Ev sessizleşmişti.
Yavuz odasında uyuyordu.
Kapadokya'nın gecesi pencerenin ardından yavaşça içeri sızıyor, uzaktaki peribacaları ay ışığında bambaşka bir dünyaya dönüşüyordu.
Sofia mutfaktaki son bardakları topladı.
Sonra bana baktı.
"Sanırım..."
"Göstermenin zamanı geldi."
Ben gülümsedim.
"Bence de."
Cleopatra merakla başını kaldırdı.
"Neyi?"
Sofia cevap vermedi.
Koridorun sonundaki küçük odanın kapısını açtı.
...
Oda diğerlerinden farklıydı.
Duvar boyunca uzanan ahşap raflar...
Yüzlerce şişe...
Kimisi siyah camdan.
Kimisi şeffaf.
Kimisi ağır kristal.
Kimisi yılların izini taşıyan eski tasarımlar.
Odanın içinde tek bir parfüm baskın değildi.
Sanki her şişe kendi sessizliğini koruyordu.
Cleopatra kapının eşiğinde durdu.
İçeri girmedi.
Yalnızca nefes aldı.
Bir kez...
Sonra ikinci kez...
Sonra gözlerini kapattı.
"İlginç..."
Sofia şaşırdı.
"Daha hiçbirini açmadık."
Cleopatra hafifçe gülümsedi.
"İnsan bazen..."
"Bir kütüphaneye girdiğinde de kitap okumadan ne hissettiğini anlar."
Ben sessizce ekledim.
"Demek kokuların da kütüphaneleri var."
Cleopatra bu cümleyi sevmişti.
"Hayır."
"Kokular..."
"Kütüphanelerden daha cesurdur."
"Kitaplar yalnızca okuyana konuşur."
"Kokular ise..."
"İzin istemez."
...
Sofia ilk şişeyi raftan aldı.
İnce, sade bir cam şişe.
Üzerinde yalnızca küçük bir etiket vardı.
Cleopatra etiketi dikkatle okudu.
Sonra başını kaldırdı.
"İnsanlar artık kokulara isim mi veriyor?"
"Evet."
"Çünkü bazen isim..."
"Kokunun ilk hikâyesidir."
Cleopatra şişeyi eline aldı.
Ama kapağını açmadı.
Önce camını inceledi.
Altını.
Ağırlığını.
Sonra bana döndü.
"Bu şişeyi yapan usta..."
"İçindeki kokuyu hiç tanımamış olabilir."
Ben gülümsedim.
"Olabilir."
"İlginç."
dedi.
"Bir insan..."
"Hayatı boyunca taşımayacağı bir hatıra için kap yapıyor."
...
Sofia bileğine tek damla sıktı.
Odaya yumuşak bir koku yayıldı.
Temiz.
Zarif.
Sakin.
Cleopatra hemen yorum yapmadı.
Sessizce bekledi.
Bir dakika geçti.
İki dakika.
Ben dayanamadım.
"Neden bekliyorsunuz?"
Cleopatra gözlerini bilekten ayırmadan cevap verdi.
"Çünkü insanlar da..."
"İlk dakikada kendilerini anlatmaz."
Sonra Sofia'nın bileğine yaklaştı.
Tekrar kokladı.
"Şimdi..."
"Gerçek hikâye başladı."
...
Sofia merakla sordu.
"Neler hissediyorsunuz?"
Cleopatra cevap vermeden önce odada dolaştı.
Pencerenin yanına gitti.
Ay ışığı cam şişelerin üzerine vuruyordu.
Sonra çok yavaş konuştu.
"İlk anda..."
"Düzen."
"Sonra..."
"Güven."
"En sonunda..."
"Yalnız çalışmayı öğrenmiş güçlü bir kadın."
Sofia şaşkınlıkla bana baktı.
"Bu kadar şeyi kokudan mı çıkardı?"
Ben omuz silktim.
"Belki kokudan..."
"Belki senden."
Cleopatra gülümsedi.
"Koku..."
"Onu taşıyandan ayrı değildir."
...
Bu kez sıra bana geldi.
"Sofia..."
"Bir şişe daha seç."
Sofia rafın önünde uzun süre düşündü.
Sonra daha koyu renkli bir şişe aldı.
"Bu biraz daha cesur."
dedi.
Cleopatra kokladı.
Bu kez gözlerini hemen açtı.
"Hayır."
Sofia şaşırdı.
"Beğenmediniz mi?"
"Beğendim."
dedi.
"Ama bu sen değilsin."
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Sofia istemsizce sordu.
"Neden?"
Cleopatra şişeyi masaya bıraktı.
"Bu koku..."
"Odaya girdiğinde kendini anlatıyor."
"Sen ise..."
"Önce dinliyorsun."
Ben içimden gülümsedim.
Çünkü bu cümle...
Aylar önce tanıdığım Sofia'yı tam anlatıyordu.
Önce dinleyen.
Sonra düşünen.
En son konuşan.
...
Bir süre sonra Sofia rafın en üstünden başka bir şişe indirdi.
"Bu..."
"En sevdiklerimden biri."
Cleopatra bileğine sıktı.
Bu kez uzun süre hiç konuşmadı.
Ben onun yüzündeki değişimi fark ettim.
Bakışları uzaklaşmıştı.
Sanki bu odada değildi.
Sofia yumuşak bir sesle sordu.
"Nereye gittiniz?"
Cleopatra cevap verdi.
"İskenderiye."
İkimiz de sustuk.
"Bir bahçeye..."
"Geceydi."
"Lotuslar açmıştı."
"Kızım..."
"Küçüktü."
O cümleden sonra devam etmedi.
Devam etmesine de gerek yoktu.
Çünkü bazen bir koku...
İnsanların en iyi sakladığı kapıları açar.
...
Gece ilerlemişti.
Sofia koleksiyonun kapağını yavaşça kapattı.
Tam odadan çıkacakken Cleopatra onu durdurdu.
"Sofia."
"Evet?"
"Bugün bana..."
"Parfüm göstermedin."
Sofia şaşırdı.
"Öyle mi?"
"Hayır."
dedi Cleopatra.
"Bugün bana..."
"Kendini gösterdin."
Ve ilk kez...
Sofia'nın cevap verecek hiçbir sözü kalmadı.
📜 Araştırmacı Notu
Bu akşam anladım ki, insanlar parfüm satın almıyor.
Hatıralarına yeni bir kapı arıyor.
Belki bu yüzden bazı kokular yıllarca unutulmuyor.
Çünkü aslında unutulmayan...
Kokunun kendisi değil.
Onun eşlik ettiği hayattır.
👑 Cleopatra'nın Günlüğü
Bugün şişelerin içine hapsedilmiş zaman gördüm.
Ben kokuları hep başkalarının beni hatırlaması için kullanmıştım.
Bu çağın insanları ise...
Bazen kendilerini yeniden hatırlamak için kullanıyor.
İki bin yıl...
Ve insanın kalbi yine aynı yolları arıyor.
🌿 Sofia'nın Kenar Notu
Bugün bana hangi parfümün bana yakıştığını söylemedi.
Bana...
Hangi kokunun beni anlattığını söyledi.
İnsan bazen aynaya bakarak değil...
Kendisini dikkatle dinleyen biri sayesinde de kendini görebiliyormuş.