Bir yıl…
İnsanın hayatında neleri değiştirebilirdi ki?
Bazen bir yıl, koskoca bir ömrü değiştirmeye yeterdi. Bazen de insan, yalnızca bir yılın içinde kendisini bile tanıyamayacak hâle gelirdi.
Aybüke için de öyle olmuştu.
Eskiden kıvırcık siyah saçlarıyla tanınan, öfkesi kadar kahkahalarıyla da dikkat çeken o kız artık yoktu. En azından dışarıdan bakıldığında…
Saçları kızıla dönmüş, tarzı tamamen siyaha bürünmüş, sağ kolundaki anka kuşunun yerini bir kurt almıştı.
Kurdun yanında tek bir kelime vardı.
LUPA.
Aybüke artık kimseye kendisini açıklamak zorunda hissetmiyordu. Canı konuşmak istemiyorsa susuyor, gitmek istiyorsa gidiyor, istemediği bir şeye hayır demekten çekinmiyordu.
Ama onu tanıyanlar bir şeyi biliyordu.
Aybüke'nin karakteri değişebilirdi. Öfkesi artabilirdi. İnsanlara karşı duvarlar örebilirdi.
Yine de sevdiklerine olan bağlılığı kolay kolay değişmezdi.
Telefonunu eline aldı. Ekranda Efsane Ekip grubundan gelen bildirimler vardı.
Grup adı: EFSANE EKİP 🖤🐺
Aydilge: — LANNN! Herkes bugün müsait mi? Bir araya gelelim artık!
Ayben: — Ben gelirim ama Duru'yu da getireceğim. Evde beş dakika huzur yok zaten. 😂
Nuray: — Kızım, çocuk daha ne yapsın? Evde tek başına sıkılsın mı? 😂
Ayben: — Nuray, gel de bir gün sen bak. Sonra konuşuruz!
Aydilge: — BEN ÇOCUĞA BAKARIM! AMA ÖNCE BİR YEMEK YİYELİM.
Nuray: — Sen önce şu bitmeyen diyetini bitir. 😂
Aydilge: — NURAY, SABAH SABAH BAŞLAMA!
Aybüke mesajları okurken istemsizce gülümsedi.
İşte bunlar aynı insanlardı.
Yıllar geçse, herkesin hayatı değişse, aralarına mesafeler girse bile bir araya geldiklerinde yine aynı saçmalıklara devam ediyorlardı.
Aybüke klavyeyi açtı.
Aybüke: — Saat kaçta, nerede?
Aydilge anında cevap verdi.
Aydilge: — OHA! AYBÜKE MESAJ ATTI! TARİHE NOT DÜŞÜN!
Aybüke: — Aydilge, sabah sabah ağzımı bozdurma.
Nuray: — HAHHAHAHAHA! İşte benim tanıdığım Aybüke!
Aybüke: — Nuray, sen de başlama.
Ayben: — Tamam, tamam. Saat beşte buluşuyoruz. Kimsenin bahanesini dinlemiyorum.
Aybüke: — Tamamdır.
Telefonunu bıraktı.
O günün sıradan bir buluşmadan ibaret olacağını düşünüyordu.
Fakat bazen insan, hayatında yeni bir şeyin başlayacağını önceden anlayamazdı.
Saat 16.42
Aybüke aynanın karşısında durdu.
Üzerinde siyah bir tişört, siyah pantolon ve her zamanki gibi siyah aksesuarları vardı. Kızıl saçlarını eliyle düzeltti, kolundaki kurt dövmesine kısa bir bakış attı.
Ardından çantasını alıp evden çıktı.
Buluşacakları yere vardığında ilk gördüğü kişi Aydilge oldu.
Sarı saçlı kadın, onu uzaktan görür görmez ayağa fırladı.
— AYBÜKEEEEE!
Aybüke daha ne olduğunu anlayamadan Aydilge boynuna sarılmıştı.
— Kızım, seni özledim!
— Daha geçen hafta görüştük.
— OLSUN! Özledim işte!
Aybüke başını iki yana salladı.
— Senin kafanın içinde gerçekten bir tane bile normal düşünce yok.
— Var! Ama onları sana göstermiyorum.
İkisi de güldü.
Masada Nuray oturuyordu. Her zamanki sakin tavrıyla kahvesini karıştırırken Aybüke'ye baktı.
— Gel bakalım, LUPA.
Aybüke kaşını kaldırdı.
— Ne oldu, aşiret paketi?
Nuray kahvesini masaya bıraktı.
— Bana bak, bugün kavga çıkarmaya gelmedim.
— Ben de seni görünce çok duygulandım zaten.
— Aybüke!
Aydilge kahkahaya boğuldu.
Tam o sırada kapı açıldı.
İçeri giren Ayben'in yanında küçük kızı Duru vardı. Ayben bir eliyle çantasını taşırken diğer eliyle kızını tutmaya çalışıyordu.
— Biriniz şu çantayı alsın! Biriniz de Duru'yu tutun! Ben artık yetişemiyorum!
Aydilge hemen ayağa kalktı.
— DURU BENİM!
Duru annesinin elini bırakıp Aydilge'ye koştu.
Ayben derin bir nefes aldı.
— Oh be! Beş saniyelik özgürlük!
Nuray başını salladı.
— Senin özgürlük anlayışın da değişik.
— Nuray, sus. Bugün sana tahammül edecek hâlim yok.
Aybüke sandalyesine yaslanıp onları izledi.
Kahkahalar, atışmalar, birbirine laf yetiştirmeler…
Uzun zamandır özlediği şey tam olarak buydu.
Kendi ekibi. Kendi insanları. Kendi ailesi gibi gördüğü dostları.
Ancak masada bir kişi eksikti.
Bedir'in yeri, bütün kahkahaların arasında bile kendisini hissettiriyordu.
Aybüke bunu düşündüğünde bakışlarını kısa süreliğine masadan kaçırdı. Sonra yeniden arkadaşlarına döndü. Bugün güzel bir gün geçirmek istiyordu. Bazı hatıralar insanın kalbini sızlatsa da sevdikleriyle geçirilen zamanın kıymetini biliyordu.
Aydilge aniden masaya eğildi.
— Bu arada size bir şey söyleyeceğim!
Nuray gözlerini kıstı.
— Yine ne yaptın?
— Ben hiçbir şey yapmadım!
Ayben güldü.
— Daha cümleye başlamadan savunmaya geçtiğine göre kesin bir şey yaptın.
— KIZLAR, DİNLEYİN!
Herkes sustu.
Aydilge telefonunu masaya koydu.
— Bugün yalnızca biz olmayacağız.
Aybüke'nin kaşları çatıldı.
— Ne demek o?
Aydilge sırıttı.
— Birileri daha geliyor.
Nuray kahvesinden bir yudum aldı.
— Kim?
Aydilge cevap vermek yerine kapıya baktı.
Ve tam o sırada telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Berk:
“Geldim. Neredesiniz?”
Aybüke'nin yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
— Demek hayaletimiz de geliyor.
Aydilge ellerini birbirine vurdu.
— İŞTE ŞİMDİ EĞLENCE BAŞLIYOR!
Aybüke başını iki yana salladı.
Henüz bilmiyordu…
Bu buluşmanın, hayatlarının yeni dönemindeki ilk büyük anılardan biri olacağını.
Çünkü Efsane Ekip'te herkesin anlatacak bir hikâyesi vardı.
Ve bazı hikâyeler, tam da her şeyin yoluna girdiğini düşündüğün anda başlardı.