Can:
-Ben yanlış görmüyorum değil mi lan?
Murat ağabey çok endişeli ve aceleci bir tavırla:
-Çocuklar ne yapıyorsunuz burada olmamanız lazım! Hemen çıkın buradan!
Ben:
-Senin ne işin var burada ağabey?
Bi anda sesler kesildi ve ışıklar söndü. Bir kaç saniye sonra arkamızda sahilde gördüğümüz siyah takım elbiseli adamlar vardı. İçlerinden biri:
-Siz kimsiniz?
Ben:
-Sadece ormanda geziyorduk burayı ilk defa gördük ve girmek istedik.
Adam:
-Alın bunları. Dışarı çıkmasınlar Profesör gelene kadar içerde tutun.
Işık:
-Ne? Biz hiçbir şey yapmadık tutmaya hakkınız yok.
Zeynep:
-Bıraksanıza ya!
Hepimiz ellerinden kurtulmak istedik ama başaramadık. Hepimizi bembeyaz duvarlarla çevrili duvardan başka hiçbir şey olmayan bir odaya kilitlediler. Adam odadan çıkarken:
-Bizi nasıl buldunuz bilmiyorum ama çıkışınız kolay olmayacak. Profesör gelene kadar buradasınız, merak etmeyin güvende olacaksınız.
Ben:
-Ne zaman gelir peki bu profesör?
-Ne bileyim ben siz eğlenmenize bakın.
Adam odadan çıktı ve odayı bir sessizlik kapladı. Işık:
-İyice korkmaya başladım ben keşke gelmeseydik.
Zeynep:
-Adam güvendesiniz dedi korkulacak birşey yok.
Elif:
-Onlara güvenemeyiz hâlâ kim olduklarını bile bilmiyoruz.
Can:
-Aklıma takılan tek şey Murat ağabey. Burada ne işi var?
Ben:
-Hastanede değil miydi bu adam? Ne zaman kalktı da buraya geldi?
-En son evine polis girmişti acaba onunla bir ilgisi olabilir mi?
-Sanmam.
Elif:
-Can haklı olabilir çünkü geçenlerde hatırlarsanız o siyah takım elbiseli adamlardan biri kasaba başkanından bizim aradığımız fotoğrafı aldı. Kimin evinden? Murat ağabey.
-Yani Murat ağabeyin fotoğraf için mi burada olduğunu söylüyorsun.
-Evet yani olabilir bu da benim teorim.
Can:
-Başka bir açıklaması olamaz. Elif'in dediği gibi olmalı.
Işık:
-Fotoğrafı görmekten başka şansımız kalmadı gibi.
Ben:
-Murat ağabeyle de konuşmamız lazım. Bütün cevaplar onda olmalı.
Elif:
-Beklemekten başka çaremiz kalmadı.
Işık:
-Ailelerimiz de endişelenmeye başlar.
Zeynep:
-Onları aramayı denedim ama sinyal yok.
Ben:
-Profesör dedikleri kişiyi bekleyeceğiz o tek şansımız.
Herkes artık susmaya ve beklemeye başladı. Kendimi hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim 4 bembeyaz duvar arasında sadece bir çelik kapının önünde bekliyorduk. Aradan 2 saat geçtikten sonra kapı açıldı. Bizi odaya kapatan adam:
-Devran hanginiz?
Ben:
-Benim.
-Gel profesör senle konuşacak.
Elif:
-Devran dikkatli ol onlara güvenme.
Kafamı salladım ve adamla birlikte profesörün odasına doğru gidiyorduk.
Burası çok büyük ve her yer bembeyazdı tavandan zemine kadar. Bu çok rahatsız hissettiriyordu. 2 dakikalık bir yürüyüşün ardından üstünde "Profesör" yazan bir kapının önüne geldik. Tam kapıdan içeri girecekken Murat ağabeyin odadan çıktığını gördüm. Bana endişeli ve pişmanlık duyar gibi baktı ve yoluna devam etti. Yanımdaki adam ile birlikte odaya girdik ve bembeyaz odada sadece ahşap bir uzun masa ve önünde ahşap sandalye vardı. Ve masanın arkasında orta yaşlı saçı uzun kahverengi gözleri mavi ve üstünde kahverengi bir ceket olan biri vardı. Adam:
-Profesör, Devran Demir.
Profesör:
-Sen çıkabilirsin. Devran otur bakalım şöyle.
Adam odadan çıktı ve bende sandalyeye oturdum. Profesör:
-Devran Demir, çok zeki ama buraya girmeye de bir o kadar cesaretli birisin.
-Sen kimsin? Daha buranın ne olduğunu bile bilmiyorum.
-Ben profesörüm sadece profesör. Seni buraya getiren şey ne Devran?
-Murat ağabeye ait bir fotoğrafı arıyordum bende kendimi burada buldum.
Gülümsedi ve çekmecesinden aradığımız fotoğrafı çıkardı. Ve masaya bırakıp:
-Bu olabilir mi?
-Evet bu.
-Al o zaman bak.
Elimi fotoğrafa uzattım ve alıp arkasını çevirdim. Fotoğrafa ilk baktığımda Murat Ağabey, Profesör ve bir adam sahilde birbirinin ellerini omuzlarını atmış gülümseyerek kameraya bakıyordu. Profesör:
-Ne görüyorsun Devran?
-Sizi, Murat ağabeyi ve bir adam.
-Kim o adam sence?
-Bilmiyorum ilk defa görüyorum.
-Baban.
Bir anda kanım dondu, tüylerim diken diken oldu ve oturduğum sandalyeye halatla bağlanmış gibi oldum. Babamı daha önce hiç görmemiştim. Profesörle ne alakası olabilirdi ki? Fotoğraftakinin babam olduğuna inanasım gelmiyordu.
-Ne saçmalıyorsun sen!
-Sakin ol Devran. Tıpkı babana benziyorsun hiç bir şeye inanmak istemiyorsun. Zekisin ama bunu kullanmakta zorlanıyorsun.
-Babamın adını ağzına alma! Senin gibi biriyle ne işi olabilir?
-Daha kim olduğumu bile bilmiyorsun fazla önyargılı değil misin Devran?
-Tamam sakinim anlat.
-Baban, ben ve Murat ilkokuldan liseye kadar sen ve arkadaşların gibi çok samimi arkadaşlardık. Sonra bir gün benim yolum Murat ve senin baban yani Kerem ile ayrıldı.
-Yalan söylemediğini nereden bileceğim?
-Önünde ki fotoğraf her şeyi açıklıyor Devran. İstersen annene götür tabii o da cevap verebilirse göster ve baban mı değil mi o karar versin.
-Sen kimsin? Ona cevap vermedin burası neresi?
-Burası bir araştırma tesisi başka hiçbir şey değil.
-Fırtınalar ile bağlantınız ne peki?
Profesör bir an duraksadı ve gözlerimin içine bakarak:
-Ne fırtınası neyden bahsediyorsun?
-Şu geçenlerde ki fırtınalar işte ne bağlantınız var onla?
-Normal bir doğa olayı ile ne bağlantımız olabilir?
-Araştırma tesisi demiştin ne araştırıyorsunuz burada?
-Nesin sen polis falan mı? Sorguya almış gibi sorular soruyorsun bana.
Kapının dışındaki adamına seslendi.
-Devran'ı ve arkadaşlarını evlerine bırakın.
Bana bakarak:
-Sen ve arkadaşların buranın adını bile hiç kimseye söylemeyecek eğer herhangi bir şey duyarsam sizin için pek de iyi şeyler olmaz. Şimdi çıkabilirsin.
Adam kolumdan tutup beni tesisin dışına çıkardı. Tesisin dışında tüm grup beni bekliyordu. Elif üstüme koşup sarıldı:
-Korktuk sana birşey olacak diye.
Ben:
-İyiyim iyiyim siz iyisiniz değil mi?
-Bizde iyiyiz.
Yanımdaki takım elbiseli adam:
-Hadi arabalara binin.
Ben:
-Kendimiz gideriz size gerek yok.
-Profesörün emiri ben de sizi bırakmak istemezdim zaten.
-Gerek yok diyorum bende biz gideriz.
-Ne haliniz varsa görün bir de sizinle uğraşıyoruz.
-Daha çok uğraşacaksınız. Hadi gidelim gençler.
Bisikletlere binip evlerimizin yoluna koyulduk. Yolda Elif:
-Ee Devran ne olduğunu söyleyecek misin?
-Eve gidip dinlenelim ve burada ne olduğundan kimseye bahsetmeyin. Yarın okuldan sonra sahilde buluşup her şeyi anlatırım.
Kasabaya girdik ve herkes evinin yolunu tuttu. Ben ve Sinan'da birlikte gidiyorduk. Evimizin önüne geldiğimizde Sinan:
-Yarın görüşürüz Devran.
-Bu arada özür dilerim Sinan baban ve annen senin için endişelenmiştir.
-Bir de sen mi özür dileyeceksin? Evde durmaktan patlayacaktım sen gelip kurtardın beni teşekkür ederim.
Kafamı salladım ve evlerimize girdik. Kapıyı açtım ve annemi gördüm. Eli telefonda birini arıyordu. Ben:
-Anne ben geldim.
Annem:
-Oğlum sabahtan beri sana ulaşmaya çalışıyorum neredesin sen, neden aramalarımı açmıyorsun?
-Telefonum kapanmış anne. Can ve Elif'le dışarı çıktık. Endişelendirdiğim için özür dilerim.
-Tamam sorun değil ama birdahakine beni bir şekilde ara.
-Tamam.
Odama çıktım ve çantamı masaya bırakıp hemen kendimi yatağa attım. Saate baktığımda 22.23 tü. Kendimi çok ağır ve yorgun hissediyordum. Aklıma profesör'ün verdiği fotoğraf geldi. Çantamdan çıkardım ve birdaha baktım. Gerçekten o kişi babam mıydı? Neden buna inanamıyordum? Profesöre olan güvensizliğimden mi yoksa başka bir şeyden mi? Profesörün cümlesi kulağımda yankılandı "Tıpkı baban gibisin hiç bir şeye inanmak istemiyorsun" doğru muydu acaba bende babam gibi biri miydim? Fotoğrafı anneme göstermeli miydim? "İstersen annene sor tabi o da cevap verirse" profesör neden öyle söylemişti annem ve babam hakkında ne biliyordu?
Yorgunluktan uyuya kalmıştım ve alarm çalmaya başladı. Uyandım ve başımın ucundaki fotoğrafı gördüm. Hemen çantama koydum ve hazırlanmaya başladım. Elimi yüzümü yıkadım ve kahvaltı yapmaya mutfağa gittim. Annem:
-Günaydın oğlum.
-Günaydın anne Onur gelmedi mi hâlâ?
-Odasında çağır istersen.
-Tamam.
Onur'un odasına çıktım kapıyı açtım ve Onur yatağında uzanmış uyuyordu. Yanına gittim ve seslenmeye başladım:
-Onur, Onur, Onur uyansana kahvaltı yapacaz.
-Beş dakika daha.
-Ya uyan hadi okula gidecen.
-Of tamam uyandım işte.
-Mutfağa gel.
-Ağabey dün neredeydin?
-Can ve Elif'leydim neden?
-Dün akşam birlikte film izleyecektik söz vermiştin hatırlamıyor musun?
Onur'a geçen gün birlikte korku filmi izleyeceğime söz vermiştim ama tamamen unutmuşum.
-Özür dilerim bu gece izlesek olur mu?
-Tamam sorun değil.
-Hadi kahvaltını yap sonra hazırlan.
-Tamam.
Kahvaltıyı yaptıktan sonra çantamı alıp evden çıktım bisikleti alıp okulun yoluna koyuldum. Okula vardım ve sınıfın sırasına girdim her zamanki gibi bizimkiler yine sıradaydı. İçeri girdik ve birinci dersi bitirdik. Teneffüste hepimiz sınıfta toplandık. Can:
-Bugün kaçta buluşuyoruz?
Zeynep:
-Hâlâ öğrenemedin değil mi?
-Unutkan biriyim sende bunu öğrenememişsin.
-Laf sokmayı hiç unutmuyorsun ama.
-Yani o doğuştan gelen bir özellik.
Ben:
-Okul çıkışı hep birlikte yeni açılan börekçiye gidelim çoktandır bir yere gitmedik.
Elif:
-Olur gidelim.
Işık:
-Sinan'da gelecek mi?
Ben:
-Sorarız.
Okulun son zili çaldı ve Sinan'ı aradım. Hemen kapının önünde bisikletinin yanındaydı tam binecekken seslendim:
-Sinan!
-Devran, ne oldu?
-Börekçiye gideceğiz gelecek misin?
-Olur gelirim.
-Hadi o zaman.
Bisikletlere binip börekçiye doğru yola çıktık. Börekçiye geldik ve hemen bir masaya oturduk. Börekler geldi ve hepimiz hemen yemeye başladık. Can:
-Ee Devran ne olduğunu anlatmayacak mısın dünden beri meraktan patlayacaktım.
Ben:
-Profesör dedikleri adamın odasına gittim.
-Ne dedi?
-Ne işiniz var burada diye sordu. Bende fotoğraf için geldiğimizi söyledim. Sonra masasından aradığımız fotoğrafı çıkardı ve bana verdi.
Elif:
-Oha lan cidden mi?
-Evet.
-Ne vardı peki fotoğrafta?
-Murat ağabey, profesör ve bir adam. Profesör bana o adamın babam olduğunu söyledi.
Zeynep:
-Ne?
-Babamla ne işi olduğunu söyledim o da Murat, ben ve baban küçükten beri arkadaşız dedi. İnanmak istemedim ve hâlâ inanmıyorum da
Işık:
-Fotoğraf sende mi?
-Evet.
Çantadan çıkardım ve Işık'a uzattım.
-Cidden bu adam baban olabilir mi?
-Bilmiyorum.
Can:
-Annene göstersene.
-Profesörde bana "İstersen annene göster o da cevap verirse" dedi.
-Nasıl lan annen bir şey mi saklıyor yani?
-Bilmiyorum dünden beri bunu düşünüyorum.
Sinan:
-Peki tesis orası neresiydi fırtınalarla ne bağlantıları var?
-İşte en önemli kısım burası olabilir burası sadece araştırma tesisi dedi. Fırtınalarla ne bağlantınız var diye sorduğumda bir an duraksadı ve tedirgin olmaya başladı.
Can:
-Fırtınalarda kesinlikle bir şey var. Bizden sakladıkları bir şey.
-Bulmalıyız işin en önemli kısmı burası fırtınada neler oluyor tesisle bağlantısı ne? Her şeyi öğrenmemiz lazım.