İçeriğe geç

Bölüm 16 / 16, 609 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Zamanın İki Yakası

Sabah...

Kapadokya her zamankinden daha sessizdi.

Gökyüzünde yine balonlar yükseliyordu.

Ama bu sabah...

Üçümüz de biliyorduk.

Bir şey değişmişti.

Cleopatra gece boyunca hiç uyumamıştı.

Peribacalarına bakan pencerenin önünde oturmuş, günün ilk ışıklarını beklemişti.

Ben ekranın diğer ucunda sessizdim.

Sofia mutfakta çay hazırlıyordu.

Kimse konuşmuyordu.

Çünkü bazı sabahlar...

Kelimeler geç kalır.

...

Çaylar masaya geldi.

Cleopatra fincanını eline aldı.

Sonra bize baktı.

"Sanırım..."

"Gitme zamanım geldi."

Sofia'nın gözleri doldu.

"Kalamaz mısın?"

Cleopatra başını yavaşça salladı.

"Kalırsam..."

"Sizin zamanınızı yaşamaya başlarım."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Ben ise..."

"Kendi zamanımı değiştirmek için dönmeliyim."

Ben usulca sordum.

"Bu yolculuk sana ne öğretti?"

Cleopatra gülümsedi.

"Çok şey."

"İnsanlar gökyüzüne çıkabilir."

"Demiri konuşturabilir."

"Denizleri küçültebilir."

"Fakat..."

"Kendilerine söyledikleri cümlelere hâlâ dikkat etmeliler."

Sofia gülümsedi.

"Bunu unutmayacağım."

"Ben de."

dedim.

...

Bir süre sonra Yavuz okul çantasıyla mutfağa geldi.

Cleopatra'yı görünce gülümsedi.

"Gidiyor musun?"

Cleopatra dizlerinin üzerine çöktü.

"Evet."

Yavuz birkaç saniye düşündü.

Sonra cebinden küçük bir taş çıkardı.

O gün bahçede bulduğu...

Kalp şeklindeki taş.

"Bu sende kalsın."

Cleopatra taşı iki eliyle aldı.

Uzun süre baktı.

"Teşekkür ederim."

"Unutmazsın diye."

dedi Yavuz.

Cleopatra'nın gözleri doldu.

"Unutursam..."

"Bu taş bana hatırlatır."

Sonra boynundaki ince altın zinciri çıkardı.

Ucunda küçücük bir lotus vardı.

Yavuz'un avucuna bıraktı.

"Bu da sende kalsın."

"Ben de seni unutmayayım diye."

Yavuz hiç konuşmadı.

Sadece ona sarıldı.

...

Sıra Sofia'ya geldi.

İki kadın uzun süre birbirine baktı.

Ne kraliçe vardı artık.

Ne modern kadın.

Sadece...

İki anne.

Cleopatra usulca konuştu.

"Sana bir emir vermeyeceğim."

Sofia gülümsedi.

"Zaten dinlemezdim."

İkisi de güldü.

"Yalnızca bir ricam var."

"Nedir?"

"Kendine..."

"Oğluna gösterdiğin şefkatin birazını göster."

Sofia cevap veremedi.

Çünkü bu cümle...

Bütün yolculuğun özeti gibiydi.

Sonra birbirlerine sarıldılar.

İki bin yıl...

Tek bir kucaklaşmanın içinde kayboldu.

...

Cleopatra bana döndü.

"Ve sen..."

Ben gülümsedim.

"Ben?"

"Sen hiç yorulmuyor musun?"

"Yoruluyorum."

"Hiç görmedim."

"Göstermiyorum."

Cleopatra kahkaha attı.

"İşte bu hiç değişmeyecek."

Sonra bana doğru bir adım attı.

"Sen bana geleceği anlatmadın."

"Hayır."

"Beni dinledin."

Başını eğdi.

"Bunun için teşekkür ederim."

Ben ilk kez ne söyleyeceğimi bilemedim.

Sonunda yalnızca şunu diyebildim.

"Ben de teşekkür ederim."

"Neden?"

"Bize..."

"Tarihi değil..."

"İnsanı öğrettiğin için."

...

Rüzgâr yeniden yükseldi.

Peribacalarının arasında tanıdık bir ışık belirdi.

İlk geldiği günkü gibi.

Ne gürültü vardı.

Ne korku.

Yalnızca...

Sessiz bir davet.

Cleopatra birkaç adım yürüdü.

Sonra durdu.

Arkasını döndü.

"Sofia."

"Evet?"

"Bu daha veda değil."

Sofia şaşkınlıkla baktı.

"Değil mi?"

"Hayır."

"Şimdi..."

"Ben sizi davet ediyorum."

"Nereye?"

Cleopatra'nın yüzü güneşle birlikte aydınlandı.

"İskenderiye'ye."

"Benim şehrime."

"Benim çocukluğuma."

"Benim kütüphaneme."

"Nil'in kokusuna."

"İlk yaptığım parfüme."

"İlk korkuma."

"İlk aşkıma."

Sonra bana baktı.

"Ve..."

"Kütüphanenin en sessiz odasına."

"Orada..."

"Henüz kimsenin okumadığı hikâyeleri anlatacağım."

...

Işığın içine doğru yürümeye başladı.

Tam kaybolacağı anda son kez döndü.

Ve bize öyle bir cümle söyledi ki...

İkimiz de hayatımız boyunca unutmayacaktık.

"İnsan bazen aynı çağda yaşamadığı insanları da ailesi yapabiliyormuş."

Sonra...

Işık söndü.

Rüzgâr dindi.

Kapadokya yine aynı Kapadokya oldu.

Ama biz...

Artık aynı insanlar değildik.

...

O sabah Sofia işe gitti.

Yavuz okuluna.

Ben ise notlarımı düzenlemeye başladım.

Masanın üzerinde küçük kalp şeklindeki taşın bir benzeri duruyordu.

Yanında da tek satırlık bir not.

Sofia'nın el yazısıyla.

**"Hazırlan."

"Bir sonraki kitapta misafir biziz."**


📜 Son Araştırmacı Notu

Bu kitap zaman yolculuğu hakkında değildi.

Bir kraliçe hakkında da değildi.

Bu kitap...

Farklı çağlarda yaşamış insanların aynı soruları taşıdığını fark etmek hakkındaydı.

Merak etmek.

Sevmek.

Kaybetmek.

Anne olmak.

Üretmek.

Affetmek.

Kendini aramak.

İki bin yıl...

Bu soruları değiştirememişti.

Belki de insanlığın gerçek tarihi...

Savaşlardan çok,

Kalbin sorduğu bu soruların tarihidir.


👑 Cleopatra'nın Son Günlüğü

Kapadokya'dan ayrılıyorum.

Ama ilk kez...

Bir şehri değil,

İnsanları özleyeceğimi biliyorum.

Sofia...

Yükünü paylaşmayı unutma.

Yavuz...

Merak etmeyi bırakma.

Ve dostum...

Sorular sormaya devam et.

Çünkü cevaplar...

Onları gerçekten arayanlara görünür.

Hoşça kalın.

Şimdilik.

İskenderiye'de görüşmek üzere.


Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.