İçeriğe geç

Bölüm 56 / 56, 480 kelime, tahmini 2 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

BÖLÜM 56: SESSİZ CEHENNEM


Depodaki o kabus gecenin ardından evin kapısı aralandığında, içeriye giren hava bile dünkünden farklıydı. Sanki görünmez bir el, o evin bütün oksijenini çekmiş, geriye sadece soğuk, nefes alınmaz bir sessizlik bırakmıştı.

Berk, henüz dikişleri tam kaynamamış, vücudundaki o derin ağrıları bastırmaya çalışarak içeri girdi. Adımları ağır, sırtındaki yük tonlarca ağırlıktaydı. Elya ise kapıyı kapatır kapatmaz arkasına yaslandı; gözleri kızarmış, dudakları titriyordu. Depoda Berk’in o çaresiz halini, o adamların demir çubuklar altındaki ezilişini gördüğü an, zihninden bir saniye bile silinmiyordu. İçindeki o suçluluk duygusu, boğazına saplanan paslı bir bıçak gibi canını yakıyordu. Her nefes alışında sanki o depodaki tozlu havayı soluyor gibiydi.

Elya dayanamayarak ellerini yüzüne kapattı, hıçkırıklarını tutmaya çalışarak duvara kaydı:

"Berk... Ben ne yaptım? Seni kurtarmak için imzaladım ama şimdi o adamın elinde oyuncak olduk. Senin o halde olmanın tek sebebi benim zayıflığım..."

Berk o an olduğu yerde durdu. Yavaşça başını çevirip kadına baktı. Henüz taze olan yaraları sızlıyordu ama kalbindeki acı onunkinden katbekat büyüktü. Adımlarını yavaşça atarak Elya’nın önüne çömeldi. Ellerini, o titreyen soğuk parmakların üzerine koydu. Gözlerinde ne bir öfke parıltısı vardı ne de sitem; çok daha tehlikeli, buz gibi bir sükûnet hâkimdi.

Sesi fısıltı gibi ama demir kadar sert ve kararlı çıktı:

"Bir daha o kelimeyi duymayacağım Elya. Sen o imzayı kendi isteğinle atmadın; o adiler seni o köşeye sıkıştırdı. Beni kurtarmak için kendi ruhunu masaya koydun. Eğer sen o imzayı atmasaydın, bugün o depodan benim cesedim çıkacaktı. Hangisi daha acı olurdu biliyor musun? Yaşamak ama seni o psikopatın ellerinde görmek..." Berk biraz durdu, gözlerini Elyanın gözlerinin tam içine dikti: "O sözleşme masada ne yazarsa yazsın, o kâğıt parçası bizim aramızdaki bağı koparamaz. Ben buradayım. Seninle birlikteyim. Ama o adamın da o kâğıdı başına nasıl geçireceğimi izleyeceksin."

O an evde karşılıklı duran o iki beden, dışarıdan bakıldığında hayatta kalmış iki aşık gibi görünüyordu ama evin duvarları arasında görünmez birer pranga şakırdıyordu. Artık o ev sadece bir yuva değil, Ateş’in o hastalıklı gölgesinin her an üzerlerine düştüğü sessiz bir cehennemdi.

Saatler ilerledikçe evin içindeki o sessizlik daha da ağırlaştı. Mutfaktan gelen su damlasının sesi bile evdekilerin sinir uçlarına dokunuyordu. İkisi de salondaki koltuğun iki ayrı ucunda oturmuş, tek kelime etmeden karşıdaki duvara bakıyordu. Elya, ellerini dizlerine kilitlemiş, telefonunun her an çalacağı korkusuyla titriyordu. Çünkü biliyordu ki o imzayla birlikte özgürlükleri satılmıştı; Ateş ne zaman isterse o telefon çalar ve bu kabus yeniden başlardı.

Berk ise gözlerini karşıdaki duvara dikmiş, zihninde o depodaki adamları, Ateş’in o sırıtışını ve kendi acizliğini bir film şeridi gibi başa sarıp duruyordu. Dişleri öfkeyle birbirine kenetlenmişti. Vücudundaki yaralar iyileşecekti, biliyordu. Ama ruhundaki bu leke, ancak o adamın defteri dürüldüğünde silinecekti.

Gece yarısına doğru ilerlerken, ikisi de yatak odasına geçti ama yatakta bile aralarında aşılmaz dağlar vardı. Tavanı seyrederken her ikisinin de zihninde aynı zehirli soru dönüp duruyordu: Bu kabus ne zaman ve nasıl bitecekti?

Cevabı o an için kimse bilmiyordu ama Berk’in karanlıkta yumruk yaptığı eli, fırtınanın kopması için sadece ilk kıvılcımı bekliyordu.


Bitirdin — 56 bölüm

Başka bir seri bul