Saat 17.03 — Kafe
Berk'in kafeye gelişiyle masadaki hareketlilik iyice artmıştı. Aydilge, yıllardır görmediği arkadaşına sorular sorarken Ayben, Duru'yla ilgileniyor; Nuray ise her zamanki gibi olanları sessizce izliyordu.
Berk: Nuray, insan bir hoş geldin der.
Nuray: Hoş geldin.
Berk: İnsan biraz da gülümser.
Nuray: İstersen konfeti de patlatayım mı?
Aydilge kahkahayı bastı.
Aydilge: Siz ikiniz aynı ortamdaysanız huzur diye bir şey kalmıyor!
Berk: Ben daha yeni geldim, suçlu ilan edildim.
Aybüke: Alışırsın. Daha hiçbir şey görmedin.
Berk, Aybüke'ye dönüp sırıttı.
Berk: Sen de hiç değişmemişsin, asi kız.
Aybüke: Sen de hâlâ çok konuşuyorsun.
Berk: Özlemişsin beni.
Aybüke: Kendini kandırmaya devam et.
Masadaki kahkahalar yükseldi.
Tam o sırada Aybüke'nin telefonu çalmaya başladı. Ekranda Can yazıyordu.
Aybüke'nin yüzüne kocaman bir gülümseme yerleşti. Telefonu açıp kulağına götürdü.
Saat 17.26 — Erzurum'dan Bir Telefon
Aybüke: Efendim, Buzlar Prensi!
Telefonun diğer ucundan Can'ın sesi geldi.
Can: Ne yapıyorsun, prensesim?
Aybüke: Oturuyorum. Sen ne yapıyorsun, buz kütlesi?
Can: İnsan bir nasılsın der, kardeşim.
Aybüke: İyiyim, kardeşim. Sen nasılsın?
Can: Ben de iyiyim. Erzurum'da hayat aynı. İş, ev, kahve… Bir de senin bitmek bilmeyen dırdırın eksik.
Aybüke: Ne dırdırı ya? Asıl senin suratını görmeden gün geçmiyor mu, onu söyle!
Can: Özledin mi beni, prensesim?
Aybüke: Kendini fazla önemseme, Buzlar Prensi.
Can: Demek özledin.
Aybüke: Can, bak telefonu kapatırım!
Can kahkaha attı.
Can: Tamam, tamam! Kızma hemen.
Aybüke: Sen beni sinir etmek için yaşıyorsun.
Can: Sen de bana laf yetiştirmek için doğmuşsun, kardeşim. Ne yapalım, birbirimizi bulmuşuz bir kere.
Aybüke gülümsedi. Can'la konuşurken kendini açıklamak zorunda kalmazdı. Birbirlerinin ne düşündüğünü çoğu zaman tek bir kelimeden anlarlardı. Aralarında yalnızca bir yaş vardı ama asıl mesele yaşları değil, birbirlerine duydukları güven ve yıllardır süren kardeşlikleriydi.
Can: Neyse, seni arayayım dedim. Ne zamandır konuşamıyoruz.
Aybüke: Doğru söylüyorsun. Erzurum'a yerleştiğinden beri seni göremiyoruz.
Can: İstanbul'a gelmek o kadar kolay değil, prensesim. Ama fırsat bulduğumda geleceğim.
Aybüke: Bak, geldiğinde haber vermeden karşıma çık. Seni görünce şaşırmak istiyorum.
Can: Sen de beni görünce ağlama sonra.
Aybüke: Ben mi ağlayacağım? Sen beni görünce boynuma sarılıp bırakmayacaksın!
Can: Hadi oradan!
İkisi de gülmeye başladı.
Aybüke: Tamam, kardeşim. Kendine dikkat et.
Can: Sen de dikkat et, prensesim. Başını belaya sokma.
Aybüke: Ben mi? Asıl sen Erzurum'da buz tutma!
Can: Merak etme. Buzlar Prensi kolay kolay donmaz.
Aybüke: Görüşürüz, kardeşim.
Can: Görüşürüz, prensesim.
Telefon kapandı.
Aybüke hâlâ gülümsüyordu. Telefonunu masaya bıraktığında Aydilge hemen öne eğildi.
Aydilge: Kimdi o? Telefonda resmen kahkaha attın!
Aybüke: Can'dı.
Ayben: Erzurum'daki Can mı?
Aybüke: Evet, bizim Buzlar Prensi.
Nuray: Sizin konuşmalarınızı biri dışarıdan duysa ikinizin de aklından şüphe eder.
Aybüke: Kıskanma, Nuray.
Nuray: Seni mi kıskanacağım?
Aybüke: Beni değil, kardeşimi!
Aydilge yeniden kahkahaya boğuldu.
Aydilge: Şu lakaplara bak! Buzlar Prensi, prensesim… Siz ikiniz ayrı bir dünyasınız.
Aybüke: Bizim dünyamıza giriş yasak.
Berk: Bir dakika. Can kim?
Aybüke, Berk'e döndü.
Aybüke: Benim manevi kardeşim. Babamın manevi oğlu. Erzurum'da yaşıyor.
Berk: Daha önce hiç karşılaşmadık mı?
Aybüke: Hayır. Seninle tanışmadı. Zaten sen görevdeyken o da Erzurum'daydı.
Berk: Anladım. Peki, neden Buzlar Prensi diyorsun?
Aybüke'nin yüzüne muzip bir gülümseme yayıldı.
Aybüke: Çünkü kendisi tam bir buz kütlesi!
Berk: Seni tanıdığıma göre, sen de onun başının etini yiyen tarafsındır.
Aybüke: Berk, sen kendi işine bak.
Berk: Tamam, sustum.
Nuray: Tarihe geçsin! Berk sustu!
Masadakiler yeniden gülmeye başladı.
Can ise Erzurum'daki evinde günlük hayatına devam ediyordu. İstanbul'da Berk'in geri döndüğünden haberi yoktu. Berk de Can'ı tanımıyordu. İkisinin yolları henüz kesişmemişti.
Saat 18.15 — Eski Dostlar
Sohbet ilerledikçe konu geçmişe döndü. Herkes birbirinin hayatında neler değiştiğini anlatıyordu.
Aybüke'nin sağ kolundaki kurt dövmesi Berk'in dikkatini çekti.
Berk: Bu arada dövmeni değiştirmişsin.
Aybüke koluna baktı.
Aybüke: Evet. Artık kurt var.
Berk: Neden kurt?
Aybüke: Çünkü kendi yolunu seçer. Gerektiğinde sürüsünü korur, gerektiğinde tek başına yürür.
Berk bir süre dövmeye baktı, sonra başını salladı.
Berk: Sana yakışmış.
Aybüke: Biliyorum.
Nuray: Mütevazılık yine zirvede.
Aybüke: Nuray, sen bugün benimle uğraşmaya mı geldin?
Nuray: Aslında evet.
Aydilge: En azından dürüst!
Ayben gülerek Duru'yu kucağına aldı.
Ayben: Benim kızım bile sizin kadar konuşmuyor.
Aydilge: Duru biraz büyüsün, hepimizden fazla konuşacak.
Berk: O zaman ben şimdiden kaçış planı yapayım.
Aybüke: Asker adam, kaçmak yok!
Berk: Emredersin, komutanım!
Herkesin kahkahası kafeyi doldurdu.
Saat 19.10 — Akşam
Akşam ilerlediğinde grup yavaş yavaş dağılmaya başladı. Vedalaşmaların ardından Aybüke de evine döndü.
Eve geldiğinde telefonunu eline aldı. Can'ın aramasından sonra yüzünde kalan gülümseme hâlâ silinmemişti.
Mesaj yazdı.
Aybüke: Kendine iyi bak, Buzlar Prensi. Bir gün gelip seni donduracağım.
Can'dan cevap gecikmedi.
Can: Önce Erzurum'a gel de görelim, prensesim. 😂❄️
Aybüke: Bekle sen, kardeşim. Bekle!
Can bir kahkaha emojisi gönderdi.
Aybüke telefonu bırakarak koltuğa yaslandı.
Bir tarafta yıllar sonra yeniden hayatına giren Berk, diğer tarafta kilometrelerce uzakta olsa da kendini hep yanında hissettiren Can vardı.
Henüz kimse bilmiyordu; önlerinde daha yaşanacak çok şey, kurulacak yeni dostluklar ve geçmişten kalan hesaplar vardı.
Ama şimdilik Aybüke'nin yüzünde bir gülümseme vardı.
Ve bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, uzakta da olsa kendisine “prensesim” diyen bir kardeşin sesiydi.