BÖLÜM İKİ
Halil amca devam etti: ‘’Nergal ruhların öbür dünyaya gittiklerinden emin olması gereken bir varlıktır bizde ona yardımcı oluyoruz yani onun sırrını taşıyoruz. Şimdilik sana diyeceklerim bu kadar sen buraya geleli sanırım dört gün oldu değil mi? Evet. Bundan sonra ki geceler benimle rüyaya uyanarak ve bana eşlik ederek öğrenip, sırrıma ortak olacaksın.Belki de buradan gitmeyi düşünüyorsundur ama inan bana bunu yaparsan kendi canını ve sevdiklerinin canını daha büyük bir tehlikeye atmış olursun. Onun tarafından bu göreve layık görülenler artık kaderinden uzaklaşamazlar. ’’ ruhani şeylere inansam bile buna inanmak son derece zordu ve beynim bu anlatılanlara inanmayı reddediyordu. Ancak inanıyormuş gibi devam ettim ama Halil amca’nın söylediklerinden bir tanesinden hiç bir şey anlamadığımı belirttim. ‘’Rüyaya uyanmak derken? ’’ dedim. Halil amca rüyaya uyanmaktan kastının gece uyuduktan sonra rüya aleminde uyanmaktan ve orada o gün içinde gördüğümüz ruhun yansımasını bulup ruhlar alemine geçeceğimizden ve bunun bir çeşit ‘’astral projeksiyon’’ olduğundan bahsetti. O an, daha fazla detaylı anlattı ancak hepsi tam olarak aklımda kalmamış. (Dostum zaten sana bu mektubu yazarken zihnimi öyle bir zorluyorum ki ve bir o kadar çok detay hatırlamaya çalışıyorum ki sanırım bu mektubu bitirmem bütün ömrümü alacak gibi duruyor ancak işimden çok zaman ayıramayacağım için ve sen cevap beklemekten sıkılıp burayı bir şekilde bulup gelmenden korktuğum için mektubu sana göndermeliyim. )
Konuşmasını bitirdikten sonra Halil amca geç kaldığını belirtti ve bugün evden yemek almadan evden çıktı. Eren de dedesini kapıya kadar uğurladı ve o sırada ona bir iki şey fısıldadı ve dedesi de bir an dönüp erene baktı bu erenin susup başını önüne eğmesine yetecek bir bakıştı, daha çok bir emir gibiydi. O andan sonra eren’in yumruklarını sıkarak odasına gittiğini gördüm. Peşinden gittim ama odasının kapısını kapattı ve bir süre yalnız kalmak istediğini söyledi. Bir an yüzüme kapanan kapının önünde öylece dona kaldım. Geri gidip sedire oturdum ve bu ana kadar yaşadığım şeyleri tekrar gözümün önünden geçirdim ancak geçmişe bakmaya bir kere başlayınca devamı geliyor işte ve bu yüzden üçümüzün eski anılarına kadar gittim Eren hep neşeli bir çocuktu ve benimle çok ortak yönü vardı hatta hatırlarsın çok güzel korku hikayeleri anlatırdı ve sen bunlara hep gülerdin oysa ben bazılarına inanıyordum, keşke hala üçümüz aynı şehirde yaşasak ve buluşabilsek diye geçirdim içimden beni geçmişin kuyusundan Eren’in odasından çıkışı kurtardı ve mutfağa gittiğini gördüm peşinden gittim bu sefer kapıyı yüzüme kapatmadı ancak bana laf da atmadı biliyorsun her zaman içine atar sinirlenince uzaklaşmak isterdi yine aynısını yapıyordu birkaç saat sonrası için akşam yemeğini hazırlamaya başlamıştı. Bu aramızdaki soğuk sessizliği ben bozdum Ne olduğunu neden bir anda böyle sinirlendiğini sordum. Önündeki soğanları doğramaya devam etti.
Sorumu yineledim. Bıçağını daha sert bir şekilde kesme tahtasına vurmaya başladı. Her soğan kesişi sanki öfkesini kusmaya çalıştığı ritimsiz, tok öfkeli bir müzik aleti sesi gibiydi. Sadece ‘’Eren? ’’ diyebildiğimi hatırlıyorum. Bıçağını sertçe kesme tahtasına sapladı ve hiddetle bana döndü. Gözlerini görmeliydin birer ateş parçası gibiydiler kahverengi toprak gözlerinin içinden volkanlar patlayacak gibiydi. Kıpkırmızı olmuştu, cinnet geçirdiğini düşünmeye başlamıştım ve bir anda üzerime atladı, öfkesiyle beni boğmaya başladı ama gücüm ona yetmiyordu. Ne kadar debelenirsem debeleneyim ellerini boğazımdan çekemiyordum, dünya kararmaya başladı kendimi kardeşim dediğim çocuğun ellerinde ölümün geldiği bu kaderin sonuna teslim ettim. Sonrasını hatırlamıyorum gözümü açtığımda Halil amca beni Eren’in yatağına yatırmıştı ve başıma bir sandalye çekmiş bekliyordu. Dalgındı kafasını eğmiş yere bakıyordu ve bastonuyla yavaş bir ritim tutturmuştu. Ayıldığımı görünce hemen bana döndü doğrulmaya çalıştım ancak elini göğsüme bastırarak engel oldu ve yatmaya devam etmemi her şeyi anlatacağını söyledi. Halil amca mezarlıktayken birinin ‘’eve koş! ’’ dediğini duyduğunu ve hızlıca eve geldiğini söyledi. Eve geldiğinde Ereni beni boğuyorken görmüş ve onu üzerimden almaya çalışmış gücü yetmeyince bastonuyla Eren’e vurmaya başlamış ve Ereni üzerimden itip beni kurtarmış Eren deliye dönmüş. O anlar için Halil amca kendi torununu tanıyamadığını söyledi. Sanki eren gitmiş de yerine başkası gelmiş gibi bakıyordu demişti. Eren’i benim üzerimden kaldırdıktan sonra Eren dedesine bunu kendisinin hak ettiğini, tek torunu olduğunu ve bu gücü onun hak ettiğini bağırmış ve evi bir hışımla terk etmiş. Halil amca donakalmış cevap verememiş torununun peşinden gidememiş. ‘’Bunu ben hak etmiştim!... ’’ bunu söylerken onu görmeliydin dedi Halil amca o benim erenim olamaz dedi. Bana bunları anlatırken, bile gözleri dolmuştu. Elimi onun koluna koydum ne diyeceğimi bilmiyordum o yüzden sadece bunu yapmakla yetindim bu bile Halil amcayı biraz rahatlattı, o da elini elimin üstüne koydu ve bana biraz gülümsedi. Hep erene karşı biraz soğuk durmak zorunda olduğundan ve sert davrandığından, onu kaybetmekten korktuğundan bahsetti çünkü bu sır böyledir insanlara çok yakın çok samimi olursan onları kaybedersin. Halil amca babası ölüp bu vazifeye yeni başladığı zamanlara kısaca değindi. Babası öldükten sonra bu vazifeyi eline almış ve babasının bıraktığı bu görevi devam ettirmiş ve yıllar geçmiş. Eren’in anneannesi ile evlenmişler ve bir aile kurmuşlar, bir kız çocukları olmuş. Eren’in annesi doğmuş. Bir gece Eren’in annesi daha küçükken gizlice evden kaçıp babasının yanına mezarlığa gitmiş Halil amca onu görür görmez çok korkmuş kızı mezarlığa girer girmez Eren’in anneannesi yetişip kızını kucağına almış ve hemen eve koşmuş ancak onları tek gören Halil amca değilmiş. ‘’NERGAL’’ de onları eve kadar takip etmiş Halil amca da o şeyin peşinden koşmuş ancak Halil amca eve vardığında artık çok geçmiş en son eşini Nergal’in ellerinde görmüş ve Nergal yılan gibi olan ağzını açıp Karısının kafasını koparıp yemiş. Tam orada sustu Halil amca ve ağlamaya başladı anlattıkça kendisi de tekrar yaşıyordu bu travmayı kaç yıl geçerse geçsin atlatamamıştı ve yaşadıkları karakterini ve mizacını çok derinden değiştirmişti. Farklı yollarla da olsa bugün de sevdiği birisini kaybetmişti. Biraz kendine geldikten sonra anlatmaya devam etti. Bu olayın ertesi günü Eren’in annesini bir akrabalarına şehire yolladığını söyledi ve bundan yıllar sonra Halil daha yedi sekiz yaşlarındayken Annesi’nin ağaçta kendisini astığını söyledi sebebini hiç bir zaman öğrenememişler. Durdu.. biraz daha… ağladı ve daha da devam etmedi, sustu. Gözyaşlarını sildi. Ben resmen şok olmuştum ne lanet bir dünya ve ne melun bir görevmiş bu diye geçirdim içimden. Bundan sonraki hayatım böyle mi olacaktı yani? Her gün farklı bir tehlike ve acıyla mı günlerimi geçirecektim? Benim şaşkınlığımı gören Halil amca bu sırrın son bir kuralını daha açıkladı ‘’Ne olursa olsun gece sen mezarlıktayken başkasının mezarlığa girmesine izin verme evlat. Nergal orada seni izliyor ve vazifesi olmayan insanların seni görevinden ayırmalarına tahammülü yoktur. O gün neden sadece eşimi benden aldığını şu ana kadar bilmiyordum. Kızımı bağışladı ama sanırım bunun sebebini bugün öğrenmiş olduk, ben daha fazla acı çekeyim diye yapmış. Demek ki benim kaderimde de acı çekmek varmış. Nergal iyi bir varlık değildir ve bizi sevdiği için bu sırrı bizimle paylaşmadı, bize bu görevi verdi çünkü ölüler bir nevi hem onun hem de bizim görevimiz olsa da karnını da bizler gibi acıyla yaşayan insanların ve acıyla ölen insanların acılarıyla dolduruyor. ’’ İlk defa o an, şaşkınlığım uzun sürmedi veya beni korkutmadı yavaş yavaş bu karanlık dünyaya alışıyordum.
Halil amca ayağa kalkmama yardım etti ve Eren’i bulmak için gece vakti evden çıktık. Halil amca ile koştura koştura mezarlığa gittik çünkü Eren’in orada olacağını düşünüyorduk. Halil amca’nın en çok korktuğu şey Eren’in mezarlığa gitmesiydi çünkü kaçıp şehre gitse veya başka bir yere gitse belki güvende olabilirdi ne beni ne de dedesini bir daha görmek istemese bile ve hayatını bu öfke selinin üstüne kurarak yaşasa dahi en azından güvende olurdu. Mezarlığa vardığımızda Bir anlığına durdum girersem öleceğimden korkuyordum. İlk defa ölüm korkusunun böylesini yaşıyordum. Eğer bu gece öleceksem bu normal bir şekilde olmayacaktı. Dostumun elinden olmayacaktı, araba çarpmayacaktı yada başka doğal bir yolla olmayacaktı eğer bu mezarlıkta öleceksem oraya girdiğim için bunu Nergal yapacaktı tıpkı yıllar evvel Halil amcanın eşine yaptığı gibi. Halil amca kolumdan tutup beni mezarlığa çekti. ’’ Nergal, sana bir şey yapmaz sende artık bu sırra ortak oldun merak etme. Sırra ortak olup çırağım olmasan o gece beni rüyalar aleminden ruhlar alemine geçerken göremezdin. ’’ dedi. (o an anladım ki ben rüyamda uyanmıştım ve halil amca da rüyada uyanmış yanındaki ruhların yansıması ile ruhlar alemine geçmişti ancak ben rüya aleminde olduğum için ruhları göremiyordum. ) Mezarlığın içine doğru karanlığa koşmaya başladık tek ışık kaynağımız Halil amcanın elindeki gaz lambasının sarı rengiydi ama karanlık onu bile yutuyordu önümüzü zar zor görüyorduk. Halil amca kolumu bırakmıyordu çekiştirmiyordu da çünkü hemen yanında koşuyordum ama yine de kolumu bırakmıyordu sanki çocuğunun elini tutuyormuş ve onu kaybetmekten korkuyormuş gibi sıkı sıkı tutuyordu beni. Mezarlık çok büyük değildi ancak hem gece yüzünden hemde mezarlıktaki onlarca çam ağacı yüzünden neredeyse hiç bir ışık mezarlığın içine giremiyordu ve mezarlıktaki hiç bir ışık da dışarı çıkamaz gibiydi. Bir süre daha sessiz gecenin içinde koştuktan sonra Halil amca bir anda durdu. Bir şey görmüştü sanırım, gaz lambası titriyordu ama ben hiçbir şey göremiyordum. Bunu ona da söyledim bana normal olan normal gözümü kapatmamı söyledi. Artık sorgulamayı bıraktığım için sadece grileşmiş olan sağ gözümü açık tuttum. O anı asla unutamayacağım.
Sevgili dostum, gördüklerim keşke rüya olsaydı veya keşke buraya gelmeseydim. Göreceğim şeyleri göreceğimi bilseydim inan bana yanından asla ayrılıp buraya gelmezdim hatta seninle buraya gelme planımızı bizzat kendi ellerimle baltalardım.
Gri gözümle gördüğüm şey Eren’in karşısında duran üç metre civarlarında bir yaratıktı yılansı çenesi ve arada bir dışarıya çıkıp giren yılan dili sayesinde bunun Halil amca nın bahsettiği yaratık olduğunu anlamıştım ki o sırada Halil amca sanki benim düşüncelerimi duymuş ve onaylıyormuş gibi kısık bir sesle ‘’NERGAL’’ dedi. Eren kafasını kaldırmış tüm gücüyle yaratığa haykırıyordu.
‘’Bunu ben hak ettim her şeyi senin için yaptım, bu sır için! ’’
Biz ise bu sırada bir adım bile ilerleyemiyorduk donup kalmıştık, Eren ise haykırmaya tüm öfkesini kusmaya devam ediyordu. Meğerse şehirde yaşadığı sıralarda paranormal ve ruhani varlıkları araştırırken nergal’e denk gelmişti ve onu araştırıp nasıl bir varlık olduğunu öğrenmeye çalışmış bu konuda kitaplar okumuştu. Bir kaç kitapta çağırma ritüelleri olduğundan ancak hiçbirinin işe yaramadığını söyledi ama en sonunda bu kitapların birinde ‘’RUH ÇOBANI’’ diye bir şey gördüğünü söyledi okuyunca dedesinin de böyle bir çoban olabileceğinden şüphelenip köye geri taşınmış ve dedeme bakacağım yalanı ile herkesi kandırmış, dedesi onu büyütüp okutup şehire gönderse bile asla onu sevmediğini çünkü hep sert ve soğuk olduğunu ve buraya güç için geldiğini söyledi. Biz şok olmuş sadece Eren’i dinliyorduk ve NERGAL hiç bir tepki göstermiyordu Eren’in karşısında öylece duruyordu hatta Eren’i anlıyor mu yada önemsiyor mu buna emin dahi olamıyordum.
Eren karşısında tepkisiz kalan bu yaratığa iyice sinirlenmiş belki de saklamaya çalıştığı ancak başaramadığı korkusunu bastırmaya çalışarak yaratığa lanetler okumaya, haykırmaya, dedesini öldürmesini ve görevi ona devretmesini istediğini emreder gibi söyledi. Yaratık buna da tepki vermiyordu öylece durup Eren’e bakıyordu. O anda Halil amca kendine gelmiş ve geçmiş travmalarının zincirlerini kırarak onlara doğru koşmaya başladı O yaratık kafasını Halil amcaya çevirdi ve sadece bakışlarıyla Halil amcayı olduğu yerde durdurdu. Bunu yapması için sadece ona bakması yetmişti. Sonra tekrar Eren’e baktı ve Eren’i, o an yaratığın vücudu değil de giydiğini fark ettiğim cübbemsi kendi derisi ile karışık olan cildi mi kıyafetimi ayırt etmenin mümkün olmadığı cübbesini bir yarasa gibi açtı ve durdu. İçerisinde ne vardı göremiyordum ama artık ne varsa Eren , oraya bakınca her ne gördüyse bir anlığına kafasını bize çevirdi ve gözleri gözlerime değdi hemen ardından tekrar kafasını NERGAL e çevirdi cübbesinin içine baktı ve cübbenin içine doğru bir iki adım attı.
Durdu, Dedesine baktı
‘’Tek istediğim özel olmaktı, senin gibi biri olmaktı, özür dilerim belki de hiç doğmamalıydım’’
dedi ve o varlığın cübbesinin içine doğru yürüdü. Eren gözden kaybolunca NERGAL derisi gibi kendisiyle bütünleşmiş olan cübbesini indirip bir anda yok oldu. Ancak o zaman hareket edebildim ve hemen yere çökmüş olan Halil amcanın yanına koştum ona arkasından sarıldım ve her şeyin yoluna gireceğini söyledim. Şimdi anlıyorum ki buna asla inanmadı çünkü o gece Halil amcayı zorla kolundan çekiştirerek eve götürüp yatağına yatırdıktan sonra fark ettim ki ben bunları yaparken de ölüden farkı yoktu. sabah uyandığımda onun ölüsünü buldum. Kendini asmıştı.
O gün iki gözümde griye döndü…
Eşini o yaratığa kaybetmiş Halil amca o gece de torununu kaybetmişti. İstemeden kendisinden nefret etmesini sağladığı torununu.
Köydeki köylüler ile onu gömdük hepsi Halil amca’nın ne kadar iyi bir insan olduğundan ve sessiz birisi olduğundan bahsetti aslında öyle biriydi denebilir ama kendi kabuğunu kırıp sizi içeri aldığı zaman gerçekten onun ne kadar büyük acılara rağmen yaşadığını görebilirdiniz.
Hayat hiç birimizin acısını iyileştirmiyor, sadece onunla nasıl yaşayabileceğimizi öğretiyor ve hayatımızın sonuna kadar acılarımızı içimizde taşıyarak yaşamamızı istiyor.
O gece artık benim tek başıma kalarak üstlendiğim bu sırrımın ilk göreviydi ve o gece tanıdık birisini mezarına götürdüm uzun uzun konuştuk, beni hiç korkutmadı biraz dertleştik ve hayatta asla bulamadığı huzura sahip bir şekilde öbür tarafa gitti.
İşte başımdan geçen bunlar sevgili dostum bu olaylar olalı neredeyse 1 ayı geçti sana anca yazabiliyorum çünkü ilk başta bunca zamandır bana gönderdiğin mektuplar elime geç geçtiler ama anca birkaç gün önce okudum ancak şimdi cevap yazabiliyorum sana aslına bakarsan yazmayacaktım ama dediğim gibi burayı bir şekilde bulup gelmenden korktum. Belki başımdan geçenlere inanmazsın ben okusam bende inanmazdım doğrusu. Artık inanıp inanmamak sana kalmış ancak senden yine de tek bir ricam var ne olur benim yanıma gelme, beni bulma, merakını kabartmayacak şekilde mektup yazabilirsin elbette. Ama son kez söylüyorum ki beni bulma. Hem kendi iyiliğin hemde benim iyiliğim için. Bu hayatta başka şekilde yüzlerce hayalim vardı ama artık hiçbiri gerçekleşmeyecek burada bu sırra hakim olarak tek başıma öleceğim, yalnız başıma ve bunun böyle olması en güzeli değilse bile en doğrusu sanırım. Yalnızlığı kendime eş ettim.Ceylanı kaybettiğim günden beri yaşamıyordum denebilir belki hiç biriniz görmediniz yada görenleriniz de beni toparlamaya çalışırken daha da o halatı boynuma geçirdiniz belki buraya gelmesem intihar dahi edebilirdim ama artık bunu yapamam bir görevim var ve ben de gidersem ne olacağından korkuyorum ama yine de bu görev benimle birlikte burada son bulacak tarihe gömülecek ve bir daha gün yüzüne çıkamayacak. Bende bunu umuyorum diyebilirim arkadaşım.
Rüyalarına dikkat et ve ne görürsen gör, ne duyarsan duy yılan dan uzak dur.
Seni çok seven dostun UMUT.
13.10.1997