Yol Kenarında Bir Kraliçe
Nevşehir.
Temmuz sabahı.
Saat henüz sekizi biraz geçmişti.
Kapadokya'nın taşları güneşin ilk ışıklarıyla yavaş yavaş sarıya dönüyordu.
Şimşek Makine'nin önündeki yol her zamanki kadar sakindi.
Ben, her zamanki gibi elimde kahvemle bilgisayar ekranında Sofia'yı bekliyordum.
Birlikte yine antik Mısır üzerine çalışacaktık.
Son günlerde konuştuğumuz konu hep aynıydı.
Cleopatra.
Ama artık onu tarih kitaplarından değil...
Bir insan olarak anlamaya çalışıyorduk.
Tam o sırada Sofia'nın telefonu çaldı.
"Bir dakika."
dedi.
"Şirkete giriyorum."
Kamera kısa süreliğine arabanın ön camını gösterdi.
Sessizlik.
Sonra...
Ani bir fren sesi.
Ben ekrandan seslendim.
"Sofia?"
"Evet..."
Sesi şaşkındı.
"Sanırım burada birisi var."
Telefonu eline aldı.
Kamerayı yol kenarına çevirdi.
İlk bakışta bir film setinden çıkmış gibiydi.
İnce keten giysiler.
Altın işlemeli bir kemer.
Ayağında bugünün dünyasına ait olmayan sandaletler.
Ve...
Garip bir sakinlik.
Kadın korkmuyordu.
Sadece...
Etrafındaki her şeyi büyük bir dikkatle inceliyordu.
Arabalar.
Elektrik direkleri.
Gökyüzündeki uçağın izi.
Yol kenarındaki trafik levhası.
Sanki dünyaya yeniden gelmiş bir çocuk gibi.
Ben bilgisayarın diğer ucundan sessizce izliyordum.
İçimde tuhaf bir his oluştu.
Sofia arabadan indi.
Kadına doğru birkaç adım attı.
"Merhaba."
Kadın anlamadı.
İngilizce denedi.
Yine olmadı.
Kadın bu kez akıcı bir Yunanca konuştu.
Sonra Latince.
Sonra Mısırca.
Sofia çaresizce bana baktı.
"Şimdi ne yapacağız?"
Ben birkaç saniye düşündüm.
Sonra gülümsedim.
"Aslında..."
"Hiçbir şey yapmayacağız."
Sofia şaşırdı.
"Nasıl yani?"
"Önce onu gözlemle."
"İnsanlar konuşmadan önce de çok şey anlatırlar."
Sofia başını salladı.
Kadına dikkatlice baktı.
Kadının elleri...
Titremiyordu.
Nefesi düzenliydi.
Kaçmaya çalışmıyordu.
Sadece...
Merak ediyordu.
Tam o sırada kadın yere eğildi.
Topraktan küçük bir taş aldı.
Uzun uzun inceledi.
Sonra elindeki taşı yolun asfaltına dokundurdu.
Yüzünde ilk kez gerçek bir şaşkınlık belirdi.
Parmaklarını asfaltın üzerinde gezdirdi.
Sanki taşı değil...
Çağı anlamaya çalışıyordu.
Ben fısıldadım.
"Sofia..."
"Bence..."
"Bu kadın korkmuyor."
"Çünkü önce anlamaya çalışıyor."
Sofia usulca gülümsedi.
"Bu bana birini hatırlattı."
Ben de gülümsedim.
"Evet."
"Bana da."
Tam o sırada kadın ilk kez konuştu.
Tek bir kelime söyledi.
"Alexandreia..."
Sonra göğsünü gösterdi.
Ve ikinci kelimeyi fısıldadı.
"Kleopatra."
O an...
Nevşehir'in sessiz sabahında...
Ne ben konuştum.
Ne Sofia.
Çünkü ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.
Bazı hikâyeler...
İnsan onları yazmaya karar verdiği için başlamaz.
Bazı hikâyeler...
Kendi kendine gelir.
Ve insan yalnızca ilk cümleyi yazacak kadar cesur olursa...
Gerisini hikâye anlatır.