İçeriğe geç
Bölüm 5/5

Bölüm 5 / 5, 1.801 kelime, tahmini 9 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

5.Bölüm: Kahverengi

"Şüpheliler yakalandı karakola teslim ediyoruz."

Kovalamaca buraya kadardı. Artık polis bizi yakalamıştı.

Can:

-Bizim bir suçumuz yok orman da geziyorduk sadece.

Polis:

-Hadi hadi bunları karakolda anlatırsın arabaya binin.

Polis arabalarına bindik ve karakola doğru gidiyorduk. Hepimizin yüzünde bir endişe ve üzüntü vardı. Bu üzüntü yapamadığımız iş için miydi yoksa polisin bizi suçsuz yere yakaladığı için miydi?

Elif:

-Bakın memur bey bizim hiç bir suçumuz yok karakola götürdüğünüz gibi geri çıkacağız. Boşuna götürüyorsunuz.

Polis:

-Biz işimizi yapıyoruz karakolda konuşursunuz.

Karakolun önüne geldiğimizde hepimizin ailesi orada bekliyordu. Annem ve Onur'un yüzünde bir endişe vardı. Onları üzdüğüm için çok üzgündüm.

Polis hepimizi içeriye aldı ve sorgu odasının önünde bekletti. Bir ya da iki dakika sonra hepimizi teker teker sorguya aldılar. Sıra bana geldi ve odaya girdim.

Polis:

-Gel Devran gel otur bakalım.

Masaya oturdum ve soğukkanlı olmaya çalıştım.

-Devran Özdemir arkadaşlarının dediğine göre grubunuzun en zekisi senmişsin. Sorgumuz kolay geçecek gibi. Evet Devran ormanda ne yapıyordunuz?

-Sadece ormanda arkadaşlarımla birlikte geziyorduk başka hiç bir şey yok.

-Yani kasabaya 20-25 dakikalık uzaklıkta ormanın en derinliklerinde mi gezinti yapıyordunuz?

-Evet orman hepimizin sadece geziyorduk.

-Peki ormanda ne gördünüz?

-Bizi arama sebebiniz ne için?

-Soruları ben soruyorum.

-Bizi arama sebebiniz ne ise onu gördük.

-Bak Devran, Sinan senden çok bahsetmişti iyi biri ve zeki olduğunu söyledi. Ormanda her ne gördüyseniz bundan kimseye bahsetmeyin ve oraya birdaha gitmemeye çalışın.

-Ama neden ne var orada onlar kim?

-Bu konu polisin bile aştığı konu. Biz bile orada ne olduğunu bilmiyoruz. Dediğim gibi ormanda ne gördüğünüzden hiç kimseye bahsetmeyeceksiniz ve birdaha oraya gitmeyeceksiniz. Umarım beni anlamışsındır Devran.

-Anladım.

-Tamam sizi bırakacağız çünkü dediğim gibi konu polisin bile aştığı konu bir daha olmamasına dikkat edin.

Odadan çıktım ve bir kaç imza attıktan sonra serbest kaldık.

Karakoldan çıktığımızda ailelerimiz hemen yanımıza geldi. Annem endişeli bir tavırla:

-Oğlum ne oldu neden buradasın? Kalbime inecekti az daha!

-Bir şey yok anne eve gidince anlatırım.

Onur bana sarılarak:

-Ağabey iyisin değilmi?

-İyiyim kardeşim hadi eve gidelim.

-Tamam.

Arabaya binip eve doğru yola çıktık. Onur ve annemi endişelendirdiğim için üzgündüm onlara bir özür borçluydum. Eve geldik ve Onur hemen odasına çıkıp uyumaya başladı. Annem:

-Devran gel içerde oturalım biraz sohbet edelim ne dersin?

Annemi daha önce hiç böyle görmemiştim tabii annemle çok samimiyiz arkadaş gibiyiz ama bu sefer bana bir garip geliyordu.

-Olur oturalım.

Oturduk ve annem karşıma oturdu.

-Devran nasıl başlasam bilmiyorum ama Kenan'ın ölümü seni çok etkilemiş olmalı. Seni çok iyi anlıyorum oğlum ama hayatına devam etmelisin insanlar böyle gelip geçici bende her zaman yanında olamam ve seninde okulda bu sene son senen belki seneye yanında olamam.

-Anne bilmediğin şeyler var zaten suçsuzduk görmedin mi?

-Biliyorum oğlum biliyorum ama dediğim gibi hayatın devam ediyor kendini artık böyle bir hayata hazırlamalısın.

-Anne sen benim kafayı yediğimi mi düşünüyorsun?

-Hayır oğlum o nasıl söz ben sadece gerçekleri söylüyorum.

-Tamam anne anladım seni ben uyuyacağım.

-Oğlum!

Odama çıktım ve yatağıma uzandım. Tavana bakıyordum uzun uzun acaba annemin dedikleri doğru muydu Kenan'ın ölümü beni çok etkilediği için mi ben böyle şeylerin peşinden gidiyordum? Yoksa Kenan'ın ölümünü çözmek için mi? Beynim allak bullak olmuştu ama ben pes etmeyecektim yolun sonunda her ne olursa olsun görmek istiyordum.

Bugün cumartesiydi saat 08.30 uyandım ve tavana bakarak yine aynı şeyleri düşündüm hayatımı nasıl şekillendirmeliydim?

Annem kapıyı açtı ve "Oğlum, elini yüzünü yıka ve aşağı gel kahvaltı yapacağız ve misafirin var." dedi. Ben soru sormadan annem kapıyı kapattı ve gitti. Banyoya gidip elimi yüzümü yıkadım ve aşağı indim. Masaya baktığımda Elif'i gördüm. Bana gülümseyerek bakıyordu. Ben:

-Hoşgeldin Elif.

-Hoşbuldum otursana kahvaltı yapıp dışarıya çıkalım.

Kafamı salladım ve masaya oturdum. Kahvaltımızı yaptıktan sonra hazırlandım ve Elif ile beraber dışarı çıktık. Ben:

-Ee ne yapıyoruz?

Elif:

-Sahile doğru yürüyelim.

-Peki.

Sahile doğru yürürken Elif ağzını açmadı. Ben:

-Ee konuşmayacak mısın?

-Fırtınanın çıktığı gün denizi gördün değil mi?

-Evet gördüm.

-Kahverengine dönmüştü ama bir gün sonra döndüğümüzde deniz sanki hiç kahverengi olmamış gibi masmaviydi.

-Evet bende ilk defa böyle bir şey gördüm.

-Belki sebebini biliyorsundur diye sana soracaktım.

-Hayır dediğim gibi bende ilk defa böyle bir şey gördüm.

-Ben bunu araştırdım ama hiç bir şey bulamadım. Sadece 13 yıl önce bir fırtına da da denizin renginin kahverengi olup kısa süre sonra maviye döndüğünü belirten bir gazete buldum.

-Cidden mi?

-Evet dur zaten sana göstermek için gelmiştim çantamda olacaktı.

Elif çantasından gazetenin bir parçasını çıkararak bana verdi.

Üstünde "Beyazgöl kasabasında garip deniz." yazıyordu. Biraz daha incelediğimde "Yaşanan büyük fırtına sırasında denizin rengi kahverengine döndü ve kısa bir süre sonra tekrar masmavi oldu." yazıyordu. Elif:

-13 yıl önceki fırtına ile bu fırtına bağlantılı olabilir ama bu kulağa doğaüstü geliyor. Yani basit bir doğa olayı deyip geçemeyiz Devran bunun altında bir şey var.

-Haklısın babanın bu fırtına ile ilgili bildiği bir şeyler varmı?

-Daha önce hiç sormadım babam evde istersen ona gidip soralım.

-Gidelim.

Ben Elif'ten uzun zamandan beri hoşlanıyordum ama Elif'in bana olan duygularını bilmediğim için ona olan hislerimi söyleyemiyordum. Bu durum beni içten içe yiyordu. Acaba Elif beni sadece bir arkadaş olarak mı görüyordu?

Kısa bir süre sonra Elif'in evine gelmiştik babası pilot olduğu için grubumuzda ki durumu en iyi olan kişi oydu. Evleri villaydı. İkinci defa onlara geliyordum. Öncesinde ödev için gelmiştim sadece.

Elif:

-Salonda otur babamı çağırıp geliyorum.

-Tamam.

Koltuğa oturduktan sonra Elif'in annesi geldi:

-Oğlum hoşgeldin Devran sensin değilmi?

-Hoşbuldum, evet benim.

-Elif senden sürekli bahsediyor Devran çok zeki Devran çok cesur çok çalışkan bizde merak ettik kim bu Devran diye. Biz de malûm işlerimizden dolayı çok fazla evde bulunamıyoruz.

-Elif te sizden çok bahsetmişti.

-Aa öylemi?

-Evet.

Elif ve babası geldi. Babası:

-Devran hoşgeldin oğlum.

-Hoşbuldum ağabey.

-Elif geç otur bakalım ne soracaksınız bende çok merak ettim açıkçası.

Elif:

-Peki hemen başlıyorum. Baba 13 yıl önce ki fırtınada deniz kahverengine dönmüş ve fırtına bittikten hemen sonra eski rengine geri dönmüş.

-Evet hatırlıyorum bu o zamanlar çok konuşulmuştu.

Ben:

-Peki bu normal bir şey mi yani fırtına ve denizin bi alakası varmı?

-Olabilir evet ama denizin bi anda eski rengine dönmesi çok garip.

-Peki bu imkansız bir şey mi?

-Suyun renginin kahverengine dönmesi imkansız değil ama kısa bir süre sonra hiç iz bırakmadan tekrar eski rengine dönmesi imkansiz gibi görünüyor.

-Anladım.

-Bu geçen ki fırtına da da mı öyle oldu?

-Evet bizde merak ettik size sormak istedik.

-Anladım çocuklar.

-Ben kalkayım o zaman.

Elif:

-Hayır hayır annem kahve yaptı içtikten sonra birlikte çıkarız.

-Peki.

Elif'in annesi elinde kahve tepsisi ile içeri girdi.

-Kahveler de geldi.

-Teşekkür ederim.

-Afiyet olsun oğlum.

Elif'in babası:

-Peki çocuklar size afiyet olsun benim kalkmam lazım çok yoğun işlerim var.

Elif:

-Tamam baba teşekkür ederiz.

Ben:

-Teşekkür ederiz Hakan ağabey.

-Rica ederim çocuklar istediğiniz zaman istediğiniz soruyu sorabilirsiniz çekinmeden.

Hakan ağabey odasına çıktı ve Elif ile baş başa kalmıştık. Elif 'in güneş çarptığında kendini belli eden kahve gözlerini, göz alıcı sarı saçını görünce yüzüm kızarıyor, ellerim ayaklarım titriyordu. Elif:

-Babamın da dediği gibi bu imkansız şimdi ne yapacağız bi fikrin var mı?

-Yani elbette suyun renginin bi anda değişmesi için bir şey olduğunu biliyoruz ama ne? İlk önce onu öğrenmeliyiz.

-Kahvemizi içtikten sonra bizimkilerin yanına gidelim belki bir şey bulurlar.

-Aynen öyle yapalım.

Kahveleri içtik ve evden çıktık. Elif bizimkileri arayarak sahile gelmesini söyledi. Elif ile sahile doğru yürüdük gidene kadar Elif'in ağzını bıçak açmadı ve yüzüme bile bakmadı. Bende hiç bir şey diyemedim. Biraz daha yürüdükten sonra biri bana seslendi arkamı dönüp baktığımda bana seslenen kişi nefes nefese kalan Sinan'dı:

-Devran, dün akşam karakola almışlar sizi.

-Evet evet de sen neden böyle nefes nefese kalmışsın otur biraz sakin ol.

Sinan kaldırıma oturarak suyunu içti.

-Babam anlattı dün akşam sizi karakola almışlar. Ormanda gördüğünüz tesis yüzünden.

-Evet.

-Babam o tesisten bana sürekli bahsediyordu. "Oğlum sakın ne olursa olsun oraya gitme. Çok tehlikeli ve polisin bile giremeyeceği bir yer." diyordu.

-Banada öyle söyledi. Oranın ne olduğunu bulmamız lazım. Hem fotoğraf orada hem de oranın kimin olduğunu ne için çalıştığını bilmiyoruz.

-Evet, bende babama sürekli oranın neresi olduğunu soruyordum ama hiç bir şey söylemiyordu. Anlattığına göre onlar 13 yıldır Beyazgöldeler. Sadece bunu biliyorum.

-Güzel en küçük bir bilgi bile işimize yarayabilir. Teşekkür ederiz Sinan.

-Rica ederim yardım için her şeyi yapmaya hazırım.

-İstersen bizle gel sahilde oturacaktık.

-Gerçekten mi?

-Evet hadi bizi bekliyorlar.

Ben, Elif ve Sinan sahile vardık. Bizimkiler orada bekliyordu. Yanlarına gittiğimizde hepsi şaşkın şaşkın bakıyordu çünkü ilk defa grubumuz dışından biri yanımızdaydı.

Can:

-Hoşgeldiniz.

Sinan'a döndü:

-Sen kimsin?

Ben:

-Karşı komşumuz bize yardım etti bende buraya yeni taşındığı ve çok fazla arkadaşı olmadığı için buraya getirdim.

-Peki. Ee anlatsanıza ne oldu?

Elif hemen olayı anlatmaya başladı. Zeynep:

-Yani suyun renginin bi anda değişmesi imkansız bir şey mi?

Elif:

-Evet öyle. Yani su yapay değilse eğer tabii ki.

-Ee nasıl anlayacağız.

Ben:

-Bir fırtına daha çıkmasını bekleyeceğiz. O zaman ben tekneyle açılacağım ve fırtına dinene kadar denizi gözlemleyeceğim.

Elif:

-Devran sen iyice kafayı yemişsin iki fırtına geçirdin hala bide bir daha geçirmek mi istiyorsun?

-İkisinde de bir şey olmadı. Bu seferkinde de olmaz.

-Peki diyelim olmadı. Ama ya fırtına çıkmazsa?

-Biz işimizi garantiye alalım her akşam sahilde bekleyeceğim.

-Tek başına mı?

-Evet tek başıma.

-Hayır ben de bekleyeceğim o zaman.

-Hayır hayır hiç birinizi riske atamam sadece ben bekleyeceğim.

-Hiç bir güç seni burada yalnız bırakmama engel olamaz bende bekleyeceğim Devran.

-Aaah peki tamam senin dediğin gibi olsun.

-Evet bu akşam bekliyor muyuz?

-Evet bu akşamdan başlayalım.

-Tamam o zaman.

-Ha bide yarın hepimiz birlikte ormandaki tesise gideceğiz ve fotoğrafı alıp oradan çıkacağız yarın hepimiz hazırlıklı olmalıyız.

Işık:

-Devran dün akşamı nasıl unuttun hemen daha içeriye bile göz atmadan güvenlik bizi yakaladı. Nasıl bir daha gideceğiz ki?

-Dediğim gibi bu sefer hazırlıklı olacağız. Gelmemek isteyen varsa şimdiden söyleyebilir.

Hiç kimseden ses çıkmadı. Herkes yarın için hazırdı.

-Tamam o zaman yarın akşam parkta buluşuyoruz ve fotoğrafı alıp geri dönüyoruz. Şimdi ben ve Elif bu akşamı sahilde geçireceğiz siz isterseniz gidebilirsiniz.

Can:

-Evde bir sürü işim var ya benim gitmem lazım yarın görüşürüz.

Işık:

-Benimde öyle bende gitmeliyim yarın görüşürüz.

Zeynep:

-Yani benim işim yok ama çok fazla uykum var eve gidip uyumam lazım yarın hazırlıklı olmalıyım.

Sinan:

-Benimde ödevlerim birikmişti onları halletmem lazım görüşürüz.

Herkes sahilden ayrıldı ve yine Elif ile baş başa kaldık. Ben:

-İstersen şu taşların üstünde oturalım.

-Olur oturalım.

Oturduk ve yine Elif hiç konuşmamaya başladı. En sonunda dayanamayıp ben konuştum:

-Gün batımı çok güzel değilmi?

-Ha evet bende çok seviyorum hatta resimlerini bile çiziyorum sana hiç gösterdim mi?

-Sen resim çizebiliyor muydun ya?

-Evet yani çok büyük bir yeteneğim olmasa da çizebiliyorum.

-Görmek isterim.

-Okulda gösteririm sana.

-Off okul da vardı değil mi?

-Evet maalesef Kenan'ın ölümünden sonra hiç gitmedik. Hocalar babamı sürekli arayıp durdu "Elif neden okula gelmiyor?" diye soruyorlarmış.

-Pazartesi gitmeliyiz hocalar da endişelenmiş.

-Evet gitmeliyiz.

Elif esneyerek:

-Off çok uykum var ya.

-İstersen gidebilirsin zaten saat 22.00'da kalkacağım bende.

-Hayır hayır asla seni yalnız bırakmam.

-Peki sen bilirsin.

Aradan beş dakika geçti ve yine Elif sustu ve konuşmamaya başladı. Bir kaç dakika sonra omzumda bi anda bir ağırlık hissettim. ELİF BENİM OMZUMA YASLANARAK UYUYORDU.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.