“Bizi daha ne kadar bekletecekler?”
Thorian'ın sorusuna hemen cevap vermedim. Pencerenin önünde duruyor, avluda hareket eden muhafızları izliyordum. Kuzey'den ayrılalı bir süre olmuştu. Buna rağmen saraydan beklediğimiz haber hâlâ gelmemişti.
“Belki de imparatorun henüz zamanı olmamıştır.”
Thorian alaycı bir ifadeyle güldü.
“İmparatorun zamanı mı? Ne zamandır bekliyoruz Valieria, beş gün? On gün? ya da dur yoksa bir aydır mı? Sende unuttun değil mi? Babamızın gönderdiği haberin üzerinden de yeterince vakit geçti. Buna rağmen saraydan tek bir cevap alamadık.”
“Aurelian'ın önünde bizim bilmediğimiz meseleler olabilir.”
“Her zaman vardır zaten. Bir imparatorun işi bitmez. Ama insan, kendisine ulaşan bir habere cevap vermek için birkaç dakika ayırabilir.”
“Bizi bilerek beklettiğini düşünmüyorum.”
“Sen düşünmüyorsun. Ben ise bundan emin değilim.”
Kardeşime döndüm.
“Henüz ortada bir neden yokken böyle konuşmanın ne faydası var?”
Thorian ellerini arkasında birleştirerek odanın içinde birkaç adım attı.
“Çünkü artık neyin ne olduğunu anlamak istiyorum. Babamızın sarayla ilgili beklentileri var. Bizim de var. Fakat her şey sanki yalnızca onların istediği zaman gerçekleşecekmiş gibi davranılıyor.”
“Belki de önce imparatorun cevabını beklemeliyiz.”
“Sen hâlâ beklemekten bahsediyorsun.”
“Çünkü başka bir yol göremiyorum.”
Thorian başını çevirdi. Bir süre yüzüme baktıktan sonra pencereye yöneldi.
“Aurelian yaşlandı. İmparatorluğu ne kadar daha böyle yönetecek, bunu kimse bilmiyor. Sarayda neler olup bittiğini de bilmiyoruz. Belki de artık bazı şeylerin değişmesi gerekiyordur.”
“Değişmesi gereken şeylerin ne olduğuna biz karar veremeyiz.”
“Peki, kim verecek? Saray mı? Aurelian mı?”
“Thorian, dikkatli konuş.”
“Ne söyledim ki?”
“Bazen söylediklerinin nereye varacağını düşünmüyorsun.”
Cevap verecekti ki kapının dışından gelen sesle ikimiz de sustuk.
Kapı açıldı. İçeri giren görevli başını eğerek izin istedi.
“Majesteleri, saraydan bir ulak geldi. İmparatorluk mührünü taşıyor.”
Birbirimize baktık. Thorian'ın yüzündeki ifade değişmişti.
“İçeri alın.”
Bir süre sonra içeri giren ulak, üzerindeki yol tozuna rağmen ayakta dimdik duruyordu. Elindeki mektubu dikkatle uzattı. Mührü görünce bunun sıradan bir haber olmadığını anladım. Bu mühür siyahtı! Ama siyah ancak yas tutulacağı zaman kullanılırdı.
Thorian mektubu benden önce aldı. Mührü kırdı ve gözlerini satırlarda gezdirmeye başladı.
İlk birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra yüzündeki ifade değişti ve alaycı bir gülümseme, ardından da bir öfke yüzünde belirdi.
“Ne yazıyor?” diye sordum.
Mektubu yeniden gözden geçirdi. Ardından başını kaldırdı.
“İmparator Aurelian ölmüş.”
Odanın içindeki bütün sesler bir anda kesilmiş gibiydi.
“Ne?”
“İmparator Aurelian hayatını kaybetmiş. Taht artık Arven Roxvander'ın elindeymiş. Ve bu yaklaşık üç hafta belki…. belki de daha fazla Valieria, görüyor musun? Bir imparatorun ölümünü bile yine en son biz öğreniyor, aç gözünü kardeşim!"
Söylenenleri anlamaya çalışırken bakışlarımı mektuba çevirdim. Aurelian ölmüştü. Birkaç dakika önce hakkında konuştuğumuz, cevap beklediğimiz imparator artık hayatta değildi. Üstelik yerine çoktan yeni bir hükümdar geçmişti.
“Ne zamandır? Peki orada yazmıyor mu?” diye sordum.
Thorian mektubu yeniden okudu.
“Haberde ölümün ardından Arven'in tahta çıktığı bildiriliyor. Başka ayrıntı yok.”
Ulağa döndüm.
“Bu haber başka nerelere gönderildi?”
“Bildiğim kadarıyla imparatorluğun önemli merkezlerine ve bağlı yönetimlere iletiliyor. Bizim bulunduğumuz yere ulaştırılması için de doğrudan emir verilmiş.”
Başımı salladım. Ulağa başka sorular sormak istiyordum ama önce haberin ağırlığını anlamam gerekiyordu.
Aurelian ölmüştü.
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Thorian, ulağın odadan ayrılmasını bekledi. Kapı kapandıktan sonra mektubu masanın üzerine bıraktı. Yüzünde şaşkınlıktan çok öfkeye benzeyen bir ifade vardı.
“Al işte,” dedi. “Biri gitti, diğeri geldi. Bunlardan kurtulmanın bir yolu yok mu?”
“Thorian!”
Sesimi yükselttiğimi fark ettim. Birkaç adım ona yaklaştım.
“Düşünerek konuş. Bir çocuk gibi davranıyorsun."
“Ne var!? Yanlış bir şey mi söyledim?”
“Az önce bir insanın ölüm haberini aldık. Üstelik bu insan yalnızca imparator değil, ailemizin bir üyesiydi.”
“Senin için her şeyin bir açıklaması olmak zorunda mı?”
“Hayır. Ama her şeyin bir sınırı var. Arven'e öfkeli olabilirsin, Aurelian'la anlaşamamış olabilirsin. Fakat ikisini de yalnızca iktidarın parçaları gibi görmeyi bırak.”
Thorian gözlerini benden kaçırdı.
“Sen hâlâ ne demek istediğimi anlamıyorsun.”
“Belki de sen ne söylediğini anlamıyorsun.”
Bir süre sessiz kaldık. Masanın üzerindeki mektuba baktım. Birkaç satır, imparatorluğun başındaki hükümdarı değiştirmişti. Fakat bunun bizim hayatlarımızda ne anlama geleceğini henüz bilmiyordum.
Arven artık imparatordu.
Ve biz, kuzeyde, bu gerçeği öğrenen son kişilerden biri olmuştuk.
Masadaki mektuba son kez baktım. Aurelian'ın ölüm haberi, odanın içindeki havayı değiştirmişti. Thorian ise hâlâ öfkesini saklamaya çalışıyordu. Fakat onu yeterince tanıyordum. Bir şey zihnine takıldığında, onu kendi içinde büyütmeden rahat edemezdi.
“Babamı görmem gerekiyor,” dedim.
Thorian başını hiddetle bana çevirdi.
“Şimdi mi?! Gerçekten mi?”
“Evet. Bu haberin ona da ulaşmış olması gerekir. Ne düşündüğünü öğrenmeliyim.”
Kısa bir kahkaha attı.
“Yaşlı bunağın yanına mı gidiyorsun?”
Kaşlarımı çattım.
“Thorian!"
“Ne var? Yanlış mı söyledim? Bizi ne halde bıraktığını sen benden daha iyi biliyorsun abla!"
“Nasıl konuştuğuna dikkat et. Aramızdaki meseleler ne olursa olsun, o hâlâ babamız.”
“Babalık görevini ne zaman hatırladığını ben de merak ediyorum.”
Sözlerinde yalnızca alay yoktu. Uzun zamandır içinde taşıdığı kırgınlık, her fırsatta kendini belli ediyordu. Babamızla aramız hiçbir zaman kolay olmamıştı. Onunla konuşurken kelimelerimi seçmek zorunda kalırdım. Thorian ise bunu yapmayı çoktan bırakmıştı.
“Ben de onunla her konuda aynı fikirde değilim ama bu, ona saygısızlık etmemizi gerektirmiyor.”
“Sen hâlâ onu anlamaya çalışıyorsun.”
“En azından dinlemeye çalışıyorum var ayrıca evet, bize söylemediği sebepleri vardır yani…. Olduğuna inanıyorum”
Bunu söylerken içimde yine bir parça biraz daha çatlamış gibi hissettim ancak ağzımdan çıktı bir kere.
“Peki, dinlediğinde ne değişiyor?”
Bu soruya hemen cevap veremedim. Çünkü Thorian'ın haklı olduğu noktalar vardı. Babamızın kararlarını anlamak her zaman mümkün olmuyordu. Bazen söyledikleriyle yaptıkları birbirini tutmuyor, bazen de bizi ilgilendiren konularda hiçbir açıklama yapmadan karar veriyordu.
Ama bütün bunlar, onunla konuşmayı bırakmak için yeterli değildi.
“Bunu gidip kendisine soracağım.”
Thorian pencereye yöneldi. Dışarıdaki avluya bakarken başını hafifçe salladı.
“Umarım bu kez sana cevap verir.”
“Vermese bile sormaktan vazgeçmeyeceğim.”
“Sen bilirsin.”
Cevabı kısa ve soğuktu. Konuşmayı sürdürmek istemediğini anlamıştım. Yine de kapıya yönelmeden önce ona son bir kez baktım.
“Sen de biraz sakinleş. Aldığımız haberin ardından düşünmeden hareket etmeni istemiyorum.”
Thorian bana döndü.
“Ben ne yaptığımı bilirim, Valieria.”
“Umarım öyledir. Küçük kardeşim!”
Başka bir şey söylemeden arkamı döndüm birazdan söyleyeceğu şeyi bildiğim için dudaklarımda hafif bir gülümseme oluştu.
"Bana Küçük kardeşim demeyi bırak Valieria! Ahhh bundan nefret ediyorum!"
Koridora adım attığımda arkamdaki kapı kapandı. Muhafıza seslendim,
"Emrinizdeyim, Leydim!"
"Benim himayemdeki muhafızları topla Ern, yolculuğa çıkıyoruz. Atımı hazırla yanınıza erzak alın biraz uzun sürebilir. Gün batımında yola çıkıyoruz."
"Emir sizindir Leydi Valieria" selam durup Ern gittiğinde, kaledeki askerlerin konuşmalarını duydum. Kaledeki erzak tükeniyor, askerler zaten tükenmişti. Zaman zaman Thorian'a hak verdiğim oluyordu ancak biliyorum ki bunu ona hissettirirsem eğer olacak şeyleri tahmin dahi edemiyordum.
Vakit geldi, babamın sesini duymayalı epey zaman oluyordu. Yanına gittiğimde beni ne şekilde karşılayacağını bilmiyordum ama şu an ona ihtiyacım vardı. Onunla yapacağım konuşmanın nasıl geçeceğini bilmiyordum, nasıl konuşacağımı da ancak Thorian'ın öfkesi, Aurelian'ın ölümünden ve Arven'in tahta çıkışından çok daha büyük bir soruna dönüşebilirdi.
Bunu engellemek için önce babamla konuşmalıydım.
Kapı kapandığında odada yalnız kaldım.
Valieria'nın son sözleri hâlâ kulaklarımdaydı. Küçük kardeşim….
Dişlerimi sıktım.
Bunu bilerek yapıyordu. Ne zaman tartışsak, ne zaman söylediklerimi ciddiye almasını istesem aynı şeyi söylerdi. Sanki yaşım, düşüncelerim ya da taşıdığım sorumluluklar hiçbir anlam ifade etmiyormuş gibi.
Pencereye yürüdüm. Avluda hareketlilik başlamıştı. Valieria'nın adamları hazırlık yapıyor, seyisler atları çıkarıyor, hizmetkârlar yolculuk için erzak topluyordu. Birkaç saat içinde burada olmayacaktı.
Babamızın yanına gidiyordu.
İçimden acı bir gülüş yükseldi. Yıllardır bize istediğimiz cevabı vermeyen, ne düşündüğünü bile söylemeye yanaşmayan o adamın yanına şimdi bir kez daha gidiyordu. Üstelik hâlâ ondan bir şeyler bekliyordu.
Valieria'nın aksine ben beklentilerimi çoktan bırakmıştım.
Babamızın bizi ne zaman hatırladığını, hangi meselede fikrimizi önemsediğini, ne zaman yanımızda durduğunu düşünmeye çalıştım. Aklıma gelenler, hatırlamak isteyeceğim türden şeyler değildi.
Belki de bu yüzden Arven'e karşı duyduğum öfke, yalnızca onunla ilgili değildi.
Aurelian ölmüştü. İmparatorluk artık başka birinin elindeydi. Arven Roxvander….
Adını düşündüğümde yüzüm gerildi.
Şimdi herkes ona imparator diyecekti. Emirleri yerine getirilecek, kararları tartışılacak, adı her yerde saygıyla anılacaktı. Peki ya biz? Kuzeyde bekleyenler, sarayın kararlarını öğrenmek için haftalarca haber bekleyenler? Bizim ne düşündüğümüzün bir önemi var mıydı?
Masanın üzerindeki mektuba baktım.
Aurelian'ın ölümünü bizden saklamış değillerdi belki. Ama haberin bize ulaşması için geçen süre bile imparatorluğun gözünde nerede durduğumuzu gösteriyordu.
Valieria buna başka bir açıklama bulabilirdi. Babamızın da mutlaka kendince gerekçeleri vardı. Herkesin bir gerekçesi vardı zaten.
Ama gerekçeler açlığı doyurmuyordu.
Avludan gelen konuşmalar dikkatimi çekti. Askerlerin erzak durumunu tartıştıklarını duydum. Kaledeki stoklar azalıyordu. Adamlarımın yorgunluğu yüzlerinden okunuyordu. Bunu görmemek için kör olmak gerekirdi.
Kuzeyin meseleleri sarayda konuşulacaktı. Ne zaman? Kimlerin huzurunda? Hangi kararlar alınacaktı?
Bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, bizim burada beklemeye devam ettiğimizdi.
Elimi masaya koyup mektubu kendime doğru çektim. Arven'in tahta çıkışıyla birlikte her şeyin değişeceğini söylüyorlardı. Belki de değişecekti. Fakat değişimin bizim lehimize olacağına inanmak için hiçbir nedenim yoktu.
Valieria, babamızla konuşup bir yol bulabileceğini düşünüyordu.
Ben ise artık konuşmaların hiçbir şeyi değiştirmediğini görüyordum.
Bir imparator ölmüş, yerine yenisi geçmişti. Sarayda mühürler değişmiş, unvanlar el değiştirmişti. Fakat kuzeyde hâlâ aynı insanlar bekliyor, aynı sorunlarla boğuşuyordu.
Ve ben daha ne kadar bekleyeceğimi bilmiyordum.
Mektubu masaya bıraktım.
Valieria döndüğünde her şeyin yoluna girmesini bekliyor olabilirdi. Fakat ben onun dönüşünü beklerken hiçbir şey yapmadan oturmayacaktım.
Ne yapacağımı henüz bilmiyordum.
Ama bir şeyden emindim: Bu kez kararların yalnızca başkalarının elinde kalmasına izin vermeyecektim.
Valieria'nın gidişinden sonra kalede sessizlik hâkim olmadı. Aksine, onun ayrılmasıyla birlikte ertelenen meseleler birer birer karşıma çıkmaya başladı.
Sabahın ilk saatlerinde çalışma odama geçtiğimde masamın üzerinde bekleyen raporları gördüm. Birkaç gündür biriken şikâyetler, erzak kayıtları, askerlerin ihtiyaç listeleri ve kuzeydeki yerleşimlerden gönderilen talepler….
İmparator değişmişti ama bizim sorunlarımız yerinde duruyordu.
İlk olarak kale muhafızlarının komutanı içeri girdi. Ardından erzak sorumlusu ve daha kuzeydeki birliklerin idaresinden sorumlu iki yardımcım onu takip etti.
“Başlayın,” dedim. Derin bir nefes alarak,“Önce erzak durumunu öğrenmek istiyorum.”
Erzak sorumlusu önündeki kayıtları açtı.
“Majesteleri, mevcut stoklarımız düşündüğümüzden daha hızlı tükeniyor. Özellikle tahıl ve tuz konusunda sıkıntı yaşıyoruz. Son sevkiyatın bir bölümü henüz ulaşmadı.”
“Ne kadar süredir bekliyoruz?”
“Yaklaşık üç haftadır, efendim.”
“Üç hafta mı?”
Başını eğdi.
“Evet. Taşıma güzergâhındaki gecikmeler nedeniyle sevkiyatın ne zaman ulaşacağını kesin olarak söyleyemiyoruz.”
“Gecikmenin sebebi nedir?”
“Henüz kesin bir bilgi yok. Ancak kuzey yollarındaki ulaşımın zorlaştığı bildirildi.”
Parmaklarımla masaya vurdum.
“Bana kesin bilgi olmadan tahmin sunmayın. Sevkiyatın nerede olduğunu, neden geciktiğini ve ne zaman ulaşabileceğini öğrenin. Ayrıca mevcut stokların ne kadar süre yeteceğini yeniden hesaplayın.”
“Emredersiniz.”
Erzak sorumlusu geri çekildi. Sıradaki yardımcıma döndüm.
“Birliklerin durumu?”
“Sadece birlikler değil lordum. Halk, bir şeylerden anlayan herkes görevlerini yerine getiriyor ancak yorgunluk giderek artıyor. Bazı birliklerde ekipman eksiklikleri var. Özellikle kışlık malzemelerin tamamlanması gerekiyor.”
“Bunu daha önce de bildirmiştiniz.”
“Evet, efendim. Fakat gerekli malzemeler henüz temin edilemedi.”
Derin bir nefes aldım.
“Birliklerimi eksik malzemeyle görevde tutmamı mı bekliyorsunuz?”
“Hayır, efendim. Yalnızca mevcut durumu bildiriyorum.”
“Öyleyse çözüm de getirin. Eksikleri belirleyin, öncelikli ihtiyaçları sıralayın. Her şeyi aynı anda karşılayamıyorsak önce sahadaki askerlerin güvenliğini sağlayacağız.”
Yardımcım başını eğdi.
Ardından kuzeydeki bağlı diğer yerleşimlerden gelen raporları önüme koydular. Bazı bölgeler ihtiyaçlarının karşılanmadığını bildiriyor, bazıları ise kendilerine ayrılan kaynakların ne zaman ulaşacağını soruyordu. Hatta kimileri isyan bayrağını çekmek üzere halkı galeyana getirenleri, o konumdaki birlikler zar zor zaptediyor.
Her raporun sonunda aynı beklenti vardı: Birilerinin gelip sorunları çözmesi.
“Bunların hepsini kim inceliyor?” diye sordum.
“Yerel yöneticilerden gelen kayıtlar bize ulaştırılıyor. Ancak bazı taleplerin değerlendirilmesi için daha üst makamlardan onay gerekiyor.”
“Üst makamlar dediğiniz kim?”
Yardımcım kısa bir tereddütten sonra cevap verdi.
“İmparatorluk yönetimi, efendim.”
Arkamdaki koltuğa yaslandım.
İşte yine aynı mesele.
Bir karar alınması gerekiyordu ama herkes başka birinin yetkisini bekliyordu. Bir sevkiyatın gönderilmesi için onay, bir birliğin ihtiyaçlarının karşılanması için emir, bir yerleşimin talebinin değerlendirilmesi için saraydan cevap….
Kuzeyde yaşayan insanların sarayın hangi meselelerle uğraştığını bilmek gibi bir zorunluluğu yoktu. Onlar yalnızca ihtiyaçlarının karşılanmasını bekliyordu.
“Bütün talepleri yeniden düzenleyin,” dedim. “Acil olanları ayırın. Yerel imkânlarla çözülebilecek meseleleri saraya göndermeyin. Her küçük sorun için imparatorluk mührü beklemeyeceğiz.”
Yardımcılarımdan biri söze girdi.
“Peki ya yetkimizi aşan kararlar?”
Ona baktım.
“Yetkimizi aşan kararları belirleyin ve bana getirin. Ama bir kararın alınması için beklerken insanların zarar görmesine izin vermeyin.”
Toplantı sona erdiğinde odada yalnız kaldım. Önümdeki raporları bir kez daha gözden geçirdim. Kuzeyin sorunları birbirinden bağımsız değildi. Erzak sıkıntısı askerleri, askerlerin durumu yerleşimleri, yerleşimlerin ihtiyaçları ise bütün bölgenin düzenini etkiliyordu.
Bunların çözülmesi gerekiyordu.
Ancak bütün bunları düşünürken aklımın bir köşesinde Arven vardı.
Yeni imparatorun kuzey hakkında ne düşündüğünü bilmiyordum. Aurelian döneminde beklediğimiz cevapları artık kimin vereceğini de bilmiyorduk. Üstelik babamızın sarayla ilgili meseleleri vardı ve Valieria şimdi onun yanına gitmişti.
Belki de bu kez bir şeyler değişirdi.
Ama değişmesini beklemekten yorulmuştum.
Kapının çalınmasıyla düşüncelerimden sıyrıldım.
“Gir.”
İçeriye muhafızlarımdan biri girdi.
“Efendim, kaleye yeni bir istihbarat ulağı geldi. Sizinle görüşmek istiyor.”
“Kimden geliyor?”
“İmparatorluk merkezinden olduğunu söylüyor. Yanında mühürlü bir mektup taşıyor.”
Ayağa kalktım.
“İçeri alın.”
Muhafız dışarı çıktı. Birkaç dakika sonra içeriye yolculuğun izlerini üzerinde taşıyan bir adam girdi. Üzerindeki kıyafetler toz içindeydi. Yorgun görünüyordu ancak elindeki mektubu dikkatle koruyordu.
Önümde durup başını eğdi.
“Efendim.”
“Getirdiğin mektup nereden?”
“İmparatorluk merkezinden. Doğrudan size ulaştırılması emredildi.”
Elini uzattı. Mektubu aldım.
Mührü inceledim. Ardından ulakla göz göze geldim.
“Yolculuğun sırasında başka bir emir aldın mı?”
“Hayır, efendim. Yalnızca bu mektubu teslim etmem istendi.”
Başımı salladım.
“Dinlenebilirsin.”
Ulak selam vererek odadan ayrıldı.
Kapı kapandığında mektubu çevirdim. Bir süre elimde tuttum. Sonra mührü kırdım ve içindeki yazıları okumaya başladım.
İlk satırda yüzüm gerildi.
İkinci satıra geldiğimde mektubu biraz daha sıkı kavradığımı fark ettim.
Sonuna kadar okudum.
Bir kez daha baştan başladım.
Öfkemin dinmesini bekledim ama tam tersine, içimdeki huzursuzluk giderek büyüyordu. Masanın etrafında birkaç adım attım. Sonra durup mektuba yeniden baktım.
Demek böyle….
Dudaklarımda belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
Bu haber, ilk bakışta imparatorluğun kuzeyine yeni bir sorun daha getiriyordu. Fakat satırların arasında gördüğüm şey yalnızca bir sorun değildi.
Belki de uzun zamandır aradığım kapı buydu.
Mektubu katladım ve masanın çekmecesine koydum.
Valieria bunu öğrendiğinde ne düşünecekti, merak ediyordum.
Ama önce ne yapacağımı düşünmeliydim.
Çünkü bazen insanın karşısına çıkan bir felaket, doğru zamanda doğru yerde duruyorsa, bir fırsata dönüşebilirdi.
Ve bu kez beklemek niyetinde değildim.
Kaelor'un bulunduğu yere vardığımızda hava kararmaya başlamıştı.
Yol boyunca neredeyse hiç konuşmamıştım. Ern birkaç kez yanıma yaklaşarak dinlenmemizi önerdi ancak yolculuğu uzatmak istemedim. Babamla görüşmem gerekiyordu. Üstelik kuzeyden ayrılmadan önce Thorian'ın yüzündeki ifadeyi gördüğümden beri içimde bir huzursuzluk vardı.
Atımdan indiğimde bizi karşılayan muhafızlara baktım.
“Babam nerede?”
“Lord Kaelor sizi bekliyor, Leydim. Çalışma odasında.”
Başımı salladım. Ern ve diğer muhafızlar geride kalırken binaya girdim.
Babamın odasının önüne geldiğimde bir an duraksadım. Kapının ardında beni nasıl bir konuşmanın beklediğini bilmiyordum. Uzun zamandır onunla doğru düzgün konuşmamıştık. Aramızdaki mesafe yalnızca uzaklıkla açıklanabilecek türden değildi.
Kapıyı çaldım.
“Gir.”
Sesini duyduğumda kapıyı açtım.
Babam masasının başında oturuyordu. Önündeki belgelerden başını kaldırıp bana baktı. Yüzünde şaşkınlık yoktu. Sanki gelişimi önceden biliyormuş gibi sakindi.
“Valieria.”
“Baba.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra yanıma geldi, beni omuzlarımdan tuttu ve gülümseyerek,
“Yolculuğun nasıl geçti kızım? Ne zamandır yoldasın haber verseydin hazırlık yaptırırdım."
Babamın bu şekilde olan yaklaşımı beni mutlu etmişti ama içimdeki parçaların toplanmasına yetecek kadar değildi.
“Uzun sürdü. Kuzey yolları eskisinden daha kötü durumda.”
“Bunu raporlardan biliyorum.”
Cevabını beklemiyordum desem yalan olurdu. Yine de yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim.
“Öyleyse raporların anlattığından fazlasını konuşmamız gerekiyor baba!"
Babam sandalyesine yaslandı.
“Önce otur, Valieria"
Karşısındaki sandalyeye geçtim. Bir süre birbirimize baktık. Söylemek istediğim çok şey vardı ama nereden başlayacağımı seçmek kolay değildi.
“İmparator Aurelian'ın ölümünü öğrendin mi?” diye sordum.
“Evet.”
“Arven'in tahta çıktığını da biliyorsun.”
“Biliyorum.”
“Peki, bundan sonra ne olacak?”
Kaelor ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
“İmparatorluğun yönetimi değişti. Fakat bu, bütün meselelerin bir anda değişeceği anlamına gelmez.”
“Arven'in kuzey hakkında ne düşündüğünü bilmiyoruz. Saraydan beklediğimiz cevaplar da hâlâ gelmedi.”
“Bunun farkındayım.”
“Kalede erzak sıkıntısı büyüyor. Birlikler yorgun. Yerleşimlerden gelen şikâyetler artıyor. Bazı bölgelerde halkı galeyana getirenler yüzünden yerel birlikler düzeni korumakta zorlanıyor. Bu raporların hepsini defalarca okudumz artık ezberledim sayılır. Farklı bir şey raporlanmıyor ki."
Babamın yüzündeki ifade değişmedi.
“Bunların hepsi ele alınacak.”
“Ne zaman?”
“Yakında bir toplantı yapılacak.”
Bu kez dikkatimi tamamen ona verdim.
“Nasıl bir toplantı?”
“İmparatorluğun mevcut durumunun değerlendirileceği bir görüşme. Kuzeyin meseleleri de gündeme gelecek.”
“Kimler katılacak?”
Kaelor kısa bir süre sustu.
“Bu konuda gerekli görüşmeler yapılıyor. Ancak kuzeyin sorunlarının artık ertelenemeyeceği açık.”
“Bunu söylemek için bir toplantıya ihtiyacımız yok baba. Sorunlar zaten ortada.”
“Valieria, bir meselenin varlığını bilmekle onu çözmek aynı şey değildir.”
“Bunu biliyorum. Fakat halkımız çözüm bekliyor. Biz de onlara sürekli beklemelerini söyleyemeyiz. Çocuklar aç yatıyor baba! Lütfen.”
Babam bakışlarını benden ayırmadı.
“Peki, sen ne yapılmasını istiyorsun?”
Sorunun bu kadar doğrudan gelmesini beklemiyordum.
“Öncelikle kuzeyin ihtiyaçlarının sarayda gerçekten dinlenmesini istiyorum. Erzak sevkiyatlarının gecikmesi, askerlerin eksikleri ve yerleşimlerin talepleri yalnızca raporlarda kalmamalı. Bunlar için karar alınmalı.”
“Bunları toplantıda dile getireceğim.”
“Yalnızca dile getirmeni istemiyorum, baba.”
Sözlerimden sonra odada kısa bir sessizlik oluştu.
Kaelor sandalyesinde hafifçe doğruldu. Derin bir nefes alarak,
“Bak kızım, ikinizinde bana kırgın olduğunu biliyorum. Bunu söylememin şu an sizin için bir anlam ifade etmediğini de biliyorum. Ancak, kuzeyin refah içinde yaşaması için emin ol sizden daha çok çabalıyorum. Sen ve kardeşin her zaman benden bir şeyler isterken üstü kapalı konuşuyorsunuz, bu kez amacının ne olduğunu biliyorum. Benden ne istediğini açıkça söyle.”
“Arkamızda durmanı.”
Bu kez cevap vermesi biraz zaman aldı.
“Bunun için elimden geleni yapacağım.”
O kadar şeyden sonra babamın bu soğuk cevabı gözlerimin dolmasına neden oldu, geldiğimde bana olan yaklaşımı sadece kuru bir özlem mi yoksa rol mü yapıyordu? Ancak sözü bitmemişti. Belki de bir şeylerin değişeceği inancına artık kapılmamak en iyisiydi.
"Bunun için elinden geleni yapacağım, çünkü siz benim çocuklarımsınız. Siz benim geleceğim annenizin…."
"Annemin adını sakın bir daha ağzına alma, o kadın bizi yaşattı sen değil."
"Anneniz…. Eôde, ahh benim güzel kalpli biricik eşim. İmparator, dayın Valieria. Onun sizin için hep bir şefkat kanadı olduğunu söylerdi. Öyleydi de, sana bunu çocukken de anlattım. Tekrarlamamı ister misin?"
"Gerek yok Lord Kaelor. Benim için yeterli olan cevapları aldım."
Cevabımın ne kadarının bir söz, ne kadarının yalnızca konuşmayı bitirme çabası olduğunu sonradan fark ettim. Yine de konuyu değiştirmedim. Gözlerimin yaşını sildikten sonra,
“Birşey daha var Thorian!”
Babamın bakışları hafifçe sertleşti.
“Ne olmuş ona?”
“Arven'e karşı öfkeli. Aurelian'ın ölüm haberini aldığımızdan beri daha da huzursuz.”
“Thorian'ın öfkesi yeni değil.”
“Biliyorum. Fakat artık yalnızca öfkelenmesinden endişe etmiyorum. Düşünmeden hareket etmesinden korkuyorum.”
“Ne yapmayı planlıyor?”
“Bilmiyorum. Bana bir şey söylemedi. Ama onu tanıyorum. Bir karar verdiğinde çoğu zaman sonuçlarını düşünmek istemiyor.”
Kaelor arkasına yaslandı.
“Onunla konuştun mu?”
“Evet. Ancak beni dinlediğinden emin değilim.”
“Thorian kendi kararlarını verebilecek yaşta.”
“Bunun farkındayım. Ama bir kararın sonuçlarını yalnızca kendisi yaşamayacak.”
Babam bu kez cevap vermedi. Önündeki belgelere kısa bir bakış attı.
“Onunla yeniden konuşacağım,” dedi sonunda.
“Bunu yapmanı isterim.”
“Sen de onu gözlemlemeye devam et. Özellikle bu günlerde gereksiz bir çatışmanın içine girmesini istemiyorum.”
Başımı salladım.
Bir süre daha kuzeyin meselelerini konuştuk. Ancak babamın bazı konularda ne düşündüğünü hâlâ tam olarak anlayamamıştım. Söyledikleri kesin bir destek anlamına gelmiyordu. Yine de toplantıda kuzeyin sorunlarının gündeme getirileceğini öğrenmiştim.
Bu, elimdeki tek somut bilgiydi.
Görüşmenin sonuna doğru ayağa kalktım.
“Daha fazla vaktini almayayım.”
O da benimle birlikte kalktı,
“Valieria, kızım!”
Kapıya yönelmişken durdum.
“Efendim?”
“Yolculuğun ardından dinlen. Kuzeye döndüğünde aceleyle karar vermeyin.”
Bana bakarken yüzünde alışık olmadığım bir ciddiyet vardı.
“Thorian'la da konuşacağım,” diye ekledi.
“Umarım geç kalmazsın.”
Cevabımı beklemeden kapıya yöneldim.
Kaleye döndüğümüzde hava çoktan kararmıştı. Yolculuk beni yormuştu ancak dinlenmek için zaman ayırmak istemiyordum. Önce Thorian'ı bulmalıydım.
Muhafızlardan birine sordum.
“Lord Thorian nerede?”
“Çalışma odasında, Leydim.”
Hızlı adımlarla koridoru geçtim. Kapının önünde durup içeri girmek için izin beklemedim.
“Thorian?”
Başını kaldırdı.
“Döndün demek.”
“Evet. Babamla konuştum.”
Masasının üzerinde bazı belgeler vardı. Thorian'ın yüzünde alışık olduğum o sabırsız ifade bulunuyordu ancak bu kez başka bir şey daha sezdim. Sanki benden önce öğrendiği bir şey vardı ve bunu söylemek için fırsat kolluyordu.
Karşısına geçtim.
“Umarım ben dönene kadar bir aptallık yapmamışsındır"
Thorian gülümsedi,
“Valieria, bakalım şimdi sana söyleyeceğim şey karşısında yine de bu kadar şakacı olabilecek misin?”
Sözümü kesmesi hoşuma gitmedi ama merak da etmedim değil,
“Ne oldu?”
Thorian masanın üzerindeki çekmeceyi açtı. İçinden katlanmış bir mektup çıkardı.
“Birkaç saat önce imparatorluk merkezinden bir ulak geldi.”
Mektuba baktım.
“Ne hakkında?”
Thorian gözlerini üzerime dikti.
“Tharkis hakkında.”
Bir an sessiz kaldım.
“Ne olmuş Tharkis'e?”
Thorian mektubu masaya bıraktı.
“Onu hain ilan etmişler.”
Söylediğini anlamak için birkaç saniyeye ihtiyacım oldu.
“Ne?”
“Doğu Ordusu'nun komutanlığından alınmış. Hakkında verilen karar açık. İmparatorluk onu hain ilan etmiş.”
Mektuba uzandım. Thorian elimden önce davranıp kâğıdı kendine çekti.
“Bir de bunun nasıl yapıldığına bak.”
Yüzündeki öfke artık saklanamayacak kadar belirgindi. Fakat gözlerinde yalnızca öfke yoktu. Bir şey düşünüyordu. Bir ihtimali tartıyor, henüz söylemediği bir hesabı zihninde kuruyordu.
“Bunun arkasında kim var?” diye sordum.
Thorian hafifçe gülümsedi.
“İşte ben de tam olarak bunu öğrenmek istiyorum. Baksana mektupta bizzat Arven'in imzası olduğu yazıyor, bu adam ne zamandan beri bu kadar ahmak?! "
Arven, gerçekten böyle bir şey yapmış olabilir mi? Tharkis onun en yakını, dostu ve… ve en önemlisi kuzeni….
Arven, gerçekten böyle bir şey yapmış olabilir mi? Tharkis onun en yakını, dostu ve en önemlisi kuzeniydi.
Mektubu masanın üzerine bıraktım. Bir süre sessiz kaldım. Thorian'ın yüzündeki ifadeyi incelerken onun da benimle aynı soruları düşündüğünü sanmıştım. Ancak yanılıyordum. Onun zihninde çoktan başka bir mesele yer etmişti.
“Valieria, bir şeyi anlamıyorsun.”
Başımı kaldırdım.
“Neyi anlamıyorum?”
Thorian sandalyesinden kalkarak pencereye doğru yürüdü. Dışarıdaki karanlığa baktı. Bir süre konuşmadı. Ardından arkasını dönmeden,
“Tharkis'e bunu yapabiliyorlarsa bize neler yapabileceklerini düşünüyorsun?”
Söylediği sözler içimde bir huzursuzluk yarattı.
“Bizi neden Tharkis'le bir tutuyorsun?”
“Çünkü aramızdaki farkın ne olduğunu artık bilmiyorum.”
“Thorian, biz kuzeyin yönetiminden sorumluyuz. Tharkis ise Doğu Ordusu'nun komutanıydı. Durumlarımız aynı değil.”
“Öyle mi?” diye karşılık verdi. “O da imparatorluğa hizmet ediyordu. Yıllarca ordusunu yönetti, sınırlarını korudu. Şimdi ise bir mektupla hain ilan edildi. Üstelik görevinden alınması için ordusunun önüne başka bir komutan koymaları yeterli. Peki, yarın aynı şeyi bizim için yapmalarına ne engel olacak?”
Cevap vermedim.
Thorian yeniden masaya yaklaştı. Mektubu eline alıp bir kez daha baktı.
“Bir sabah kapımıza imparatorluk askerleri dayanabilir. Bizi görevimizden alabilirler. Hatta kuzeydeki her şeyi elimizden alıp yerimize kendi adamlarını getirebilirler.”
“Bunun olacağını nereden çıkarıyorsun?”
“Çıkarmıyorum. İhtimalini düşünüyorum.”
Sesini yükseltmemişti. Fakat bu kez öfkesinden çok başka bir şey hissediyordum. Endişe.
“Bizi korkuyla yönetmelerine izin vermeyeceğiz,” dedim.
Thorian gözlerini üzerime dikti.
“Bunu söylemek kolay. Ama kuzeyin ne durumda olduğunu ikimiz de biliyoruz. Birliklerimiz yorgun, erzaklarımız azalıyor. Bazı yerleşimlerde halkı sakin tutmakta bile zorlanıyoruz. Böyle bir zamanda merkezden gelecek tek bir emir, bütün düzenimizi altüst edebilir.”
“Tam da bu yüzden dikkatli olmalıyız. Kuzeyin şu an ihtiyaç duyduğu son şey yeni bir çatışma.”
“Peki ya çatışmayı onlar başlatırsa?”
Bu soruya hemen cevap veremedim.
Thorian devam etti.
“Arven'in bizi rahat bırakacağını mı düşünüyorsun? Tahta yeni oturmuş bir imparator. Önce kendi otoritesini kabul ettirmek isteyecek. Bunun için de kendisine karşı gelebilecek herkesi ortadan kaldırmaya kalkarsa şaşırmam.”
“Bunlar henüz gerçekleşmedi.”
“Gerçekleşmesini mi bekleyelim?”
“Hayır. Ama henüz yaşanmamış bir savaşın içine de kendimiz girmeyelim.”
Thorian başını iki yana salladı.
“Sen hâlâ sarayın bizi dinleyeceğine inanıyorsun.”
“Ben saraya güveniyorum demedim. Kuzeyin ayakta kalması gerektiğini söylüyorum. Bunu sağlayabilmek için de yalnızca askerlerimize güvenemeyiz. Halkımızın, birliklerimizin ve çevremizdeki yöneticilerin desteğini kaybedemeyiz.”
“Bunların hiçbirini kaybetmek istemiyorum.”
“Öyleyse düşünmeden hareket etme.”
Thorian bir süre sustu. Sonra masanın kenarına yaslandı.
“Biliyor musun, bazen burada ne için uğraştığımızı sorguluyorum. Yıllardır kuzeyi ayakta tutmaya çalışıyoruz. Her yeni sorunla kendimiz mücadele ediyoruz. Saraydan yardım istediğimizde beklememiz söyleniyor. Şimdi ise bütün bunların üzerine bir de başımızdaki insanların bizi hedef almayacağından emin olmaya çalışıyoruz.”
Onun bu sözlerini daha önce de duymuştum. Ancak ilk kez bu kadar açık bir korkuyla dile getiriyordu.
“Thorian, kuzey yalnızca senin sorumluluğun değil. Ben de burada yaşıyorum. Ben de halkımızın ne halde olduğunu görüyorum. Ama kendimizi korumak adına atacağımız her adımın sonuçlarını düşünmek zorundayız.”
“Peki, ne yapacağız?”
“Önce neyle karşı karşıya olduğumuzu öğreneceğiz. Babamın sözünü ettiği toplantı yapılacak. Orada neler konuşulacağını, sarayın kuzey hakkında nasıl bir karar alacağını göreceğiz.”
“Ya karar çoktan verilmişse?”
“Öyleyse bunu da öğreneceğiz.”
Thorian'ın yüzündeki ifade değişmedi.
“Ben artık hazırlıksız yakalanmak istemiyorum Valieria.”
Bu kez ona karşı çıkmadım.
Çünkü söylediklerinde haksız değildi. Kuzeyin mevcut durumu düşünüldüğünde, imparatorluk merkezinden gelebilecek herhangi bir müdahale bizi ağır bir çıkmaza sürükleyebilirdi. Tharkis'in başına gelenler, uzak diyarlarda yaşanan sıradan bir siyasi mesele olmaktan çıkmıştı.
“Ben de istemiyorum,” dedim. “Ama hazırlıklı olmakla ilk darbeyi vurmak aynı şey değil.”
Thorian gözlerini benden ayırmadı.
“Bazen ilk darbeyi bekleyenler, ikinci darbeyi görecek kadar uzun yaşayamaz.”
Bu söz karşısında içim daraldı.
Kardeşimin ne düşündüğünü tam olarak bilmiyordum. Ancak artık yalnızca Arven'in kararlarından endişe etmiyordu. Kuzeyin geleceğini, kendi makamını ve yıllardır korumaya çalıştığı her şeyi kaybetmekten korkuyordu.
“Bana bir söz ver,” dedim.
“Ne sözü?”
“Benden habersiz, kuzeyi tehlikeye atacak hiçbir karar almayacaksın.”
Thorian cevap vermeden önce bir süre düşündü.
“Böyle bir söz veremem.”
“Thorian!”
“Sen de benim yerimde olsaydın aynı şeyi söylerdin. Kuzeyi korumak için ne gerekiyorsa yapacağım. Bunun için önce kimin dost, kimin düşman olduğunu bilmem gerekiyor.”
“Henüz kimsenin düşmanımız olduğunu bilmiyoruz.”
“İşte bunu öğrenmek istiyorum.”
Mektubu yeniden masaya bıraktı. Konuşmamız boyunca ilk kez yüzündeki öfkenin biraz olsun dağıldığını gördüm. Fakat bu, endişesinin geçtiği anlamına gelmiyordu.
Ona söylemek istediğim daha pek çok şey vardı. Yine de artık konuşmanın bir faydası olmayacağını anladım.
Kapıya doğru yöneldim.
“Valieria.”
Arkamı döndüm.
“Babamızla yaptığın görüşmede başka bir şey öğrendin mi?”
“Hayır. Toplantı dışında söyleyebileceğim kesin bir şey yok.”
Başını salladı.
“Öyleyse toplantıyı bekleyeceğiz.”
Bunu söylerken bana mı, kendisine mi söz verdiğini anlayamadım.
Odadan ayrılırken zihnimde tek bir düşünce vardı: Thorian'ın korktuğu şey gerçekleşirse kuzeyin yalnızca askerlerini değil, yıllardır korumaya çalıştığımız düzenini de savunmamız gerekecekti.
Ve o gün geldiğinde kardeşimin nasıl bir karar vereceğini bilmiyordum.
Thorian'ın odasından ayrıldığımda koridorlar neredeyse tamamen sessizleşmişti.
Adımlarım taş zeminde yankılanırken söylediklerini yeniden düşünüyordum. Kardeşimin korkusunu anlayabiliyordum. Hatta bazı konularda ona hak vermemek mümkün değildi. Kuzey uzun zamandır kendi imkânlarıyla ayakta kalmaya çalışıyordu. Saraydan beklediğimiz destek gelmemiş, sorunlarımız her geçen gün biraz daha büyümüştü.
Şimdi ise Tharkis'in başına gelenler, bütün bu belirsizliğin üzerine yeni bir gölge düşürmüştü.
Thorian'ın endişesi yalnızca kendi makamını kaybetmek değildi. Yıllardır korumaya çalıştığı kuzeyin, bir gün merkezden gönderilecek bir emirle elinden alınabileceğini düşünüyordu. Onu tanıyordum. Böyle bir ihtimali aklından çıkarması kolay olmayacaktı.
Merdivenlerden aşağı inerken Ern'i gördüm. Birkaç muhafızla konuşuyordu. Beni fark edince yanımdakilerden ayrılıp yanıma geldi.
“Leydim, yolculuğun ardından dinlenmeniz gerektiğini düşünüyorum.”
“Birazdan.”
“Lord Thorian'la görüşmeniz uzun sürdü.”
“Evet.”
Ern yüzüme dikkatlice baktı.
“Bir sorun mu var?”
Bir an cevap vermedim. Ona ne söyleyebilirdim? İmparatorluk merkezinden gelen bir mektup, kuzeyin geleceğine dair bütün düşüncelerimizi değiştirmişti. Üstelik Thorian'ın bundan sonra nasıl davranacağını ben bile bilmiyordum.
“Şimdilik bildiğimizden fazlasını öğrenmeye çalışıyoruz,” dedim.
Ern başını eğdi. Daha fazla soru sormadı.
Dışarı çıktığımda gece iyice çökmüştü. Avluda nöbet değiştiren askerleri gördüm. Birkaçının yüzünde yorgunluk açıkça okunuyordu. Kimi zırhının kayışlarını düzeltiyor, kimi silahlarını kontrol ediyordu. Bir zamanlar kalenin avlusu bu saatlerde daha hareketli olurdu. Şimdi ise herkes görevini sessizce yerine getiriyor, kimse gereksiz yere konuşmuyordu.
Kuzeyin yorgunluğu yalnızca raporlarda yazan rakamlardan ibaret değildi.
Bu insanların yüzlerinde de görülüyordu.
Bir süre avluda kaldım. Ardından odama geçtim. Üzerimdeki yol kıyafetlerini çıkarıp daha rahat bir elbise giydim. Masanın üzerindeki suyu bardağa doldururken babamla yaptığım görüşmeyi düşündüm.
Babam Kaelor, kuzeyin meselelerinin toplantıda ele alınacağını söylemişti. Fakat bunun ne kadarının gerçek bir çözümle sonuçlanacağını bilmiyordum. Babamın sözleri bana güven vermemişti. Yine de elimizdeki tek siyasi imkânı görmezden gelemezdik.
Thorian ise beklemek istemiyordu.
Onun için beklemek, her geçen gün biraz daha güç kaybetmek anlamına geliyordu. Benim içinse düşünmeden atılacak bir adımın bedelini bütün kuzeyin ödemesi demekti.
İkimizin de haklı olduğu noktalar vardı. Fakat bu, aynı kararı vereceğimiz anlamına gelmiyordu.
Gece boyunca uyumakta zorlandım.
Ertesi sabah erkenden uyandım. Pencereden dışarı baktığımda avluda hareketlilik başlamıştı. Günlük görevlerini yerine getiren askerler, erzak taşıyan görevliler ve kalenin çeşitli bölümlerine gidip gelen hizmetkârlar her zamanki düzenlerini sürdürüyordu.
Her şey normal görünüyordu.
Ama hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını biliyordum.
Thorian'la yeniden konuşmam gerekiyordu. Yalnızca kardeşim olduğu için değil, kuzeyin geleceği konusunda vereceği kararların beni de doğrudan ilgilendirmesi nedeniyle.
Kapıya yöneldim.
Bu kez onunla tartışmak için değil, ne yapmayı düşündüğünü gerçekten anlamak için yanına gidecektim.
Çünkü Thorian'ın korktuğu ihtimal gerçekleşirse, hazırlıksız yakalanmak istemiyordum.
Ama onun korkusunun bizi kendi ellerimizle felakete sürüklemesine de izin veremezdi.
Koridorda ilerlerken karşılaştığım muhafızlara başımla selam verdim. Sabahın erken saatleri olmasına rağmen kalede hareketlilik başlamıştı. Birkaç görevli ellerinde belgelerle odalar arasında gidip geliyor, nöbet değişimini tamamlayan askerler yerlerini alıyordu.
Tam merdivenlere yönelmiştim ki karşıdan Thorian'ın geldiğini gördüm.
Beni fark ettiğinde adımlarını hızlandırdı.
“Valieria!”
Ona doğru döndüm.
“Thorian? Ben de seni arıyordum.”
“Ben de sana geliyordum kardeşim.”
Yanıma geldiği gibi koluma girdi. Ne olduğunu anlamama fırsat vermeden beni koridor boyunca sürüklemeye başladı.
“Thorian, ne oluyor?”
Cevap vermedi.
“Bir yere mi gidiyoruz?”
Yürümeye devam etti. Yüzüne baktığımda alışık olduğum sabırsız ifadesinden çok daha sert bir hâl gördüm. Çenesi kasılmış, bakışları önüne kilitlenmişti.
“Thorian, benimle konuşsana. Ne oldu?”
Yine cevap vermedi.
Adımlarına yetişmekte zorlanıyordum. Birkaç kez kolumu kurtarmaya çalıştım ancak beni bırakmadı. Sonunda karar odasının önünde durdu. Kapıyı açarak beni içeri aldı ve ardından kendisi de girdi.
Oda boştu.
“Artık söyleyecek misin? Nedir bu telaş?”
Kapıyı kapattı. Birkaç saniye boyunca bana baktı. Ardından masanın çevresinden dolaşıp karşıma geçti.
“Bir fikrim var.”
Kaşlarımı çattım.
“Nasıl bir fikir?”
“Tharkis'in başına gelenleri düşün. İmparatorluk merkezinin bundan sonra ne yapacağını bilmiyoruz. Ama kuzeyin böyle hazırlıksız kalmasına izin veremeyiz.”
“Bunu dün de konuştuk.”
“Dün yalnızca tehlikeden söz ettik. Bu sabah ne yapmamız gerektiğine karar verdim.”
Masaya yaklaştı. Üzerinde kuzeyin sınırlarını ve yerleşimlerini gösteren büyük bir harita duruyordu. Parmağını kalenin çevresine koydu.
“Öncelikle mevcut tahkimatlarımızı güçlendireceğiz. Sınır geçitlerindeki savunma noktalarını gözden geçireceğiz. Kullanılamaz durumdaki kuleleri onaracak, surların zayıf bölümlerini sağlamlaştıracağız. Erzak depolarını yeniden düzenleyeceğiz. Herhangi bir sevkiyatın kesilmesi hâlinde ne kadar süre dayanabileceğimizi bilmemiz gerekiyor.”
Söylediklerini anlamaya çalışarak haritaya baktım.
“Bunlar yapılması gereken şeyler. Fakat bunları neden bu kadar aceleyle konuşuyoruz?”
Thorian parmağını haritanın üzerindeki yerleşimlere doğru kaydırdı.
“Çünkü yalnızca kalenin savunması yeterli olmayacak. Çevre köylerden ve yerleşimlerden askerlik yapabilecek adamları belirleyeceğiz. Gönüllü birlikler oluşturacağız. Silah kullanmayı bilenleri eğitecek, diğerlerini de temel savunma görevleri için hazırlayacağız.”
Bir adım geri çekildim.
“Çevre köylerden adam mı toplayacaksın?”
“Evet.”
“Thorian, zaten erzak sıkıntısı çekiyoruz. Köylerden adam toplarsak tarlaları kim işleyecek? Ailelerine kim bakacak?”
“Kimseyi zorla almayacağız. Önce gönüllüleri belirleyeceğiz. Ayrıca bu birlikleri düzenli ordunun yerine koymayacağız. Onlar gerektiğinde kaleyi ve yerleşimleri destekleyecek.”
“Peki bütün bunları ne için yapacağız?”
Thorian'ın bakışları yeniden üzerime çevrildi.
“Bir imparatorluk kuvveti kuzeye gönderilirse hazırlıksız yakalanmamak için.”
Bir an konuşamadım.
“İmparatorluk kuvveti mi?”
“Evet, Valieria. Bizi görevimizden almak veya kuzeyin yönetimini değiştirmek isterlerse bunu yalnızca bir mektupla yapamayacaklarını anlamalılar.”
“Sen ne söylediğinin farkında mısın?”
“Fazlasıyla.”
“Bu hazırlıklar dışarıdan nasıl görünecek sanıyorsun? Tahkimatları güçlendiriyoruz, köylerden adam topluyoruz, silahlı birlikler oluşturuyoruz…. Saray bunu nasıl yorumlayacak?”
“Nasıl yorumlayacağını düşünerek savunmamızı zayıf bırakamayız.”
“Thorian, bunlar sıradan askerî düzenlemeler olmaktan çıkıyor. Bir direniş hazırlığından söz ediyorsun!”
“Çünkü gerekirse direnmek zorunda kalacağız.”
Sözleri odanın içinde yankılandı.
Ona bakarken karşımdaki insanın birkaç gün önce yalnızca kuzeyin sorunlarından yakınan kardeşim olduğuna inanmakta zorlanıyordum. Şimdi ise önünde bir harita, zihninde askerî hazırlıklarla dolu bir plan vardı.
“Peki ya halk?” diye sordum. “Onlara ne söyleyeceğiz? İmparatorluğun bize saldıracağını mı? Daha ortada böyle bir karar yokken insanları korkuya sürüklemenin ne anlamı var?”
“Onlara kuzeyin savunmasının güçlendirileceğini söyleyeceğiz. Çünkü bu zaten doğru. Kimseye olmayan bir savaşı varmış gibi anlatmayacağım.”
“Ya saray bunu öğrenirse?”
“Öğrenmesinden korkmuyorum.”
“Ben korkuyorum!” dedim. Sesimin yükseldiğini fark ettiğimde bir an durdum. “Çünkü bunun sonuçlarını yalnızca sen ve ben yaşamayacağız. Burada on binlerce insan var. Bir kararın bedelini onlar ödeyecek.”
Thorian sessizce beni dinledi.
“Bunu düşünmediğimi mi sanıyorsun?” dedi sonunda. “Her gün o insanların yüzlerine bakıyorum. Askerlerimizin eksik teçhizatla nöbet tuttuğunu, yerleşimlerdeki ailelerin erzak beklediğini görüyorum. Bir emir geldiğinde onları koruyamayacak durumda olmak istemiyorum.”
“Peki ya bu hazırlıklar yüzünden o emir daha erken gelirse?”
Thorian cevap vermedi.
Haritaya yeniden baktım. Parmağını koyduğu yerleri takip ettim. Tahkimatlar, geçitler, köyler…. Bunlar rastgele seçilmiş noktalar değildi. Kardeşim gerçekten oturup düşünmüş, kuzeyin nasıl savunulabileceğini hesaplamıştı.
“Bunu ne zamandır düşünüyorsun?” diye sordum.
“Dün gece.”
“Benden habersiz mi?”
“Henüz kimseye emir vermedim. Önce seninle konuşmak istedim.”
Bu cevabı beklemiyordum.
“Benden onay mı istiyorsun?”
“Hayır. Ne düşündüğünü bilmek istiyorum. Kuzeyin yönetimi yalnızca benim omuzlarımda değil.”
Bir süre sustum. Onunla aynı endişeyi taşıyordum. Arven'in tahta çıkmasıyla imparatorlukta yeni bir düzen kuruluyordu ve bu düzenin kuzey için ne anlama geleceğini bilmiyorduk. Tharkis'in başına gelenler de görmezden gelebileceğimiz bir gelişme değildi.
Ama Thorian'ın önerdiği şey, yalnızca savunmayı güçlendirmekten ibaret değildi. Bu hazırlıklar, imparatorlukla aramızdaki güvenin tamamen ortadan kalktığını gösteren bir işaret hâline gelebilirdi.
“Bütün bunları yaparsan geri dönüşü kolay olmayacak,” dedim.
“Bunu biliyorum.”
“Ve bir gün gerçekten karşımıza bir ordu çıkarsa, artık yalnızca kendi kararlarımızın değil, bu topraklarda yaşayan herkesin kaderini belirleyeceğiz.”
Thorian başını salladı.
“Zaten bugün de öyle.”
Ona baktım. Söyleyeceklerim vardı ama hiçbirinin kardeşimi bu düşünceden vazgeçireceğinden emin değildim.
“En azından şunu kabul et,” dedim. “Bu hazırlıklar halkın üzerine yeni bir yük
bindirmemeli. Köylerden zorla adam toplanmayacak. Mevcut erzaklarımızı tüketerek yeni birlikler kurmayacağız. Önce elimizde ne olduğunu ve ne kadarını karşılayabileceğimizi hesaplayacağız.”
Thorian kısa bir süre düşündü.
“Bunları hesaba katacağım.”
“Hayır Thorian. Bunlar yalnızca hesaba katılacak şeyler değil. Uymamız gereken sınırlar.”
Yüzüme baktı. Ardından haritayı masanın üzerinde düzeltti.
“Peki. Önce mevcut gücümüzü belirleyeceğiz. Sonra eksiklerimizi tamamlayacağız.”
Başımı salladım. Fakat içimdeki huzursuzluk dinmemişti.
Karar odasından çıkmadan önce bir kez daha haritaya baktım. Dün yalnızca kuzeyin geleceği hakkında endişeleniyorduk. Bugün ise o geleceği korumak için silahlı bir direnişin ilk adımlarını konuşuyorduk.
Thorian'ın korkusu artık bir düşünce olmaktan çıkmıştı.
Bir plana dönüşüyordu.
Ve ben, kardeşimin bu planı uygulamaya koymasına engel olabilecek tek kişinin belki de kendim olduğumu hissediyordum.