Taht odasının pencerelerinden içeri süzülen sabah ışığı, mermer zeminin üzerinde uzun gölgeler bırakıyordu.
Güneş yükselmişti. Sarayın avlularında askerler nöbet değiştiriyor, hizmetkârlar koridorlarda sessizce ilerliyor, danışmanlar günün ilk toplantısına hazırlanıyordu. Her şey olması gerektiği gibi görünüyordu.
Yine de bu sarayda bir şey eksikti.
Babamın ölümünden beri hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Aurelian Roxvander'ın adı hâlâ her köşede yaşıyordu. Onun emirleri, kararları ve yıllar boyunca kurduğu düzen, sarayın taşlarına kadar işlemişti. İnsanlar artık benim karşıma çıkıyor, benden karar bekliyorlardı; fakat gözlerinde hâlâ onun hükümdarlığını aradıklarını görebiliyordum.
Bunu onlara karşı bir suçlama olarak görmüyordum. Babam uzun yıllar boyunca bu imparatorluğu yönetmişti. Onun yerini almak, yalnızca bir tacı devralmak değildi.
Bunu her geçen gün daha iyi anlıyordum.
Masamın üzerindeki belgeleri bir kez daha gözden geçirdim. Batı'dan gelen ticaret raporları, kuzey sınırındaki birliklerin ihtiyaçları, merkezdeki tahıl sevkiyatına ilişkin kayıtlar... Hepsinin altında birilerinin imzası, her birinin sonunda verilmesi gereken bir karar vardı.
Eskiden bu belgeler babamın önüne bırakılırdı. Şimdi benim.
Elimi en üstteki raporun üzerinden çektim ve pencereye yöneldim.
Aşağıda, sarayın dış avlusunda bir grup asker talim yapıyordu. Kılıçların birbirine çarpan sesi, taş duvarların arasında yankılanıyordu. Bir an için kendimi yıllar öncesinde buldum. Henüz tahta oturmanın ne anlama geldiğini bilmediğim, sorumlulukların adlarını bile duymadığım günlerde...
Tharkis'le geçirdiğimiz günlerde.
Onu ne zamandır görmemiştim?
Aylar olmuştu. Belki de düşündüğümden daha uzun.
Doğu'daki görevleri, benim saraydaki sorumluluklarım ve babamın son döneminde yaşanan gelişmeler bizi birbirimizden uzaklaştırmıştı. Haberleşiyorduk, fakat birkaç satırlık mektuplar, insanın yıllardır tanıdığı bir dostun yerini tutmuyordu.
Onunla son karşılaştığımız günü hatırlamaya çalıştım. Uzun bir konuşma yaptığımızı sanmıyordum. Her zamanki gibi birkaç söz, birkaç şaka ve ardından görevlerimizin bizi farklı yönlere sürüklemesi...
O gün bunun son görüşmelerimizden biri olabileceğini düşünmemiştim.
Tharkis'in yeniden merkeze gelmesini istiyordum. Yalnızca askeri meseleleri konuşmak için değil. Bir süreliğine de olsa eski günlerdeki gibi oturup konuşabilmek için.
Bazen insanın çevresinde yüzlerce kişi bulunur ama konuşmak istediği tek bir kişi olur.
Benim için o kişi Tharkis'ti.
Kapının ardından gelen hafif vuruşla düşüncelerim dağıldı.
“Ekselans?”
Başımı çevirdim.
“Gel.”
Kapı açıldı. İçeri giren görevli, elindeki belgeleri göğsünün önünde tutarak eğildi.
“Sabah toplantısı için danışmanlarınız hazır. Ayrıca Doğu Kolu'ndan gelen son raporlar da çalışma masanıza bırakıldı.”
“Doğu'dan mı?”
“Evet, Majesteleri.”
Bir an duraksadım. Doğu'dan gelen her haberin önemi vardı. Oradaki birliklerin durumu, sınır güvenliği ve komutanların ihtiyaçları doğrudan imparatorluğun istikrarını etkiliyordu.
“Raporları buraya bırak. Toplantıya birazdan katılacağım.”
Görevli belgeleri masaya bıraktı ve yeniden eğilerek odadan çıktı.
Masaya döndüğümde gözüm raporların üzerindeki mühürde kaldı. Doğu Kolu'nun mührüydü. Henüz açılmamıştı.
Parmaklarımı mührün üzerinde gezdirdim.
Tharkis'in de adının bu raporlarda geçip geçmediğini merak ettim. Belki birliklerin durumuna ilişkin bir haber vardı. Belki de nihayet merkeze dönüş tarihi belli olmuştu.
Mührü kırdım.
İlk satırları hızlıca okudum. Birliklerin mevcut konumları, ikmal durumları ve sınır hattındaki hareketlilik... Bildiğim meselelerdi. Ancak sayfanın ilerleyen bölümünde dikkatimi çeken bir ifade vardı.
Doğu Ordusu'nun komuta yapısında değişiklik.
Okumayı bıraktım.
Raporun devamına geçmeden önce başımı kaldırdım. Bir an için bunun sıradan bir idari düzenleme olmasını umdum. Fakat metnin geri kalanı, bu ihtimali ortadan kaldıracak kadar resmî bir dille yazılmıştı.
Tharkis'in adı geçiyordu.
Henüz raporun tamamını okumamıştım. Yine de içimde beliren huzursuzluğu bastıramadım.
Belgeyi yeniden elime aldım.
Bu kez hiçbir satırı atlamadan okumaya başladım.
Raporun altındaki küçük not, dikkatimi asıl belgeden uzaklaştırdı.
Doğu Kolu'ndan gönderilen evrakların arasında şahsıma hitaben yazılmış bir mektup bulunuyordu.
Tharkis'ten.
Mektubu elime aldığımda yüzümde istemsiz bir tebessüm belirdi. Uzun zamandır ondan doğrudan haber alamamıştım. Belki de nihayet merkeze dönmek için bir tarih bildiriyordu. Belki de her zamanki gibi kısa, alaycı birkaç cümleyle sarayın sıkıcılığından şikâyet ediyordu.
Mührünü açtım.
İlk satırları okurken yüzümdeki tebessüm yavaşça kayboldu.
Tharkis, hakkında çıkarılan fermanı öğrendiğini yazıyordu. İmparatorluk tarafından hain ilan edilmiş, Doğu Ordusu'nun komutasının elinden alınmasına yönelik bir emir kendisine ulaştırılmıştı.
Mektubun devamına geçtim.
Tharkis, bu emrin benim tarafımdan verildiğine inanmadığını açıkça belirtiyordu. Benden doğrudan bir emir almadığı sürece bulunduğu mevzileri terk etmeyeceğini, hakkındaki suçlamanın doğruluğunu bizzat benimle görüşmeden kabul etmeyeceğini söylüyordu.
Satırları bir kez daha okudum.
Sonra kâğıdı masaya bıraktım.
"Ben böyle bir emir vermedim."
Sözler ağzımdan kendiliğinden döküldü. İlkini böyle içimden söyledim daha sonra,
"BEN BÖYLE BİR EMİR VERMEDİM!!"
Odaya baktım. Sanki birisi bana bunun yanlış olduğunu söyleyecek, mektubun başka bir anlama geldiğini açıklayacaktı. Fakat odada yalnızdım. Bu yalnızlık beklediğimden kısa sürdü. Bütün saray çalışanları, bakanlanlar ve hatta muhalifler sözcüsü bile birden taht odasına doluştular.
Tharkis'e böyle bir şey yapmamıştım. Kendi kendime konuşurken,
"Onu hain ilan etmedim, görevinden alınmasını istemedim. Doğu Ordusu'nu elinden almak için hiçbir emir vermemiştim."
Yüzümü bir anda odaya doluşanlara çevirdim.
"Peki, o zaman bu ferman nereden çıktı?!"
Mektubu yeniden elime aldım. Tharkis'in kelimelerini dikkatle inceledim. Yazdıklarında öfke vardı, bunu inkâr edemezdim. Fakat bana karşı bir başkaldırıdan söz etmiyordu. Aksine, kendi hükümdarından doğrudan bir doğrulama bekliyordu. Oda da herkes ellerini önünde bağlamış, başını öne eğmiş öylece duruyordu
"Ne duruyorsunuz aylak sürüsü!! Derhal bana bunun sorumlusunu getirin. Kendisini değil kellesini İSTİYORUM!!"
Aralarından Başbakan Yufs Varn öne çıktı.
" Ekselans, sakın olun lütfen, henüz ne olduğunu bile bilmiyoruz."
"Seni budala, benden emir almak için neyin ne olduğunu bilmen mi gerekiyor..."
"Ancak majes..."
"Derhal bana bunun sorumlusunun kellesini getirmezsen Yufs, kokuşmuş cesetlerinizden kendime yeni bir taht yaparım. ÇEKİL!!"
Yufs Varn dediğimi iyice anlamış olsa gerek ki resmen topukları sırtına vururcasına selam verip odadan diğer bakanlar ile ayrıldı.
" Ulak şefi Yarno?"
"Emredin majesteleri."
" En hızlı habercini ve en hızlı atını yola sür öğlen olmadan sana vereceğim şahsi mektubu doğuya dostum Tharkis'e teslim edeceksin. Yalnız, giden ulak dinlenmeyecek kamp yapmayacak en kısa zamanda Tharkis'e ulaşacak.
"Majeste ama bu... bu çok..."
"Uzatma Yarno, gerekirse kendin git bana dostumu getirin!!"
"Emredersiniz, ekselansları."
Herkes odadan ayrıldığında sadece odadaki sancakların perdeden içeri sızan rüzgârın dalgalandırma sesi ve aether ateşinin çıtırtısı kalmıştı. Tharkis asılsız bir ferman için kendi kendini yiyor ve bana güvenmek istiyordu.
Ama bu güvenin bile artık bir sınırı vardı.
Onu suçlayamazdım. Bir komutanın eline imparatorluk mührü taşıyan bir ferman ulaştırılmıştı. Üstelik bu ferman, onu kendi ülkesine ihanet etmekle suçluyordu. Böyle bir durumda emirlerin kaynağını sorgulaması, görevini bırakmayı reddetmesi anlaşılırdı.
Yine de içimde büyüyen huzursuzluğu bastıramıyordum.
Tharkis'in benden böyle bir mektup yazmak zorunda kalması, bütün bu meselenin kendisinden daha ağır gelmişti.
Bir süre sonra kapının önündeki muhaf komutanı General Zerk'e seslendim.
“İçeri gel.”
Kapı açıldı.
“Majesteleri?”
Mektubu masanın üzerine bıraktım.
“Bu mektup hangi evraklarla birlikte ulaştı?”
“Doğu Kolu'ndan gelen raporlarla birlikte, Majesteleri.”
“Gönderenin kayıtlarını ve ulaştırılma tarihini istiyorum. Ayrıca Doğu'dan gelen bütün belgelerin asılları merkeze getirilsin.”
“Emredersiniz.”
“Bir de Dorian'a haber gönderin. Kendisiyle bu mesele hakkında görüşmem gerekiyor.”
Zerk selam vererek odadan ayrıldı.
Mektubu yeniden elime aldım. Tharkis'in son satırlarına baktım. Onunla konuşmam gerekiyordu. Bu mesele bir yazışmayla çözülemezdi.
Fakat önce bir şeyi öğrenmeliydim.
Benim adıma çıkarılan bu fermanı kim hazırlamıştı?
Pencereye döndüm. Birkaç saat önce aynı manzaraya bakarken Tharkis'in merkeze dönüşünü düşünüyordum. Şimdi ise onun Doğu'da, kendisine ulaşan bir emrin gerçekliğini sorgulayarak beklediğini biliyordum.
Ben böyle bir şey istememiştim.
Ve artık yalnızca dostumun ne düşündüğünü değil, kendi imparatorluğumda benim adıma hangi kararların verildiğini de sorgulamak zorundaydım.
Zerk'in odadan ayrılmasının ardından taht odasında bir süre daha kaldım.
Dorian'a haber gönderilmişti. Saraydaydı; bunu biliyordum. Fakat onu çağırmış olmam, her şeyi bırakıp birkaç dakika içinde karşıma çıkacağı anlamına gelmiyordu. Önünde başka işler, tamamlaması gereken görüşmeler ve ulaşması gereken belgeler olabilirdi.
Yine de beklemek zorundaydım.
Mektubu masanın üzerine bıraktım ve pencereye doğru yürüdüm. Avluda nöbet değişimi tamamlanmış, askerler kendi birliklerine dağılmıştı. Sarayın günlük düzeni devam ediyordu. Birkaç saat önce sıradan bir gün olarak başlayan bu sabah, şimdi imparatorluğun en hassas meselelerinden birine dönüşmüştü.
Kapı çalındı.
General Zerk yeniden içeri girdi.
“Majesteleri.”
“Konuş.”
“Dorian'a haber ulaştırıldı. Kendisine taht odasına gelmesi emredildi.”
“Ne zaman burada olur?”
“Hazırlıklarını tamamladıktan sonra geleceğini bildirdi. Ayrıca Doğu Kolu'ndan gelen belgelerin asıllarının bulunması için arşiv görevlilerine de haber gönderildi.”
Başımı hafifçe salladım.
“Belgeler hazır olduğunda doğrudan buraya getirilsin. Önce ben göreceğim.”
“Emredersiniz.”
Zerk ayrılmak üzere döndüğünde onu yeniden durdurdum.
“Bir şey daha. Tharkis'in mektubunun saray içinde kimlerin elinden geçtiğini öğrenmek istiyorum. Mühürden teslim kaydına kadar her aşama incelensin.”
“Emriniz olur, Majesteleri.”
Kapı kapandı.
Yeniden yalnız kaldım.
Dorian'ın getireceği cevapları düşünmeye başladım. Onun bu meselede doğrudan bir sorumluluğu bulunmayabilirdi. Fakat imparatorluğun yazışma ve karar mekanizmasını herkesten iyi bilen kişilerden biriydi. Bu yüzden onu çağırmıştım.
Asıl merak ettiğim, bir fermanın benim bilgim dışında nasıl hazırlanabildiğiydi.
Bir kararın alınması için hangi makamların devreye girdiğini biliyordum. Her belge önümden geçmek zorunda değildi; fakat böylesine ağır bir suçlamanın ve askeri bir görevden almanın benim onayım olmadan yürürlüğe girmesi mümkün olmamalıydı.
Olmamalıydı.
Bu düşünce zihnimde dönüp duruyordu.
Bir süre sonra çalışma masama geçtim. Önümdeki belgeleri düzenlemeye çalıştım, ancak hiçbirine gerektiği gibi odaklanamadım. Gözüm sürekli kapıya kayıyordu.
Tharkis'in mektubunu yeniden açtım.
Bana güveniyordu. En azından doğrudan benden bir cevap alana kadar güvenmek istiyordu. Fakat Doğu'daki askerlerin önünde duran bir komutan için güven tek başına yeterli değildi. Onun yerinde olsam ben de aynı şeyi yapardım. Bir imparatorluk mührü taşıyan emri görmezden gelmek, yalnızca bir dostun sözüne dayanarak ordunun güvenliğini tehlikeye atmak anlamına gelebilirdi.
Tharkis'in mevzilerini terk etmemesi doğruydu.
Ancak bu karar onu daha büyük bir tehlikenin içine de sürükleyebilirdi.
Elimi mektubun üzerine koydum.
“Dayan dostum,” diye fısıldadım. “Bu kez seni bekletmeyeceğim.”
Pencerenin dışındaki ışık yavaşça değişiyordu. Sabah toplantısının saati geçmiş, sarayın koridorlarında öğle hazırlıkları başlamıştı. Arada bir kapının önünden geçen muhafızların adımlarını duyuyordum.
Dorian hâlâ gelmemişti.
Buna rağmen artık yalnızca onun vereceği cevabı beklemiyordum. Sarayın içinde benim bilgim dışında işleyen bir düzenin varlığından şüpheleniyordum. Bunun kimlerin eliyle yürütüldüğünü bulmak zorundaydım.
Bir hükümdarın en büyük gücü, emir verebilmesiydi.
Fakat kendi adına verilen emirleri denetleyemiyorsa, o gücün ne anlamı kalırdı?
Tharkis'in mektubunu katlayıp masama bıraktım.
Dorian geldiğinde konuşacaktık. Fakat ondan önce, bu fermanın saraya nasıl girdiğini ve hangi ellerden geçerek Doğu'ya ulaştığını öğrenmek istiyordum.
Çünkü artık mesele yalnızca Tharkis'in görevinden alınması değildi.
Mesele, benim tahtımda otururken benim adıma karar verebilen birilerinin bulunmasıydı.
Ve bu, affedebileceğim bir şey değildi.
Çalışma odasına döndüğümde masanın üzerindeki belgeler hâlâ aynı sırayla duruyordu. Doğu'dan gelen haberlerin ardından başka hiçbir meseleye odaklanamayacağımı düşünmüştüm. Fakat imparatorluk, hükümdarının zihnini toparlamasını beklemiyordu.
Bir kararın ardından diğeri geliyordu. Her birinin arkasında başka bir sorun, her sorunun ardında ise benden cevap bekleyen insanlar vardı.
Danışmanlarım içeri alındığında yerime geçtim. İlk olarak Batı'dan gelen ticaret raporları sunuldu. Limanlardaki hareketlilik, tüccarların talepleri ve son dönemde yaşanan aksaklıklar hakkında hazırlanan kayıtları dinledim. Bazı tüccarlar mevcut ticaret koşullarının yeniden değerlendirilmesini istiyordu. Bir kısmı ise imparatorluk yönetimindeki değişimin ticari düzenlemeleri etkilemesinden endişeliydi.
Raporu kapattım.
“Batı'daki ticaret düzeni babamın ölümünden sonra değişmedi. Yeni bir karar alınana kadar mevcut uygulama sürdürülecek. Ancak tüccarların talepleri göz ardı edilmesin. Bana yalnızca şikâyetleri değil, ticaretin gerçek durumunu gösteren yeni bir değerlendirme getirin.”
Danışman başını eğerek emrimi not etti.
Ardından Kuzey sınırındaki birliklerin ihtiyaçları görüşüldü. Birliklerin mevcut donanımı, ikmal talepleri ve sınır hattında görev yapan askerlerin durumu hakkında bilgiler verildi. Bazı ihtiyaçların karşılanması gecikmişti. Bunun nedenini sorduğumda, taleplerin merkezdeki onay sürecinde beklediğini öğrendim.
“Bir sınır birliğinin ihtiyacını karşılamak için sarayda haftalarca beklemesi kabul edilemez. Önce hangi ihtiyaçların gerçekten gerekli olduğunu belirleyin. Ardından geciken sevkiyatları tamamlayın. Birliğin görevini aksatacak hiçbir eksiklik bırakılmayacak.”
“Emredersiniz, Majesteleri.”
Sözlerimden sonra odada kısa bir sessizlik oluştu. Danışmanların yüzlerinde, yeni hükümdarın kararlarını tarttıklarını belli eden bir dikkat vardı. Babamın zamanında alıştıkları düzeni benden de bekliyorlardı. Fakat ben onun yerini doldurmaya çalışırken yalnızca eski kararları tekrarlayamazdım.
Önümdeki son dosya Merkez'deki tahıl sevkiyatına aitti.
Kayıtları incelerken sevkiyat miktarlarıyla teslim alınan miktarlar arasında açıklanması gereken farklılıklar bulunduğunu gördüm. Bunun bir kayıt hatası mı, nakliye sırasında yaşanan bir aksaklık mı, yoksa başka bir ihmal mi olduğunu henüz bilmiyordum.
“Bu kayıtları yeniden inceleyin. Gönderilen miktarla teslim alınan miktar arasındaki farkın nereden kaynaklandığını öğrenmek istiyorum. Sorumlusu belirlenmeden kimseyi suçlamayacağım. Ancak bu mesele de cevapsız kalmayacak.”
Dosyayı kapatıp masanın üzerine bıraktım.
“Şimdilik bu kadar.”
Danışmanlarım eğilerek odadan ayrıldılar. Kapı kapandığında geriye yalnızca önümdeki belgeler ve pencereden içeri süzülen gün ışığı kaldı.
Üç ayrı mesele. Üç ayrı karar. Birinde ticaretin devamlılığı, diğerinde sınırların güvenliği, sonuncusunda ise halkın sofrasına ulaşacak tahıl vardı.
Bunların hiçbiri tek başına imparatorluğu sarsacak büyüklükte görünmüyordu. Fakat bir hükümdarın görevi yalnızca büyük felaketleri önlemek değildi. Küçük ihmallerin bir araya gelerek büyük felaketlere dönüşmesine de izin vermemeliydi.
Babam bunu yıllarca yapmıştı.
Şimdi aynı sorumluluk benim önümde duruyordu.
Masadaki Doğu raporuna gözüm kaydı. Bir an için diğer bütün belgeler anlamını yitirdi. Tharkis'in adını yeniden düşündüm. Onunla ilgili mesele çözülmeden önümdeki hiçbir karar zihnimde tam anlamıyla yerini bulmayacaktı.
Yine de raporu elime almadım.
Önce imparatorluğun benden beklediği işleri tamamlamalıydım. Tharkis için vereceğim mücadele, diğer sorumluluklarımı unutmamı gerektirmiyordu.
Kapının dışında ayak sesleri duyuldu. Ardından bir görevli, sıradaki görüşme için hazır olduğunu bildirdi.
Başımı kaldırdım.
“Gelsin.”
Günün geri kalanı da aynı şekilde ilerleyecekti. Çünkü artık bu sarayda bekleyen her kararın bir sahibi vardı.
Ve o kişi bendim.
Günün son toplantısı da sona erdiğinde çalışma odasında yalnızca şöminenin çıtırtısı kalmıştı. Masanın üzerindeki belgeler hâlâ önümdeydi. Batı'dan gelen ticaret raporları, kuzey birliklerinin ihtiyaç listeleri, merkezden gönderilen tahıl kayıtları… Her biri benden bir karar bekliyordu.
Bir imparatorun günü, kapılar kapandığında bitmiyordu. Yalnızca onu bekleyen insanların sayısı azalıyordu.
Elimdeki son belgeyi yerine bıraktığım sırada kapı çalındı.
“Girin.”
Kapı açıldı. Veyra içeri girdi.
Üzerindeki elbise, gün boyunca taşıdığı kraliçe kimliğine uygundu. Ancak kapı arkamızdan kapandığında yüzündeki ifade değişti. Sarayda herkese gösterdiği ölçülü duruşun yerini, tanıdığım o yaramaz gülümseme aldı.
“Bakıyorum da tahtın yeni sahibi, kendisini kâğıtların arasına gömmeye karar vermiş.”
“İşlerim var, Veyra.”
“Fark ettim. Hatta bir ara masanın üzerindeki belgelerden biriyle evlenmeyi düşündüğünü sandım.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Bu kadar kıskanç olduğunu bilmiyordum.”
“Ben kıskanç değilim. Sadece rakiplerimi tanımayı severim.” Masaya yaklaştı, önümdeki belgelerden birini eline aldı. “Üstelik bu rakiplerin hiçbiri sana benim kadar güzel bakamaz.”
“Belgelerimin bana nasıl baktığını hiç düşünmemiştim.”
“Düşünmelisin. Biraz daha böyle devam edersen yakında onlarla konuşmaya başlayacaksın.”
Gülümsememi saklayamadım.
Veyra belgeyi yerine bıraktı ve masanın kenarına oturdu. Ayaklarını hafifçe sallayarak odanın içinde göz gezdirdi.
“Peki, söyle bakalım. Bugün kaç düşman edindin?”
“Bildiğim kadarıyla hiç.”
“Bu kadar mı? İmparatorluk yönetimi sandığımdan daha sıkıcıymış.”
“Henüz gün bitmedi.”
“Ah, doğru. Belki akşama doğru birini idam ettirirsin. Böylece günün biraz hareketlenir.”
“Veyra!!.”
“Ne? Sadece seçenekleri değerlendiriyorum.”
Başını geriye atarak güldü. Onu böyle görmek, sarayın geri kalanında taşıdığı ağırbaşlı ifadeden çok daha tanıdıktı. Başkalarının yanında kelimelerini tartarak konuşan kadın, benim yanımda bazen bir çocuğun merakına, bazen de bir saray soylusunun keskin zekâsına bürünüyordu.
“Yemek yedin mi?” diye sordu.
“Evet.”
“Ne yedin?”
“Yemek.”
Gözlerini kıstı.
“Bu cevapla bir casusu bile kandıramazsın.”
“Biraz önce bir şeyler yedim.”
“Biraz önce dediğin, öğleden sonra gönderdiğim tepsinin yarısı mı?”
Cevap vermedim.
Veyra derin bir iç çekti. Ardından elini alnına götürüp tavana baktı.
“Gökyüzündeki bütün yıldızlar bir araya gelse de şu adamın kendi kendine bakmayı öğrenmesini sağlayamıyor.”
“Sen az önce yıldızlardan yardım mı istedin sevgilim?”
“Uzun zamandır istiyorum. Henüz cevap vermediler. Sanırım senin kadar inatçılar.”
“Belki de doğru soruyu sormuyorsundur.”
Bana doğru eğildi.
“Öyleyse doğru soruyu sen sor Majesteleri!. Mesela, karım neden bütün gününü kocasının peşinden koşarak geçiriyor?”
“Bunu gerçekten sormamı mı istiyorsun?”
“Hayır. Cevabını zaten biliyorum.” Gülümseyerek parmağını göğsüme hafifçe dokundurdu. “Çünkü kocası fazlasıyla yakışıklı ama bir o kadar da başına buyruk.”
“Bu kadar kusurlu bir adamla evlenmek zorunda kaldığın için üzgünüm.”
“Zorunda değildim ki seni ben seçtim unuttun mu? Bu belki bir hataydı.” Bir an durdu, sonra burnuma kadar yaklaşıp, “Ama artık çok geç. İade süresi doldu.” dedi ve zarif parmakları ile burnumu sıktı.
İstemeden güldüm. Veyra da benimle birlikte güldü. Sonra masanın üzerindeki belgelerden birine göz gezdirdi. Şakacı ifadesi kaybolmamıştı ama bakışları dikkatle satırları takip ediyordu.
“Babanın ardından herkes senden onun gibi davranmanı bekliyor.”
Gülümsemem yavaşça silindi.
“Aurelian'ın yerini doldurmak kolay değil.”
“Kimse senden onun yerini doldurmanı istememeli.”
“Bunu söylemek, onların beklentilerini değiştirmiyor.”
“Öyleyse beklentilerini değiştirmeyi bırakıp kendi yolunu çiz.” Omuzlarını hafifçe kaldırdı. “Hem aynı gökyüzünün altında iki ayrı yıldız bile birbirinin aynısı değil. Sen neden babanın kopyası olmak zorunda kalasın?”
Sözleri beklediğimden daha ciddi bir yere dokunmuştu.
Babamın adını duyduğumda zihnimde beliren ilk şey taht değildi. Onunla geçirdiğim son günler, söyleyemediğim sözler ve artık soramayacağım sorular vardı. İnsanlar Aurelian'ın ölümünden sonra imparatorluğun başına geçtiğimi söylüyordu. Oysa ben bazen hâlâ babamın gölgesinde yürüyormuşum gibi hissediyordum.
“Bazen ne yaparsam yapayım onun bıraktığı boşluğu dolduramayacağımı düşünüyorum,” dedim.
Veyra masadan indi. Yanıma geldi ve karşımdaki koltuğun koluna oturdu.
“Arven, sana küçük bir sır vereyim mi?”
“Dinliyorum.”
“Boşluklar doldurulmak için yaratılmamıştır.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Bu da yıldızlardan öğrendiğin başka bir şey mi?”
“Hayır. Onlar bana hâlâ cevap vermiyor. Ben kendim düşündüm.”
“Oldukça iddialı.”
“Bazen ben de şaşırıyorum.” Gülümsemesi hafifledi. “Babanın ardından bıraktığı şeyleri koruyabilirsin. Onun hatırasını yaşatabilirsin. Ama onun hayatını yaşamaya çalışırsan kendi hayatını kaçırırsın.”
Bir süre sustum.
“Ya imparatorluk benden bunu bekliyorsa?”
“İmparatorluk senden güçlü bir hükümdar bekliyor. Ölü bir adamın kopyasını değil.”
Başımı hafifçe eğdim. Veyra'nın söylediklerinde haklılık payı vardı. Fakat haklı olmak, karar vermeyi kolaylaştırmıyordu.
“Bazen ne yapmam gerektiğini bildiğim hâlde bunu yapacak gücü bulamıyorum,” dedim.
Veyra'nın yüzündeki ifade yumuşadı.
“İşte bu yüzden evlendin.”
Ona baktım.
“Bunun konuyla ne ilgisi var?”
“Çok ilgisi var. İnsanlar her şeyi tek başına yapabileceklerini sanıyorlar. Sonra bir gün merdiven çıkarken yorulduklarını fark ediyorlar.” Elini uzatıp benimkini tuttu. “Yanında birinin olması, her yükü onun taşıyacağı anlamına gelmez. Bazen yalnızca düşerken tutacak bir elin olması yeterlidir.”
“Sen de beni düşerken tutacağını mı söylüyorsun?”
“Hayır. Önce düşmemen için uyaracağım. Dinlemezsen de sonrasında seninle dalga geçeceğim.”
“Oldukça güven vericisin sevgili karıcım!”
“Ben romantik bir kadınım, Arven. Mucize yaratacağımı söylemedim.”
Gülüşüme karşılık verdi. Ardından elimi iki avucunun arasına aldı.
“Şimdi bana Tharkis'ten söz et.”
Bakışlarım masanın üzerindeki doğu raporlarına kaydı.
“Bir mektup gönderdim. En hızlı ulakla ulaşmasını emrettim.”
“Peki ya ferman?”
“Benim emrimle hazırlanmadı.”
“İmzan senin.”
“Biliyorum.”
Veyra'nın yüzündeki neşeli ifade bütünüyle kaybolmadı ama sesinin tonu değişti.
“İmzanın sana ait olması, emrin de sana ait olduğu anlamına gelmez. Bunu sen de biliyorsun.”
“Bunun nasıl gerçekleştiğini bulacağım.”
“Bulmalısın. Çünkü bunu yapan kişi yalnızca Tharkis'i hedef almıyor olabilir.”
“Bunu ben de düşündüm.”
“Öyleyse aceleyle hareket etme. Öfkenin sana doğruyu gösterdiğini sanabilirsin ama öfke, insanın önüne yalnızca görmek istediği şeyleri koyar.”
“Tharkis'in ihaneti hak etmediğini biliyorum.”
“Biliyorum.” Elimi biraz daha sıktı. “Ama onun hak etmediği bir şeyi senin de hak etmediğin başka bir felakete dönüştürmesine izin verme.”
Bir süre birbirimize baktık.
Veyra'nın bu tarafını seviyordum. Birkaç dakika önce yıldızlarla konuştuğunu iddia eden, belgelerimi kıskandığını söyleyen kadın, gerektiğinde tek bir cümleyle düşüncelerimin merkezine ulaşabiliyordu.
“Bazen seni anlamakta zorlanıyorum,” dedim.
“Bu iyi. Biraz gizemli kalmalıyım. Seni tanıyorum Arven, yoksa sıkılırsın.”
“Yedi yıldır sıkılmadım ama."
“Demek ki iyi iş çıkarıyorum lordum.”
Elimi bırakıp ayağa kalktı. Sonra masanın üzerindeki belgeleri işaret etti.
“Şimdi bunları bırak.”
“Veyra, daha bitirmem gereken—”
“Hayır, hayır. Bu akşam imparatorluk birkaç saatliğine kendi başının çaresine bakabilir.”
“Bunun mümkün olduğunu sanmıyorum.”
“Öyleyse ona biraz güvenmeyi öğret. Sürekli başında beklemezsen belki kendi kendine yürümeyi öğrenir.”
“İmparatorluk bir çocuk değil.”
“Bazen senden daha az inatçı olduğuna eminim.”
Başımı iki yana salladım.
“Seninle tartışmak mümkün değil.”
“Bunu bir iltifat olarak kabul ediyorum ve ilgilenmen gereken daha önemli bir imparatorluk var.”
Yanıma geldi. Elini omzuma koydu, yüzüme baktı. Gözlerinde o tanıdık oyunbazlık vardı.
“Bu akşam benimle yemek yiyeceksin. Sonra da bana bütün gün neler yaptığını anlatacaksın. Ama sakın devlet raporlarını anlatmaya kalkma. Onları zaten yeterince gördüm.”
“Peki, ne anlatmamı istiyorsun?”
“Mesela beni özleyip özlemediğini.”
“Bütün gün saraydaydın.”
“Bu, özlemediğin anlamına gelmez.”
“Özledim.”
“Güzel.” Gülümsemesi genişledi. “Bunu duymak için bütün gün beklemem gerekti. Bir dahaki sefere daha erken söyle.”
Elini tuttum. Parmakları avucumun içine yerleştiğinde, uzun zamandır ilk kez odanın dışındaki meselelerden uzaklaşabildim.
“Bu tahtı tek başına taşımak zorunda değilsin, Arven, bunu unutma.”
“Unutmayacağım. Kraliçem"
“Güzel. Çünkü sana her gün hatırlatmak zorunda kalırsam bunun için ayrıca bir ücretlendirme talep edeceğim.”
“Ne kadar?”
Bir an düşündü.
“Her akşam bir saat belki iki Sadece bana, bize ait.”
“Bunun için iki saat biraz az bir zaman değil mi ekselans?”
"Daha mı fazlası gerekli İmparator Arven?!”
Tam cevap verecektim ki kapı çalındı.
" Ahhh! Hadi ama hep böyle olmak zorunda mı?" diye söyledikten sonra, Veyra'nın yüzündeki gülümseme silinmedi ama elini omzumdan çekti. Birkaç saniye içinde az önceki neşeli kadın yeniden sarayın kraliçesine dönüşmüştü.
“Girin.”
Kapı açıldı.
İçeri giren kişi annemdi.
Orvaelis, her zamanki gibi dimdik duruyordu. Bakışları önce bana, ardından Veyra'ya yöneldi. Yüzünde belirgin bir ifade yoktu. Veyra da ona aynı ölçüde sakin bir bakışla karşılık verdi.
Az önce odanın içinde dolaşan kahkahaların yerini ağır bir sessizlik aldı.
Annemin gelişiyle birlikte, yalnızca birkaç dakikalığına sahip olduğum o küçük dünya yeniden kapandı.
Annem içeri girdiğinde odanın havası değişmişti.
Orvaelis, her zamanki gibi dik duruyordu. Üzerindeki koyu renkli elbise, omuzlarından aşağı kusursuz bir biçimde uzanıyor; yüzündeki ifade ise ne düşündüğünü anlamayı neredeyse imkânsız kılıyordu. Yıllar boyunca sarayın en güçlü isimlerinden biri olmuştu. Babamın yanında geçirdiği yıllar, ona yalnızca imparatoriçeliğin gerektirdiği vakar ve disiplini değil, insanları tek bir bakışla susturmayı da öğretmişti.
“Anne! Bir şey mi oldu?”
“Olması mı gerekiyor?” diye karşılık verdi. “Oğlumu ziyaret etmek için artık bir sebebe ihtiyacım mı var?”
“Hayır. Elbette yok. Sen ana kraliçe ne haddime."
Veyra'nın yanımda durduğunu fark ettim. Annemle göz göze gelmişlerdi. İkisi de birbirine selam vermek için acele etmedi.
Aralarındaki sessizlik birkaç saniyeden fazla sürmemişti belki ama bana daha uzun gelmişti.
Annemin bakışları önce Veyra'nın yüzünde, ardından elinin az önce durduğu omzumda gezindi. Veyra ise annemin bu kısa incelemesini fark etmemiş gibi davranıyordu. Masanın üzerindeki belgelerden birini düzeltti, sonra ellerini önünde birleştirdi. Zarif bir selamlama ile,
“Ana kraliçe...” dedi sonunda.
Sesi sakindi. Ne fazla sıcak ne de soğuk.
Annem başını çok hafif eğdi.
“Majeste...”
İki kelime. İki ölçülü selamlama.
Bunun ardından gelen sessizlikte, söylenmeyen çok daha fazla şey vardı.
Veyra'nın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi. Birkaç dakika önce benimle şakalaşan kadının yerini, sarayın karşısında durmayı bilen kraliçe almıştı. Yine de gözlerinin kenarında o tanıdık muziplikten küçük bir iz kalmıştı.
Annem masaya doğru ilerledi.
“Görüyorum ki oğlumun yoğun programına rağmen kendisine vakit ayırabilmişsin.”
“İnsan sevdiği birine vakit ayırmak için programına bakmaz,” dedi Veyra.
Sözleri son derece nazikti. Fakat annemin bakışlarında küçük bir değişim fark ettim.
“Bazen devletin ihtiyaçları, kişisel isteklerin önüne geçer Verya Aldene.”
“Kesinlikle. Ancak insanın kendisini unutması da devletin yararına değildir. Kraliçe Orvaelis Starbinder Aurethar"
Veyra bunu söylerken gözlerini annemden ayırmadı.
Annem de cevap vermedi. Sadece keskin bir bakışla yetindirdi.
Birbirlerine karşı seslerini yükseltmelerine gerek yoktu. İkisi de karşısındakinin ne söylediğini anlamıştı. Ben ise konuşmanın nereye varacağını kestirmeye çalışırken, odanın içinde görünmez bir sınırın çizildiğini hissediyordum.
“Arven'in çalışması gereken...” dedi annem.
“Bunun farkındayım leydim, yalnızca...”
“Öyleyse onu fazla meşgul etmemelisin.”
Veyra'nın dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu.
“Merak etmeyin. Ne zaman meşgul etmemem gerektiğini kendisi bana söyleyebiliyor.”
Annemin yüzünde herhangi bir değişiklik olmadı. Ancak bakışlarını kısa bir an bana çevirdi.
Ben de söyleyecek bir şey bulamadım.
Veyra'nın bana dönüp bakışında, birkaç dakika önceki şakacı ifadesini yeniden gördüm. Sanki sessizce, beni bu konuşmanın içine sen soktun, diyordu.
İçimden bir nefes verdim.
“Veyra, mutfakta akşamki yemeğimiz için hazırlıkları başlatmak isteyebilirsin. Böylece sende biraz dinlenme imkanı bulursun bugün senin için de uzun geçti.”
Bana döndü. Elbisesinin etekleri ile selamlayıp,
“Seve seve lordum. İyi çalışmalar.”
Sesindeki hafif oyunbazlık yalnızca benim duyabileceğim kadar belirgindi. Aynı şekilde annemi de selamlayıp kapıya yöneldi.
Annemin yanında bu sözleri söylemesi, Veyra'nın ne kadar kontrollü olduğunu bir kez daha gösteriyordu. Sözcükleri sıradan bir hatırlatma gibi çıkmıştı ağzından ama bakışları bana başka bir şey anlatıyordu. Tam kapıya ulaşmadan önce bir an durdu ve omzunun üzerinden bana baktı.
“Bu arada, Arven…”
“Evet?”
“Belgelerle evlenmeye karar verirsen en azından düğüne beni de çağır. Gelinliğimi hazırlamam gerekir.”
Gülümsememek için kendimi zor tuttum.
“Bunu düşüneceğim.”
“Düşünmekte geç kalma. Benim de hazırlanmam gerekiyor.”
Kapıdan çıktı. Ardından kapı sessizce kapandı.
Bir süre gözlerim kapıda kaldı. Veyra'nın son sözleri, odadaki ağır havayı dağıtmıştı. Fakat onun yokluğuyla birlikte annemin varlığı yeniden belirginleşti.
Orvaelis, Veyra'nın çıktığı kapıya baktı. Sonra gözlerini bana çevirdi.
“Eşinle aranız iyi görünüyor.”
“Öyle.”
“Bu güzel.”
Söylediği sözün ardında ne olduğunu anlayamadım. Annem masanın üzerindeki belgelere yöneldi. Birini eline aldı, göz gezdirdi ve yeniden bıraktı.
“Fakat imparatorluğun meseleleri, evlilik hayatının gölgesinde kalmamalı.”
“Kalacağını düşünmüyorum.”
“Umarım.”
Annemin sesindeki kesinlik, konuşmanın henüz başlamadığını gösteriyordu.
Veyra'nın biraz önce odadan çıkarken bıraktığı sıcaklık, yerini yaklaşan başka bir konuşmanın ağırlığına bırakıyordu.
Ve bu kez annemle yalnızdım.
Kapı kapandıktan sonra bir süre konuşmadım.
Annem, Veyra'nın az önce durduğu yere bakmayı sürdürüyordu. Yüzünde öfke yoktu. Zaten Orvaelis'in öfkelenmesi için yüzünü değiştirmesine gerek kalmazdı. Onu tanıyan herkes, sessizliğinin bile bir hüküm taşıdığını bilirdi.
“Anne,” dedim sonunda.
Bakışlarını bana çevirdi.
“Efendim?”
“Veyra'ya karşı hep böyle olmak zorunda mısın?”
Cevabımın gelmesini beklediğimi sanmıştım. Yanılmışım.
“Evet.”
Tek kelime. Hiç tereddüt etmeden.
Kaşlarımı çattım.
“En azından nedenini açıklayabilirsin.”
“Senin eşin olması, benim ona güvenmemi gerektirmez, Arven.”
“Veyra sana hiçbir zaman saygısızlık etmedi.”
“Saygı ile güven aynı şey değildir.”
“Peki ne yaptı? Hangi davranışı sana bunu düşündürüyor?”
Annem masanın kenarına yaklaştı. Parmaklarını belgelerden birinin üzerinde gezdirdi.
“Bazen bir insanın ne söylediğinden çok, neyi söylemediğine dikkat etmek gerekir. Veyra'nın bana karşı nazik olması, onu çocukluğundan beri tanıdığım gerçekliğini değiştirmiyor. Senin yanında nasıl davrandığını da görüyorum. Fakat bir kadının kocasına gösterdiği yüz, onun bütün yüzleri değildir.”
“Onu tanıdığını kabul ediyorsun ama yine de hakkında hüküm veriyorsun.”
“Ben henüz onun hakkında bir hüküm vermedim.”
“Öyleyse neden her karşılaşmanızda aranızda görünmez bir savaş varmış gibi davranıyorsunuz?”
Annem gözlerini benden ayırmadı.
“Çünkü o bir Aldene Arven bunu sana nasıl her seferinde unutturuyor anlamıyorum. Sana o kadar da anlatmıştım oysaki. Bazı insanlar aynı odada bulunduklarında birbirlerinin varlığını görmezden gelemezler. Bu, mutlaka bir düşmanlık olduğu anlamına gelmez.”
“Bana pek öyle görünmüyor.”
“Senin ne gördüğünle benim ne bildiğim aynı şey olmayabilir.”
Bu kez cevap vermedim.
Annem bir süre daha bana baktı. Ardından masanın üzerindeki belgeleri işaret etti.
“Şimdi eşini bir kenara bırakalım. Önümüzde daha önemli meseleler var.”
“Veyra'yı bir kenara bırakmak istemiyorum. O benim eşim.”
“Ve sen bu imparatorluğun hükümdarısın.”
Sesi yükselmemişti. Fakat cümlesinin sonundaki kesinlik, başka bir tartışmaya yer bırakmıyordu.
“Bunlardan birini seçmek zorunda değilim.”
“Henüz değilsin.” Bir an durdu. “Ama bir gün kişisel arzularınla devletin çıkarları aynı noktada buluşmayabilir. O gün geldiğinde hangisinin öncelikli olduğunu bilmen gerekir.”
“Bunun farkındayım.”
“Hayır, Arven. Farkında olmakla bunun ağırlığını taşımak aynı şey değildir.”
Annem karşımdaki koltuğa oturdu. Yıllardır ilk kez onunla konuşurken yalnızca annemle değil, babamla birlikte bu imparatorluğun yükünü taşımış bir kadınla karşı karşıya olduğumu yeniden hissettim.
“Babanla birlikte bu imparatorluğu ayakta tutmak için neler yaptığımızı biliyor musun?”
“Bana anlatmıştınız. Defalarca..."
“Anlatmak başka, yaşamak başka Arven.” Bakışları bir an uzaklaştı ve ayağa kalkıp odanın içinde etrafa bakarak yürümeye başladı. “Bu sarayın bugün üzerinde yükseldiği düzen, yalnızca babanın kararlarıyla kurulmadı. Onun yanında duranlar, karşısında duranlar, sessizce bekleyenler… Her birinin hesabını tutmak zorundaydık. Bazen bir orduyu harekete geçirmekten daha zor olan şey, o orduyu harekete geçirmemekti. Bazen bir soyluyu cezalandırmak kolaydı; onun arkasındaki aileyi, ittifakları ve doğuracağı sonuçları yönetmek çok daha zordu.”
“Bunları biliyorum.”
“Sözümü kesme çocuk! Biliyorsun ama henüz uygulamadın.”
Sözleri canımı sıkmıştı. Yine de itiraz etmedim.
Annem devam etti.
“Tahta oturduğunda yalnızca babanın yetkilerini devralmadın. Onun verdiği sözleri, yaptığı anlaşmaları ve düşmanlıkları da devraldın. Senin bugün aldığın bir karar, yıllar önce verilmiş başka bir kararın sonucunu değiştirebilir. Bu yüzden önüne gelen her meseleye yalnızca bugünün şartlarıyla bakamazsın ve birilerinin görüşlerini öylece körü körüne uygulayamazsın.”
"Anne!! Tharkis meselesinde de mi?”
Annemin bakışları keskinleşti.
“Özellikle Tharkis meselesinde.”
“Doğu'dan gelen fermanı ben vermedim.”
“İmzan senin.”
“Bunu biliyorum. Ama emri ben hazırlamadım, vermedim.”
“Öyleyse kimin verdiğini bul.”
“Bunun için çalışıyorum.”
“Çalışmak yetmez. Sonuca ulaşmalısın.”
Masadaki belgelerden birini elime aldım.
“Doğu Ordusu'nun komuta yapısını değiştiren bir karar alınmış. Tharkis hain ilan edilmiş. Üstelik bütün bunlar benim imzam kullanılarak yapılmış. Sence de bu, sıradan bir emirden fazlası değil mi?”
“Öyle.”
Annemin cevabı beklediğimden hızlı gelmişti.
“Öyleyse neden bu kadar sakin görünüyorsun?”
“Çünkü öfkelenmek için henüz yeterli bilgiye sahip değilim.”
Bu kez sustum.
Annem, pencereye doğru ilerlerken.
“Babanın en büyük hatalarından biri, bazen güvendiği insanları yeterince sorgulamamasıydı. En büyük başarılarından biri ise bunu fark ettiğinde geri adım atmaktan çekinmemesiydi. Onun gibi olmanı istemiyorum, Arven. Onun hatalarını tekrarlamadan, kendi doğrularını bulmanı istiyorum.”
“Peki ya yanlış karar verirsem?”
Annem bana döndü.
“Vereceksin.”
Cevabındaki kesinlik beni hazırlıksız yakaladı.
“Ne!?”
“Yanlış kararlar vereceksin. Onları yanlış değerlendireceksin. Bazen doğru kişiye güvenmeyecek, bazen de güvenmemen gereken birine kapı açacaksın. Hükümdarlık, bütün kararların doğru olması değildir. Yanlış kararının sonuçlarını görebilmek ve gerektiğinde onu düzeltebilmektir.”
“Bunu babamdan öğrendin.”
“Babanla birlikte, öğrendik.”
O cümleyi söylerken yüzünde kısa bir anlığına başka bir ifade belirdi. Babamın adının annem üzerinde bıraktığı etkiyi biliyordum. Yıllar geçse de bazı hatıralar insanın yüzünden silinmiyordu.
“Bir şeyi daha anlamanı istiyorum,” dedi. “Bu sarayda herkes sana sadakatinden söz edecek. Bazıları gerçekten sadık olacak. Bazıları ise sadakatlerini kendi çıkarlarıyla karıştıracak. Senin görevin, hangisinin hangisi olduğunu ayırt etmek.”
“Bunu nasıl yapacağım?”
“Onların sözlerine değil, kararlarının sonuçlarına bakacaksın. Sana itiraz eden herkesi düşmanın, seni destekleyen herkesi dostun sanmayacaksın.”
“Bunu söyleyen sen misin?”
“Evet. Çünkü hükümdarın çevresinde yalnızca onu memnun etmek isteyen insanlar varsa, o hükümdar çok geçmeden kendi sesinden başka hiçbir şey duyamaz.”
Bir an düşündüm.
“Dorian da böyle düşünüyor olabilir.”
Annemin gözleri bana döndü.
“Dorian?”
“Onunla görüşmek istedim. Henüz gelmedi.”
“Ne hakkında?”
“Doğu'dan gelen fermanı araştırıyor. Bazı kayıtların eksik olduğunu düşünüyorum.”
“Öyleyse araştırmasını tamamlasın.”
“Bunun ötesinde bazı meseleler de var.”
Annemin yüzündeki ifade değişmedi ama söylediklerimi dikkatle tarttığını hissedebiliyordum.
“Arven, Dorian'ın ne bulduğunu dinle. Fakat onun bulduklarını kendi kararlarının yerine koyma. Bir danışmanın görevi sana ne yapacağını söylemek değil, göremediğin şeyleri önüne koymaktır.”
“Bunu biliyorum.”
“Öyleyse unutma.”
Masamın arkasına geçtim. Önümdeki belgeler artık yalnızca birer rapor gibi görünmüyordu. Her birinin arkasında başka bir karar, başka bir insan ve belki de henüz farkına varmadığım başka bir hesap vardı.
Annem kapıya yönelmedi. Bunun yerine yeniden bana döndü.
“Bir imparatorun en büyük zayıflığı, her şeyi kontrol edebileceğine inanmasıdır. En büyük gücü ise kontrol edemediği şeyleri kabul edip onlara rağmen karar verebilmesidir.”
“Bana söylemek istediğin başka bir şey var mı?”
“Var, Arven...”
Bekledim.
“Babanın ölümünden sonra bu tahtın başına geçtin. Artık yalnızca Aurelian'ın oğlu değilsin. Bu imparatorluğun hükümdarısın. İnsanlar senden babanın gölgesinde durmanı değil, onların önünde yürümeni bekliyor.”
“Bunun için zamana ihtiyacım var.”
“Zamanın var, Arven. Ama sonsuz değil.”
Annemin bakışları bir an masanın üzerindeki doğu raporlarına kaydı.
“Ve bazı meseleler, sen hazır olana kadar beklemeyecek.”
Tam o sırada kapı çalındı.
İkimiz de kapıya döndük.
“Girin,” dedim.
Kapı açıldığında içeri giren Zerk idi başını eğerek selam verdi.
“Majesteleri. Lord Dorian Roxvander geldiler. Sizin emriniz üzerine bekletilmeden içeri alınmasını emrettim.”
Sonunda.
“İçeri alın.”
Annem bana baktı. Dorian'ın gelişiyle konuşmamızın yön değiştireceğini anlamıştı.
“Öyleyse dinleyelim bakalım, Dorian ne getirmiş.”
Ona cevap vermeden önce kısa bir an düşündüm. Dorian'la yapacağım konuşmanın yalnızca Tharkis'in fermanıyla sınırlı kalmayacağını biliyordum.
“Anne, Dorian'la özel konuşmam gerekiyor.”
Orvaelis'in yüzündeki ifade değişmedi.
Fakat bu kez vereceği cevabın, az önceki konuşmamızdan çok daha sert olacağını henüz bilmiyordum.
“Özel mi?”
“Evet. Görüşmemiz gereken bazı meseleler var.”
“Devlet meseleleri mi?”
“Öyle.”
Orvaelis'in dudaklarında belli belirsiz, soğuk bir gülümseme belirdi.
“Demek artık devlet meselelerini annenle paylaşmak istemiyorsun.”
“Bunun konuyla ilgisi yok.”
“Öyle mi?” Masanın kenarına yaklaştı. “Aurelian ile bu imparatorluğu ayakta tutmak için yıllarımızı verdik, Arven. Sen henüz bu odada karar vermeyi öğrenirken biz orduların hareketini, soyluların ittifaklarını, sarayın içindeki hesapları yönetiyorduk. Şimdi ise imparatorluğun meselelerini konuşmak için kapının dışına çıkmamı istiyorsun.”
“Anne, senden bir şey saklamaya çalışmıyorum. Yalnızca Dorian'la—”
“Yeter!”
Sesi yükselmemişti. Buna rağmen cümlemi tamamlayamadım.
Annem başını Dorian'ın geleceği kapıya bakarak bana,
“Bu imparatorluğun hangi yükünü taşıdığımı sana tekrar anlatmayacağım. Babanla birlikte ayakta tuttuğumuz düzenin bugün hangi kararlarla tehlikeye girdiğini öğrenmek benim de hakkım.”
“Bunun farkındayım.”
“Öyleyse davranışların da bunu göstersin.”
Kapı yeniden çalındı.
“Girin.”
Kapı açıldı. Dorian içeri girdiğinde önce bana, ardından anneme baktı. Her zamanki ölçülü tavrıyla başını eğerek selam verdi.
“Majesteleri.”
“Lord Dorian.”
Annemin kısa selamı, Dorian'ın yüzünde belli belirsiz bir dikkat oluşturdu. Bana baktı. Aramızda kısa bir sessizlik geçti.
“Dorian, seni bekliyordum. hoşgeldin.”
“Emriniz üzerine hazırlıklarımı tamamlayıp doğrudan huzurunuza geldim.”
“Odada kimse yok kuzen resmiyeti dışarıda bırak, babamın cenazesinden beri seni hiç görmedim."
Dorian, ailenin en zekisi ve en keskin bakışlı üyesiydi. En azından benim için öyle.
Dorian cevap vermeden önce anneme kısa bir bakış attı.
“Bulduklarımın önemi, yalnızca Tharkis'e gönderilen fermanla sınırlı değil Majesteleri.”
Annem ellerini önünde birleştirdi.
“Öyleyse dinliyoruz.”
Dorian'ın bakışları yeniden bana döndü.
“Majesteleri, bu görüşmeyi yalnızca sizinle yapmam gerektiğini düşünmüştüm.”
“Dorian, annem kalacak.”
Dorian bir an duraksadı. Sonra başını hafifçe eğdi.
“Nasıl emrederseniz.”
Annem ona doğru döndü.
“Devam et, Dorian. Ne anlatacaksan burada anlat.”
Dorian bu kez hiç tereddüt etmeden konuşmaya başladı.
“Doğu Ordusu'nun komuta yapısını değiştiren ve Lord Tharkis'i hain ilan eden ferman üzerinde yaptığım incelemeyi tamamladım. Öncelikle şunu söylemeliyim: Belgedeki imza, Majestelerinin bilinen imza örnekleriyle örtüşüyor.”
“Yani imza bana ait,” dedim.
“Evet. İncelediğim örneklerde belirgin bir farklılık bulunmuyor. Fakat bu, belgenin sizin tarafınızdan hazırlandığını veya onaylandığını kanıtlamıyor.”
Annemin bakışları belgeye çevrildi.
“Bir imzanın sahte olmadığını söylüyorsun ama emrin kimin tarafından verildiğini bilmiyorsun.”
“Henüz bilmiyoruz, Ana Kraliçe.”
“Peki, ne biliyoruz?”
Dorian masaya yaklaştı. Yanında getirdiği dosyayı açtı ve birkaç belgeyi önümüze bıraktı.
“Fermanın gönderilmesine ilişkin kayıtlar mevcut. Ulakların hareketi, belgenin ilgili makamlara ulaştırılması ve Doğu Ordusu'nda uygulanması için verilen talimatlar kayıt altına alınmış. Bunların hiçbirinde belirgin bir usulsüzlük görünmüyor.”
“Öyleyse sorun nerede?”
“Hazırlık aşamasında.”
Annem dosyaya doğru eğildi.
Dorian bir belgeyi parmağıyla işaret etti.
“Bu tür bir kararın yürürlüğe girmesinden önce belirli bir işlem zincirinden geçmesi gerekir. Önce taslak hazırlanır. Ardından ilgili makamlar tarafından değerlendirilir. Onay sürecinde görev alan kişiler kayda geçirilir ve son olarak hükümdarın önüne sunulur. Ancak bu ferman için söz konusu zincirin kayıtlarına ulaşamadım.”
“Hiç mi kayıt yok?”
“Fermanın son hâli var. Gönderilme ve uygulanma kayıtları var. Fakat ilk taslak yok. Hazırlayan kâtibin kaydı yok. Onay için sunan görevlinin kaydı yok. Belgenin hangi makamdan geçerek hükümdarın imzasına ulaştığını gösteren bir kayıt da bulunmuyor.”
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Dorian devam etti.
“Başka bir ifadeyle, fermanın imparatorluk tarafından gönderildiğini biliyoruz. Ancak imparatorluğun hangi aşamasında ve kimin talimatıyla hazırlandığını bilmiyoruz.”
Annem gözlerini belgelerden kaldırdı.
“Bir kararın sonrasına ait bütün kayıtlar mevcutken öncesine ait kayıtların bulunmaması…”
“Tesadüf olabilir mi?” diye sordum.
Dorian bana döndü.
“Tek başına değerlendirildiğinde olabilir, Majesteleri. Ancak bu kadar önemli bir fermanın bütün hazırlık kayıtlarının aynı anda eksik olması, üzerinde durulması gereken bir durum.”
“Birileri belgeleri ortadan kaldırmış olabilir.”
“Evet. Fakat bunu henüz kanıtlayamıyoruz.”
Annem dosyayı kapattı.
“Peki, bu eksiklikleri kim fark etti?”
“Ben.”
“Başka kim biliyor?”
“Şimdilik incelemeyi yürüten sınırlı sayıdaki görevli.”
“Bu bilgiyi sarayda yaymadın yani.”
“Hayır, Majesteleri. Böyle bir durumda aceleyle hareket etmenin soruşturmayı tehlikeye atacağını düşündüm.”
Annem başını çok hafif eğdi.
“En azından bunu doğru yapmışsın.”
Dorian'ın yüzünde herhangi bir memnuniyet ifadesi belirmedi. Söylediği şeyin bir övgü olmadığını ikimiz de biliyorduk.
“Ancak mesele burada bitmiyor,” dedi.
“Devam et.”
Dorian dosyasından başka bir belge çıkardı. Bu kez üzerinde herhangi bir resmî mühür bulunmuyordu.
“Fermanın ortaya çıkardığı sonuçlar üzerine bazı isimlerle görüşme hazırlığı yaptım. Bu kişilerin her biri, imparatorluğun farklı bölgelerinde ve farklı makamlarında etkili. Bir araya gelmelerinin sebebi ise yalnızca Tharkis meselesi değil.”
“Kimlerden söz ediyorsun?” diye sordum.
“Lyra, Lyanna ve Kaelor.”
Annemin yüzünde kısa bir değişim oldu.
“Üçü de mi?”
“Evet, Majesteleri.”
“Bu görüşmeyi ne zaman yapacaklar?”
“Gerekli hazırlıklar tamamlandı. Kendilerine gönderdiğim çağrılar üzerine bir araya gelmeyi kabul ettiler.”
“Peki, bu insanların ortak noktası ne?”
Dorian bir an sustu. Söyleyeceklerini dikkatle seçtiği belliydi.
“İmparatorluğun mevcut yönetiminde bazı kararların sorgulanması gerektiğini düşünüyorlar.”
Annemin sesi sertleşti.
“Kocam Aurelian'ı çürütemediniz de oğluma, İmparator Arven'e karşı yine mi birleştiniz?!"
“Bu insanlar imparatorluğa karşı değiller. Tahta karşı değiller. Majestelerinin hükümdarlığını da sorgulamıyorlar. Fakat alınan her kararın doğru olduğunu kabul etmiyorlar. Bir kararın imparatorluğa zarar vereceğini düşündüklerinde buna itiraz etmeyi görev sayıyorlar.”
Annem gözlerini Dorian'dan ayırmadı.
“Bir hükümdarın kararlarına karşı çıkmayı kendilerine görev edinmişler.”
“Bir hükümdarın yanlış karar vermesini engellemeyi, imparatorluğa sadakatlerinin bir parçası olarak görüyorlar.”
“Bunun ayrımını kim yapacak, Dorian? Onlar mı?”
“Bunu zaman gösterecek, Ana Kraliçem.”
Annemin bakışları sertleşti. Dorian ise geri adım atmadı.
“İtiraz etmekle ihanet etmek arasında bir fark vardır,” diye devam etti. “Bu farkı ortadan kaldırırsak, imparatorluğun çevresinde yalnızca sessiz kalan insanlar bırakırız. Sessizlik ise her zaman sadakat anlamına gelmez.”
Annem cevap vermedi.
Dorian'ın sözleri odanın içinde asılı kaldı. Birkaç dakika önce annemin bana söylediği cümleyi hatırladım: Sana itiraz eden herkesi düşmanın, seni destekleyen herkesi dostun sanmayacaksın.
Dorian da aynı noktaya gelmişti. Fakat bunu söyleme biçimi, annemin sözlerinden farklıydı.
“Peki,” dedim. “Bu ittifakın Tharkis fermanıyla bağlantısı ne?”
“Henüz doğrudan bir bağlantı kuramadım. Ancak fermanın hazırlanma sürecindeki eksiklikler ve ortaya çıkardığı siyasi sonuçlar, bu insanların dikkatini çekmiş durumda. Ben de soruşturmanın kapsamını genişletmeden önce onlarla görüşmek istiyorum.”
“Onlara güveniyor musun?”
Dorian kısa bir süre düşündü.
“Güvenmek için yeterli sebebim var. Fakat bu, sorgulamayı bırakacağım anlamına gelmez.”
Annem araya girdi.
“Peki ya sana anlatmadıkları şeyler varsa?”
“Olabilir.”
“Bunu da ihtimal dâhilinde tutuyor musun?”
“Elbette, Majesteleri.”
“Öyleyse onların sadakatinden söz ederken dikkatli ol.”
Dorian başını eğdi.
“Bu konuda aynı fikirdeyiz.”
Bir süre kimse konuşmadı
Masadaki belgeler artık yalnızca Tharkis'in kaderini ilgilendiren bir mesele olmaktan çıkmıştı. İmzam kullanılmıştı. Bir ferman hazırlanmıştı. Fakat o fermanın hazırlanmasına giden yolun izleri ortadan kaybolmuştu. Şimdi ise imparatorluğun içinde, kararları sorgulayan başka bir yapı ortaya çıkmıştı.
“Bu görüşmede ne elde etmeyi bekliyorsun?” diye sordum.
“Öncelikle birbirlerinden bağımsız olarak ulaştıkları bilgileri karşılaştırmak istiyorum. Sonra fermanın hazırlanma sürecinde hangi makamların devre dışı bırakıldığını belirlemeye çalışacağım. Eğer bu eksiklikler bilinçli olarak oluşturulduysa, bunu yapanların hangi imkânlara sahip olduğunu da anlamamız gerekecek.”
“Yani henüz bir isim yok.”
“Hayır, Majesteleri.”
“Bir şüpheli?”
“Birkaç ihtimal var. Fakat şu aşamada herhangi bir ismi huzurunuza getirmem doğru olmaz.”
Annem hafifçe arkasına yaslandı.
“En azından bilmediğin şeyleri biliyormuş gibi anlatmıyorsun.”
“Bunu yapmanın imparatorluğa hiçbir faydası olmaz.”
Dorian dosyayı kapattı. Ancak konuşmasının henüz bitmediğini anlayabiliyordum.
“Bir önerim daha var, Majesteleri.”
“Dinliyorum.”
“Bu toplantıya doğrudan katılmanız doğru olmayabilir. Varlığınız, oradaki herkesin konuşma biçimini değiştirecektir. İnsanlar size karşı açıkça konuşmak yerine, duymak istediğinizi düşündükleri şeyleri söyleyebilirler.”
“Peki, ne öneriyorsun?”
“Görüşmeyi gizlice dinleyebilirsiniz, eğer siz de isterseniz tabiki. Toplantının yapılacağı yeri ve gerekli düzenlemeleri ben sağlayabilirim. Sizin orada olduğunuzu bilmeyecekler.”
Annem ilk kez başını bana çevirdi.
“İmparatorun kendi adamlarının toplantısını gizlice dinlemesi…”
Sözünü tamamlamadı. alaycı bir gülüş ve ardından başını çevirdi.
Dorian bekledi.
“Bunun doğru olup olmadığını tartışabiliriz,” dedim. “Fakat önce ne söylediklerini bilmem gerekiyor.”
“Bu durumda, toplantıyı dışarıdan dinlemeniz en güvenli yol olacaktır. Böylece onların konuşmalarına müdahale etmeden ne düşündüklerini öğrenebilirsiniz.”
“Ya toplantıda bana karşı bir şey söylerlerse?”
“Bunu da duymuş olursunuz.”
Annemin bakışları yeniden Dorian'a çevrildi.
“Ya toplantıda imparatorluğa karşı bir şey söylerlerse? Dedi Dorian!!”
Dorian cevap vermeden önce kısa bir an durdu.
“Öyle bir durumla karşılaşırsak, bunu da saklamam.”
“Umarım.”
Dorian başını eğdi.
“Benim de umudum bu yönde, Majesteleri.”
Odadaki sessizlik yeniden uzadı.
Dorian'ın anlattıkları zihnimde birbirine bağlanmaya çalışıyordu. Eksik bir ferman hazırlık süreci, ortadan kaybolmuş kayıtlar, birbirinden farklı bölgelerde etkili üç isim ve onların etrafında şekillenen bir ittifak…
Bunların hepsinin aynı olayın parçaları olup olmadığını bilmiyordum. Fakat artık yalnızca Tharkis'i geri çağırmakla çözülebilecek bir meseleyle karşı karşıya olmadığımı anlamıştım.
“Toplantı ne zaman yapılacak?” diye sordum.
“Yarın gece, Majesteleri. Yer ve saat konusunda gerekli düzenlemeleri yaptım. Sizin kararınızı bekliyorum.”
Annem konuşmadı. Gözleri bende, yüzü ise her zamanki gibi ifadesizdi.
Bir karar vermem gerekiyordu. Dorian'ın önerisini kabul edersem kendi ittifakımın içinde gizli bir gözlemci olacaktım. Reddedip doğrudan karşılarına çıkarsam, onların gerçek düşüncelerini öğrenme ihtimalimi kaybedebilirdim.
“Toplantıyı düzenle."
Dorian başını eğdi.
“Emredersiniz.”
“Fakat benim orada bulunacağımı kimse bilmeyecek. Bu mesele sarayın dışına taşmayacak. Eğer bir ihlal olursa kuzen, senden bilirim bunu iyi belle."
“Anlaşıldı, Majesteleri.”
“Bir de Dorian…”
“Buyurun.”
“Bu toplantıda duyacaklarım ne olursa olsun, kimseye karşı aceleyle harekete geçmeyeceğiz. Önce gerçeği bulacağız.”
“Benim de istediğim bu.”
Dorian dosyasını topladı. Anneme dönerek yeniden başını eğdi.
“Saygıdeğer Ana Kraliçem...”
Annem kısa bir selamla karşılık verdi.
“Lord Dorian.”
Dorian kapıya yöneldiğinde gözlerim bir süre arkasından gitti. Kapı kapandığında odada annemle yeniden yalnız kalmıştım.
Orvaelis masanın üzerindeki belgelere baktı.
“Bu mesele düşündüğünden daha büyük olabilir.”
“Bunu ben de biliyorum.”
“Öyleyse dikkatli ol. Bir imparatorun imzasını kullanmak, yalnızca onun adını taklit etmek değildir. O imzanın arkasında duran bütün yetkiyi kullanabilmek demektir.”
“Bunu yapan kişiyi bulacağım.”
“Bulmalısında, gecikmeden.”
Annem kapıya doğru yürüdü. Tam çıkmak üzereyken durdu.
“Arven.”
“Efendim?”
“Dorian'ın anlattıklarını dinle. Ama henüz kimseye güvenme. Ne ona ne de karşısına çıkacağı insanlara.”
“Bunu yapacağım.”
Annem başını hafifçe eğdi ve odadan çıktı.
Kapı kapandığında masanın üzerindeki belgelere yeniden baktım.
Bir imza vardı. Bir ferman vardı. Bir de o fermanın arkasında bırakılmış olması gereken, fakat artık bulunmayan izler…
Babamın ardından bana kalan imparatorlukta, bazı kararların benden önce alındığını yeni yeni anlıyordum.
Ve artık kimin benim adıma konuştuğunu öğrenmem gerekiyordu.