İçeriğe geç

Bölüm 57 / 57, 399 kelime, tahmini 2 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

BÖLÜM 57: İLK ÇAĞRI


Depodaki o kabus gecenin üzerinden henüz birkaç gün geçmişti. Berk’in vücudundaki yaralar yavaş yavaş kabuk bağlamaya başlamış olsa da, zihnindeki o açık yaralar her geçen saat biraz daha derinleşiyordu. Evin içinde adeta görünmez bir mayın tarlasında yürür gibi yaşıyorlardı; her adım, her nefes kontrol altındaydı.

Elya, sabah kahvesini hazırlamak için mutfağa geçtiğinde, ellerinin titremesine engel olamıyordu. Gözü sürekli salondaki sehpada sessize alınmış duran telefonundaydı. O sözleşmenin imzalandığı andan beri içinde canavar gibi büyüyen o korku vardı: Ya şimdi ararsa? Ya ilk emrini bugün verirse?

Korktuğu o telefon sesi, öğleden sonra evin o boğucu sessizliğini bıçak gibi keserek odayı doldurdu.

Elya’nın elindeki su bardağı neredeyse düşüyordu. Yavaşça salona adımladı. Sehpanın üzerinde titreyen telefona baktığında, ekranda o bilinmeyen numaranın yazılı olduğunu gördü. Kalbi boğazında atıyordu. Başını kaldırıp baktığında, Berk’in de koltuktan kalkmış, buz gibi bakışlarını o telefona diktiğini fark etti.

Berk sessizce başını salladı, “Aç” der gibi baktı.

Elya derin bir nefes alıp titreyen parmağıyla ekranı kaydırdı ve telefonu kulağına götürdü. Karşı taraftan gelen o ses, yıllar öncesinden zihnine kazınmış o saplantılı kahkahayla karışık fısıltıydı:

"Nasılsın Elya? Evine, o sevdiğin adamın yanına dönebildin ama unuttun sanırım... Sen artık o evin kadını değil, benim gölgemsin."

Elya’nın yutkunuşu boğazında düğümlendi. Sesini dengelemeye çalışarak sert çıkmaya çalıştı: "Ne istiyorsun Ateş? Sözleşmeyi imzaladım, ne istiyorsun daha?"

Ateş’in sesindeki o neşeli ama bir o kadar da ürkütücü ton daha da sertleşti, aradaki mesafeyi hissettirir gibi alayla yükseldi:

"Sadece ilk buluşmamızı özledim sevgilim. Şimdi telefonu kapatıyorsun, sana attığım konuma eksiksiz bir saat içinde geliyorsun. İkaz edeyim; yanında polis ya da başka birini getirmeyi aklından bile geçirme. Çünkü ne zaman nerede olduğunuzu, kiminle nefes aldığınızı bildiğimi çok iyi biliyorsun. Tek başına geleceksin. Bekliyorum."

Telefon yüzüne kapandı. Tın tın eden o boşluk sesi, Elya’nın dünyasını bir kez daha baş aşağı etmeye yetmişti.

Gözyaşları akmamak için direnirken, Elya telefonu koltuğun üzerine bıraktı ve başını kaldırıp Berk’e baktı. Berk’in yüzündeki kasların gerildiğini, çenesinin nasıl sıkıldığını, öfkesinden ellerinin titrediğini gördü. Berk uzun süre sessiz kaldı; çünkü o an konuşursa evin duvarlarının yıkılacağını biliyordu.

Berk yavaşça Elya’ya doğru yaklaştı, ellerini Elyanın buz tutmuş omuzlarına koydu. Sesi fısıltı halindeydi ama odadaki bütün duvarları inleten bir fırtınanın habercisiydi:

"Gideceksin... Şu an elimiz kolumuz bağlı, o sözleşmenin kılıcı boynumuzdayken gitmek zorundasın. Adresi bana at." Berk'in gözlerinde o an keskin bir kararlılık parladı ama bu bir veda veya kurtuluş değildi; sadece bu acizliğe katlanmak zorunda oldukları o karanlık cümlenin kendisiydi. "Şimdilik kurallarına uyuyoruz... Ama bu böyle gitmeyecek."


Bitirdin — 57 bölüm

Başka bir seri bul