İçeriğe geç

Bölüm 2 / 3, 623 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Bölüm 2 — Alışmak

Bölüm 2 — Alışmak


Sabah alarmı çaldığında Aslem gözlerini açmak istemedi.


Bir süre tavana bakıp dünün gerçekten yaşanıp yaşanmadığını düşündü.


İlk iş günü...


Çocukların sesleri...


Küçük çilli kızın elini tutuşu...


Ve gece gördüğü o anlamsız rüya.


Aslem gözlerini kapattı.


Rüyayı hatırlamak istemiyordu.


Zaten yıllardır bazı geceler aynı şeyi yapıyordu. Uyanıyor, ne gördüğünü hatırlamaya çalışıyor ama elinde yalnızca birkaç görüntü kalıyordu.


Yağmur.


Bir kapı.


Bir kadın sesi.


Ve küçücük ellerinden kayan başka bir el.


Derin bir nefes alıp yataktan kalktı.


“Bugün bunları düşünmeyeceğim.”


Kendi kendine verdiği sözlerin çoğu gibi, bunu da ne kadar tutabileceğini bilmiyordu.




Kuruma girdiğinde dünün aksine daha sakindi.


Koridorda birkaç çocuk koşturuyor, öğretmenlerden biri arkalarından sesleniyordu.


“Yavaş! Düşeceksiniz!”


Aslem gülümseyerek sınıfına doğru ilerledi.


Tam kapının önüne geldiğinde arkasından bir ses duydu.


“Günaydın.”


Döndüğünde karşısında dün birkaç kez gördüğü kadın vardı.


“Günaydın.”


Kadın elindeki kahveyi kaldırdı.


“Ben Ece.”


Aslem gülümsedi.


“Aslem.”


“Biliyorum.”


Aslem şaşırdı.


“Nasıl?”


Ece güldü.


“Dün bütün gün çocukların arasında senin adını duydum. Özellikle de Lina'nın ağzından.”


Aslem istemsizce güldü.


“Lina mı?”


“Evet. Seni bayağı sevmiş.”


Tam o sırada sınıftan küçük bir ses yükseldi.


“Asleeem öğretmen!”


Lina koşarak dışarı çıktı.


Aslem daha ne olduğunu anlayamadan küçük kız beline sarıldı.


“Bugün de geldin!”


Aslem onun saçlarını okşadı.


“Gördüğün gibi.”


“Yarın da gelecek misin?”


“Eğer beni kovmazlarsa.”


Lina kaşlarını çattı.


“Ben kovmam.”


Ece kahkahayı bastı.


“Tamam, sorun çözüldü. Artık işin garanti.”


Aslem de güldü.


Belki de uzun zamandır ilk kez bir yere girerken bu kadar sıcak karşılanmıştı.




Günler birbirini takip etmeye başladı.


Aslem sabahları erkenden kalkıyor, işe gidiyor, çocuklarla ilgileniyor ve akşamları yorgun ama huzurlu bir şekilde eve dönüyordu.


Başlarda çocukların isimlerini karıştırıyordu.


Sonra hepsinin sevdiği oyunları öğrendi.


Kimin hangi renkten hoşlandığını...


Kimin sütünü içmediğini...


Kimin annesini özlediğinde sessizleştiğini...


Kimin uykusu geldiğinde huysuzlaştığını...


Çocuklar da onunla ilgili şeyler öğreniyordu.


Kahvesini şekersiz içtiğini.


Yağmuru sevdiğini.


Hızlı yürüdüğünü.


Ve en önemlisi...


Sarılmayı sevdiğini.


Aslem bunu kendine bile söylemezdi.


Ama çocuklar ona sarıldığında içindeki o garip boşluk biraz olsun susuyordu.




Bir öğleden sonra çocuklara resim yaptırıyordu.


“Ne çiziyorsunuz bakalım?”


Herkes kendi kağıdına eğilmişti.


Lina ise uzun zamandır kalemini oynatmıyordu.


Aslem yanına oturdu.


“Sen neden çizmiyorsun?”


“Düşünüyorum.”


“Ne düşünüyorsun?”


Lina ciddi bir ifadeyle ona baktı.


“Seni çiziyorum.”


Aslem şaşırdı.


“Beni mi?”


“Evet.”


“Nasıl çizeceksin?”


“Güzel.”


Aslem güldü.


“Umarım.”


Bir süre sonra Lina resmini Aslem'e uzattı.


Kağıtta üç kişi vardı.


Bir kadın.


Bir çocuk.


Ve yanında daha büyük bir kadın.


Aslem resme bakarken gülümsemesi yavaşça kayboldu.


“Bu kim?”


Lina parmağıyla küçük kızı gösterdi.


“Ben.”


Sonra diğer kadını gösterdi.


“Bu da sen.”


Aslem'in boğazı düğümlendi.


“Peki bu?”


Lina cevap vermeden önce bir an düşündü.


“Bilmiyorum.”


Aslem kağıda tekrar baktı.


Üçüncü kişi, diğerlerinden biraz uzakta çizilmişti.


“Onu neden buraya çizdin?”


Lina omuzlarını silkti.


“Bilmiyorum. Resimde olması gerekiyormuş gibi geldi.”


Aslem bir şey söylemedi.


Çocukların bazen hiç farkında olmadan insanın en derin yerine dokunabildiğini o gün bir kez daha anladı.


Resmi katlayıp çantasına koydu.


“Bunu eve götürebilir miyim?”


Lina'nın yüzü aydınlandı.


“Gerçekten mi?”


“Gerçekten.”




O akşam Aslem eve girdiğinde ev yine sessizdi.


Ama bu kez sessizlik eskisi kadar ağır gelmedi.


Çantasını masanın üzerine bıraktı.


Lina'nın resmini çıkarıp buzdolabının üzerine mıknatısla tutturdu.


Bir adım geri çekilip baktı.


Küçücük bir resimdi.


Ama evinde ilk kez ona ait olmayan, bir başkasının onun için yaptığı bir şey vardı.


Aslem gülümsedi.


Telefonunu çıkarıp saate baktı.


Henüz erkendi.


Ece'den mesaj gelmişti.


“Yarın kahve içiyoruz. Kaçış yok.”


Aslem birkaç saniye ekrana baktı.


Sonra cevap yazdı.


“Tamam. Ama şekersiz.”


Telefonu masaya bıraktı.


Pencereye doğru yürüdü.


Dışarıda hava kararmıştı.


Yağmur yoktu bu kez.


Aslem camdan dışarı bakarken farkında olmadan gülümsedi.


Belki de alışıyordu.


İşe...


Çocuklara...


Ece'ye...


Ve belki de uzun zamandır ilk kez, yalnız yaşamaya.


Ama insan bazen bir yere alışmaya başladığında, hayatın o yeri elinden alacağından habersiz olurdu.


Aslem'in de henüz bilmediği bir şey vardı.


Hayatında ilk kez kendini ait hissetmeye başladığı o küçük dünya, çok geçmeden değişecekti.


Sıradaki bölüm

Bölüm 3 — Bazı Eksikler

17 Ağu 2026 yayınlandı