Saat sabah 07.00 okula hazırlanmam gerekiyor fakat yataktan kalkmak imkânsız gibi geliyor çünkü uykuyu çok fazla seven biriyim bu gayet normal.Ama hazırlanmak zorundaydım çünkü bugün 12. Sınıfın ilk günü,okulu sevmediğim için pek de heyecanlı değildim.Hazırlanmaya başladım elimi yüzümü yıkadım ve 3 aydır giymediğim okul kıyafetimi giydim.Mutfağa gittiğimde annem çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı bile.Hemen kahvaltımı yapıp evden çıktım.Hava bugün Güneşli ve çok güzeldi.Bisikletimi alıp okulun yoluna koyuldum.Okul bahçesine vardığımda Zeynep,Elif,Can ve Işık sınıfımızın sırasında bekliyordu.Onları hiç özlemedim çünkü yaz tatilinde neredeyse her gün birlikteydik.Hemen yanlarına gittim. Can:
-Bu yıl son senemiz olacak,okuldan atılmadan bitirmeliyim.
Zeynep:
-İlk günden atılacağından o kadar eminim ki.
-İddiasına varmısın?
-Hayır şu anda iddian ile hiç uğraşamayacak kadar uykuluyum.Devran dün akşam hasta gibiydin nasıl oldun?
2 gün önce sabahtan akşama kadar basketbol oynamıştım , eve gittiğimde o kadar yorgundum ki duş alamamıştım ve soğuk almıştım.
-Düşündüğün için sağol dün ilaç aldım içtim şimdi daha iyiyim.
-Güzel.
Can:
-Evet gençler sohbetimize ara verelim çünkü müdür bey okulumuz hakkında çok önemli şeyler söyleyecek(!)
Müdür eline mikrofonu alıp:
-2026-2027 eğitim-öğretim yılımız hepimiz için hayırlı olsun.Okulumuza yeni katılan 9. Sınıflarımıza da hayırlı olsun diyorum.Bu sene 12. Sınıflarımız için çok önemli bir sene olacak şimdiden onlara başarılar diliyorum.Okulumuz her zamanki gibi disiplini en üst düzeyde tutarak öğrencilerimizin başarılarını arttırmayı hedefleyecektir.Tüm öğrencilerimize başarılar diliyorum.
Evet, sınıflarımıza girmeye başladık.İlk dersimiz Coğrafya idi. Benimde en sevdiğim ders coğrafya çünkü diğer dersler hiç ilgimi çekmiyor.Ders başlayalı 15 dakika oldu ve kapı çaldı,Kenan gelmişti.Işık:
-İlk günden geç kalmayı nasıl becerdin?
Kenan:
-Alarmı ayarlamayı unutmuşum.
-B12 vitamini almanı öneriyorum.
-Sen önerdiysen hemen alıyorum.
Zil çaldı ilk dersimiz bitmişti.
Can:
-Çıkışta birşeyler yapacakmıyız?
Elif:
-Bugün musait değilim babam yurt dışından geliyor onun yanında olmalıyım.
Zeynep:
-Ne yapacağız?
Can:
-En fazla sahilde oturur bişeyler içeriz.
Ben:
-Benim için uygun.
Kenan:
-Benim içinde.
Zeynep:
-Banada uygun.
Işık:
-Tamam o zaman akşam sahilde buluşuyoruz.
Son zilde çaldı.Hepimiz evlerimize gittik.Giderken hava hafiften bozmaya başlamıştı rüzgarın şiddeti de artıyordu.Ama bizim kasabada bu gayet normaldi.Eve geldim duşa girdim ve atıştırmalık birşeyler hazırladım.Annem bi süpermarkette kasiyerlik yaparak geçimimizi sağlıyoruz.Yazın bende onunla birlikte aynı süpermarkette çalışıyordum.Kardeşim Onur evimizin en küçüğü 13 yaşında babamı küçükken bi fırtınada kaybetmişiz.Onu daha önce gördüğümü hatırlamıyorum sadece bi fotoğrafı var ama fotoğraf görünmeyecek kadar bulanık.Babam bana bi tekneyi miras bıraktı.O günden beri gözüm gibi bakıyorum.
Saat 19.06 olmuştu bizimkiler şimdi çoktan sahile gitmişlerdir.Hazırlanıp çıktım, tahmin ettiğim gibi onlar çoktan gelmişlerdi.
Can:
-İçecekleri kim alacak?
Zeynep:
-Bugün bendensiniz alıp geliyorum.
Işık:
-Kenan nerde kaldı?
Ben:
-Birazdan gelir.
Can:
-Kesin buluşmayı unutmuştur o.
Kenan geldi.
Kenan:
-Unuturmuyum ben sizi.
Işık:
-Unutmazsın tabii lan.
Zeynep:
-İçecekler de geldi.Can bu senin "Elmalı"
Can:
-Teşekkür ederim.
-Sen teşekkür etmeyi bilirmiydin ya.
-Oha tamam odun gibiyim ama teşekkür etmeyi de bilirim.
Zeynep ve Can 1 yıl önce sevgiliydiler ve hiçbirimizin bile bilmediği bir sebepten dolayı ayrıldılar arkadaş kalmaya karar verdiler.
Kenan:
-Hadi o zaman Devran senin tekneyle açılalım.
Ben:
-Olur biraz ileride yürümemiz gerek.
Tekneye bindik ve denize açıldık.Hava gayet iyiydi sadece biraz rüzgarlıydı o da olması gereken.
Can:
-Oh bee varya deniz kadar güzel bişey yok.
Zeynep:
-Bencede bide buranın denizi ayrı bi güzel.
Işık:
- Seneye burda olurmuyuz acaba?
Kenan:
-Ölmezsek burda oluruz tabii nerede olacağız başka?
-Ağzından yel alsın o nasıl söz öyle? Ben üniversite için burda olurmuyuz demek istemiştim.
-İşin bi de o kısmı vardı değilmi?
-Yani bu sene çok çalışmamız gerek hiçbirimizin babası annesi ultra zengin değil kendi ayaklarımızın üstünde durmalıyız.
-Çalışalım çalışmasınada nerden başlayacağımızı nasıl başlayacağımızı bilmiyoruz.
-Devran aramızdaki en çalışkan kişi o yardım eder değilmi Devran?
Ben:
-Tabii ederim.
Can:
-Ders çalışacağım aklımın ucundan bile geçmezdi.
Zeynep:
-Elif ne yaptı acaba?
Işık:
-Babası 2 yıldır yurt dışında onunla hasret gideriyordur şimdi.
Can:
-Babası ne iş yapıyordu ki?
Ben:
-Uçak Pilotu ülkelerarası seyahat yapıyor.
-Vay be!
-Elif'te babasını örnek alıyor çoktan ders çalışmaya başlamıştır bile.
Hava iyice soğudu ve rüzgâr şiddetini arttırdı.Tekne çok eski olduğundan dayanamayacağını düşündüm:
-İskeleye yanaşalım artık.
Can:
-Biraz daha kalalım ya acelen ne?
-Rüzgârın şiddeti arttı tekne dayanmaz.
-Turp gibi tekne dayanır dayanır.
-Tamam o zaman 10 dakika sonra iskeleye yanaşalım.
Hava iyice soğudu ve rüzgârın şiddeti garip bi şekilde hemen arttı artık tekne savruluyordu ve olduğumuz yerde duramıyorduk.5 dakika sonra da artık şimşekler çakmaya ve yağmur yağmaya başlamıştı.
Can:
-Devran acele et hadi!
Rüzgârın şiddeti o kadar arttı ki tekneyi hareket ettirmekte zorlanıyordum.Kasabamızda en son 13 yıl önce böylesine şiddetli bir hava olayı yaşandığını biliyordum.
Teknenin kontrolünü iyice kaybediyordum Kenan yardımıma geldi ve zor da olsa tekneyi iskeleye yanaştırdık. Kenan'ın babası Murat ağabey gemi kaptanı bu yüzden tekneyi gayet iyi kullanmıştı.Murat ağabey ile babam eskiden çok yakın arkadaşlarmış lisede neredeyse ben ve Kenan gibi her gün birlikteymişler belki bu yüzden Kenan ile aram oldukça iyi.
Fırtına giderek şiddetini arttırıyordu hemen tekneden indik fakat rüzgar yüzünden yürümekte zorlanıyorduk.
Bu fırtına bir anda şiddetini inanılmaz derecede arttırdı bulutlar âdeta kasırgayı andıran bir şekil aldı şimşekler mosmor ve masmavi çakıyordu.
Işık:
-Çabuk olun bisikletlere binelim hemen.
Kenan:
-Ben bisikletimi sahilin diğer ucunda bıraktım alıp geliyorum beni beklemeyin evlerinize gidin.
Ben:
-Fırtınayı görmüyormusun sanki tamda sahilin diğer ucunda gibi gitmemelisin benim bisikletime bin ikimiz birlikte gideriz.
-Bisiklet bana abimin hediyesi onu asla orda bırakamam Devran.
-Tamam o zaman seni bekliyorum.
-Siz gidin beni beklemenize gerek yok lütfen fırtınanın şiddeti giderek artıyor hemen gidip alacağım.
Işık:
-Kenan lütfen kendine dikkat et.
-Yarın okulda görüşürüz.
Zeynep:
-Devran , Işık hadi rüzgârın şiddeti artıyor!
Yola koyulduk ama bi aklım hâlâ Kenan'da.Kenan ve benim birbirimizle nasıl tanıştığımızı hatırlayamadığımız kadar eski bir arkadaşlığımız vardı. Zeynep,Can,Işık ve Elif'ten bile önce tanışmıştık. Küçüklükten beri her gün birbirimzle basketbol oynar, kasabayı baştan sona kadar gezer kapı zillerini çalıp kaçardık. Yemeğimizi birlikte yer birbirimizle paylaşırdık. Son zamanlardada bana Işık'tan hoşlandığını doğum gününde ona nasıl bir hediye alacağını söylüyordu. Kenan'ı ilk defa birine aşık olurken görüyordum.
Yolda giderken fırtınanın şiddeti azalmak bilmiyordu ama eninde sonunda hepimiz evlerimize vardık. Yaklaşık 1 saat sonra fırtına tamamen durdu bende Kenan'ın eve gittiğini düşündüm ve uykuya daldım.
Sabah saat 07.00 okulun ikinci günü yine her zamanki gibi hazırlandım ve annem yine çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı. Onur masaya otururken:
-Dün akşamki fırtınayı gördünüz mü?
Annem:
-En son 13 yıl önce böyle bir şey gördüm kasabamız gerçekten tuhaf hava aniden değişiyor.
Ben:
-Buna alıştığını sanmıştım.
-Her geçen gün daha da şaşırıyorum.
Kahvaltıyı yaptıktan sonra çantayı aldım evden çıktım bisiklete binerken aklıma Kenan geldi acaba eve varmış mıydı dün akşam telefonun kapalı olduğunu şarj cihazının da kaybolduğunu söylemişti bu yüzden aramalarıma da cevap veremiyordu. Okula gittim sırada yine bizimkiler vardı
Elif:
-Dün gece ki fırtına da nasıl dışarı çıktınız?
Zeynep:
-Dışarı çıkmadan önce hava durumuna bakmıştım herşey normaldi çıktıktan sonra aniden fırtına çıktı.
Ben:
-Kenan hâlâ gelmedi mi?
Can:
-Okula gelmeyi unutmuştur kesin. Dünde geç gelmişti.
-Umarım öyledir.
İlk ders bitti ve Kenan hâlâ okula gelmedi. Artık daha da endişelenmeye başladım. Okulun bahçesinde bizimkileri gördüm yanlarına gittim:
-Kenan hâlâ gelmedi.
Işık:
-Bende endişelenmeye başladım en son onu fırtınada gördük.
-Ben gidiyorum.
Can:
-Nereye?
-Kenan'ın evine gideceğim.
-Tamam o zaman bende geliyorum.
Işık:
-Bende geleceğim.
Zeynep ve Elif:
-Biz de geliyoruz o zaman.
Okuldan kaçtık ve Kenan'ın evine doğru gittik. Evi sahilin diğer tarafindaydı. Sahilden geçerken bir sürü Polis, İtfaiye ve Ambulans gördük dünkü fırtınadan sonra evler , arabalar ve yollar harap olmuştu.
Sonunda Kenan'ın evine vardık kapıyı çaldım ve Murat Ağabey kapıyı açtı.
Ben:
-Murat ağabey Kenan evde mi?
Murat:
-Ne diyorsun oğlum Kenan sizde kalmadı mı?
-Hayır dün gece fırtınadan sonra eve gideceğini söyledi.
-Evde değil ama şuan.
-Tamam ağabey biz buluruz onu.
-Nasıl bulacaksınız oğlum dün geceden beri kayıp mı bu çocuk neden yalnız bıraktınız onu?
-Bisikleti sahilin diğer tarafındaydı alıp hemen eve gideceğini ve bizede kendisini beklemememizi söyledi.
-Bende dün akşam evde değildim , ııı tamam siz evinize gidin ya da okulda olmanız gerekmiyor mu okulunuza gidin ben Kenan'ı bulurum.
Işık:
-Ağabey lütfen bizde gelelim Kenan bizim en yakın arkadaşımız.
-Hayır kesinlikle gelmiyorsunuz ailelerini arayacağım şimdi gitmezseniz.
Ben:
-Tamam Murat Ağabey lütfen Kenan'ı bulduğunda bize haber ver.
-Tamam oğlum.
Ordan ayrıldık.
Ben:
-Eve ya da okula gideceğimizi düşünmüyorsunuz değilmi? Gruplara ayrilip Kenan'ı arayalım.
Can:
-Haklısın ben ve Zeynep kasabayı arayalım.
-Tamam ben, Elif ve Işık da sahili arayalım.
Gruplara ayrılmıştık ve tüm kasabayı arıyorduk. Arayalı yaklaşık 3 saat oldu belki Can ve Zeynep bulmuştur diye onları aradım:
-Can birşey bulabildinizmi?
-Hayır tüm kasabayı baştan sona aradık tüm kapıları çaldık ama gören yok.
-Tamam o zaman sahile gelin.
-Tamam.
Işık:
-Akşam olmak üzere çıldıracağım nerede bu çocuk?
Elif:
-Kenan korkusuz biri onun kaybolmadığından bi yerde uyumuş kalmış olacağından eminim.
-Bu çocuk ayı değil ya kaç saattir uyuyor olabilir?
-Ortamı yumuşatmaya çalışıyordum.
Can ve Zeynep geldi.
Can:
-Yok bu çocuk hiçbir yerde yok.
Zeynep:
-Kasabanın dışında olabilirmi acaba?
Ben:
-Kenan asla tek başına kasaba dışına çıkmaz.
Hava karardı ve artık saat 20.32 idi. Bi anda polis ve ambulans arabaları ard arda sahile doğru hızla gitmeye başladı.
Can:
-Ne oluyor lan!
Işık:
-Ne bekliyoruz hadi gidelim.
Bisikletleri alıp sahilin diğer ucuna gitmeye başladık hayatımda ilk defa bu kadar polis ve ambulans görüyordum.
Sonunda geldik bütün arabalar tek bi yerde durmuştu. Beyaz tulumlu ve maskeli polisler görüyordum.
Elif:
-Biraz daha yaklaşalım belli ki birşey bulmuşlar.
Yaklaştık biraz daha yaklaştık. Polislerin arasında olay yeri inceleme şeridinin altında cesetler vardı.
1,2,3,5... Aralarında tanıdık bir yüz gördüm bembeyaz elleri kan dolu yüzü güneş gibi parlayan sarı saçlarını gördüm. Geçmişimi, çocukluğumu gördüm. Ailemden sonraki evimi gördüm...
Işık:
-K-Kenan?