Salondaki tüm bakışlar üzerime kilitlenmişti. Derin bir nefes alarak piyanonun başına geçtim. Tabureyi hafifçe geriye çekip dik oturdum.Parmaklarımı tuşların üzerinde gezdirmeden önce başımı kaldırıp Valide Sultan’a baktım. Yüzündeki ciddi ama meraklı ifadeyi koruyarak bana hafifçe başıyla onay verdi.
O an, etrafımdaki her şey silikleşti.
Parmaklarım ilk tuşa dokunduğu an, salonun yüksek tavanında yankılanan ilk nota içimdeki bütün korkuyu ve heyecanı silip götürdü. İlk birkaç ölçüden sonra zaman ve mekân kavramını tamamen kaybettim. Ne 19. yüzyıldaydım ne de Topkapı Sarayı'nda... Yalnızca ben ve müzik vardık.
Melodi derinleştikçe içimdeki dürtüye engel olamayarak o bildik ezgiye sesimle eşlik etmeye başladım. Yumuşak ama salonu dolduran hüzünlü bir sesle döküldü sözler dudaklarımdan:
Bir bulut olsam
Yüklenip yağsam
Dökülsem damla damla toprağıma
Bir deli nehir
Bir asi rüzgâr
Olup kavuşsam üzüm bağlarına
Bir çiğ tanesi
Bülbülün çilesi
Annemin sesiyle güne uyansam
Şarkının bu noktasında sesimi kestim. Boğazımda düğümlenen hasreti daha fazla dışarı vurmaya cesaretim yoktu. Gözlerimi sıkıca yumdum ve şarkının kalan kısmını yalnızca piyanonun tuşlarına bıraktım. Parmaklarım tuşların üzerinde özgürce gezinirken salonu yalnızca o melankolik, kelimesiz melodinin yankısı doldurdu...
Tutku tam olarak böyle bir şeydi; insanı ait olduğu zamandan söküp alıyor, kendi evrenine hapsediyordu. O an sarayda değil de sanki kendi zamanımda, her şeyin geride kaldığı bir boşlukta çalıyordum o ezgiyi.
Gözlerimi sımsıkı kapatmış, son notaları piyanonun tuşlarına teslim etmiştim. Titreyen son ses de salonun loşluğunda kaybolduğunda parmaklarımı tuşlardan çektim ve yavaşça gözlerimi açtım.
Sessizlik...
Ürkütücü bir sessizlik kaplamıştı salonu.
Aniden gerçek dünyaya döndüm. Kalbim yeniden deli gibi çarpmaya başladı. Etrafıma baktığımda salondaki herkesin gözlerini ayırmadan bana baktığını fark ettim. Unuttuğum heyecan, misliyle geri gelmişti.
Sessizliği Valide Sultan'ın sesi böldü:
“Âlâ…”
Sesindeki tatmin olmuş ifade içimi rahatlatsa da bakışlarını hemen yan tarafında duran Prens Darian'a çevirdi.
“En az sizin kadar iyi çalıyor Prens Darian, ne dersiniz?”
Demek o da çalıyordu... Pabucumun prensinin müzikten anladığını bilmek içimde tuhaf bir şaşkınlık yarattı.
İstemsizce bakışlarım Darian’a kaydı. Göz göze geldik. Yüzünde en ufak bir duygu kırıntısı bile yoktu; ifadesiz bir suratla doğrudan gözlerimin içine bakıyordu. Ama o soğuk duruşunun, o karanlık bakışlarının altında anlamlandıramadığım bir alt metin vardı. Bir şey söyler gibiydi ama ne olduğunu çözemiyordum.
Tam onun bakışlarının içinde kaybolmak üzereyken böğrüme dürten bir parmakla irkildim.
Hafize Kalfa yanımda belirmiş, fısıltıyla:
“Başını eğ kızım, başını eğ!” dedi.
Hemen başımı öne eğdim. Evet, bu dünyada alışmam gereken bir diğer saçmalık da bugüne kadar hiç yapmadığım bir şeydi: Konuşan ya da bakan her önemli kişiye karşı sürekli eğilerek selam vermek.
O sırada Şehzade Mehmed’in sesi duyuldu. Sabahki o eğlenceli ve sıcak tonu hâlâ sesindeydi.
“Adınız neydi?”
Başımı kaldırmadan, saygılı tutmaya çalıştığım bir sesle cevap verdim:
“Alya, Şehzadem.”
“Alya,” diye tekrarladı.
Valide Sultan’ın hemen yanında oturan kadınlardan biri oldukça sesli bir şekilde öksürdü. Bakışlarımı çaktırmadan ona kaydırdım. Kadının yüzündeki tiksinti ve rahatsızlık ifadesi o kadar netti ki varlığımdan tamamen rahatsız olduğu açıkça okunuyordu. Bana sanki bir böceğe bakıyormuş gibi burun kıvırarak üstten bakıyordu.
Sanırım sarayda şimdiden kendime bir düşman edinmiştim.
Neyse ki gerilimin daha fazla büyümesine izin vermeyen Valide Sultan oldu.Elinin hafif bir hareketiyle bana doğru baktı:
“Çekilebilirsiniz.”
Başımı hürmetle eğip yavaş adımlarla geriye doğru çekilmeye başladım.Dinleti bitmişti belki ama Prens Darian’ın o çözülmez bakışları ve Şehzade Mehmed’in meraklı gözleri, arkamı dönüp salondan çıkarken bile sırtımı yakmaya devam ediyordu.
Salondan çıktıktan sonra Hafize Kalfa ile birlikte sessiz koridorlarda yürümeye başladık. Hafize Kalfa aniden durup bana döndü:
“Kızım, sen saygıyı bilmez misin? Ne dik dik bakarsın yüzlerine?”
“Öğrenmeye çalışıyorum Hafize Kalfa,” diye mırıldandım.
Dayanamayıp az önce salonda bana öksürüp üstten bakan o kadının kim olduğunu sordum. Hafize Kalfa yüzünü buruşturarak cevap verdi:
“Şehzade Mehmed'in gözdesi, Halime Hatun.”
Taşlar şimdi yerine oturmuştu. Daha fazla soru sormama izin vermeden beni odama gönderdi.
Omuzlarımı düşürerek küçük odama girdim ve kendimi yatağıma attım. Ne gündü ama! Bu kadar hızlı adapte olmam, benim gibi biri için fazlasıyla zordu.
Tam gözlerimi kapatacağım esnada odanın sessizliğini bozan ince bir çınlama sesi kulağımı tırmaladı.
Boynumdaki pusuladan geliyordu!
Kapağını açtığımda ibre hızla, çılgınlar gibi dönmeye başladı. Korkuyla ayağa kalktım.
Hayır, hayır! Bu sefer yine başka bir yere gidemezdim.
İbrenin durması için yalvardım ama o hiç yavaşlamadı. Aksine, ibre birkaç kez sert bir hareketle odanın kapısını gösterdi. Her defasında aynı yönü işaret etmesiyle pusulanın ne istediğini anladım: Derhal dışarı çıkmam, kapıya yönelmem gerekiyordu.
“Peki, tamam...” dedim titreyen sesimle.
Elime duvardaki kandili alıp koridora çıktım. Pusula elimde hafifçe sallanırken ibresi kararsız birkaç dönüşün ardından sert bir hareketle koridorun solundaki ıssız karanlığı gösterdi. Aynı yönü birkaç kez daha işaret edince hemen oraya gitmem gerektiğini anladım.
Adımlarım tahta döşemelerde yankılanırken sarayın karanlık ve sessiz koridorlarında ilerledim. Sonunda zifiri karanlığa açılan, aşağı inen dar taş merdivenlere ulaştım. Cesaretimi toplayıp aşağı indim ve karşıma çıkan ağır tahta kapıyı hafifçe ittirdim.
Gıcırdayan kapının ardından kendimi kocaman, eski ahşap ve kitap kokusunun hâkim olduğu gizli bir kütüphanede buldum.
Pusulanın işaret ettiği yöne doğru ilerlerken karanlıkta önümdeki uzun ahşap masaya sertçe çarptım. Kandil elimde sallanırken masanın üzerindeki kalın, kırmızı ciltli devasa bir kitap gürültüyle yere düştü.
Kalbim boğazımda atarken eğilip kitabı yerden aldım ve masanın üzerine koydum. Kapağını yavaşça açtığımda ilk sayfada o tanıdık cümleyle karşılaştım:
“Kaybolduğun yer, belki de ait olduğun yerdir.”
Nefesim kesildi. Bu cümle, beni bu yüzyıla getiren pusulanın üzerindeki cümlenin birebir aynısıydı.
Titreyen parmağımla ikinci sayfayı çevirdim. Orada ise o çarpıcı satırlar yazıyordu:
“Zamanın ötesinden bir ölümlü düştü bu toprağa; kaybolmaya değil, yüzyıllardır sessizce açılmayı bekleyen kadim kapının ardındaki sırrı uyandırmaya geldi.”
Satırları defalarca okurken kütüphanenin ağır tahta kapısından hafif bir gıcırtı yükseldi.
Birisi içeri giriyordu.
Kitabı hızla kapattım. Kandilin titrek ışığında kapıya doğru döndüm.Karanlığın içinden yaklaşan silueti seçmeye çalışırken nefesimi tuttum...