Sahil kenarındaki soğuk ahşap bankta otururken, gözlerimi ucu bucağı görünmeyen koyu mavi denize dikmiş, martıların uzaklaşan çığlıkları eşliğinde dalgaların kıyıya vuruşunu izliyordum.
İnsanı her zaman uçsuz bucaksız bir denize benzetirdim. Kendisine karışacak, dengesini bozacak harici bir etken olmadığında tıpkı bir çarşaf gibi sakin, durgun ve insanın ruhuna dokunan huzur verici bir dinginlikte olurdu. Fakat derinliklerinde biriken düşünceler, bastırılmış öfkeler ve söylenememiş sözler zamanla onu hırçınlaştırır; köpüklü dalgalarını kayalıklara büyük bir öfkeyle çarptırırdı. İnsan da tam olarak böyleydi işte. Dışarıdan bakıldığında ne kadar sakin, kontrollü ve güçlü görünürse görünsün, o durgun yüzeyin altında kopan şiddetli fırtınaları, boğuştuğu karanlıkları kimse bilemezdi.
Belki de sırf bu yüzden denizi böylesine sever, ne zaman daralsam kendimi onun kıyısında bulurdum. Çünkü deniz, kimseye kendisini açıklamak, hissettiklerinin hesabını vermek zorunda değildi. İsterse derin bir sessizliğe bürünür, isterse bütün öfkesini ve kırgınlığını hırçın dalgalarına yükleyip kıyıya savururdu. Kimse de ona dönüp neden böyle davrandığını, neden bu kadar öfkeli olduğunu sormazdı.
Keşke insanlar da denizler kadar özgür, bir o kadar da yargısız olabilseydi.
Son birkaç gündür zihnimdeki bu karmaşık düşünceleri her zamankinden daha fazla kurcalıyordum. Hayatımın birbirinin kopyası gibi geçen, tekdüze günleri arasında kaybolmuş, kendime bile yüksek sesle itiraf edemediğim ağır düşüncelerle boğuşuyordum. Her sabah güneş henüz tam doğmadan erkenden kalkıyor, kalabalık ve yorucu derslerime gidiyor, hemen ardından da geçimimi sağlayabilmek için yarı zamanlı işime yetişmeye çalışıyordum. Günün sonunda, akşamın karanlığı şehrin üzerine çöktüğünde ise beni bekleyen, eşyaları eski ama bana ait olan o küçücük öğrenci evime dönüyordum.
Dışarıdan bakıldığında hayatı yolunda, sıradan bir üniversite öğrencisiydim. Zorlu bir bölüm olan hukuk fakültesinde okuyordum, bir yandan çalışıyordum ve kimseye muhtaç olmadan kendi ayaklarımın üzerinde dimdik durmaya çalışıyordum.
Fakat hiç kimse, bir insanın gerçek hayatını ve omuzlarındaki görünmez yükleri yalnızca dışarıdan gördüğü kadarıyla bilemezdi.
Bazen insanın hayattaki en büyük ve en yorucu mücadelesi, sadece ertesi güne yeniden başlayabilme cesaretini kendinde bulmaktı.
Ciğerlerime tuzlu deniz havasını çekerek derin bir nefes aldım. Soğumuş ellerimden güç alarak banktan kalktığımda, sahil yolunun biraz daha ilerisinde, denize bakan diğer bir bankta tek başına oturan bir kız dikkatimi çekti. Benimle aynı yaşlarda, henüz hayatının baharında olmalıydı. Omuzları çökmüş bir halde başını ellerinin arasına almış, omuzlarının sarsılmasından belli olduğu üzere sessiz ama derin hıçkırıklarla ağlıyordu.
Önce başımı çevirip yürümeye devam etmeyi düşündüm. Belki de herkes gibi yalnız kalmak, acısını tek başına yaşamak istiyordu. Belki de hiç tanımadığı bir yabancının ona yaklaşıp özel alanına girmesini istemezdi.
Ama sahil taşlarının üzerinde birkaç adım attıktan sonra adımlarım kendiliğinden yavaşladı ve durdum. Arkama dönüp o çaresiz silüete baktığımda, onu gecenin yaklaşan serinliğinde, o halde öylece bırakıp gitmek bir türlü içime sinmemişti.
Yavaş ve ürkütmemeye özen gösteren adımlarla yanına yaklaştım. İzin almadan bankın diğer ucuna, hemen yanına oturduğumda varlığımı fark edip başını bana çevirmesini sabırla bekledim.
"Neden ağlıyorsun?" Sesim, rüzgârın uğultusu arasında yumuşak ama net çıkmıştı.
Kız, hıçkırıklarını bastırmaya çalışarak burnunu çekti ve ağır ağır kafasını kaldırdı. Ağlamaktan gözlerinin akı kızarmış, kirpikleri gözyaşlarıyla birbirine yapışmıştı. Yüzündeki o derin hayal kırıklığı ve çaresizlik içimi burktu. Bir süre yabancı gözlerle yüzüme baktıktan sonra, titreyen sesiyle konuşmaya başladı.
"Ailem, istedikleri üniversiteyi kazanamadığım için beni evden attılar." Duyduğum cümleyle kanım beynime sıçradı; içimden, Allah'ım, gerçekten çıldıracağım, diye geçirdim. Bunları söylerken ağlaması daha da şiddetlenmişti. Gencecik bir insanın, kendi geleceğiyle ilgili aldığı bir sonuç ya da verdiği bir karar yüzünden, en çok sığınması gereken öz ailesi tarafından kapının önüne konulması ne kadar büyük bir vicdansızlık, ne kadar acımasızca bir davranıştı.
Tereddüt etmeden elimi kaldırıp yavaşça titreyen sırtına koydum ve destek olmak istercesine hafifçe sıvazladım. "Sen onların tek bir damla gözyaşına bile değeceğini mi düşünüyorsun?"
Kız, söylediklerimin şaşkınlığıyla burnunu çekip nemli gözlerle yüzüme baktı. "Neden?" diye sordu, sesi hem kırgın hem de anlamaya çalışır gibiydi.
Gözlerimi doğrudan onun yaşlı, ela gözlerine sabitledim. Ardından boşta kalan sağ elimi, aramızdaki o yabancılık duvarını yıkmak ve tanışmak için ona doğru uzattım.
"Ben Lâl."
Kız, söylediklerimi ve uzattığım bu dost elini tam olarak anlamlandıramamış gibi birkaç saniye boş gözlerle yüzüme baktı. Ardından tereddütlü ama sıcak bir hareketle elimi tutarak karşılık verdi.
"Nisa."
Buz gibi olmuş elini güç vermek istercesine hafifçe sıktım. "Şu an gidecek, kalacak bir yerin var mı?"
Nisa, utanç ve çaresizlikle başını önüne eğerek yavaşça iki yana salladı. Omuzları yeniden düşmüştü.
O an, göğüs kafesimin içinde bir şeylerin yerinden oynadığını, uzun zamandır donuklaşmış duygularımın değiştiğini hissettim. Karşımda adını bile birkaç saniye önce öğrendiğim, tamamen tanımadığım bir insan vardı ama onun iliklerine kadar işleyen çaresizliğini yüreğimde anlayabiliyordum. Belki de bir insanın bir başkasının acısını derinden anlayabilmesi için birebir aynı şeyleri yaşaması gerekmiyordu; sadece kalbinin hâlâ atıyor olması yeterliydi.
"Üzülme boşuna, kendini daha fazla yıpratma. İstersen benimle gelip birkaç gün bende kalabilirsin. Ben de küçük bir öğrenci evinde kalıyorum, imkânlarım çok geniş değil ama en azından bu gece sokakta kalmazsın." Yüzüme, karşımdaki insana güven vermesini umduğum, samimi olduğuna inandığım içten bir gülümseme yerleştirdim.
Nisa'nın yüzündeki o derin şaşkınlık ve keder, saniyeler içinde yavaşça yerini şaşkın bir mutluluğa ve umuda bıraktı. Sanki biraz önce kulaklarına çalınan bu kelimelerin gerçek olup olmadığını anlamlandırmaya çalışıyordu.
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten."
Bir süre denize bakarak sessiz kaldı, gözyaşlarını elinin tersiyle sildi. Sonra birlikte banktan ayağa kalktığımızda, aklına yeni gelen bir şeyle olduğu yerde duraksadı.
"Özür dilerim, seni de zor durumda bırakmak istemem ama... sen nerede kalıyorsun?" Bunu çekinerek, utana sıkıla sormuştu. Aslında bu soru, hiç tanımadığı birinin evine gitmeyi kabul eden birinin sorması gereken en doğal ve en haklı soruydu.
Onu rahatlatmak istercesine derin bir nefes aldım. "Hiç utanmana ya da çekinmene gerek yok. Okula yakın küçük bir öğrenci evinde tek başıma kalıyorum. Hukuk fakültesinde okuyorum şu anda, ayrıca kendi masraflarımı çıkarmak için yarı zamanlı bir işte çalışıyorum."
Nisa, yüzüne minik ama umut dolu bir gülümseme yerleştirerek heyecanla ve hızla konuştu. "Ben de bir iş bulup çalışabilirim istersen, sana yük olmam."
"Önce bir eve gidelim, sıcak bir şeyler içip biraz dinlen. Sonrasını hep birlikte oturup düşünürüz." Başını onaylarcasına hafifçe salladı.
Sahil yolunda yan yana yürümeye başladığımızda, hayatımda ilk defa bir insana karşı kendimi bu kadar yakın, bu kadar sorumlu hissediyordum...
Adımlarımı yavaşlatıp durdum ve Nisa'nın iki elini birden avuçlarımın içine aldım. "Bak Nisa, sen kendini nasıl iyi ve güvende hissediyorsan öyle yap. İstediğin kadar, ne zamana kadar istersen benimle kalabilirsin. Ayrıca sırf istediğin üniversiteyi kazanamadın diye kendini boşuna üzüp suçlama. İstersen bu yıl biraz daha çalışıp gelecek sene sınavı tekrar denersin; derslerin konusunda elimden geldiğince sana yardımcı olurum. Ya da şu an puanının yettiği, istediğin başka bir üniversiteye gidip yeni bir sayfa açarsın. Hayat senin hayatın ve kimsenin seni bunun için yargılamaya, kapı dışarı etmeye hakkı yok."
Nisa, söylediğim her bir kelimeyi zihnine kazır gibi uzun bir süre sessiz kaldı. Gözleri yeniden dolmuştu ama bu kez acıdan değil, anlaşılmış olmanın verdiği hafifliktendi. Sonra hiç beklemediğim bir anda kollarını boynuma dolayarak bana sıkıca sarıldı.
"Her şey için çok teşekkür ederim Lâl."
Gözlerimi birkaç saniyeliğine huzurla kapattım.
Hayatımda ilk defa birisi bana teşekkür etmişti.