Sabah yine Şimşek Makine'de başlamıştı.
Atölyede kaynak sesleri yükseliyor...
Ofislerde telefonlar çalıyordu.
Ama bugün...
Sofia'nın masasında açık duran küçük televizyon sessizce haber kanallarını gösteriyordu.
Hiçbirimiz özellikle izlemiyorduk.
Ta ki ekrana kırmızı bir son dakika yazısı düşene kadar.
Bir ülkede patlama.
Başka bir ülkede savaş görüntüleri.
Bir şehirde sel.
Bir başka yerde orman yangını.
Sunucu ekonomik daralmadan söz ediyordu.
İşini kaybeden insanlar...
Artan fiyatlar...
Kapanan işletmeler...
Görüntüler peş peşe akıyordu.
Cleopatra gözlerini ekrandan ayırmıyordu.
Ne konuştu.
Ne soru sordu.
Haberler bitene kadar yalnızca izledi.
Sonra Sofia kumandayı alıp televizyonu kapattı.
Odadaki sessizlik, televizyon açıkken olduğundan daha ağırdı.
...
İlk konuşan Cleopatra oldu.
"Sofia..."
"Evet?"
"Siz..."
"Gerçekten çok şey başarmışsınız."
Sofia gülümsedi.
"Ama?"
Cleopatra derin bir nefes aldı.
"Ama huzuru..."
"...neden hâlâ üretemediniz?"
O soru odanın ortasında asılı kaldı.
Ben cevap vermek için acele etmedim.
Sofia da etmedi.
En sonunda ben konuşmaya başladım.
"Çünkü teknoloji..."
"...insanın karakterinden daha hızlı gelişti."
Cleopatra bana baktı.
"Devam et."
"Dünyayı küçülttük."
"Bilgiyi hızlandırdık."
"Hastalıkların çoğuna çare bulduk."
"Ama..."
"İnsanın öfkesi, korkusu ve hırsı aynı hızda değişmedi."
Cleopatra yavaşça başını salladı.
"Bu cevap..."
"Canımı acıttı."
...
Bir süre sonra Sofia pencereye yürüdü.
Atölyedeki ustaları izliyordu.
"Bizim savaşlarımız biraz değişti."
dedi.
"Artık her zaman silahla yapılmıyor."
"Kimi zaman ekonomiyle."
"Kimi zaman bilgiyle."
"Kimi zaman insanların umuduyla."
Cleopatra dikkatle dinliyordu.
"Anlat."
Sofia masasına döndü.
"Bir sipariş iptal olduğunda..."
"Yalnızca para kaybetmiyoruz."
"Bir ailenin planı değişiyor."
"Bir ustanın mesaisi etkileniyor."
"Bir çiftçinin makinesi gecikiyor."
"Bir fabrikanın dengesi değişiyor."
"Ekonomi..."
"Bazen görünmeyen bir savaş."
Cleopatra uzun süre sessiz kaldı.
Sonra usulca konuştu.
"Demek artık..."
"Ordular yerine sayılar yürüyüşe çıkıyor."
...
Ben söz aldım.
"Sizin çağınızda neler vardı?"
Cleopatra hiç çekinmeden anlattı.
"Saray darbeleri."
"Suikastlar."
"Açlık."
"Veba."
"Kölelik."
"Güçlü olanın hukuk yazdığı günler."
Sofia dikkatle dinliyordu.
"Yani sizin dünya da mükemmel değildi."
Cleopatra hafifçe güldü.
"Hayır."
"Hiç değildi."
"Benim zamanımın insanları..."
"Bugünün hastanelerini görse ağlardı."
"Kadınların üniversitelerini görse şaşırırdı."
"Çocukların aşılarını görse bunu tanrıların hediyesi sanırdı."
Sonra odanın içinde yavaşça yürüdü.
"Ama..."
"Sizin çağınızın insanları da..."
"Bizim çağın komşuluklarını özleyebilir."
"Sofrada geçirilen uzun saatleri."
"Yavaş akan zamanı."
"Bir mektubu aylarca beklemenin değerini."
Ben gülümsedim.
"Demek hiçbir çağ eksiksiz değil."
Cleopatra başını salladı.
"Olmamalı da."
"Mükemmel dünya..."
"İnsanı geliştirmez."
...
Öğleden sonra fabrikadan çıktık.
Kısa bir yürüyüş yapmak istedik.
Sokağın köşesinde yaşlı bir adam aniden sendeledi.
Elindeki poşetler yere düştü.
Daha biz hareket edemeden...
Genç bir çocuk koştu.
Bir kadın koluna girdi.
Başka biri su getirdi.
Bir başkası ambulansı aradı.
Kimse birbirini tanımıyordu.
Ama birkaç saniye içinde küçük bir çember oluşmuştu.
Cleopatra bunu dikkatle izledi.
Adam ambulansa bindirilirken gözlerini bizden ayırmadan konuştu.
"Tamam."
Sofia şaşırdı.
"Ne tamam?"
"Gördüm."
"Neyi?"
"Haberlerde kötülüğü gördüm."
"Burada ise..."
"İyiliği."
Bir süre sustu.
Sonra ekledi.
"İnsan..."
"Hâlâ aynı."
...
Akşam üzeri yeniden ofise döndük.
Sofia bilgisayarını kapatırken derin bir nefes aldı.
"Bugün yoruldun."
dedi Cleopatra.
"Evet."
"Neden?"
Sofia gülümsedi.
"Bazen herkesi düşünmek yoruyor."
"Müşteriyi."
"Projeleri."
"Çalışanları."
"Oğlumu."
"Yarını."
Cleopatra dikkatle onu dinledi.
Sonra sessizce sordu.
"Peki..."
"...seni kim düşünüyor?"
Oda sessizleşti.
Sofia cevap veremedi.
Ben usulca gülümsedim.
"Sanırım..."
"...bugün biraz da biz."
Sofia başını kaldırdı.
İlk kez...
Yorgun görünmüyordu.
Sadece...
Yükünü paylaşılmış hissediyordu.
...
Gün batıyordu.
Fabrikanın önündeki bankta üçümüz yan yana oturduk.
Hiçbirimiz konuşmuyorduk.
Uzaktan traktör sesi geliyordu.
Gökyüzü turuncuya dönmüştü.
Cleopatra günlüğünü açtı.
Yazmadan önce uzun süre düşündü.
Sonra yalnızca tek bir cümle yazdı.
Ve defteri kapattı.
📜 Araştırmacı Notu
Bugün anladım ki...
İnsanlık sorunlarını değiştirmiş.
Ama birbirine ihtiyaç duymayı değiştirememiş.
Belki de medeniyetin gerçek ölçüsü...
Hiç sorun yaşamamak değil,
Sorun yaşayan birine kaç kişinin koştuğudur.
👑 Cleopatra'nın Günlüğü
Bugün geleceğin dünyasını biraz daha tanıdım.
Gökyüzüne çıkmışlar.
Denizlerin altına inmişler.
Hastalıkların çoğunu yenmişler.
Ama kendi kalplerindeki korkularla mücadele etmeye devam ediyorlar.
Yine de umutluyum.
Çünkü bugün yaşlı bir adam yere düştüğünde...
Kimse onun kim olduğunu sormadı.
Önce elini tuttular.
Bir medeniyet...
Belki de tam burada başlar.
🌿 Sofia'nın Kenar Notu
Bugün bana "güçlü ol" diyen olmadı.
Onun yerine...
"Yükünü paylaş."
dendi.
Belki de bugüne kadar en büyük yanılgım buydu.
Her şeyi tek başıma taşımam gerektiğini sanıyordum.
Oysa bazen...
En güçlü insanlar bile,
Kısa bir süreliğine yüklerini güvenle bırakabilecek bir omza ihtiyaç duyarlar.