Şimşek Makine'nin idari binasına girerken tek bir kişi konuşmuyordu.
Sofia önde yürüyordu.
Arkasında ben, telefonunun ekranından etrafı izliyordum.
En arkada ise Cleopatra vardı.
Ne acele ediyor...
Ne de çekiniyordu.
Sanki her yeni ayrıntıyı zihninin görünmeyen raflarına tek tek yerleştiriyordu.
Koridorda asılı şirket fotoğraflarının önünde durdu.
Eski siyah beyaz bir fotoğraf.
Bir traktör.
Toprağın içinde çalışan insanlar.
Sonra bir başka fotoğraf.
Modern fabrikanın açılışı.
Sonra ihracat yapılan ülkeleri gösteren dünya haritası.
Uzun süre baktı.
Parmağını haritanın üzerinde yavaşça gezdirdi.
Önce Türkiye.
Sonra Polonya.
Fransa.
Macaristan.
Ve diğer ülkeler...
Arkasını dönmeden sordu.
"Demek..."
"Toprağınız burada."
Parmağı Türkiye'deydi.
"Ama emeğiniz..."
Haritanın geri kalanındaydı.
Sofia gülümsedi.
"Evet."
"Biz buna ihracat diyoruz."
Cleopatra kelimeyi tekrar etti.
"İh...ra...cat..."
Sonra hafifçe başını salladı.
"Biz buna ticaret derdik."
Ben araya girdim.
"Aslında hâlâ aynı şey."
"Yalnızca gemiler değişti."
Cleopatra bana baktı.
"Hayır."
dedi.
"Gemiler de değişmedi."
İkimiz şaşırdık.
"Gemi hâlâ aynı."
"İnsanların umutlarını bir yerden başka bir yere taşıyor."
...
Muhasebe bölümünden geçerken bilgisayar ekranlarını gördü.
Sayılar sürekli değişiyordu.
Bir çalışan döviz kurlarını kontrol ediyordu.
Cleopatra birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra Sofia'ya döndü.
"Sizin kâtipleriniz..."
"Ekranların içinde mi yaşıyor?"
Sofia gülmeye başladı.
Ben de.
"Bir bakıma evet."
"Ve inan bana..."
"Bazen onlar da bizim kadar yoruluyor."
...
Toplantı odasına geçildi.
Masanın ortasına ince belli üç bardak bırakıldı.
Çay henüz yeni doldurulmuştu.
Buhar yavaşça yükseliyordu.
Cleopatra önce bardağa baktı.
Sonra ışığın camın içinden nasıl geçtiğine.
Parmak uçlarıyla bardağın kenarına dokundu.
Sıcaklığı hissetti.
Kokladı.
"Bu..."
"Bir bitki."
Sofia başını salladı.
"Evet."
"Çayın yapraklarından."
Cleopatra küçük bir yudum aldı.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sadece düşündü.
Sonra gözleri hafifçe büyüdü.
"İlk anda acı."
"Sonra yumuşuyor."
"Sonunda..."
"Damakta kalıyor."
Ben gülümsedim.
"İyi bir parfüm gibi."
Cleopatra bu kez kahkaha attı.
"Hayır."
"İyi bir sohbet gibi."
...
Tam o sırada masaya küçük bir tabak bırakıldı.
İçinde...
Kavrulmuş kabak çekirdekleri vardı.
Sofia tabağı ona uzattı.
"Bizim hikâyemiz biraz da bununla başladı."
Cleopatra avucuna birkaç tane aldı.
Uzun uzun inceledi.
Kabuklarını çevirdi.
Parmaklarıyla tarttı.
Sonra bir tanesini ağzına attı.
Çıt.
Sessizlik.
Bir tane daha.
Sonra bir tane daha.
Yavaşça Sofia'ya döndü.
"Demek..."
"İki bin yıl sonra insanlar hâlâ kabak yetiştiriyor."
Sofia gülümsedi.
"Evet."
"Ama artık onları ayıklamak için günler harcamıyoruz."
"Peki nasıl?"
Sofia ayağa kalktı.
Pencereye yürüdü.
Fabrikanın avlusunda duran büyük hasat makinesini gösterdi.
"Onu birazdan göreceksiniz."
Cleopatra uzun süre makineye baktı.
Ama beklenmedik bir soru sordu.
"O..."
"İnsanların işini mi aldı?"
Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.
Ben cevap vermedim.
Sofia da hemen konuşmadı.
Çünkü bu soru...
İki bin yıl öncesinden gelmişti.
Ve hâlâ bizim çağımızın sorusuydu.
En sonunda Sofia yavaşça konuştu.
"Hayır."
"İnsanların zamanını geri verdi."
Cleopatra gözlerini makineden ayırmadı.
"Aradaki fark..."
"Çok büyük."
Ben içimden not aldım.
Araştırmacı Notu
Teknoloji üzerine ilk konuşmamız makineler hakkında değildi.
İnsan zamanı hakkındaydı.
Belki de her çağın gerçek zenginliği altın değil...
İnsana geri kazandırdığı zamandı.
Ve belki de bu yüzden...
Cleopatra, hasat makinesine değil...
Onun insanların hayatında açtığı boşluğa bakıyordu.