Saraydaki ilk gecem, tahmin ettiğimden çok daha sessiz geçmişti.
Hafize Kalfa beni küçük ama düzenli bir odaya yerleştirmiş, ardından mutfaktan benim için yemek getirtmişti. Gün boyunca yaşadıklarımın üzerine bir de açlık eklenince önüme konulan yemeğe hiç itiraz etmeden oturmuştum.
Bir lokma aldım. Sonra bir tane daha…
Sanırım hayatımda yediğim en güzel yemeklerden biriydi. Ya da açlıktan her şey bana güzel geliyordu.
Hafize Kalfa karşımdaki sandalyeye oturmuş, beni izliyordu.
“Yavaş ye kızım. Kimse elinden alacak değil.”
Yutkunup hafifçe gülümsedim.
“Affedersiniz. Biraz aç kaldım da.”
“Belli oluyor.”
Başımı önüme eğdim. Bir süre sessizce yemek yemeye devam ettim. Sonunda merakıma yenik düşüp konuşmaya başladım.
“Hafize Kalfa…”
“Buyur kızım.”
“Burası gerçekten Topkapı Sarayı, değil mi?”
Kadın kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Ya neresi olacaktı?”
“Yani… Emin olmak istedim.”
“Gözlerinle gördüğün şeye neden inanmazsın?”
İçimden derin bir nefes aldım.
Çünkü gördüğüm şeyin gerçek olmasını aklım almıyordu.
“Peki… Padişahımız kim?”
“Sultanımızın kim olduğunu bilmez misin?”
Kadının yüzündeki şaşkınlığı fark edince hemen toparlanmaya çalıştım.
“Elbette bilirim. Yalnızca… Bir süredir uzak kaldım da.”
Hafize Kalfa başını iki yana salladı.
“Senin hâllerin de pek tuhaf kızım.”
Gülümsedim.
“Biraz öyleyim galiba.”
Bir süre sonra yemeğimi bitirdim. Hafize Kalfa tabağı alırken sabah erkenden kalkacağımızı söyledi.
“Yarın sana sarayı gezdireceğim. Nerede bulunacağını, kimlere nasıl hitap edeceğini ve hangi işlerden uzak duracağını öğrenmen gerek.”
“Peki, burada ne iş yapacağım?”
“Şimdilik bana yardım edeceksin. Sonrasına bakarız.”
“Anladım. Teşekkür ederim Hafize Kalfa.”
“Şimdi dinlen. Sabah uzun bir gün olacak.”
Kadın odadan ayrıldığında nihayet yalnız kalmıştım.
Elimi boynumdaki pusulaya götürdüm. Metal yüzeyi parmaklarımın altında soğuktu. Kapağını açtım. İbre, sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi sessizce duruyordu.
“Beni buraya sen getirdin,” diye fısıldadım. “Şimdi de nasıl geri döneceğimi söylemen gerekiyor.”
Elbette cevap vermedi.
Pusulayı avucumun içinde bir süre daha tuttuktan sonra yastığımın yanına bıraktım. Gözlerimi kapattığımda aklımda tek bir düşünce vardı.
Buradan nasıl dönecektim?
Sabah, kapının hafifçe tıklatılmasıyla uyandım.
“Alya kızım. Kalk artık.”
Gözlerimi güçlükle açtım. Bir an nerede olduğumu hatırlayamadım. Sonra üzerimdeki elbiseyi ve başucumda duran pusulayı görünce her şey yeniden zihnime doldu.
Geçmişteydim.
Üstelik bunu değiştirebilecek hiçbir fikrim yoktu.
“Geliyorum Hafize Kalfa.”
Hızla doğruldum. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra bana verilen sade elbiseyi giydim. Saçlarımı parmaklarımla toparlayıp aynaya baktım. Aynadaki görüntüm hâlâ bana ait gibiydi ama üzerimdeki kıyafetler sanki başka birinin hayatından ödünç alınmıştı.
Kapıyı açtığımda Hafize Kalfa çoktan hazırdı.
“Hazırsan gidelim. Önce sana sarayı göstereyim.”
Koridora çıktık. Sabahın erken saatlerine rağmen saray oldukça hareketliydi. Bir yerlere yetişmeye çalışan görevliler, ellerinde tepsiler taşıyan kadınlar ve kendi aralarında sessizce konuşan kalfalar…
Her köşede ayrı bir düzen, her kapının ardında başka bir hayat vardı.
Hafize Kalfa yürürken bana sarayın işleyişini anlatıyordu.
“Burada herkesin bir vazifesi vardır. Kimse kendi işi olmayan yere izinsiz girmez. Sana söylenmeyen bir işi yapmaya kalkışma. Duyduğun her sözü de her yerde anlatma.”
“Yani dedikodu yapmayacağız.”
Kadın durup bana baktı.
“Ne dedin?”
“Hiç. Yani anladım.”
Yürümeye devam ettik.
Bir süre sonra geniş bir avluya çıktık. Etrafımdaki mimariyi hayranlıkla inceliyordum. Yüksek duvarlar, işlemeli kapılar, mermer yüzeyler… Her şey bir film sahnesinden fırlamış gibiydi.
“Burası sarayın önemli bölümlerinden biridir,” dedi Hafize. “Gördüğün her yerin kendine mahsus bir düzeni vardır. Sen de zamanla öğrenirsin.”
Başımı salladım.
“Peki, padişahı burada görebilir miyim?”
Hafize Kalfa'nın adımları yavaşladı.
“Padişahımızı görmek öyle herkesin yapabileceği bir şey değildir kızım.”
“Anladım. Peki, Valide Sultan?”
“Valide Sultan da sarayın en muhterem hanımlarındandır. Kendisiyle karşılaşırsan edebini korur, söz verilmeden konuşmazsın.”
“Peki, kendisi padişahın annesi mi?”
“Evet. Padişahımızın validesidir.”
Başımı salladım.
Bir an durup düşündüm. Tarih kitaplarında okuduğum bir dönemin tam ortasındaydım. Üstelik bunu kanıtlayabilecek tek şey boynumda taşıdığım gizemli pusulaydı.
Bir an önce bu dönemi anlamalı, kendime bir yol bulmalıydım. Burada ne kadar kalacağımı bilmiyordum ama başıma yeni bir iş açmadan hayatta kalmam gerekiyordu.
Tam o sırada ileride birkaç kişinin bize doğru geldiğini gördüm.
Hafize Kalfa'nın yüzündeki ifade bir anda değişti. Hemen durup başını eğdi. Ben de onun ne yaptığını anlayarak aynı şekilde eğildim.
“Valide Sultanım.”
Başımı hafifçe kaldırdığımda karşımda zarif duruşuyla bir kadın duruyordu. Üzerindeki kıyafet, tavrı ve çevresindekilerin ona gösterdiği saygı, kim olduğunu anlamam için yeterliydi.
Valide Sultan…
Bakışları önce Hafize Kalfa'ya, ardından bana çevrildi.
“Bu hatun kimdir, Hafize Kalfa?”
Hafize Kalfa'nın yüzünde hafif bir mahcubiyet belirdi.
“Affınıza sığınırım sultanım. Kendisi dün karşılaştığım, yardıma muhtaç bir genç kızdır. Yanıma yardımcı olarak aldım.”
“Yardımcı olarak mı?”
“Evet sultanım. Şimdilik benim nezaretimde bulunuyor.”
Valide Sultan bir süre beni süzdü.
“Adın nedir kızım?”
“Alya, sultanım.”
“Nerelisin?”
Bir an duraksadım.
Nereliyim?
Burada doğup büyüdüğümü söyleyebileceğim bir yer bulmalıydım.
“İstanbul'a yakın bir köyde doğup büyüdüm sultanım.”
Valide Sultan başını hafifçe salladı.
“Peki, ailenden kimse yok mudur?”
Gözlerimi kısa bir an yere indirdim.
“Annemle babamı küçük yaşta kaybettim sultanım. Kimsem yok.”
Bu kez sesim istemsizce biraz kısıldı. Söylediklerim geçmişimdeki en gerçek şeylerden biriydi. Annemle babam artık yanımda değildi.
Valide Sultan'ın bakışları yumuşadı.
“Allah rahmet eylesin kızım.”
“Âmin, sultanım.”
Valide Sultan bir süre daha beni inceledikten sonra sordu:
“Peki kızım, ne gibi maharetlerin vardır?”
“Enstrüman çalabiliyorum sultanım. Piyano ve keman…”
Valide Sultan'ın yüzünde hafif bir şaşkınlık belirdi.
“Piyano ve keman mı?”
“Evet sultanım. İkisini de çalabiliyorum.”
“Musikiyle aran iyidir demek.”
“Evet sultanım.”
Valide Sultan bir süre düşündü.
“Sarayımıza kısa süre evvel Fransa'dan gelen bir prensin hediyesi olarak bir piyano gönderildi. Henüz pek kullanılmadı.”
Gözlerim istemsizce büyüdü.
“Sarayınızda piyano mu var sultanım?”
Valide Sultan hafifçe gülümsedi.
“Evet. Küçük şehzademizin musikiye merakı vardır. Lakin piyano konusunda kendisine ders verebilecek birini henüz bulamadık.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Geçmişte olduğum yetmiyormuş gibi şimdi de bir Osmanlı şehzadesine piyano öğretme ihtimalim vardı.
Valide Sultan yeniden bana baktı.
“Eğer maharetin anlattığın gibiyse küçük şehzadeye piyano dersleri verebilirsin. Ne dersin?”
Bir an şaşkınlığımı gizleyemedim.
“Ben mi, sultanım?”
“Evet, sen. Lakin evvela seni dinlememiz gerekir. Piyanoyu gerçekten çalabildiğini kendi kulaklarımla işitmek isterim.”
“Memnuniyetle sultanım.”
Valide Sultan bu kez Hafize Kalfa'ya döndü.
“Hafize Kalfa, bu akşam için bir dinleti tertip edilsin. Fransa'dan gelen piyanoyu hazırlatsınlar. Bu hatunun maharetini görmek isterim.”
“Başüstüne sultanım.”
“Şayet mahareti söylediği gibiyse küçük şehzademizin musiki derslerini kendisine emanet edebiliriz.”
Hafize Kalfa başını eğdi.
“Emriniz olur sultanım.”
Valide Sultan son kez bana baktı.
“Bakalım, maharetin sözlerin kadar güzel midir Alya?”
Başımı saygıyla eğdim.
“Umarım sizi mahcup etmem sultanım.”
Valide Sultan yanındakilerle birlikte yoluna devam ederken Hafize Kalfa derin bir nefes aldı.
Ben ise olduğum yerde birkaç saniye daha öylece kaldım.
Bir piyano…
Fransa'dan gelen bir prensin hediyesi…
Ve küçük bir şehzadeye piyano öğretme ihtimali.
Üstelik bu akşam herkesin önünde çalmam gerekiyordu.
Dün gece bu sarayda nereye sığınacağımı bile bilmiyordum. Şimdiyse karşıma hiç beklemediğim bir kapı açılmıştı.
“Haydi kızım,” dedi Hafize Kalfa. “Daha öğreneceğin çok şey var. Akşam olmadan hazırlanman gerekecek.”
Derin bir nefes aldım.
Görünüşe göre geçmişteki ilk sınavıma hazırlanmalıydım.
Hafize Kalfa'yla birlikte avludan ayrılıp koridorlara doğru ilerledik.
“Önce seni hamama götüreceğim,” dedi.
Şaşkınlıkla ona döndüm.
“Hamama mı?”
“Evet kızım. Bu akşam Valide Sultan'ın huzurunda bulunacaksın. Üstelik sarayın ileri gelenleri de orada olacak. Temiz ve düzgün görünmen gerekir.”
Haklıydı. Üzerimdeki elbiseyle bütün gün dolaşmış, bir de dün geceden beri doğru düzgün kendime gelememiştim.
“Peki, nasıl uygun görürseniz.”
Hafize Kalfa'nın eşliğinde sarayın hamamına gittik. İçerisi sıcaktı. Mermerlerin üzerine yayılan buhar ve suyun sesi, dışarıdaki saray telaşından bambaşka bir dünya yaratıyordu. Görevlilerden biri beni karşıladı. Hafize Kalfa, benimle ilgilenmelerini söyledikten sonra dışarıda bekleyeceğini belirtti.
Bir süre sonra hamamdan çıktığımda kendimi çok daha iyi hissediyordum. Saçlarımı kurulamış, yüzümü temizlemiştim. Görevlilerden biri yanıma gelerek özenle hazırlanmış bir elbise uzattı.
Elbiseyi elime aldığımda gözlerim büyüdü.
Açık renkli, ince işlemeleri olan, sade ama oldukça zarif bir elbiseydi. Kumaşına dokunduğumda ne kadar kaliteli olduğunu hemen anladım.
“Bu benim mi?”
Kadın hafifçe gülümsedi.
“Hafize Kalfa'nın emriyle size hazırlandı.”
Elbiseyi giydikten sonra aynanın karşısına geçtim. Saçlarımı toparlayıp birkaç tutamını serbest bıraktım. Aynadaki görüntüme bakarken kendimi tanımakta güçlük çekiyordum.
Bir gün önce sıradan bir hayat süren Alya, şimdi Topkapı Sarayı'nda bir dinletiye hazırlanıyordu.
Ne kadar da normal bir gündü!
Hazırlandığımda Hafize Kalfa beni kapıda bekliyordu. Beni görünce baştan aşağı süzdü.
“İşte şimdi oldu. Pekâlâ, haydi gidelim.”
Birlikte koridorlardan geçmeye başladık. Bir süre sonra aklıma bir şey geldi.
“Hafize Kalfa?”
“Buyur kızım.”
“Piyanoyu önceden görebilir miyim?”
“Ne için?”
“Akşam çalacağım parçaları önceden denemek istiyorum. Piyanonun bir sıkıntısı var mı, tuşları düzgün çalışıyor mu bilmek isterim. Son anda bir aksilik yaşamak istemem.”
Hafize Kalfa başını salladı.
“Doğru söylersin. Seni piyanonun bulunduğu salona götürelim.”
Birlikte sarayın daha sakin bir bölümüne doğru ilerledik. Sonunda yüksek tavanlı, geniş pencereleri olan bir salonun önünde durduk. İçeride birkaç sedir, işlemeli sehpalar ve duvar kenarlarında büyük vazolar bulunuyordu. Salonun bir köşesinde ise siyah gövdeli, gösterişli bir piyano duruyordu.
Onu görür görmez yüzümde istemsiz bir gülümseme belirdi.
“İşte bu olmalı…”
Piyanoya doğru birkaç adım attım. Kapağını dikkatlice kaldırıp tuşlarına baktım. Parmaklarımı üzerinde gezdirdim. Ardından birkaç tuşa hafifçe bastım.
Sesleri dinledim.
Biraz akortsuzdu ama çalışır durumdaydı. Tuşlarda da ciddi bir sorun görünmüyordu.
“Nasıl?” diye sordu Hafize Kalfa.
“Güzel görünüyor. Biraz akort edilmesi gerekebilir ama çalınamayacak durumda değil.”
“Öyleyse seni yalnız bırakayım. Hazırlanman için biraz vaktin var.”
“Teşekkür ederim.”
Hafize Kalfa odadan ayrıldı. Ben de piyanonun başına oturdum.
Parmaklarımı tuşların üzerine yerleştirip önce birkaç basit nota çaldım. Ardından kendimi müziğin akışına bıraktım. Uzun zamandır çalmadığım bir parçayı hatırlamaya çalıştım. İlk başta tereddüt etsem de birkaç ölçü sonra ellerim kendiliğinden ilerlemeye başladı.
Salonun içinde notalar yankılanıyordu.
Bir süre sonra akşamki dinletide çalabileceğim parçaları gözden geçirmeye başladım. Piyanonun tuşlarına alışmak istiyordum. Her şey yolunda görünüyordu.
Ta ki arkamda birinin olduğunu hissedene kadar…
Önce önemsemedim. Belki bir görevli içeri girmişti. Çalmaya devam ettim. Fakat arkamdaki kişinin hiç ses çıkarmadan beni dinlediğini fark edince parmaklarım son notalara doğru biraz yavaşladı.
Parça bittiğinde ellerimi tuşlardan çektim.
“Güzelmiş.”
Ses, hemen arkamdan gelmişti.
Bir an irkildim. Sonra yavaşça arkamı döndüm.
Karşımda duran adamı görünce birkaç saniye konuşamadım.
Uzun boylu, koyu kahverengi saçlı, düzgün yüz hatlarına sahip biriydi. Üzerindeki kıyafet oldukça şıktı. Yüzünde hafif, kendinden emin bir gülümseme vardı.
Açıkçası, böyle bir yakışıklılığı sarayda çalışan sıradan birinde görmeyi beklemiyordum.
“Teşekkür ederim,” dedim, hafifçe gülümseyerek.
Adam başını eğdi.
“Devam etmenizi bekledim ama sanırım bitirdiniz.”
“Şimdilik evet. Akşamki dinleti için prova yapıyorum.”
“Demek bu akşam bir dinleti var.”
“Evet. Valide Sultan'ın huzurunda çalacağım.”
Adamın yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu.
“Öyleyse oldukça mühim bir akşam olacak.”
“Benim için fazlasıyla mühim.”
Bir an piyanoya baktım. Sonra yeniden adama döndüm.
Aslında aklıma bir şey gelmişti. Piyanonun bulunduğu yer, salondaki diğer eşyalarla birlikte biraz sıkışık görünüyordu. Birkaç karış öteye kaydırılırsa hem daha rahat çalabilir hem de akşamki dinleti için daha uygun bir alan oluşturabilirdim.
“Bir şey rica edebilir miyim?”
“Buyurun.”
Piyanoyu işaret ettim.
“Şunu biraz öteye kaydırmam gerekiyor. Siz de bana yardım edebilir misiniz?”
Adam önce piyanoya, sonra bana baktı.
“Piyanoyu mu taşımak istiyorsunuz?”
“Evet. Çok uzağa değil, yalnızca biraz öteye.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Peki, nasıl yapacağız?”
Gülümseyerek piyanonun bir tarafını gösterdim.
“Şu tarafından tutarsanız ben de diğer yanından destek olurum. Birlikte dikkatlice biraz kaydırabiliriz.”
Adamın yüzündeki şaşkınlık yerini eğlenceli bir ifadeye bıraktı.
“Böylesine kıymetli bir piyanoyu iki başımıza mı yerinden oynatacağız?”
“Merak etmeyin, dikkatli oluruz. Yalnızca biraz kaydıracağız.”
Bir an daha yüzüme baktıktan sonra başını salladı.
“Pekâlâ. Madem öyle istiyorsunuz…”
Piyanonun karşı tarafına geçti. Ben de kendi tarafıma yerleştim. Önce ikimiz de ellerimizi sağlam bir noktaya yerleştirdik. Ardından aynı anda hafifçe iterek piyanoyu yavaşça kaydırmaya başladık.
“Biraz daha… Evet, şimdi durabiliriz.”
Piyano istediğim yere geldiğinde ellerimi çektim. Tabureye baktım; o da artık daha uygun bir yerde duruyordu.
“İşte bu kadar!”
Adam ellerini birbirine sürterek bana baktı.
“Sanırım bu akşamki dinletiden önce piyanoyla özür dilemeniz gerekecek.”
Bir an ne demek istediğini anlamadım. Sonra yüzündeki ifadeyi görünce kahkaha attım.
“Güldürmeyin beni!”
Elimle koluna gülerken birkaç kere üst üste vurdum.
Adam bir anda sustu.
Gülümsemem yüzümde donup kaldı.
Ne yaptığımı o an fark etmiştim.
Biraz önce tanıştığım, kim olduğunu bile bilmediğim bir adama elimi kaldırıp vurmuştum.
Üstelik kahkaha atarak!
Hemen ellerimi önümde birleştirdim.
“Ah… Özür dilerim!”
Adam hâlâ şaşkın gözlerle bana bakıyordu.
“Ne için özür diliyorsunuz?”
“Yani… Az önce yaptığım için. Biraz fazla samimi davrandım sanırım.”
Adam koluna baktı, ardından yeniden yüzüme döndü.
“Bunu pek sık yapar mısınız?”
“Hayır! Yani… Aslında bazen. Ama burada yapmamam gerektiğini biliyorum.”
Kendimi toparlamak için derin bir nefes aldım.
“Akşamki dinleti yüzünden biraz gerginim. Valide Sultan'ın huzurunda çalacağım. Bir hata yaparsam ne olacağını bile bilmiyorum. Sanırım heyecanımı biraz fazla belli ediyorum.”
Adamın yüzündeki şaşkınlık yavaşça yerini gülümsemeye bıraktı.
“Öyleyse umarım bu akşam piyanoya değil, yalnızca tuşlarına vurursunuz.”
Bu kez gülümsememi tutamadım.
“Merak etmeyin. Piyanoyla aramız iyidir.”
Adam hafifçe başını eğdi.
“Buna sevindim.”
Ben yeniden piyanoya baktım. Yerini kontrol ettim, ardından tabureyi düzelttim.
“Sanırım şimdi daha iyi oldu.”
“Öyle görünüyor.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Bu arada yardımınız için teşekkür ederim. Tek başıma yapamazdım.”
“Rica ederim.”
Adamın yüzünde hâlâ o tuhaf, eğlenceli gülümseme vardı. Sanki benim hakkımda düşündüğü bir şey vardı ama söylemiyordu.
Ben ise hâlâ akşamki dinletiyi düşünüyordum.
Keşke bu akşam da böyle kolay geçseydi.
Akşam yemeğimi yedikten sonra dinletinin yapılacağı salonun hazırlandığı haberini aldım.
Hafize Kalfa yanıma gelerek son kez üzerimi kontrol etti. Giydiğim elbise sabah verilen açık renkli, zarif elbiseydi. Saçlarım özenle toparlanmış, birkaç tutamı omuzlarıma bırakılmıştı.
“Hazır mısın Alya Hatun?”
Derin bir nefes aldım.
“Sanırım.”
“Sanırım ne demek? Kendine güvenmelisin. Bunca zamandır çaldığını söylersin. Biraz da maharetini gösterme vakti.”
Gülümsedim ama içimdeki heyecanı bastıramıyordum. Parmaklarımı birbirine kenetledim.
“Ya beğenmezlerse?”
“Önce bir çal da sonrasını düşünürüz.”
Hafize Kalfa'nın bu sözleri beni biraz olsun rahatlattı. Birlikte koridorlardan geçerek dinletinin yapılacağı salona doğru ilerledik.
Kapının önüne geldiğimizde içeriden hafif konuşma sesleri duyuluyordu. Bir an durup derin bir nefes aldım.
“Haydi kızım,” dedi Hafize Kalfa.
Kapı açıldığında içerideki konuşmalar yavaş yavaş kesildi. Önce salonun genişliğine, ardından bakışlarını bize çevirmiş insanlara takıldı gözlerim.
Sabah gördüğüm salon artık bambaşka görünüyordu. Sedirler özenle düzenlenmiş, duvarlardaki kandiller yakılmıştı. Işık, işlemeli kumaşların ve mermer yüzeylerin üzerinde yumuşak yansımalar bırakıyordu. Salonun ortasında duran piyano hazırlanmış, taburesi de tam olması gereken yere yerleştirilmişti.
Valide Sultan salonun baş tarafında oturuyordu. Yanında birkaç hanım daha vardı. Bakışlarımı onların üzerinde gezdirdikten sonra biraz ileride oturan küçük şehzadeyi fark ettim.
Yüzümde istemsizce bir gülümseme belirdi.
Hafize Kalfa'nın arkasından ilerleyerek Valide Sultan'ın huzurunda durdum ve saygıyla eğildim.
“Hoş geldin Alya Hatun,” dedi Valide Sultan.
“Hoş bulduk sultanım.”
Valide Sultan yanındaki hanımlara kısa bir bakış attıktan sonra yeniden bana döndü.
“Bugün bize piyano çalacak olan hatunumuz budur. Şayet maharetini beğenirsek küçük şehzademize de musiki dersleri verecek.”
Başımı hafifçe eğdim.
“Başlamamı ister misiniz, Valide Sultanım?”
Valide Sultan tam cevap verecekken kapıya doğru baktı.
“Evvela genç şehzademiz Mehmed'i ve Fransa Prensi Darian'ı bekleyelim. Onlar da dinletimize iştirak etsinler.”
İçimden derin bir nefes aldım. Demek daha da kalabalık olacaktı.
Tam o sırada salonun kapısına yönelen bakışlar, benim de dikkatimi oraya çevirmeme neden oldu.
Kapı açıldı ve içeri sabah piyanoyu taşımama yardım eden genç adam girdi. Onu görür görmez şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım. Ancak asıl tuhaf olan, salondaki herkesin aynı anda ayağa kalkıp hafifçe eğilmesiydi.
Ne oluyordu?
Genç adam, kendinden emin adımlarla salona ilerledi. Valide Sultan ona gülümseyerek seslendi.
“Hoş geldin şehzadem.”
Şehzadem mi?
Bir an olduğum yerde kaldım.
Sabah piyanoyu taşımama yardım eden, benimle şakalaşan o genç adam…
Bir şehzadeydi.
İçimden derin bir nefes aldım. Kim olduğunu bilmeden koluna vurmuş, onunla rahatça konuşmuş, hatta kendisinden yardım istemiştim.
Harika. Kendimi daha fazla rezil edemezdim herhâlde.
Mehmed'in bakışları beni buldu. Yüzünde sabahki karşılaşmamızı hatırladığını belli eden hafif bir gülümseme vardı. Ben ise ne yapacağımı bilemeden başımı eğdim.
Fakat asıl şaşkınlığım henüz bitmemişti.
Mehmed'in ardından içeri giren kişiyi gördüğümde yüzümdeki ifade tamamen değişti.
O…
Sokakta karşılaştığım, atının üzerinden bana ölümle tehditler savuran adamdı.
Pabucumun prensi!
Bir an nefes almayı unuttum. Parmaklarımın birbirine kenetlendiğini hissettim. İçimde, o karanlık sokakta duyduğum ayak sesleri yeniden yankılanmaya başladı.
Burada ne işi vardı?
Darian ağır adımlarla salona girdi. Üzerindeki zarif kıyafet, dik duruşu ve kendinden emin tavırlarıyla bütün dikkatleri üzerine çekiyordu. Bakışları salonu kısa bir süre taradı. Ardından gözleri benim üzerimde durdu.
Yüzünde en ufak bir şaşkınlık belirmedi.
Beni tanımıştı.
Üstelik bakışlarında, sanki karşılaşacağımızı zaten biliyormuş gibi bir ifade vardı.
Gözlerimi ondan kaçırmak istedim ama bunu yaparsam korktuğumu anlayacağını düşündüm. Çenemi hafifçe kaldırıp olduğum yerde durdum.
İçimden tek bir şey geçiyordu:
Ne olur, beni tanıdığını belli etme.
“Hoş geldiniz, Prens Darian,” dedi Valide Sultan.
Darian, Valide Sultan'ı selamladıktan sonra bakışlarını yeniden bana çevirdi.
“Demek bu akşamki dinletiyi siz vereceksiniz,” dedi Mehmed.
Sesindeki hafif alaycı tınıyı fark etmemek mümkün değildi.
“Evet, şehzadem,” diye karşılık verdim. Sesimin titrememesine şaşırmıştım.
“Sabahki çalışmalarınızın ardından piyanonun yerinden memnun kalacağını umarım.”
Ne demek istediğini anlamıştım. Sabah piyanoyu taşırken çıkardığımız gürültüyü hatırlatıyordu.
Tam cevap verecektim ki Darian'ın sesi araya girdi.
“Demek sabah karşılaşmışsınız.”
Bakışları kısa bir an Mehmed'e, ardından bana çevrildi.
“Sarayda henüz çok yeni olduğunuzu duymuştum. Anlaşılan buraya çabuk alışmışsınız, hatun.”
Bu sözün altında ne sakladığını anlayamıyordum. Fakat sesindeki soğukluğu tanıyordum. O sokakta da aynı şekilde konuşmuştu.
Başımı hafifçe eğdim.
“Bana gösterilen iyiliği unutmam, efendim.”
Mehmed'in dudaklarında yeniden o belli belirsiz gülümseme belirdi. Darian ise yüzündeki ifadeyi hiç değiştirmedi.
İki adamın arasında kalmıştım. Biri sabahki yakınlığımı hatırlatıyor, diğeri ise geçmişte yaşadığımız karşılaşmayı unutmamış gibi bakıyordu.
Ve ben, birazdan ikisinin de önünde piyano çalacaktım.