bana birkaç kere dinletti."
Gülümsedi.
"Ben de dinlemek istiyorum."
"İstersen geldiğimde sana bir daha söyler. Hem yarışmada nasıl söylediğini de anlatırım."
"Birinci olur mu?"
Bu kez ben de gülümsedim.
"Bence olur. Çok çalıştı."
Tuğra başını sallayarak onayladı. Ardından masanın üzerindeki sepette duran küçük kâğıdı fark etti.
"O ne?"
"Lâl'in sana gönderdiği bir resim. Bir de arkasına not yazmış."
Resmi eline verdim. Bir süre dikkatlice inceledi. Sonra arkasını çevirip yazılanları okumaya çalıştı. Henüz bazı harfleri birbirine karıştırsa da kardeşinin yazdıklarını anlamak için büyük bir çaba gösteriyordu.
"Ne yazmış?" diye sordum.
Başını kaldırıp bana baktı.
"Beni özlemiş."
"Çok özlemiş."
"Ben de onu özledim."
Elimi uzatıp yanağını okşadım. Bu iki küçük insanın birbirlerine duydukları özlem, bazen benim bütün kelimelerimi tüketiyordu. Aynı evde büyümüş, aynı oyuncaklarla oynamış, aynı odada uyumuşlardı. Şimdi ise birlikte geçirdikleri zamanlar ziyaret günlerine, kısa telefon konuşmalarına ve birbirlerine gönderdikleri resimlere sığmıştı.
"Anne?"
"Efendim oğlum?"
"Lâl yarışmayı kazanınca ona hediye alacak mısın?"
Gülümseyerek başımı salladım.
"Alacağım tabii. Ne isterse."
"Ben de ona bir şey vermek istiyorum."
"Ne vermek istersin?"
Bir süre düşündü. Sonra yatağının yanındaki küçük çekmeceyi işaret etti.
"Orada yaptığım resim var. Onu götürür müsün?"
Çekmeceyi açıp içerisindeki kâğıtları karıştırdım. Birkaç resmin arasından iki çocuğun el ele tutuştuğu küçük bir çizim çıkardım. Altına da isimlerini yazmıştı.
"Bu çok güzel olmuş oğlum."
"Lâl'e ver. Ben yaptım."
Resmi dikkatlice katlayıp çantama koydum.
"Mutlaka vereceğim."
Bir süre daha onunla sohbet ettik. Bana hastanede yaşadıklarını, hemşirenin getirdiği oyuncakları ve odasında izlediği çizgi filmleri anlattı. Arada bir yorulduğunda konuşmayı bırakıyor, başını yastığa yaslayarak dinleniyordu. Ben de onu zorlamadan yanında oturuyordum.
Ziyaret saatinin sonuna yaklaştığımızda içimde yine o tanıdık burukluk belirdi. Biraz daha kalmak istiyordum ama gitmem gerekiyordu. Lâl'i okuldan almam için de fazla vaktim kalmamıştı.
"Ben artık gideyim mi oğlum?"
Tuğra'nın yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
"Yine gelecek misin?"
"Elbette geleceğim. Hem bir dahaki gelişimde Lâl'i de getiririz."
"Tamam."
Eğilip alnına bir öpücük kondurdum. Ardından ellerini avuçlarımın arasına aldım.
"Seni çok seviyorum, benim güzel oğlum."
"Ben de seni seviyorum anne."
Kapıya doğru ilerlediğimde arkamdan seslendi.
"Anne!"
Dönüp ona baktım.
"Lâl'e söyle, şarkısını merak ediyorum."
Gülümsedim.
"Söz, ilk işim ona bunu söylemek olacak."
Kapıyı arkamdan kapattığımda birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım. İçimde biriken duyguları toparlamaya çalışıp derin bir nefes aldım. Ardından koridorda yürümeye başladım. Arabaya bindiğimde ilk işim çantamdaki resmi kontrol etmek oldu. Tuğra'nın Lâl için çizdiği resmi dikkatlice çıkartıp ön koltuğa koydum. Kızım bunu gördüğünde çok sevinecekti.
Hastaneden ayrılırken aynadan binaya son kez baktım. Oğlum orada, bir sonraki ziyaretimizi bekliyordu. Ben ise onu yeniden görebileceğim günü düşünüyordum.
Lâl'in okuluna doğru giderken yan koltukta olan sepetin içindeki telefonum çaldı. Telefonu açmak için arabayı sağa çektiğimde içimde nedenini bilmediğim kötü bir his tohumlarını ekmeye başlamıştı. Telefonu aldığında arayanın Behzat olduğunu gördüm. Yine neye sinirlenmişti acaba? Telefonu açıp kulağıma koyar koymaz bağrışını duydum. Bıkkın bir sesle "Yine ne var?" diye sordum.
"Ne mi var, sen yine o hastalıklı çocuğunu ziyaret etmişsin üstüne üstlük bir de yemek götürmüşsün. Sen kendini ne sanıyorsun, bu evde nefes alırken bile bana haber vereceksin demedim mi ben sana!"
Artık bu adamdan sıkılmıştım. Bir zamanlar ailemi arkamda bırakarak bu adamı sevdiğime inanamıyorum...
"Birincisi, Tuğra'dan hastalıklı diye bahsetmeye hakkın yok. İkincisi, o benim olduğu kadar seninde çocuğun yıllardır neden bunu kabullenemiyorsun anlamıyorum!" Telefondan alaycı bir kahkaha attığını duyabiliyordum.
"Benim mi? Nerden benim oluyor ne bileyim hastanede başka bir çocukla değiştirmediğini? Belki Lâl'de benim çocuğum değil ama bakıyorum değil mi ne kadar iyi bir insan olduğumu ne zaman anlayacaksın?"
"Sen mi iyi insansın güldürme beni, Lâl'e hayatı zindan ediyorsun yaşadığın her dakika. Keşke, keşke Lâl'imi de, Tuğra'mı da alıp senden uzaklara gidebilsem. Hele bir iş kalacak bir yer bulayım bir dakika durmam yanında kim senin gibi pis bir adamla ömrünü çürütmek isterki!" Bunları söyledikten sonra telefonu kapatacağım sırada "Tamam." dedi. Telefonu kapatmadan söyleceklerini merak ettiğim için derin bir nefes alarak telefonu tekrardan kulağıma götürdüm.
"Araba bana lazım bizim Ahmet'in tamirhanesine getirsene." Bunu bu kadar sakin söylemesine anlam veremedim ama götürmezsem akşam daha büyük bir kavga yaşanacağından emindim. Telefonu kapattıktan sonra arabayı çalıştırarak Lâl'in okulunun tam tersi iskametindeki tamirhaneye doğru yol almaya başladım...
_____
Tamirhanenin önünde arabayı park ettiğimde anahtarları alarak içeri girdim. İçersi oldukça karanlıktı kimse varmı diye kontrol etmek için bağıracakken kafama sert bir cisimle vuruldu ve yere düştüm. Yerdeyken kafamı tuttuğumda karanlık olan atölyenin tüm ışıkları yansı ve kepengi kapandı.
"Kimsin... sen..." Kafamdaki şiddetli ağrı yüzünden kelimeleri seçmekte zorlanıyordum. Elimde bir sıvı hissettiğimde kafamın yarıldığını daha net anladım.
"Bir dakika yanımda durmazsın he, tamam o zaman durma bak seni kendimden kurtarıyorum.
Behzat... Allah bin türlü belanı versin...
Kafamı yukarı kaldırmaya zorladığımda pis bir kahkaha duyuldu.
"Gerçekten hep salaktın bence. Birisiyle kavga ettikten sonra hiç yanına gidilir mi Meryem? Neyse artık bu günden sonra bunu yapmak gibi bir şansın olmayacak." O bu sözleri söyledikten sonra sessizliğin içinde meydan okuyan bir patlama sesi duyuldu...
____
Yazar Notu: Siyah Hamle ve Sanrıdaki olaylar bağlantılı isteyen Siyah Hamle'yi veya Sanrı'yı okuyabilir ama olaylarda olan tüm bakış açılarını okumanız size olanları daha iyi anlatacaktır. İyi okumalar💙