Hastanenin koridorundaki o ağır sessizlik, acil servis kapısının gıcırtıyla açılmasıyla yerini buz gibi bir dehşete bıraktı.
Ameliyathaneden çıkan Emine Hanım, yüzündeki o solgun ifadeyle koridorun ortasında durdu. Gözleri yaşlı ama duruşu her zamanki gibi dikti. Elya, Can, Damla ve Berk’in ailesi anında kadının etrafını sardı. Emine Hala derin bir nefes alarak o yıkıcı haberi verdi:
"İç kanama durmuyor... Acilen kana ihtiyacı var. Ama grubu çok nadir... Hastane stoğu tükenmiş, şehir dışından sevk istedik ama kurye yolda, en az iki saat sürer. O kadar vakti yok."
Dünya o an Elya’nın başıyla birlikte yıkıldı. Aile üyeleri apar topar teste alındı ama hiçbiri uyuşmuyordu. Her saniye Berk’in yaşam çizgisini biraz daha aşağı çekiyordu. Can ve Damla çaresizlik içinde saçlarını yolarken, koridorun bir köşesinde bu kaosu izleyen gizli bir göz vardı. Ateş’in hastaneye sızdırdığı adam, köşede telefonunu çıkarıp hemen Aras’ı aradı: "Durum kritik, kan bulamıyorlar, ölüyor..." Aras bu haberi anında Ateş’e ulaştırdı.
Şehrin karanlık bir sokağında, ellerini cebine sokmuş sigarasını tüttüren Ateş, dudaklarında o saplantılı gülümsemeyle telefonu eline aldı. Beklediği an gelmişti.
O sırada hastane koridorunda dizlerinin üzerine çökmüş, hıçkırıklar içinde dua eden Elya’nın telefonuna bir bildirim düştü. Genç kız titreyen parmaklarıyla ekranı açtı. Bilinmeyen bir numaradan gelen mesajı okuduğu an, genç kızın damarlarındaki kanın çekildiğini hissetti:
Berk’in o odadan sağ çıkmasını istiyorsan, o nadir kanı bir dakika içinde hastaneye ulaştırabilirim. Elya… Ama tek bir şartla: Benimle evleneceksin ve bu şehirden, Berk’ten tamamen kopup benimle geleceksin. Karar senin. Zamanın daralıyor."
Telefon elinden kayıp düşecek gibi sallandı. Kulaklarında uğultular koparken, zihni istem dışı olarak geçmişin en karanlık, en kabus dolu sayfalarına, o kilitli kapıların arasına çekildi...
4 YIL ÖNCE
Yıllar önce, Elya’nın hayatı henüz bu kadar büyük savaşlarla tanışmamışken, Ateş’in o hastalıklı gölgesi her adımını takip ediyordu. Başlarda sadece tuhaf tesadüfler ve aşırı ilgili mesajlar gibi başlayan şeyler, kısa sürede kontrolden çıkmıştı. Ateş, Elya’nın evinin önünde saatlerce bekliyor, sokakta önünü kesip “Sen benimsin, başkasının olmasına asla izin vermem” diye fısıldıyordu. Gözlerindeki o boş, akıl almaz parıltı her geçen gün daha da şiddetleniyordu.
Bir gece Elya’nın evinin camına taş atıp içeri girmeye kalktığında, komşuların ve polisin araya girmesiyle gerilim kopmuştu. Ateş polislere direnirken katıila katıila gülmüş, Elya’ya bakarak "Beni durduramazlar! Seni herkesten alacağım sadece benim olacaksın !" diye haykırmıştı.
Olayın ardından ailesinin ve polisin zoruyla psikiyatri kliniklerine sevk edilen Ateş, orada kontrolden çıkmış; doktorlara saldırmış, duvarları Elya’nın adıyla doldurmuştu. Sonunda en üst düzey güvenlikli kapalı akıl hastanesine, o beyaz ve yalıtılmış hücreye kapatılmıştı. Herkes onun bir daha dışarı çıkamayacağını, o hastalıklı zihniyle orada çürüyeceğini düşünmüştü... Ama o çıkmıştı.
ŞİMDİ
Elya, zihninde o akıl hastanesinin duvarları ve Ateş’in o deli kahkahalarıyla sarsılarak şimdiki zamana döndü. Gözleri dehşetle açıldı. O yazı... O üslup... Yıllar önce kafasından silmeye çalıştığı o kabusun, Ateş’in ta kendisiydi! Adam dışarıdaydı ve en zayıf anından, Berk’in canı üzerinden vuruyordu.
Elya arkasına dönüp yoğun bakım kapısındaki o ekrana baktı; Berk’in nefesi her saniye zayıflıyordu. Başka bir şansı yoktu. Ya o adamın karısı olup hayatını karartacaktı ya da Berk’in ölümünü seyrederdi.
Gözünden süzülen son damla yaşla birlikte ekrana dokundu ve hayatının en yıkıcı cevabını yazıp gönderdi:
"Kabul ediyorum... Yeter ki onu yaşat!"
Mesajın gönderildiği saniyeden hemen sonra, hastanenin arka kapısına yanaşan gizemli bir ambulans ve özel nakil çantalarıyla o nadir kan mucizevi bir şekilde acil servise ulaştırıldı. Berk ameliyata alınırken, Elya ise ruhunu o saniye o karanlık adama satmıştı.