Sena ellerindeki nota bakarken gözleri irileşti. Soluğu kesildi ve elindeki kâğıttan gözlerini ayıramadı. Orada dururken o kelimeleri yüzüncü kez okurken hiçbir şey anlamıyordu. Beyni durmuştu, kelimelerin anlamını algılayamıyordu. Bir anda elindeki tüm kitaplar parmaklarının arasından kayıp gitti ve yüksek bir gürültüyle yere çarptı.
Tüm öğrenciler ürkerek geriye çekildi ve sesin kaynağına, Sena'ya şaşkınlıkla baktılar. Ardından yüzündeki ifadeyi ve duruşunu görünce daha da şok oldular ve hemen telefonlarını çıkardılar. Hepsi bu anı ölümsüzleştirmeye karar vermişti belli ki.
Sena bunun farkında değil gibiydi. Yan tarafında çekilen fotoğrafların sesleri kulağına ulaşmıyordu. Dünya uğulduyordu. Kafasında yankılanan çığlıklara sadece yalvaran kelimeler karışıyordu. Kan. Çok fazla kan. Ağlayan bir kadın ve ayaklarının dibinde kanlı bir yığın. Kapıda bir kız çocuğu. Ve oyuncak bebek. Sena, gözleri kararmış bir şekilde bunlar hafızasına hücum ederken dikiliyordu. Aynı yerde nefes almıyordu ama alamıyordu da.
Dünya dönmeye başladı; bilimsel anlamda değil, her anlamda. Gözünün önündeki her şey yer değiştiriyordu. Kafasını çevirip baktığı öğrencilerin yüzleri bulanıklaşıyor, sadece telefonlarından yansıyan telefon flaşları gözlerini kamaştırıyordu. Aldığı her nefes, beyninde patlama etkisi yaratacak şekilde yankılanıyordu. Elindeki notu farkında olmadan buruşturdu. Ama hayır, görüntüler gitmiyordu. Anılar olması gerektiği yerde, unutulacaklar köşesinde değildi artık.
Bir anda kulağına bir ses geldi. Anılarını deldi ve geçti:
"Ailesine haber vermeliler, bayılacak gibi duruyor," dedi hem çekim yapan hem de şu an Sena'ya acımayla bakan bir kız. Bu sözler onu bugüne döndürdü. 'Aile' kelimesi onun savunma mekanizmasını tetiklemiş olmalı ki kıza dönüp baktığında yüzünde zehirli bir gülümseme vardı.
Kızın tam karşısına geçti. Kız bir an dondu ve ağzında bazı kelimeler geveledi. Ama Sena ona öyle bir bakıyordu ki bir adım geri çekildi ve telefonu indirmeye yeltendi. Ama Sena bileğini öyle sert kavradı ki kız şaşkınlık çığlığı attı. Sena'nın gülümsemesi daha da büyüdü. Dişleri görünecek şekilde ilk defa gülümsüyordu ama bu gülümsemeye mutluluk gülümsemesi demeye bin şahit gerekirdi. Yavaşça kızın bileğini büktü ve ters yöne çevirmeye başladı. Kız acıyla yüzünü buruşturdu. Telefon elinden düştü. Sena yere düşen telefona bakmadı, gözlerini kızın gözlerinden ayırmadı. Oysa not hâlâ sol avucunda sımsıkı yumruğunun içinde duruyordu. Arkasında bir karışıklık baş gösterdi ve öğrenciler teker teker telefonlarını indirdiler. Bir el gelip Sena'nın elini kavradı. Sena elin sahibine bakmadı, kızdan gözlerini ayırmadı. Kızın gözünden yaş damlamaya başlamıştı. Sena'nın elinin altındaki bileği kızarmıştı ve tırnak izleri vardı.
Elin sahibi:
"Sena, bırak hadi," dedi. Sena sesini duymadan önce bile biliyordu. Bu Alaz'dı.
"Hadi Sena." İlk başta rica eden sesi bu defa uyarıcıydı. Sena yavaşça elini indirdi ama hâlâ kıza bakıyordu. Alaz da elini onun elinden çekti ve tam ağzını açıp konuşacaktı ki Sena, kıza bıraktığı eliyle sert bir tokat attı. Kız, hazırlıksız yakalandığı bu tokat karşısında yere düştü ve kafası eğik bir şekilde, saçları şu an o tokattan kızarmış yüzünü perdeleyerek orada kaldı. Alaz yavaşça gözlerini kapattı ve kafasını havaya kaldırarak iç çekti. Ardından gözünü açtı ve dudağını ısırdı.
"Bırak artık, yürü," dedi Sena'ya ve onun kolunu tutarak kendine doğru çekti. Ama Sena yine ona bakmıyordu. Kendini Alaz'dan uzaklaştırdı ve kolunu bir silkeleyişle üstünden attı. Kızın yanına gitti ve önüne çömeldi. Gülmüyordu artık.
"Seni uyarıyorum, bu bir tehdit. Eğer bir daha gözüme görünürsen, varlığını dahi hissedersem seni nefes aldığına pişman ederim." Sesi fısıltı hâlinde çıktı. Ürpertici bir şekilde gülümsedi ve ardından hafifçe kahkaha attı. Ve kalabalığa döndü:
"Gösteri bitti. Devam etmesini isteyeniniz o fotoğraflardan birini paylaşsın ve onun yerine başrolü oynasın, ne dersiniz?" diyerek çıt çıkmayan kalabalığa baktı ve yerdeki kızı işaret etti. Kimi ondan bakışlarını kaçırdı, kimi ise yutkunarak başını salladı ama ortak olan tek şey onaylama fısıltılarıydı.
Sena kafasını salladı yavaşça ve kalabalığa son bir kez baktı.
"Güzel, şimdi defolabilirsiniz," dedi, gülümsedi.
Öğrenciler uzaklaşırken üzerinde iki çift göz hissetti.
Biri, onu açıkça bir endişe ve kaş çatma ifadesiyle kenardan izleyen Kuzey'di.
Diğeri ise Sena kafasını dolapların tarafına çevirdiğinde göz göze geldiği yeşil gözlü çocuktu. Yine dolaba yaslanmıştı ama bu defa ne gülümsüyor ne de alaycı bir yüz ifadesi takınıyordu. Ciddiyetle onu izliyordu. Ne düşündüğünü anlamak mümkün değildi. Gerçi Sena'nın şu an umurunda olan en son şey buydu. Ama yine de çocuk aniden gülümseyince Sena şaşırdı. Çocuk arkasını döndü ve uzaklaştı. Sena onun arkasından bakmaya devam etti. Alaz, Sena'nın afallamış bakışlarını fark edince o da onun baktığı yöne baktı ve uzaklaşan çocuğu görünce gözleri kısıldı.
Sena'ya döndü ve:
"Bence konuşmamız gereken şeyler var," dedi. Sonra yanından geçti ve kafeteryaya doğru uzaklaştı.
Sena tepki vermedi. Tam karşısına, boşluğa doğru bakarken yüzünden ne düşündüğü anlaşılmıyordu. Doruk elindeki telefona, sonra da Sena'ya baktı. Ve telefonu alıp Sena'nın karşısına geçti.
"Bu da ne böyle? Ne oldu da bu kadar sinirlendin?" dedi Doruk.
Sena'nın bir anda gözleri büyüdü ve Doruk'un elindeki telefona baktı. Aniden telefonu çekip alınca Doruk afalladı. Sena hemen kızın çektiği videoyu izlemeye başladı. Neyse ki kız sadece onun orada dikilmiş, boşluğa bakarak yumruklarını sıktığı anı kaydedebilmişti. Derin bir nefes aldı. Kendine gelebilmek için gözlerini bir anlığına yumdu. Açtığında ise karşısında Kuzey ve Doruk'un bakışlarıyla karşılaştı. Doruk apaçık şaşkınlıkla, ağzı hafifçe aralanmış bir şekilde bakarken Kuzey kaşlarını çatmış, açıkça gözlerinde soru işaretiyle bakıyordu. Sena ona bakan bakışlara sırtını dönerek:
"Patron beyi bekletmek istemezsiniz," dedi. Çoktan koridoru yarılamıştı; adımları sık ve hızlıydı. Onun arkasından bakakalmış Doruk:
"Ne halt döndü lan burada az önce?" diyerek Sena'nın arkasından hayretle baktı. Kuzey, gözleri kısılmış şekilde:
"Öğrenmenin tek bir yolu var. Hadi," dedi ve az önce Sena'nın gittiği yöne doğru ilerlemeye başladı. Doruk da onun arkasından gitti.
Oraya ulaştıklarında Alaz çoktan yukarıda oturuyordu. Sena da merdivenlerde gayet sakin ve ölçülü adımlarla yürüyordu. Kuzey ve Doruk yanlarına çıkarken herkes gözlerini yukarı dikmişti. Az önce olanlar belli ki tüm okulda yayılmıştı. Onlar da yukarı ulaştıklarında Kuzey Alaz'a baktı. Alaz gayet sakin bir şekilde Sena'ya bakıyor ve dizini sallıyordu. Dışarıdan sakin görünse de gözlerinde büyük bir öfke olduğu açıkça belliydi. Siyah gözleri Sena'ya kilitlenmişti. Yapacağı herhangi bir hareketle onun kendini ele vermesini bekliyordu sanki. Ama Sena'nın buna hiç niyeti yoktu. Gözünü kırpmadan aşağı bakıyor, oturduğu pozisyonu inatla koruyordu.
Kuzey de her zamanki yerine oturdu. Doruk da onun yanına oturdu ve ortamı bir sessizlik sardı. Aniden Alaz öne doğru eğildi ve gülümsedi. Ellerini iki yana doğru kaldırdı ve:
"Ee, sormamızı mı bekliyorsun yoksa konuşacak mısın?" dedi Sena'ya bakmaya devam ederek.
"Konu nedir?" dedi Sena, gayet inandırıcı ve habersiz bir ses tonuyla.
Alaz kahkaha attı ve Kuzey'le Doruk'a baktı. Sena'ya tekrar döndüğünde yüzündeki gülümseme silindi:
"'Konu nedir?' mi? Cidden bunu soruyor musun?" diyerek inanamayan gözlerle Sena'ya baktı. Sena evet anlamında kafasını bir kere aşağı yukarı sallayınca hafifçe gülümsemeyi andıran, inanamayan bir ses çıkardı. "O koridorda olanlar neydi Sena? Herkes neden seni çekiyordu? Kıza ne yaptı da seni, fiziksel şiddet asla uygulamayan seni, ona tokat atmaya itti?" dedi ve cevap bekleyerek Sena'ya baktı.
"Hiç, sadece kitaplarımı alıyordum ve birinin ailem hakkında bana söylediği sözleri düşünüyordum. Ve belli ki yapmamam gereken bir hataya düşmüşüm. Bir anlığına üzüldüğümü, kırıldığımı dışarı vurmuşum; maskemi, kalkanımı indirmişim ve akbabalar tepeme üşüşmüş. Olay bu. Tabii o kız ailem hakkında konuşunca sinirimi ondan çıkarmış olduğumu inkâr edemem," dedi ve sıradan bir şeymiş gibi elini havada savurarak yukarıdan aşağıdaki öğrencilere bakmaya devam etti.
Alaz alaycı ve sinirli bir kahkaha daha attı. Kuzey kaşlarını çatarak Sena'ya baktı ve:
"Buna inanmamızı mı bekliyorsun?" dedi. Sesi gayet sakindi. Sena ona baktı, iç çekti ve tepkisiz bir ifadeyle ona baktı. Sena:
"Evet. Ve beklemiyorum, inanacaksınız," dedi, omuz silkti ve ellerini iki yana açarak masum bir yüz ifadesi takındı. "Çünkü olan tam olarak bu." Bunu derken ses tonu inanılmayacak derecede masum çıkıyordu.
Doruk ona endişeyle baktı ve gayet sakin ve ciddi bir ses tonuyla:
"Sena, seni en az senin kadar iyi tanıyoruz. Seni bu raddeye hiçbir şey kolay kolay getirmez. Belki doğru, Alaz'ın sözleri," diyerek Alaz'a kaçamak bir bakış attı. "Seni bu kadar öfkelendirmiş olabilir ama yine de o kıza bu kadar sert davranacak kadar seni etkilediğine inanmak zor. Sen de bizi anla."
Sözlerini bitirdiğinde Sena'ya bakışları hâlâ aynıydı. Endişeli. Başkası olsa onun bu bakışları karşısında hemen konuşurdu. Ama Sena öyle biri değildi. Doruk'un gözlerinin içine bakarak gülümsedi. Alaz da sanki Doruk konuştuktan sonra Sena'nın her şeyi dürüstçe anlatmasını beklermiş gibi Sena'ya ciddi bir şekilde baktı ama:
"Sorun yok, her şey yolunda," dedi Sena ve tekrar aşağı baktı. Doruk ağzını havayla doldurarak iç çekti ve arkasına yaslandı. Alaz Sena'ya baktı ve:
"Gerçeği söylemeyeceksin değil mi?" dedi. Sena ona baktı ve yatıştırıcı bir şekilde gülümsedi. Diğerlerine de baktı. Kuzey ona bakıyordu ve tek kelime etmiyordu ki bu hiç iyiye işaret değildi. 'Beni incelemeyi ve susmayı bırak da konuş! Bana her şeyi anlamış gibi bakmasından nefret ediyorum!' diye düşündü ama yüzündeki gülümseme hâlâ yerindeydi ve Doruk'a baktı.
Doruk ona çaresizlikle ve biraz da yalvarırcasına bakıyordu. Ki bu çok sık gördüğü bir şey değildi. En son tekrar Alaz'a baktı. O ise ona açıkça inanmayan ve öfkeli bakışlarını perdeleyen çatık kaşlarıyla bakıyordu. Onları inceledikten sonra:
"Merak etmeyin ve beni sorgulamayın çünkü olay bu. İsterseniz diğer öğrencilere sorun ama bu sadece imajımızı zedeler. Karar sizin, ister bana inanın ister onlara," diyerek aşağıda gülüp eğlenen, sohbet eden öğrencileri işaret etti. "Sorun. Dediğim gibi sorun yok ama karar sizin," dedi ve arkadaşlarına tatlı bir gülümseme verdi. Ardından ayağa kalktı ve:
"Halletmem gereken şeyler var," diyerek arkasına bakmadan uzaklaştı.
"Kızımız belli ki bize yalan söylüyor çocuklar," dedi Doruk, onun kaybolduğu noktaya bakarak üzgünce.
Alaz aniden ayağa kalktı ve çenesini sıkarak merdivenlerden aşağı tek kelime etmeden kayboldu.
"Evet ama ne?" dedi Kuzey, Sena'nın az önce oturduğu yere bakarak. Sesi Doruk'la değil de kendi kendine konuşur gibi çıkmıştı.
Ve tekrar etti:
"Yalancı, peki yalanın ne?" diye kendi kendine mırıldandı. Doruk ona baktı ve:
"Ne? Anlamadım," dedi ama aşağıya bakıyordu ve o an Kuzey'i dinlemediği belliydi.
"Hiç. Üzülme, bize güveniyor. Sadece anlaşılan şu an konuşmaya hazır değil," dedi ve o da aşağıdaki öğrencilere baktı. Doruk da kafasını salladı ve gözünü aşağıdan ayırmadı.
Oysa Doruk aşağı ilgiyle bakarken Kuzey'in gözleri, aklının başka yerde olduğunu belli eden dalgın bir bakışla bakıyordu.
~~ ~~
Sena koridorlardan hızla geçti ve geçerken kafasını uzatıp sınıflara baktı. Sonunda boş bir sınıf bulunca arkasından kapıyı sertçe kapattı. Kapattığı anda kapı kulpuna yaslanarak derin bir nefes aldı ve kafasını kapıya yasladı.
"Sorun yok, kimse bilmiyor," diyerek fısıldadı kendi kendine.
Ardından kafasını kaldırdı ve elini hızlıca cebine attı. Cebinden kırmızı renkli, buruşmuş kâğıdı çıkardı ve ona sanki elinde patlayıcı bir madde tutuyormuş gibi baktı. Derin bir nefes daha aldı ve kâğıdı tekrar açıp o tanıdık kelimeleri okudu:
"Geçmiş geçmişte, dün dünde kalmaz.
UNUTMA: Bazı şeylere göz yumman, göremediğin anlamına gelmez."
Tekrar notu buruşturuncaya kadar her kelimeyi tekrar tekrar okudu. Ardından onu cebine koydu ve:
"Bu ne demek? Dolabıma kim girdi? Ne lan bu?" diyerek sesli düşündü ve öfkeyle dişlerini gıcırdattı. Ardından sınıfın arka tarafından gelen bir sesle irkildi.
Biri bir kitabın sayfasını çevirdi. Ve Sena onun kim olduğunu gördüğü anda vücudundaki tüm kan çekilmiş gibi soldu. Demir şimdi tam karşısında, en arka sırada oturmuş, sakince hiç kimse yokmuş gibi kitabını okuyordu. Sena ona baktı ve birkaç dakika sessizlik oldu.
En sonunda sessizliği bozan yine Demir oldu. Sena'ya bakmadan kitabını kapattı. Ve yine sessizliği bozan bir kitabın sesi olurken kitabını inceleyerek konuştu:
"Sefiller romanını okudun mu? Okumadıysan kesinlikle tavsiye ederim. Günahından, insanların onun hayatında işlediği tek suçtan dolayı ona baktıkları kötü pencereden kurtulmak için ne kadar da çabalıyor. Her iyiliği yapıyor Jean Valjean ama ona bir kere o günahının, hırsızlığının damgası vurulmuş; dönüş yok. O günahı yıkasan da çıkmıyor. En sonunda ölürken huzura ermesi cidden insanlar hakkında çok şey anlatıyor. Ne yaparsan yap kötüsündür onların gözünde, belki kendi gözünde de ya da..." dedi ve sonunda Sena'ya baktı. "Gerçekten de kötü bir insandır. Belki de Jean Valjean o yüzden hep kötü insan olarak görülmüştür, ne dersin? Trajedik. Ama kurgu işte," dedi ve ayağa kalkıp Sena'ya doğru yürürken gülümsedi.
Sena ona bakarken solmuştu ama belli etmeyecek bir yüz ifadesi takınmıştı. O da gülümsedi ve:
"İlginç. İlk fırsatta okuyacağıma emin olabilirsiniz, efendim," dedi. Demir de ona gülümsedi ve uzaklaşırken:
"Ha, bu arada bir dahakine kendi kendinize anlamsız bir şeyler mırıldanacağınız sınıfın boş olduğundan emin olun. Bir tavsiye," dedi ve Sena'ya hâlâ aynı anlayışlı gülümsemeyle baktı.
Sena da ona bakarak sempatik ama sahte bir şekilde gülümsemeye devam etti:
"Aklımda, efendim. Unutmayacağım," dedi.
Demir çıkarken:
"Evet, eminim unutmazsınız," dedi ve gözden kayboldu.
O çıkınca Sena'nın yüzündeki gülümseme anında silindi ve onun az önce durduğu yere bakarak:
"Unutmayacağım, efendim. Unutmayacağım," diye fısıldadı.