İçeriğe geç
Bölüm 6/6

Bölüm 6 / 6, 1.497 kelime, tahmini 7 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

5. Bölüm-Günlük

Düşüncelerinizi merak ettiklerinizi yorum olarak yazarsanız çok mutlu olurumm iyi okumalarrr💛


_____

“Ben sadece babamın da beni alkışlamasını istemiştim.


Bir kere bile olsa benimle gurur duymasını...”



— Lâl'in Günlüğü, 4 Aralık 2014



───


LÂL


Elimdeki kâğıdı kaçıncı kez okuduğumu artık bilmiyordum. Üzerinde yazan birkaç cümle, zihnimin içinde durmadan dönüp duruyor; her okuyuşumda başka bir anlam kazanıyordu. Kâğıdın kenarları hafifçe kıvrılmıştı. Beyazlığını kaybetmiş, sanki uzun zamandır bir yerde bekletilmişti. Üzerindeki yazıysa oldukça düzgündü. Harflerin arasında aceleyle yazılmış bir notun dağınıklığı yoktu. Bunu yazan kişi, her kelimeyi düşünerek seçmiş gibiydi.


Lâl, bence artık kim olduğunu öğrenmenin vakti geldi.


Kim olduğumu öğrenmek...


İnsan kendisinin kim olduğunu bilmez miydi? Bir adı, bir hayatı, hatırladığı birkaç anısı vardı. Benim de vardı elbette. Fakat bazı şeyler benim için diğer insanlar kadar basit değildi. Geçmişim, açmaya çalıştığımda içinden hiçbir şey çıkmayan eski bir sandık gibiydi. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım kapağını aralayamıyor, araladığımda ise karşıma yalnızca birbirine karışmış belirsiz görüntüler çıkıyordu.


Kâğıdı sehpanın üzerine bıraktım. Karşımda oturan Nisa, elindeki çay bardağını masaya koyarken gözlerini benden ayırmadı. Bir süredir ikimiz de konuşmuyorduk. Eve geldiğimizden beri bu notun üzerinde düşünüyorduk ama düşündükçe bir sonuca ulaşmak yerine daha fazla soruyla karşılaşıyorduk.


“Bence bunu yazan kişi seni tanıyor,” dedi sonunda.


Başımı kaldırıp ona baktım. “Neye dayanarak?”


“Adını biliyor. Üstelik bu notu özellikle bizim kapımıza bırakmış.”


“Bunları ben de biliyorum Nisa.”


Sesim düşündüğümden biraz daha sert çıkmıştı. Hemen ardından bakışlarımı kâğıda çevirdim. Nisa'ya kızgın değildim. Yalnızca aynı şeyleri tekrar tekrar konuşmak, hiçbir yere varamamak beni yoruyordu.


Nisa hafifçe iç çekti. “Tamam. Peki, sence neden böyle bir şey yapmış olabilir?”


“Bilmiyorum.”


“Belki de yanlış bir şey anlamışsındır.”


Kaşlarımı çatarak ona döndüm. “Nasıl yani?”


“Belki bu notu bırakmak isteyen kişi seni tanıyan biridir. Geçmişinle ilgili bildiği bir şeyi öğrenmeni istiyordur.”


Bir süre cevap vermedim. Söyledikleri mantıksız değildi. Hatta notun üzerinde yazanları düşündüğümde aklıma gelen en makul ihtimallerden biri buydu. Fakat birinin benim geçmişimle ilgili benden daha fazla şey bilmesi düşüncesi, içimde tarif edemediğim bir huzursuzluk yaratıyordu.


“Benim geçmişimle ilgili ne biliyor olabilir ki?” diye sordum.


Nisa omuzlarını hafifçe kaldırdı. “Bilmiyorum. Ama birisi özellikle senin adını yazıp kapının önüne bırakmış. Tesadüf olduğunu sanmıyorum.”


“Belki de bir şakadır.”


“Bu kadar uğraşıp eski bir kâğıda böyle bir şey yazacaklarını sanmıyorum.”


Gözlerim yeniden kâğıda kaydı. Üzerindeki cümleyi bir kez daha okudum. Artık kim olduğunu öğrenmenin vakti geldi.


Kim olduğumu öğrenmek için ne yapmam gerekiyordu? Kime sormalıydım? Nereden başlamalıydım? Bir insanın geçmişi, hiç tanımadığı birinin bıraktığı birkaç cümleyle nasıl bulunabilirdi ki?


Tam o sırada sehpanın üzerindeki telefonum titredi.


İkimiz de aynı anda telefona baktık. Ekranda kayıtlı olmayan bir numaradan gelen mesaj bildirimi vardı. Bir an elim telefona gitmedi. Sanki ekrana dokunduğum anda, öğrenmek istemediğim bir şeyle karşılaşacakmışım gibi tereddüt ettim.


“Baksana,” dedi Nisa, sesini alçaltarak.


Telefonu elime aldım. Mesajı açtığımda ekranda tek bir cümle belirdi.


Notu okuduğunu biliyorum. Günlüğü bulduğunda her şeyi daha iyi anlayacaksın.


Mesajı birkaç saniye boyunca öylece izledim. Sonra başımı kaldırıp Nisa'ya baktım.


“Ne günlüğü?”


Nisa bana doğru eğildi. “Ne yazmış?”


Telefonu ona uzattım. Mesajı okurken yüzündeki ifade yavaş yavaş değişti. Önce kaşlarını çattı, ardından gözlerini ekrandan ayırıp bana baktı.


“Günlükten bahsediyor.”


“Gördüm Nisa.”


“Senin bir günlüğün var mı?”


Başımı iki yana salladım. “Yok.”


“Belki eskiden yazdığın bir şeydir. Çocukluğundan kalma olabilir.”


“Çocukluğumdan kalma bir günlüğüm olduğunu bile bilmiyorum. Nerede olduğunu nasıl bulacağım?”


Nisa cevap vermek yerine telefonu tekrar bana uzattı. Mesajı bir kez daha okudum. Günlük kelimesi zihnime takılmıştı. Bir günlük... İçinde kimin yazdıklarının bulunduğunu, kime ait olduğunu, nerede olduğunu bile bilmediğim bir şey. Üstelik bu bilinmeyen kişi, onu bulduğumda her şeyi daha iyi anlayacağımı söylüyordu. Nisa biraz düşündükten sonra “Belki bu not bir günlükten haberdar olmanı sağlamak için bırakıldı.” dedi.


“Olabilir.”


“Peki, neden doğrudan söylemiyor? Neden kim olduğunu gizliyor?”


“Belki de henüz kendisini tanımamı istemiyordur. Ya da benimle oyun oynuyordur.”


Nisa'nın bakışları yüzümde gezindi. “Bunu öğrenmenin tek yolu ne istediğini anlamaya çalışmak.”


Telefonu avucumun içinde çevirdim. Mesajın gönderildiği numaraya baktım. Aramak için ekrana dokunmayı düşündüm ama parmağım arama simgesinin üzerinde bir süre bekledikten sonra geri çekildi. Karşı taraftan birinin cevap vereceğinden emin değildim. Üstelik konuşmayı kabul etse bile bana doğruyu söyleyeceğine dair hiçbir güvencem yoktu.


“Cevap yazayım mı?” diye sordum.


Nisa başını salladı. “Bence yaz. En azından ne istediğini öğrenebiliriz.”


Mesaj kutusunu açtım. Birkaç saniye boş ekrana baktıktan sonra yazmaya başladım.


Ne günlüğü? Benden ne istiyorsun?


Gönderdikten sonra telefonu sehpanın üzerine bıraktım. Ekrana bakmamaya çalışsam da gözlerim sık sık oraya kayıyordu. Nisa da sessizleşmişti. İkimiz de bir cevap bekliyorduk ama ne tür bir cevap alacağımızı bilmiyorduk.

Dakikalar geçti. Telefonum yeniden titrediğinde bu kez neredeyse yerimden sıçrayacaktım. Hemen ekrana uzandım.


4 Aralık 2014 tarihini unutma, Lâl.


Mesajı okuduktan sonra nefesimi yavaşça bıraktım. Tarihin altını çizmek istercesine ekrana bir süre daha baktım.


“4 Aralık...” diye mırıldandım.


Nisa telefonun ekranına yaklaştı. “Bu tarih ne anlama geliyor olabilir?”


“Hiçbir fikrim yok.”


“Belki günlüğün o tarihte yazılmıştır.”


“Olabilir ama bu, onu nerede bulacağımı açıklamıyor.”


“En azından elimizde bir tarih var.”


Telefonu kilitleyip sehpanın üzerine bıraktım. Bir süre sessiz kaldım. Sonra başımı koltuğun arkalığına yaslayarak gözlerimi kapattım. Sanki gözlerimi kapatırsam zihnimdeki bütün sorular da kaybolacaktı. Fakat olmadı. Aksine, her şey daha da belirginleşti.


Günlük.


4 Aralık 2014.


Kim olduğum.


Bunların birbirleriyle nasıl bir bağlantısı olduğunu bilmiyordum. Belki de hiçbir bağlantıları yoktu. Belki birisi yalnızca geçmişimle ilgili bir şeyleri öğrenmemi istiyordu. Ama neden şimdi? Neden yıllardır hiçbir şey olmamışken birdenbire biri ortaya çıkmış ve bana kim olduğumu öğrenmem gerektiğini söylemişti?


“Lâl?”


Nisa'nın sesiyle gözlerimi açtım.


“Efendim?”


“İyi misin?”


“Bilmiyorum.”


Bu kez gerçekten bilmiyordum. İçimde hem merak hem de korku vardı. Bir yanım, karşıma çıkacak her şeyi öğrenmek istiyordu. Diğer yanım ise bazı kapıların açılmaması gerektiğini söylüyordu. Ya geçmişimde hatırlamak istemeyeceğim şeyler varsa? Ya yıllardır kendime anlattığım hayatın aslında bilmediğim bir tarafı bulunuyorsa?


Nisa oturduğu yerde biraz doğruldu.


“Çocukluğuna dair gerçekten hiçbir şey hatırlamıyor musun?”


Bakışlarımı pencereye çevirdim. Dışarıda hava iyice kararmıştı. Karşı apartmanın ışıkları birer birer yanıyor, sokaktan geçen arabaların farları odanın duvarında kısa süreliğine parlayıp kayboluyordu.


“Hayır. Yani bazı şeyler var ama çok belirsiz. Yüzünü seçemediğim insanlar, nerede olduğumu anlayamadığım birkaç görüntü... Hepsi bu.”


“Hiç aileni düşündün mü?”


Sorusu karşısında bir an duraksadım. Bu konuyu konuşmak benim için kolay değildi. Çünkü aile dediğimde aklıma belirli yüzler, sesler ya da birlikte yaşanmış anılar gelmiyordu. Bazen birinin annesine sarıldığını gördüğümde nasıl bir his olduğunu merak ediyordum. Bazen de kalabalık bir aile sofrasında oturan insanlara bakıp benim de bir zamanlar böyle bir hayatım olup olmadığını düşünüyordum.


“Her zaman,” dedim. “Ama düşünmekle hatırlamak aynı şey değil.”


Nisa'nın yüzündeki ifade yumuşadı. Bir şey söylemek istediğini düşündüm ama vazgeçti. Belki de söyleyeceği hiçbir cümlenin bu konuda bana yardımcı olmayacağını o da biliyordu.


“Belki bu not bir başlangıçtır,” dedi bir süre sonra.


“Ya öğrenmek istemediğim şeylerle karşılaşırsam?”


“En azından artık soru işaretleriyle yaşamak zorunda kalmazsın.”


Başımı hafifçe eğdim. Haklı olabilirdi. Yıllardır cevaplarını bulamadığım sorularla yaşamıştım. Geçmişimi merak etmediğim zamanlar olmuştu elbette. İnsan bazen bilmediği şeylerin içinde kendine daha rahat bir yer bulabiliyordu. Fakat şimdi biri, bilmediğim bir şeyin varlığını yüzüme vurmuştu. Üstelik bununla yetinmeyip onu bulmam gerektiğini söylüyordu.


“Sanırım haklısın.”


Nisa hafifçe gülümsedi. “Öyleyse önce bu notu kimin bıraktığını bulmalıyız.”


“Peki ya günlük?”


“Onu da bulmaya çalışırız. Ama önce nereden başlayacağımızı düşünmemiz gerekiyor.”


Sehpanın üzerindeki kâğıdı yeniden elime aldım. Arkasını çevirdim. Belki gözden kaçırdığım bir şey vardı. Kâğıdın her köşesine baktım, yazının altını ve üstünü inceledim. Fakat üzerinde başka bir işaret, isim ya da tarih yoktu. Yalnızca o cümle...


“Bunu kapının önüne bırakan kişiyi görmedik."


“Hayır.”


“Apartmanda kamera var mı, biliyor musun?”

Bir süre düşündükten sonra “Girişte vardı sanırım. Ama çalışıyor mu bilmiyorum.” dedim.


“Yarın yöneticiyle konuşuruz. Belki görüntülere bakabiliriz.”


“Bence de iyi olur.”


Kâğıdı masaya bıraktım. Bu kez onu katlayıp bir kenara kaldırmak yerine, gözümün önünde durmasına izin verdim. Çünkü artık bunun sıradan bir not olmadığını biliyordum. Birisi bana ulaşmaya çalışıyordu. Kim olduğunu bilmiyordum ama benim hakkımda bildiği şeyler vardı. Ve en önemlisi, benim bilmediğim bir şeyi biliyordu.


Nisa ayağa kalkıp mutfağa yöneldi. “Sana bir kahve yapayım mı?”


“Yok, teşekkür ederim. Birazdan yatarım.”


“Emin misin?”


Başımı salladım. Nisa mutfağa geçerken ben de telefonumu elime aldım. Mesajların ekran görüntüsünü aldım. Sonra bilinmeyen numarayı tekrar açıp uzun uzun inceledim. Ne bir isim vardı ne de tanıdık bir şey. Sadece rakamlardan oluşan bir numara...


Telefonu kapatıp sehpanın üzerine bıraktım.

Nisa mutfaktan döndüğünde elinde iki bardak su vardı. Birini bana uzattıktan sonra karşıma oturdu. Bir süre başka şeylerden konuştuk. Yarınki işinden, sabah kaçta çıkacağından, evde eksilen birkaç ihtiyaçtan... Günlük hayatın sıradan konularına dönmeye çalışıyorduk. Fakat konuşmanın arasında bile gözlerim zaman zaman masanın üzerindeki kâğıda kayıyordu.

O gece yatağıma uzandığımda uyumak sandığımdan daha zor oldu. Odanın karanlığında telefonumun ekranı birkaç kez yandı; her seferinde yeni bir mesaj gelmiş olabileceğini düşünerek başımı çevirdim ama hiçbir bildirim yoktu. Sonunda telefonu ters çevirip komodinin üzerine bıraktım.


4 Aralık 2014.


Bu tarihi daha önce duymuş muydum? Bir yerde okumuş, birinden işitmiş olabilir miydim? Hatırlamaya çalıştım ama zihnimde hiçbir şey canlanmadı. Sanki o tarihin benim için hiçbir anlamı yoktu. Yine de bir yabancı, özellikle unutmamam gerektiğini söylemişti.

Belki de yarın her şey daha anlaşılır olurdu.

Belki de yalnızca yeni sorularla karşılaşacaktım.

Gözlerimi kapatırken son kez kâğıttaki cümleyi düşündüm.


Bence artık kim olduğunu öğrenmenin vakti geldi.


Keşke bunu söyleyen kişi, kim olduğumu bilmediğimi de bilseydi.


Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.