İçeriğe geç

Bölüm 1 / 2, 3.326 kelime, tahmini 17 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Soğuk Taş

Doğu'nun sabahları başka hiçbir yere benzemezdi. Güneş, dağların ardından yükselirken vadilerin üzerindeki sis henüz dağılmamış olurdu. Işık önce yüksek kayalıklara dokunur, ardından ağır ağır aşağıya inerdi. Bu topraklarda gün, güneş doğduğunda değil, sis çekildiğinde başlardı.

Atımın dizginlerini gevşettim. Önümüzde uzanan dar patika, iki yanı sarp kayalıklarla çevrili bir geçide doğru ilerliyordu. Rüzgâr, dağların arasından geçerken zırhımın kenarlarına çarpıyor, pelerinimi geriye doğru savuruyordu.

Doğu sınırında geçirdiğim yıllar boyunca bu manzaraya alışmıştım. Yine de her devriye aynı değildi. Bazen günlerce tek bir iz görmeden ilerler, bazen de birkaç saat içinde bütün bölgenin kaderini değiştirecek bir olayla karşılaşırdınız.

Maruk atını yanıma yaklaştırdı.

“Lordum, gece boyunca kuzey yamacında herhangi bir hareketlilik görülmemiş.”

“Görülmemiş olması, olmadığı anlamına gelmez.”

“Gözcüler üç kez kontrol etmiş.”

“Dört kez etsinler.”

Maruk hafifçe başını eğdi. Emrimi tartışmadı. Onunla uzun süredir birlikte görev yapıyorduk. Hangi kararımın tartışmaya açık olduğunu, hangisinin yalnızca uygulanması gerektiğini bilirdi. Ben de onun gözden kaçırdığı bir ayrıntıyı çoğu zaman yüzündeki ifadeden anlardım.

Bir süre sessizce ilerledik. Arkamızdaki birlik, patikanın daraldığı yerlerde kendiliğinden aralıklarını açıyor, kayalıkların üstünü kontrol ediyordu. Askerlerime sürekli ne yapacaklarını söylemem gerekmiyordu. Doğu sınırında dikkatsizliğin bedeli ağırdı; bunu hepimiz öğrenmiştik.

“Son haftalarda devriye raporlarında bir değişiklik var mı?” diye sordum.

Maruk, eyerinin yanındaki deri çantaya uzandı.

“Önemli bir saldırı yok. Ancak kuzeydeki iki yerleşimden hayvanların kaybolduğuna dair bildirim geldi. Birkaç çoban da gece vakti uzaktan ışık gördüklerini söylemiş.”

“Yağmacılar olabilir.”

“Olabilir. Fakat geride iz bırakmamışlar.”

“Her yağmacı iz bırakır. Bazen yalnızca yanlış yerde ararsın.”

Maruk cevap vermedi. Raporları yeniden çantasına yerleştirdi. Onun da aklında aynı soru vardı: Bu kadar geniş bir bölgede iz bırakmadan hareket eden bir grup ne arıyordu?

Atımı biraz yavaşlattım. Geçidin ötesindeki araziyi görebilmek için yükselen kayalıklara baktım. Sınırın bu bölümünde yıllardır değişmeyen bir düzen vardı. Gözcüler, devriyeler, haberleşme noktaları… Her şey yerli yerindeydi.

Yine de içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı.

“Birliğe haber gönder,” dedim. “Geçitten sonra düzeni bozmayacağız. Öncüler mesafeyi korusun. Kimse emir almadan ana güzergâhtan ayrılmasın.”

“Emredersiniz, Lordum.”

Maruk geriye döndü ve emri iletmek üzere atını uzaklaştırdı.

Bir anlığına yalnız kaldım. Doğu'nun soğuğu yüzüme vururken ufka baktım. Bu toprakları korumak benim görevimdi. Tahtta kimin oturduğu, sarayda hangi anlaşmaların yapıldığı ya da imparatorluğun merkezinde kimin kiminle mücadele ettiği fark etmeksizin sınırın güvenliği değişmezdi.

En azından o sabaha kadar böyle düşünüyordum.

Bu yalnızlık çok sürmedi, kısa bir süre içinde Maruk geri döndü, birliğin düzeni bozulmamıştı. En azından ben öyle tahmine diyorum. Öncüler ilerlemeye hazır bekliyor, geride kalan askerler aralarındaki mesafeyi koruyordu.

“Lordum, emrinizi Çavuş Brenn ile ilettim.”

Başımı sallayarak atımı yeniden hareket ettirdim. Maruk yanımda yerini aldı. Birlik, kayalıkların arasından uzanan patikayı takip ederek ilerlemeye başladı.

Geçidin daraldığı bölümlerde atlarımızı yavaşlatmak zorunda kaldık. Sağımızdaki kayalıklar neredeyse başımızın üzerine kadar yükseliyor, sol tarafımızda ise derin bir yamaç uzanıyordu. Burada geniş bir saldırı düzeni kurmak mümkün değildi. Küçük bir düşman birliği bile doğru noktayı seçerse ilerleyişimizi durdurabilirdi.

Bu yüzden geçidin sonuna ulaşana kadar öncülerin mesafesini korumasını istedim.

Bir süre sonra kayalıklar geride kaldı. Önümüzde, seyrek ağaçlarla kaplı geniş bir düzlük uzanıyordu. Burası sınır hattındaki eski gözetleme noktalarına ulaşan güzergâhlardan biriydi. Normal şartlarda burada durmamızı gerektiren bir sebep yoktu. Fakat önümüzdeki askerlerden birinin atını aniden durdurması bütün birliğin yavaşlamasına neden oldu.

Elini kaldırarak ileriyi işaret ediyordu.

“Ne gördünüz?” diye seslendim.

Asker atından indi. Yere eğilerek toprağın üzerindeki bir noktayı gösterdi.

“Burada izler var, Lordum.”

Atımdan inip yanına gittim. Toprağın üzerinde birbirine karışmış derin çizgiler bulunuyordu. İlk bakışta hayvan izlerine benziyorlardı. Ancak aralarındaki mesafe ve yönleri, alışılmış bir sürünün geçişine işaret etmiyordu.

Maruk da yanıma geldi.

“Ne zamandır burada olduklarını biliyor muyuz?”

“Hayır, Lordum. Toprak henüz tamamen sertleşmemiş.”

Diz çökerek izleri inceledim. Çevrede kırılmış dallar, sürüklenme izleri ya da bir kampın kalıntıları yoktu. Bir grubun buradan geçtiği belliydi fakat geride bıraktıkları izler, kim olduklarını anlamamıza yetmiyordu.

“Çevreyi tarayın. İkişerli gruplar hâlinde ilerleyin. Kimse görüş mesafesinden ayrılmayacak.”

Askerler emri alarak dağıldı.

Maruk, izlerin çevresinde kısa bir inceleme yaptıktan sonra kuzeydoğudaki kayalıkları işaret etti.

“Şu tarafta bir açıklık var. Orayı da kontrol etmeliyiz.”

Gösterdiği yere baktım. Kayalıkların birbirine yaklaştığı noktada karanlık bir geçit seçiliyordu.

“Öncülerle birlikte ilerleyeceğiz. Ana birlik burada kalacak.”

Altı asker seçerek Maruk'la birlikte açıklığa doğru yöneldik. Kayalıkların arasına girdikçe rüzgârın sesi azaldı. Birkaç dakika sonra önümüzdeki taş yüzeyin doğal kayalıklardan farklı olduğunu fark ettim.

Toprağın ve bitki örtüsünün altında büyük taş bloklar uzanıyordu. Bazıları çökmüş, bazılarıysa yılların aşındırmasına rağmen yerinden oynamamıştı. Yaklaştıkça taşların düzgün biçimde kesildiğini ve belirli bir düzenle yerleştirildiği dikkatimi çekti.

Maruk elini duvarın üzerine koymadan önce durdu.

“Bu doğal bir oluşum değil.”

“Bunu ben de fark ettim.”

Taşların yüzeyinde çeşitli işaretler vardı. Çoğu zamanla aşınmıştı; ancak bazıları hâlâ belirgin biçimde seçilebiliyordu. Bildiğim hiçbir yazı sistemine benzemiyorlardı.

Askerlerden biri arkamızdan seslendi.

“Lordum, yapının diğer tarafında da taş bloklar var. Buraya kadar uzanıyor olmalı.”

Çevreye baktım. Önümüzdeki duvarın devamı, kayalıkların arasına gömülmüş gibiydi. Burası terk edilmiş bir karakol ya da sıradan bir yerleşim kalıntısı değildi.

“Kimse taşlara dokunmayacak. Önce yapının çevresini belirleyin. Giriş olabilecek noktaları işaretleyin.”

Maruk, duvarın üzerindeki işaretlere bakıyordu, belli ki en az o da benim kadar şaşırmış gibiydi.

“Burası uzun zamandır kimsenin uğramadığı bir yer gibi görünüyor.”

“Öyleyse neden burada olduğunu öğrenmek zorundayız.”

Yapının önünde bir süre daha kaldım. Doğu sınırında yıllardır görev yapıyordum. Eski yerleşimleri, terk edilmiş karakolları ve unutulmuş mezarları görmüştüm. Fakat bu yapı, hiçbirine benzemiyordu.

Üstelik burada bulunması için bilinen bir sebep yoktu.

“Buranın kayıtlarda olup olmadığını araştıracağız,” dedim. “Şimdilik kimse içeri girmeyecek.

Yapının taş yüzeyine son kez baktım. Biraz önce sınırın güvenliğinden başka bir şey düşünmüyordum. Şimdi ise önümüzde, imparatorluğun kayıtlarında bulunup bulunmadığını bile bilmediğimiz eski bir yapı duruyordu.

Ve onu görmezden gelerek buradan ayrılmaya niyetim yoktu.

Askerlere yapının çevresini incelemelerini emrettikten sonra Maruk'la birlikte kuzey tarafına yöneldik. Taş bloklar burada toprağın daha derinlerine gömülüyordu. Bazı bölümlerde duvar tamamen kayboluyor, ardından birkaç adım ileride yeniden ortaya çıkıyordu.

“Bütün yapının sınırlarını belirlemek ne kadar sürer?”

“Bir saatten az sürmez, Lordum. Bazı bölümlerde ilerlemek için kayaların çevresinden dolaşmamız gerekecek.”

“Öyleyse acele etmeyin. Bulduğunuz her şeyi kaydedin.”

Duvarın önünde durup yüzeyini inceledim. Taşların üzerinde gördüğümüz işaretler burada daha sık tekrarlanıyordu. Bazıları birbirine benziyor, bazılarıysa tamamen farklı şekiller taşıyordu. Bunların bir yazı mı, yoksa yapının inşasında kullanılan işaretler mi olduğunu ayırt edemiyordum.

Maruk, duvarın alt bölümüne eğildi.

“Lordum, şuna bakın.”

Yanına yaklaştım. Toprağın hemen üzerinde, diğerlerinden daha derin kazınmış bir işaret vardı. Çevresindeki taşlar aşınmış olmasına rağmen bu bölüm belirginliğini korumuştu.

“Daha önce gördüklerimizden farklı mı?”

“Tam olarak değil. Fakat diğer işaretlerin arasında bu kadar tek başına durması tuhaf.”

İşarete dokunmadım. Bunun yerine çevresindeki taşları incelemeye başladım. Duvarın bu bölümü diğerlerinden daha düzgün görünüyordu. Taş blokların birleştiği çizgiler neredeyse seçilemiyordu.

“Burada bir açıklık olabilir.”

Maruk birkaç adım geriye çekilip duvarı bütünüyle süzdü.

“Bir kapı mı?”

“Henüz bilmiyoruz.”

Askerlerden ikisini çağırdım. Ellerindeki meşalelerle duvarın çevresini aydınlatmalarını istedim. Işık taşların üzerine vurduğunda yüzeydeki farklılıklar daha belirgin hâle geldi. Birbirine bitişik duran bloklardan biri, diğerlerinden farklı bir biçimde yerleştirilmişti.

Maruk'un bakışları o noktada durdu.

“Burası sonradan kapatılmış olabilir.”

“Ya da yapının başından beri böyle tasarlanmıştır.”

“İçeride ne olduğunu öğrenmeden bunu anlayamayız.”

Cevap vermedim. Bir süre duvarın önünde bekledim. Ardından askerlerin geri kalanına haber göndererek incelemeyi tamamlamalarını istedim.

Kısa süre sonra ilk raporlar gelmeye başladı. Yapının kuzey tarafında çökmüş taşlar, doğusunda ise duvarın devamını örten yoğun bitki örtüsü vardı. Herhangi bir taze ayak izi veya yakın zamanda kullanıldığına dair belirgin bir işaret bulunmadığı raporlarda açıkça yazıyordu ama içimde birşey...

“Bu yapının varlığından kimsenin haberi yok mu? Lordum?!”

“Bunu öğreneceğiz. Sınır kayıtlarını ve eski haritaları inceletirim.”

“Ya kayıtların dışında bırakıldıysa?”

“İşte o zaman nedenini bulmak zorundayız.”

Son kez duvarın üzerindeki işaretlere baktım. Buraya geliş sebebimiz sınır hattındaki olağan dışı hareketleri araştırmaktı. Şimdi ise önümüzde, kim tarafından ve ne amaçla inşa edildiğini bilmediğimiz bir yapı orada öylece duruyordu.

İçerisinde ne olduğunu öğrenmek için içim kıpır kıpırdı ama bilmediğimiz bir yere asker sokmak, sorumsuzluktu.

“Maruk, buraya bir nöbet noktası kur. Günü üçe böl ve ikişer taneden altı tane nöbetçi belirle, en güvendiğin adamlar olsun.Yapının çevresine kimse iznim olmadan yaklaşmayacak. Ben ana birliğe dönüp gerekli emirleri vereceğim.”

“Emredersiniz Lordum, peki siz?”

“Önce bu yerin haritalarda karşılığı var mı, onu öğreneceğim. Sonra nasıl ilerleyeceğimize karar veririz.”

Maruk emirlerimi yerine getirmek üzere askerlerin yanına gitti. Ben de geldiğimiz patikaya doğru yöneldim. Fakat birkaç adım sonra dönüp yapıya yeniden baktım.

Taşların üzerindeki işaretler, yıllardır kimsenin dikkatini çekmeden orada beklemişti.

Artık dikkatimi çekmişlerdi.

Yapıdan ayrılıp geldiğimiz patikaya geri döndüm. Kayalıkların arasından geçerken arkamda kalan taş duvarları düşünmeden edemedim. Maruk'un orada kuracağı nöbet düzeni, en azından inceleme tamamlanana kadar yapıyı koruyacaktı.

Geçidin sonuna ulaştığımda ana birliğin hâlâ bıraktığımız yerde beklediğini gördüm. Askerler atlarını dinlendiriyor, bazıları çevreyi kontrol ediyordu. Beni fark eden Çavuş Brenn yanıma geldi, daha ben ağzımı açamadan,

“Lordum, birlik hazır. Herhangi bir hareketlilik olmadı.”

“Güzel. Maruk yapının çevresinde nöbet düzeni kuruyor. Oraya gönderdiğimiz askerlerin dışında kimse yaklaşmayacak. Brenn, orada bir şey var ve bunun ne olduğunu öğrenmemiz artık şart oldu. Maruk'a altı adam görevlendirmesini söyledim, o orada gerekli nöbet halkasını oluşturacaktır. Sen de onun halkasına bir halka daha yapacaksın. Acele bir şekilde etrafı çevirin. Ben dâhil belirleyeceğimiz giriş kapılarından başka hiçbir yerden giriş olmayacak. Buna kalkışanın cezasını verin.”

“Ama lordum...”

“Dediğimi yap Çavuş Brenn. İnan bana, uzun zamandır ilk kez neyle karşı karşıya olduğumuzu bilmiyoruz.”

Brenn emri aldıktan sonra geri çekildi. Atımın yanında durup eldivenlerimi çıkardım. Tam Maruk'un dönüşünü beklemeye hazırlanıyordum ki düzlükteki askerlerden biri bize doğru koşmaya başladı.

Ardından gelen atlıyı fark ettiğimde bunun sıradan bir haberci olmadığını anladım. Atı yorgundu; üzerindeki adam ise uzun bir yolculuktan çıkmış gibi görünüyordu. Askerlerin arasından geçerek doğrudan bulunduğumuz noktaya yöneldi.

“Lord Tharkis?”

“Söyle asker, nedir bu hâl?!”

“Lordum, İmparator Aurelian...”

Adamın sesi düzlükte yankılandı. Çevremizdeki askerler konuşmayı bıraktı.

“Önce atından in asker, nefes al.”

Atından inmesine yardım etmedim. Haberci kendi başına yere bastı, ardından aceleyle önümde diz çöktü. Üzerindeki yol tozu ve yıpranmış giysileri, buraya ulaşmak için dinlenmeden yol aldığını gösteriyordu.

“Başkentten mi geliyorsun?”

“Evet, Lordum. Merkezden gönderildim.”

“Haberi kim gönderdi?”

Adam kısa bir an tereddüt etti.

“İmparatorluk makamından, Lordum.”

Yüzüne dikkatle baktım. Gözlerinde yalnızca yorgunluk yoktu. Söyleyeceği şeyin ağırlığını taşıyamayan birinin huzursuzluğu vardı.

“Tamam, haberci. Sakin ol.”

Haberci başını kaldırdı. İmparatorluğun o buz gibi selamını verdikten sonra yutkundu.

“Seni dinliyorum, nedir bu haber?”

“İmparator Aurelian... Lordum...”

“Söylesene be adam, ne olmuş imparatora?!”

“İmparator Aurelian hayatını kaybetti, Lordum.”

Sanki onunla aynı anda yeniden yutkunduk. O haberin ağırlığı, bende dayımı kaybetmenin verdiği acıyı yeniden uyandırmıştı.

Bir an boyunca çevremdeki sesler kesilmiş gibi geldi. Rüzgârın uğultusu, atların hareketi, askerlerin zırhlarından yükselen metal sesleri… Hepsi uzaklaştı. Sadece mızrakların ucundaki sancakların rüzgârda salınırken çıkardığı sesler bana adeta onun cenazesindeki devasa yas sancakları gibi geldi.

Dayım Aurelian...

Söylenenleri anlamıştım ama zihnim bu haberi kabul etmekte gecikiyordu. Onu son gördüğüm günü düşündüm. Başkentten ayrılırken aramızda yarım kalan konuşmayı, bana verdiği son öğüdü ve yeniden görüşeceğimiz düşüncesini…

Ne zaman ölmüştü? Nasıl olmuştu?

“Ölümünün sebebi açıklandı mı?”

“Bana verilen haberde ayrıntı yok, Lordum. Yalnızca imparatorun vefat ettiği ve bu bilginin sınır komutanlarına ulaştırılması gerektiği bildirildi.”

Haberciye bir süre daha baktım. Ardından aklıma gelen soruyu sordum.

“Yeni imparator...?”

“Yeni imparatorumuz, Lordum. Arven Roxvander'a taç taktılar.”

Bir süre sessiz kaldım. Aurelian'ın ölümünün ardından tahtın boş kalmayacağını biliyordum. Fakat bunu kendi kulaklarımla duymak, haberin ağırlığını hafifletmemişti.

“Çavuş Brenn!”

“Emredersiniz, Lordum.”

“Adamı dinlendir. Önce yiyecek ve su verilsin. Sonra bana başkentten getirdiği bütün belgeleri ulaştırsın.”

Ardından yeniden haberciye döndüm.

“İsmin nedir haberci?”

“Havlric Dorn, Lordum.”

“Pekâlâ Dorn. Levazım çadırına gir ve kendine yiyecek bir şeyler, dinlenecek bir yer bul. Belgelerin incelenmesi için birazdan seni çağıracağım.”

“Emredersiniz, Lordum Tharkis!”

Dorn selam vererek uzaklaştı.

Elimdeki eldivenleri yeniden giydim. Başkentten gelen haber, yalnızca bir insanın ölümünü bildirmiyordu. İmparatorluk tahtı artık el değiştirmişti ve Aurelian'ın ardından verilecek her karar, bütün sınırları etkileyecekti.

Maruk henüz yapının başında nöbet düzenini kuruyordu. Onu beklemem gerekiyordu.

Fakat artık Doğu sınırındaki sıradan bir devriye gününde değildik.

Dorn'un uzaklaşmasını izledikten sonra gözlerimi yeniden Brenn'e çevirdim.

“Çavuş, haberciyi dinlendirdikten sonra getirdiği belgeleri bana ulaştır. Hiçbirini başkasına teslim etme.”

“Emredersiniz, Lordum.”

Brenn kısa süre sonra iki askerle birlikte geri döndü. Askerlerden biri deri bir evrak çantası taşıyordu. Çantayı önüme bıraktılar. İçerisinde birkaç resmî belge, mühürlenmiş bir mektup ve sınır komutanlarına gönderilmiş emirler bulunuyordu.

“Bunlar Dorn'un getirdiği belgelerin tamamı mı?”

“Evet, Lordum. Başka bir evrak bulunmadığını söyledi.”

“Gidebilirsin Brenn. İncelemeyi kendim yapacağım.”

Askerler uzaklaşınca çantayı açtım. İlk belgeyi elime aldım. İmparator Aurelian'ın ölümünü ve tahtın Arven Roxvander'a geçtiğini resmî olarak bildiriyordu. Ölüm sebebi hakkında herhangi bir açıklama yoktu. Cenaze töreninin ne zaman yapılacağına ilişkin de bir bilgi verilmemişti.

Belgeyi masaya bıraktım ve ikinci evrakı açtım.

İlk birkaç satırı okuduğumda yüzümdeki ifade değişti. Metin, Doğu ordusunun komutanı Lord Tharkis Roxvander hakkında hazırlanmıştı.

İhanet.

İsyan.

İmparatorluk otoritesine karşı gelmek.

Satırları tekrar okudum. Hakkımda verilmiş karar açıktı: Komuta yetkim kaldırılıyor, emrim altındaki birliklerin kontrolü doğrudan imparatorluk makamına devrediliyor ve yeni bir emir gelene kadar askerî hareketlilikte bulunmamam isteniyordu. Son bölümde ise adım açıkça imparatorluğun düşmanı ve bir hain olarak nitelendiriliyordu.

Belgeyi elimde tutarak bir süre sessiz kaldım.

“Bu da neyin nesi?”

Metnin alt bölümüne gözlerimi indirdim. Orada Arven Roxvander'ın imzası vardı. Yeni imparatorun kendi imzası. Yanında da imparatorluk mührü bulunuyordu.

İmzayı tanıyordum. Arven'in el yazısını daha önce birçok resmî evrakta görmüştüm. Fakat imzanın gerçek olması, önümdeki metnin tamamının onun bilgisi ve iradesiyle hazırlandığını kanıtlamıyordu.

Fermanın hazırlanma tarihine baktım. Aurelian'ın ölümünün ardından tahta geçişin gerçekleştiği gün düzenlenmişti.

“Bu kadar kısa sürede…”

Kendi kendime mırıldandım.

Aurelian'ın ölüm haberi daha yeni ulaşmıştı. Arven taç giymiş, ardından imparatorluk makamından hakkımda böyle bir karar çıkmıştı. Üstelik Doğu ordusunun tamamının kontrolü de aynı belgeyle elimden alınmak isteniyordu.

Fakat asıl dikkatimi çeken başka bir şeydi.

Fermanda suçlamalar vardı ama hiçbir kanıt yoktu. Hangi emrimle isyan ettiğim, hangi askerî hareketimle imparatorluğa karşı geldiğim veya kime ihanet ettiğim açıklanmıyordu. Sadece hüküm verilmiş, gerekçesi boş bırakılmıştı.

Belgeyi masaya koyup diğer evrakları incelemeye başladım. Sınır birliklerinin yeni komuta düzenine geçirilmesi, askerî yetkilerin devri ve emirlerin doğrudan Merkez'den alınması hakkında talimatlar bulunuyordu.

Hepsi aynı amaca hizmet ediyordu.

Doğu ordusunu kontrol altına almak.

Pencerenin dışından askerlerin sesleri geliyordu. Biraz önce sıradan bir sınır devriyesi yürütüyorduk. Şimdiyse hem dayımı kaybetmiş hem de kendi imparatorluğum tarafından hain ilan edilmiştim.

Arven'in gerçekten böyle bir karar verip vermediğini bilmiyordum. İmzası gerçekti ama bu, metnin değiştirilemeyeceği anlamına gelmezdi. Birilerinin eline geçen yetkiyi kullanarak fermanın içeriğini değiştirmiş olması mümkündü.

Belgeyi yeniden katladım.

Birileri, Doğu ordusunu da kendi kontrolü altına almak istiyordu.

Fermanı masanın üzerine bıraktım. Bir süre daha önümde duran belgelere baktım. Aklımda birbirine bağlanmayan çok fazla soru vardı. Aurelian'ın ölümü, Arven'in tahta çıkışı ve hemen ardından hakkımda verilen ihanet kararı...

Bütün bunların aynı güne denk gelmesi tesadüf olabilir miydi?

Dışarıdan yaklaşan ayak sesleri düşüncelerimi böldü. Başımı kaldırdığımda Maruk'u gördüm. Üzerindeki tozlardan, yapının bulunduğu bölgeden doğrudan geldiği belliydi.

“Lordum.”

“Hoş geldin Maruk. Nöbet düzeni tamamlandı mı?”

“Evet, Lordum. Altı adamı üç ayrı vardiyaya böldüm. Her vardiyada iki asker bulunacak. Brenn'in kurduğu dış güvenlik halkası da tamamlanmak üzere.”

“Güzel. Askerlere yapıya yaklaşmamaları gerektiğini tekrar hatırlat. İçeride ne olduğunu öğrenene kadar kimsenin kendi başına hareket etmesini istemiyorum.”

“Emredersiniz. Peki, Lordum… Başkentten gelen haber doğru mu?”

Gözlerimi kısa bir an yere indirdim.

“Aurelian öldü.”

Maruk'un yüzündeki ifade değişti. Bir şey söylemek için ağzını araladı ama vazgeçti.

“Başınız sağ olsun, Lordum.”

“Sağ ol.”

Bir süre sessiz kaldık. Ardından masanın üzerindeki fermanı ona doğru çevirdim.

“Bunu da görmen gerekiyor.”

Maruk belgeyi eline aldı. İlk satırları okurken yüzündeki şaşkınlık giderek belirginleşti. Son bölüme geldiğinde duraksadı.

“İhanet mi?”

“Öyle yazıyor.”

“Bu mümkün değil, Lordum. Doğu ordusu yıllardır imparatorluğun sınırlarını koruyor. Siz de Aurelian'a bağlılığınızı hiçbir zaman gizlemediniz.”

“Bunları ben de biliyorum Maruk. Fakat bu belgeye göre artık imparatorluğun düşmanıyım.”

Maruk imzaya baktı.

“Arven Roxvander'ın imzası…”

“Evet. Gerçek görünüyor. Ancak bu metnin tamamını onun hazırladığını henüz bilmiyoruz.”

“Yani belge değiştirilmiş olabilir mi?”

“Olabilir. Fakat elimizde bunu kanıtlayacak bir şey yok.”

Fermanı masaya bıraktı. Bakışları bir süre belgenin üzerinde kaldı.

“Peki şimdi ne yapacağız, Lordum?”

Sandalyemden kalkıp çadırın girişine yöneldim. Dışarıda askerler kendi işleriyle meşguldü. Birkaçının gözleri üzerimizdeydi. Başkentten gelen haberin çoktan birliğin içinde yayıldığını anlamak zor değildi.

“Öncelikle kimse bu ferman yüzünden silahına sarılmayacak. Askerlerimize yeni imparatora karşı yürümelerini emretmeyeceğiz.”

“Ya komutayı devretmemizi isterlerse?”

“Bu ordu benim kişisel mülküm değil. Fakat onu kanıtsız bir suçlamayla teslim edecek de değilim. Ne olup bittiğini öğrenmeden hiçbir karar vermeyeceğiz.”

Maruk başını salladı.

“Brenn'e haber vereyim mi?”

“Evet. Birliğin düzenini korusun. Askerlerin arasında söylentilerin büyümesine izin vermesin. Ayrıca başkentten gelecek yeni emirleri bekleyeceğiz.”

“Anlaşıldı, Lordum.”

Maruk çadırdan ayrılmak üzereyken onu durdurdum.

“Bir şey daha. Yapının çevresindeki nöbet düzenini gevşetme. Başkentte neler yaşandığını bilmiyoruz. Burada bulduğumuz şey de hâlâ açıklığa kavuşmadı.”

“Merak etmeyin. Orası güvende olacak.”

Maruk çadırdan ayrıldı.

Masaya geri döndüm ve fermanı yeniden elime aldım. Arven'in imzası gözlerimin önündeydi. Bir yanda dayımın ölümü, diğer yanda yeni imparatorun ilk kararlarından biri olarak karşıma çıkan ihanet suçlaması…

Doğu sınırında artık yalnızca bilinmeyen bir yapıyı korumak zorunda değildim. Kendi askerlerimin bağlılığını, imparatorluğun geleceğini ve gerçeği de korumam gerekiyordu.

Bunun için önce neye karşı durduğumuzu öğrenmeliydim.

Fermanı masanın üzerine bıraktıktan sonra çadırın girişine yöneldim. Dışarıdaki hareketlilik, birkaç dakika öncesine göre belirgin biçimde artmıştı. Askerler kendi aralarında konuşuyor, bazıları diğer birliklerin bulunduğu tarafa gidip geliyordu. Başkentten gelen haberin ve hakkımdaki kararın artık gizli kalmadığı açıktı.

Çadırdan çıktığımda Brenn'in askerleri bir araya topladığını gördüm. Maruk da kalabalığın kenarında duruyordu. Beni fark eden askerler konuşmalarını kesti.

“Lordum!”

Brenn yanıma geldi.

“Bir sorun mu var?”

“Fermanı öğrenmişler. Bazıları komuta yetkinizin kaldırıldığını, ordunun Merkez'e devredileceğini söylüyor.”

“Kim söyledi?”

“Haberi duyan herkes, Lordum. Askerler ne yapacaklarını bilmiyor.”

Kalabalığa baktım. Yüzlerde öfke, şaşkınlık ve endişe vardı. Yıllarca birlikte savaştığım adamların gözlerinde şimdi tek bir soru görüyordum: Ne yapacaktık?

Öne doğru birkaç adım attım.

“Lordum, bu emri kabul etmeyelim!”

Kalabalığın içinden gelen sesin ardından başka askerler de konuşmaya başladı.

“Doğu ordusu sizin emrinizde kalmalı!”

“Bizi hain ilan edenlere neden boyun eğelim?”

“Merkez'e yürüyelim, Lordum! Gerçeği onların karşısında öğreniriz!”

Son sözün ardından kalabalıkta bir hareketlenme oldu. Bazı askerler bu fikri desteklerken diğerleri sessizce bekliyordu. Birkaçının elleri kılıçlarının kabzalarına gitmişti.

Brenn bana baktı. Maruk ise askerlerin arasındaki huzursuzluğu izliyordu.

Elimi kaldırdım. Sesler yavaş yavaş kesildi.

“Beni iyi dinleyin. Aurelian öldü. Arven Roxvander imparatorluk tahtına çıktı. Bu, hepimizin kabul etmesi gereken bir gerçektir.”

Bir an durup yüzlerine baktım.

“Ancak hakkımızdaki suçlamaların doğru olup olmadığını bilmiyoruz. Bir belgeyle hain ilan edildim diye imparatorluğa karşı kılıç kaldırmayacağım. Siz de kaldırmayacaksınız.”

“Peki ya onlar üzerimize gelirse, Lordum?”

“Savunmamızı yaparız. Fakat ilk kılıcı biz çekmeyeceğiz.”

Kalabalığın içinden itiraz sesleri yükseldi.

“Bizi suçlu ilan etmişler!”

“Bunun hesabını sormalıyız!”

“Yeter!”

Sesimi yükselttiğimde herkes sustu.

“Benim adımı kullanarak kimse asker toplamayacak. Kimse Merkez'e yürümek için hazırlık yapmayacak. Hiçbir birlik kendi komutanının emri dışında hareket etmeyecek. Bu ordu, öfkesine yenilip kendi imparatorluğuna saldıracak bir ordu değildir.”

Askerlerin yüzlerinde hâlâ öfke vardı. Fakat hiçbiri yeniden konuşmadı.

“Şimdi görev yerlerinize dönün. Nöbetler devam edecek. Emirler değişmedi.”

Brenn başıyla işaret verdi ve askerler yavaş yavaş dağıldı. Maruk yanıma geldi.

“Bunu kolay kabul etmeyecekler, Lordum.”

“Biliyorum.”

“Yine de size bağlı kalacaklar.”

“Bana bağlı kalmaları yeterli değil Maruk. Birbirlerine de bağlı kalmalılar. Bu ordu kendi içinde bölünürse düşmanımızın işini biz kolaylaştırmış oluruz.”

Maruk cevap vermedi.

Dağılan askerleri izlemeye devam ettim. Biraz önce Merkez'e yürümeyi teklif eden adamların çoğu şimdi görevlerine dönüyordu. Ancak yüzlerindeki ifadeden bu meselenin kapanmadığını anlayabiliyordum.

Ferman yalnızca benim komutamı hedef almamıştı. Doğu ordusunun yıllardır taşıdığı sadakati de sorgulamaya açmıştı.

Ve bu sadakatin ne kadar dayanacağını henüz bilmiyordum.

Askerler görev yerlerine dönerken Brenn yanıma geldi.

“Lordum, Merkez'e nasıl bir cevap göndereceğiz?”

Bir süre düşündüm. Önümde iki seçenek vardı: Ya fermanı kabul edip komutayı teslim edecektim ya da hakkımdaki suçlamalar açıklığa kavuşana kadar görevimin başında kalacaktım.

“Dorn nerede?”

“Levazım çadırında dinleniyor, Lordum.”

“Dinlenmesini tamamlasın. Ardından onu tekrar çağır. Merkez'e bir cevap göndereceğiz.”

“Emredersiniz. Ne yazmamızı istersiniz?”

“İmparator Aurelian'ın ölüm haberini aldığımızı ve Arven Roxvander'ın tahta çıkışını öğrendiğimizi bildirin. Hakkımdaki suçlamaların gerekçesini ve dayandığı kanıtları talep edin. Doğu ordusu mevcut görevini sürdürecek. Yeni bir emir gelene kadar sınır hattını korumaya devam edeceğiz.”

Brenn başını eğdi.

“Emriniz yerine getirilecek, Lordum.”

Maruk yanımıza yaklaştı.

“Peki ya yapı?”

“Oradaki nöbet düzeni devam edecek. Bu mesele de diğerleri kadar önemli.”

İkisi de emirlerimi aldıktan sonra uzaklaştı. Bir süre tek başıma kaldım. Uzakta, askerlerin arasında yükselen sancaklara baktım. Birkaç saat önce yalnızca sınırımızı korumayı düşünüyordum. Şimdi ise hem imparatorluğun geleceği hem de hakkımda verilen hüküm belirsizdi.

Aurelian ölmüştü. Arven tahta çıkmıştı. Ben ise kendi imparatorluğumun gözünde bir haindim.

Bütün bunların ardında ne olduğunu henüz bilmiyordum.

Fakat Doğu'da bulduğumuz o eski taş yapının da bu günün bir parçası olduğunu içimde hissediyordum.

Ve bazı sırlar, ortaya çıktıkları anda yalnızca onları bulanların hayatını değiştirmezdi.

Sıradaki bölüm

Üçüncü Mürekkep

2 saat önce yayınlandı