'Neden her şey bu kadar ters gidiyor şimdiden?' diye düşündü Alaz. Bahçede oturmuş, okulun en köşe kısmında yer alan, gözlerden uzak o köşede düşüncelere dalmıştı.
'Önce Sena'ya laf eden çıktı. Sonra Demir, şimdi ise okulda sözümüz mü dinlenmiyor? Neler oluyor bu sene? Son sene olduğu için herkes işleri zorlaştırmaya mı karar verdi?' Yaslanmış olduğu ağaçtan öne doğru eğildi ve ellerini yüzünde gezdirdi.
'Tamam, sorun yok. Bu sene her şey zor çünkü yoluna koyması gereken kişiler biziz. Evet, bu sene sorunsuz geçmeyecek. Biz sorunları halledeceğiz ve kimse sorunların farkına bile varmayacak.' Hafifçe gülümsedi. Ve:
'Dördümüzle kimse baş edemez. Bizim kimseye vereceğimiz bir açığımız ya da birbirimize dair bilmediğimiz bir şey yok.' diye düşünerek ayağa kalkmaya yeltendi ki bir anda aklına gelen düşünceyle tekrar yerine oturdu.
'Sena. Sena derse neden geç geldi?'
~~ ~~~ ~~
Sena derin bir nefes aldı ve son kez ellerine baktı. Evet, kusursuz. Kuzey yüzünden ortaya çıkan kızarıklıklar tekrar kapanmıştı.
Elindeki fondöteni lavabo taşının üzerine bıraktı ve ellerini lavabo taşına yasladı. Aynaya bakmıyordu. Başını eğmiş, derin nefesler alıyordu ama hayır, bir yere bakıyordu. Altın rengi abartıyla parlayan çeşmedeki yansımasına. Bir anda Kuzey'in sesi kafasında yankılandı:
'Artık aynaya baktığında babanın yarattığı canavarı görmekten vazgeç.'
Lavaboya yasladığı parmakları taşın kenarını sıkıca kavradı. Kafasını kaldırıp aynaya baktı ve başını hafifçe yana eğip kendini incelemeye başladı. Ardından yüzünde çarpık bir gülümseme oluştu:
"Canavar... Bu tanımı sevdim," diye fısıldadı kendi kendine. Fısıldamış olsa da bu ses boş tuvalette yankılandı.
O bunu söylerken yüzündeki sırıtış daha da büyüdü ama lavabonun kenarını kavramış parmaklarının eklemleri beyazlaşmıştı. Birkaç dakika sessizce aynadaki yansımasına baktı, ta ki iki kız kıkırdayarak tuvalete girene kadar. Onu görünce kıkırdamayı kestiler. Sessizce lavaboya yaslanıp makyaj malzemelerini çıkardılar. Sena iç çekti ve en sonunda aynadaki yansımasından gözlerini ayırdı. Lavabodan ellerini çekerken elleri bir an titredi. Sonra kızlara bir an bile bakmadan arkasını döndü.
"Sena, bunu unuttun?" dedi ilk giren sarı saçlı kız. Elinde Sena'nın fondöteni vardı.
Sena kıza döndü. Kızın yüzüne baktı. Kız utanarak bakışlarını kaçırdı. Ardından kızın elindeki fondötene baktı. Umursamaz bir tavırla arkasını döndü, elini umursamadığını belli edercesine havada savurdu ve:
"Senin olabilir. Artık ona ihtiyacım yok," dedi ve tuvaletten çıktı.
O çıkınca kız bir süre elindeki fondötene baktı. Sonra arkadaşına dönerek:
"Garip değil mi sence de?" dedi.
"Nedir garip olan?" diye yanıtladı arkadaşı ve kızın elindeki fondöteni alıp incelemeye başladı. "İnanamıyorum! Tam da tahmin ettiğim gibi, bu ürün sahibi olan marka tarafından sadece yüz tane üretilmiş. Ve marka Londra'nın. Kesin Sena bunu bu yaz almış. Ay, bir de sadece bir iki kere kullanmış," dedi ve fondöteni açıp aynanın karşısına geçti.
"Garip olan da bu ya! Sena hiç makyaj yapmaz ve az önce çıkarken yüzünde fondöten bile yoktu. E o zaman neye kullandı ki?"
"İnsanlar sadece fondöteni yüzleri için kullanmaz ama haklısın. Acaba Sena ne için kullanıyor? Aman neyse. Ayy, sen de dene, çok güzel. Tonu cildimden biraz açık ama," diyerek fondöteni onun eline tutuşturdu.
"Garip. Aman neyse, cidden Sena'nın bu işine akıl sır ermez. Ver bakalım, nasılmış? Ayrıca da cidden Sena'yla kendi ten rengini bir mi tuttun?" diyerek o da aynanın karşısına geçti.
Onlar bunu konuşurken Sena koridoru geçti ve sonunda dolapların olduğu koridora ulaştı. Koridorun başından dolaplara doğru baktı ve dolabından bir şeyler alan Kuzey'i ve onun yanında sırıtarak konuşan Doruk'u gördü. Koridora girdi ve onların yanına doğru ilerledi.
Onların yanına geldiğinde Doruk hararetle anlatıyordu:
"Düşünsene, yani Kayra'nın erkek kardeşi de geçen yaz oradaymış. Ona benden bahsetmiş. Bu da demek ki o da bana önem veriyor. Nasıl çıkarım ama? Haklıyım, değil mi? Evet, evet, beni övmenize gerek yok, haklıyım," diyerek kibirli bir şekilde gülüyor, eliyle havada kibirli sırıtışının tam tersi, mütevazı bir hareketle elini sallıyordu.
Sena ona bakarken sesinden alaycılık taşan bir tonla:
"Haklısın, bence rüyasında seni bile görüyordur her gece," dedi ve Kuzey'in dolabının yanındaki dolaba yaslandı.
Kuzey eşyalarını alırken Sena'ya kaçamak bir bakış attı, ardından tekrar pürüzsüz görünen soluk ellerine baktı. Sonra alaycı bir "Hıh!" sesi çıkardı. Sena ona ters bir bakış attıktan sonra Doruk'a bakmaya devam etti.
Kuzey son kitabını da yerleştirirken:
"Genellikle uygunsuz rüyalarında görüyordur bir de," dedi ve Doruk'a pis bir şekilde sırıttı. Sena da hafifçe kıkırdadı.
Doruk onlara baktı ve gözlerini kısarak:
"Zaten anca bana karşı birleşin! Tam pisliksiniz ha!" dedi ve somurtmaya başladı.
Kuzey de onun yanına geldi ve omzuna kolunu dolayarak:
"Dostum, hadi ama! Sen grubumuzun neşesisin. Sen olmasan..." dedi ve onlara doğru yürüyen Alaz'ı ve dolaba yaslanmış Sena'yı göstererek, "Bunlar birbirini öldürürdü, ben de mezarlarında okumak için şiir yazıyor olurdum," dedi.
"Ayrıca da üzgünüm Doruk, seni sanırım hayal kırıklığına uğratacağım çünkü bizimle arkadaşsın ve bu da demek oluyor ki sen de iflah olmaz bir pisliksin," diyerek ona göz kırptı ve sırıttı Sena.
Yanlarına gelmiş olan Alaz'a baktı Doruk ve eliyle Sena ile Kuzey'i göstererek:
"Dostum, hadi ama! Şunlara bir şeyler de, yine bana sataşıyorlar. Bu ikisi zaten hep bana karşı birlik olmuşlardır," diyerek mızmızlandı.
Alaz ona baktı ve hafifçe gülümsedi. Kafasını iki yana doğru hafifçe salladı ve:
"Hadi gidelim, yeter bu kadar gevezelik Doruk," dedi.
"Ne, yine mi Doruk? Neden hep gevezelik yapan ben oluyorum? Sana söylüyorum dostum, onlar bana sataşıyor. Ben sadece zavallı küçük aşk hayatımı anlatıyorum," diyerek masum bir şekilde omuz silkti ve dudaklarını büktü Doruk.
"Küçük aşk hayatın mı? Sen biraz daha ileri gitmeye karar versen seks hayatını kitap hâline çevireceksin. Ve bu mide bulandırıcı Doruk," diyerek Doruk'un yanından geçti Sena.
Alaz'ın yanına geldi ve:
"Umarım kendini dizginlemişsindir, Patron," dedi iğneleyici bir şekilde.
"Bazen neden kendimi dizginlediğimi ben bile bilmiyorum, özellikle de senin gibi bazen sınırını aşanlara karşı. Ama şu anı soruyorsan, evet, dizginledim çünkü kontrolü kaybetmek bana göre değil. Bilirsin."
Son kelimeyi üstüne basarak, Sena'nın kaçırmadığı gözlerine bakarak söyledi.
"Bilirim ve sanırım çok şanslıyım, ha? Ben sınırı aşıyorum ama sen kendini dizginliyorsun. Eve gidince bunun için Allah'a şükredeceğim. Ama gerçekten de annen sana nasıl tahammül edileceğini iyi biliyor çünkü bazen o kadar zor tahammül ediyorum ki sana, sınırımı aşmadığım durumlarda bile sınırımı aşmama ne kadar az kaldığını hissediyorum. Annene bu yüzden hayranım."
Ses tonundaki alaycılık o kadar barizdi ki Doruk tedirgin bir bakışla Kuzey'e baktı. Kuzey bakışlarını ikisi arasında götürdü ama ne müdahale etti ne de bir şey söyledi. Alaz gülümsedi ama gülümsemesi hiç de hoş görünmüyordu.
"Evet, ben de eve gidince senin evine gitmek zorunda olmadığım için şükredeceğim. Ya senin gibi her gün o cehenneme gitmek zorunda kalsaydım? Bazen sana bu yüzden acıyorum ama sonra ne fark ediyorum biliyor musun? Sen o evi yadırgamıyorsun ya da o evden kaçınmıyorsun çünkü sen de o eve aitsin. O evdeki şeytanlardan birisin ve kötülük kanına işlemiş. Çünkü sen babanın kızısın," dedi Alaz ve Sena'nın yüzündeki gülümseme bir anda soldu.
Gözlerinde sanki bir şeyler kırılmış gibi birkaç saniye Alaz'a baktı. Alaz ise gözlerini onunkilerden kaçırmadı.
İlk defa Sena gözlerini ondan kaçırdı.
Alaz 1, Sena 1.
Kuzey, Alaz'ın kolunu tuttu ve buz gibi bir ifadeyle ona baktı:
"Sanırım gitsek iyi olur," dedi dişlerinin arasından.
Sena'ya döndü ama Sena çoktan arkasını dönmüştü. Dolabına doğru ilerlerken yüzünde yine her zamanki tepkisizliği vardı.
Kuzey ona doğru seslendi:
"Nereye? Kafeteryaya gelmiyor musun?" dedi. Kaşları çok derin bir şekilde çatılmıştı.
"Siz kitaplarınızı aldınız, benim de almam gerekiyor," diye arkasını dönmeden yanıtladı Sena.
Doruk onun uzaklaşan silüetine bakarken yüzünde gerçekten canı yanmış bir ifadeyle Alaz'a baktı:
"Bir de öğrencileri dize getirmekten bahsediyorsunuz. Bence önce birbirinize karşı durmayı bırakın. Onu incittin," dedi.
"Vay canına, cidden mi? İncindi mi? Üzgünüm, kusura bakmayın beyler. Ya da bakın, umurumda değil! Onun bana dediklerini duymamış gibi davranmayı bırakın," dedi ve arkasını dönüp ona hayretle bakan iki arkadaşından uzaklaştı.
Yürürken yüzünde öfke her türlü bakışa okunabilirdi ama düşünceleri okunamazdı.
'Neden? Neden? İkimiz de birbirimizin acı çekeceği yerleri bilirken, onları başkalarından saklamamız gerekirken neden ateşime barutla geliyorsun? Neden beni durdurmayı değil de beni kışkırtmayı seçiyorsun?' diye düşündü Alaz. 'Neden beni kendinden uzaklaştırıyorsun?' diye düşündü ve ardından koridorun sonunda durdu. Derin bir nefes aldı ve kafeteryaya adım attı.
~~ ~~~ ~~
Sena koridorda yürürken kendi dolabına yetişmişti ama hâlâ yürümeye devam ediyordu. Birileri onun oldukça düşünceli olduğunu düşünebilirdi ama tam tersine, o şu anda hiçbir şey düşünmüyordu.
En sonunda koridorun sonuna gelip karşısında duran tabloyla yüz yüze gelince kendine geldi. Ve bir anlığına durduğu yeri görünce afalladı. Sonra derin bir nefes aldı ve saçlarını geriye attı. Omuzlarını dikleştirdi ve dolabına doğru emin adımlarla yürüdü.
Dolabının karşısına gelince bugün yine burada birkaç saat önce yaşanan o meydan okuma aklına geldi ve merak etti. O burslu çocuk neredeydi? Onu bir daha görmemişti. Demir, Alaz, Kuzey derken o bir diğer baş belasını unutmuştu.
Bir an etrafına bakındı ve ardından dolabını açtı.
Kitaplarını alırken gözü üstteki raftaki kadife kırmızı kutuya takıldı ve gözleri ona bakarken daldı. Birkaç dakika kıpırdamadan dolabının önünde, o kutuya, hayır, belirsiz bir noktaya gözlerini dikerek durdu. Onun birkaç dakikadır oraya baktığını fark eden öğrenciler birbirlerine onu göstererek fısıldamaya başladı.
Aniden biri omzuna dokununca Sena irkildi. Ve anında dönüp elin sahibine baktı. Aynı anda buna pişman oldu:
"Sabah kutuyla, öğlen dolapla aşk yaşıyorsun. Aşk hayatın cidden bu kadar acınası bir durumda mı?" dedi sabah ona çarpan yeşil gözlü çocuk, alaycı bir şekilde sırıtarak.
Sena ona baktı ve gözlerini devirdi:
"Sana yaptığın her şeyin bir bedeli olacağını söylememe rağmen nasıl hâlâ benimle bu kadar cüretkâr biçimde konuşabiliyorsun?" dedi ve eşyalarıyla uğraşmaya devam etti.
"Peki sen neden sorularıma cevap vermek yerine sürekli bana 'bir bedeli olacak', 'gün daha bitmedi' gibisinden tehditler savuruyorsun? İnsanlarla normal bir şekilde konuşmayı bilmiyor musun?" dedi ve gülümsemeye devam etti. Sena'nın dolabının yanındaki dolaba yaslanmış, kollarını göğsünde kavuşturmuştu.
Sena çocuğa döndü ve o da kollarını kavuşturdu. Çocuğun rahat tavrını yine başını yana eğerek incelemeye başladı ve kısık sesle cevap verdi:
"Hayır, sanırım önemsiz insanlarla konuşma zahmetine katlanmak gibi bir alışkanlığım yok," dedi ve dolabına döndü tekrar.
"Ama insanları küçümsemek gibi bir alışkanlığın var," diyerek gülümsemeye devam etti.
"Evet, var ama genellikle zaten küçük olanlara karşı, senin gibi," diye umursamazca yanıtladı Sena.
Çocuğun sırıtması daha da büyüdü ve:
"Vay canına! Cidden bu egoyla nasıl bu okula sığabiliyorsun? Üstelik benim bir adım var. Küçüklerin de adı vardır," dedi.
Sena:
"Cidden mi? 'Küçüklerin' ne isimlerini ne de kendilerini umursamıyorum desem?" dedi ve havada tırnak işareti yaptı.
Çocuğa bir bakış attı ve tekrar dolabına yöneldi. Dökülmüş kalemlerini toplamaya devam etti.
"Ama unutma Sena, Firavun'u öldüren küçük bir sinekti. Ya da Nemrut muydu? Ah, tarih bilgim berbat, hangisiyse işte," dedi düşünceli bir ifadeyle, ellerini saçlarına götürdü. Sena onun hâlâ Nemrut mu, Firavun mu diye düşündüğüne emindi.
Sena aniden kalemleri sertçe dolaba bıraktı ve gözlerini kapatarak derin bir nefes aldı. Gözlerini açtığında çocuğa döndü ve bıkkın bir ifadeyle ona bakarken:
"Birincisi, o dediğin Nemrut'tu.
İkincisi, bu bir tarihî bilgi değil, dinî bir rivayet.
Üçüncüsü, o sinek beni kafamı duvara vura vura öldüreceğine, boğazımı kendi ellerimle keserim," dedi ve tekrar dolabına dönmeden önce çocuğa son bir pis bakış fırlattı.
Çocuk bir an ciddiyetle Sena'nın kalemleri toplamasını seyretti. Ardından:
"Cidden insanları neden bu kadar küçük görüyorsun?" diye sordu.
Bu konuşma başladığından beri ilk defa ciddiydi.
Sena da bunu fark etti ve olduğu yerde durdu ama çocuğa bakmadı:
"Çünkü değersiz birine değer verirsen sonra eline geçen tek şey hayal kırıklığı olur," dedi ve tekrar kitaplarını eline aldı.
Çocuk ona baktı ve:
"Haklısın ve haklı olduğun için üzgünüm ama herkes aynı değildir," dedi ve birkaç saniye daha ciddi bir ifadeyle Sena'ya baktıktan sonra arkasını döndü. "Her neyse, kitaplarla ve dolaplarla aşk hayatında başarılar," dedi ve uzaklaştı.
Sena bir süre uzaklaşan çocuğun arkasından baktı. Sonra derin bir iç çekti ve dolabının kapağını kapatmak için elini uzattı ama tam o anda fark etti.
Kaşları çatıldı. Kadife kutuya elini uzattı ama onu eline almadı. Sadece birkaç santim havaya kaldırdı ve altındaki kare kâğıdı aldı. Kutuyu tekrar bıraktı ve kırmızı kare kâğıda anlamamışçasına baktı. Ardından kâğıdı açtı ve içindekileri okumaya başladı:
"Geçmiş geçmişte, dün dünde kalmaz.
UNUTMA:Bir şeylere göz yumman, göremediğin anlamına gelmez."