Zil çaldığında tüm sınıf derin bir nefes verdi. Bu ders fazlasıyla gergindi. Dördüyle aynı sınıfta olsalar bile sınıf arkadaşları, dörtlünün hiç bu kadar gergin olmadıklarına emindiler.
"Gerçekten Demir Bey, Sena'ya ailesiyle ilgili o lafları edince kalbim tekledi!" dedi genç ve heyecanlı bir çocuk, sınıftan çıkarken.
"Cesur adam ama bu okulda değil, bu şehirde fazla barınmayacak. Yazık." diye ona karşılık verdi bir kız, telefonuna bakarak saçlarını düzeltirken.
"Hıh! Ne sanıyor ki? Okulda dönen tüm dolapları, onların ailelerinin kim olduklarını bilmesine rağmen buralarda o aptal cesaretle kalabileceğini mi?" diyerek elleri cebinde yürüyen genç sakince yorum yaptı.
"Yazık!" dedi kız ve aniden telefonunu kapatıp kolunu yanına düşürdü. Yüzünde yapmacık bir surat asma ifadesi vardı. "Cidden çok yakışıklı herifti, yazık oldu." Bunu söyleyerek kafasını iki yana salladı ve iç çekti.
"Ahaha! Seni aptal ,Alaz yakışıklı diyen sen şimdi Demir'e mi yakışıklı diyorsun?"
"Hayır! Hayır, asla! Alaz, ahhh... O çok, çok ve çok tatlııı."
"Sanırım 'tatlı' ona uyacak son tanım ama neyse, hadi kafeteryaya gidelim. Olay tüm okula yayılmaya başlamıştır bile."
Diğer ikisi de eli cebinde yürümeye başlayan gence kafalarını salladılar ve onunla beraber kantine, 'gündemi tartışmaya' gittiler.
Onlar gibi diğer öğrenciler de hararetle tartışarak ilerliyordu. Sınıftan çıkana kadar sınıfta sessizlik hâkimdi ama çıkıldığı anda kapıda heyecanla az önce derste olanlar konuşuluyordu. Herkes birbirine karşıdaki biliyor olsa da yaşananları yeniden anlatıyordu.
Herkes yavaşça sınıftan çıktı. Sınıfta sadece beş kişi kaldı.
Demir, kitaplarını kaldırırken ona gözünü kırpmadan bakan ve gülümseyen dört gence bakmadı. En sonunda her eşyasını düzenleyip toplu olduklarından emin olunca masasına yaslandı ve kollarını önünde kavuşturup onlara bakmaya başladı.
"Evet çocuklar, beni tehdit etmeye başlayacak mısınız? Yoksa çıkacağım. Malum, ilk gün ve derslerim var. Matematik öğretmeni olmak kolay değil." dedi ve gözlerini dört gencin üzerinde gezdirdi.
"Genelde tehdit etmeyiz." dedi Sena, ciddiyetle ve gözlerini ayırmadan.
"Ne yaparsınız? Yoksa direkt ailelerinize şikâyet etmeyi mi tercih edersiniz?"
"Hayır, pek tarzımız değil." dedi Alaz, Sena gibi bir ciddiyetle.
"O hâlde diğer öğrencilere sabah Melis'e yaptığınız gibi beni de mi verirsiniz?"
"O, layık olanlar için." dedi Doruk. Ciddiyeti, Sena ve Alaz'ınkinden daha karanlıktı.
"Neye layık olanlar için?"
"Onları kullanmamıza." diyerek ayağa kalktı Kuzey. Onun yüzünde de diğerleri gibi ciddiyet vardı.
Kuzey yürümeye başladı. Arkasından diğer üçü de ayağa kalktı ve sınıfın çıkışına doğru ilerlemeye başladılar. Ta ki Demir'in sesi onları durdurana kadar.
"Yazık, cidden daha iyi bir gözdağı verme yönteminiz vardır sanmıştım. Hele de senin, Sena- sabah o kıza yaptıklarından sonra-. Ama neyse, siz ne olursa olsun, kim ne derse desin sadece dört çocuksunuz. Abartılmış ve şımartılmışsınız." Bunu derken dudakları anlaşılmaz bir gülümsemeyle kıvrılmıştı.
Hepsi sakince arkasını döndü. Doruk hafifçe tebessüm ederek kapıya yaslandı ve Demir'e bakmaya başladı. Kuzey, Demir'e bakmadan önce bileğindeki saate baktı ve sıkılmış bir tavırla iç çekti.
Alaz, Sena'ya baktı. Sena da Alaz'a... Göz göze geldiler. Alaz, Sena'ya kafasını salladı ve elini Demir'e doğru uzatarak yol verirken:
"Bayanlar önden." dedi.
Sena ona alaycı bir gülümseme attı ve Demir'e yöneldi. Tam karşısına gelince durdu ve gözlerinin içine baktı.
"Evet öğretmenim, biz henüz çocuğuz ve burası bir okul. Sıradan, normal, şımarıklarla dolu. Peki asıl soru şu: Siz kimsiniz? Size gözdağı vermemizi hak etmediğiniz gerçeği dışında yalnızca vakit kaybı." dedi ve gülümsedi.
"Vay be, cidden bu acıttı. Peki, yalnızca merak ediyorum: Genel olarak öğrencileri birbirine saldırtmak dışında ne yaparsınız?" Hâlâ anlaşılamaz bir şekilde gülümseyerek konuştu Demir.
"Size ne yapacağımızı sormuştunuz, değil mi? Cevap şu: Zamanı gelince göreceksiniz. Sabır en büyük erdemdir, öğretmenim. Hâlâ öğrenememişsiniz ve benim öğrenciliğim size bunu öğretmeyi kapsamıyor."
Gülümsedi ve cıvıl cıvıl bir sesle:
"Kendinize dikkat edin efendim. İyi günler, günün geri kalanında." dedi.
Arkasını dönerek yürümeye başladığı anda gülümsemesi silindi. Üç erkek de arkasını döndü ve onunla birlikte sınıftan çıktı.
Demir sınıfta tek kalınca gülümsemesi büyüdü ve:
"Tam tahmin ettiğim gibi." diye mırıldandı dişlerinin arasından.
Sena, koridora yürürken kaşları derin bir şekilde çatılmış hâlde Alaz'a baktı. Ardından en az Alaz kadar ciddi olan Doruk'a ve gözleri Kuzey'e kaydığında onun da kendisine kaşlarını çatmış baktığını gördü.
Kaşlarını hafifçe havaya kaldırarak Kuzey'e baktı. Kuzey tekrar önüne döndü. Sena birkaç saniye daha Kuzey'e baktıktan sonra somurtarak kendi önüne döndü ve yürümeye başladı.
Kafeteryaya adım attıkları anda kulaklarında kahkahalar ve ağlama seslerine karışmış tabak çanak sesleri yankılandı.
Doruk bir anda ciddi düşüncelerinden sıyrılarak toplanmış kahkaha atan kalabalığa baktı ve sırıtmaya başladı.
"Amma da hızlılar. İlk dersten başlamışlar." Doruk bunu söyledikten sonra kalabalığa doğru yaklaştı.
Alaz da Doruk'un gittiği yöne baktı ve:
"Hey! Yukarı çıkıyoruz, sen de gel. Tsk! Çocuk gibi." dedi Doruk'a seslendikten sonra dişlerinin arasından.
Doruk arkasını dönmeden elini havaya kaldırarak onay işareti verdi ve ona yol açan kalabalığın arasında kayboldu.
Alaz masalarına doğru yukarı çıkarken Kuzey, Sena'ya yan bir bakış daha attı. Sena ona baktı ve kafasını iki yana salladı ama Kuzey tekrar hiçbir şey demeden önüne dönerek Alaz'ın arkasından merdivenlere doğru yürüdü.
Yukarı çıkarken Mert onları görünce gülümsedi. Üçü yukarı ulaşınca Mert de onların arkasından yukarı çıktı.
"Evet, anlaşılan ilk sabah gerçekten olaylı geçiyor." dedi Mert.
Aşağı bakarken masanın kenarına oturdu. Diğerleri de her zamanki düzenlerinde koltuklarına oturmuştu. Mert'in sözleri üzerine oturdukları yerden aşağı bakmaya başladılar.
Aşağıda, içeri girdiklerinde gelen sesli kahkahaların arasına karışmış ağlamanın sahibi, kalabalık tarafından bir dairenin ortasına alınmıştı. Dairenin ortasında ağlayan kişi Melis'ten başkası değildi.
Şu anki manzara pek iç açıcı değildi. Melis, alındığı dairenin ortasında, üzerinden soslar ve çorba damlayarak, saçlarından aşağı süzülen makarnaları eliyle iterek ağlıyordu ama belli ki bu yeterli değildi.
Besbelli Doruk'un ortaya attığı bir fikirle tüm öğrenciler heyecanla bir şey bekliyorlardı. Bir öğrenci mutfaktan elinde yumurta dolu bir sepetle çıkınca kalabalık heyecanla tezahürat yaparak yumurtaları kapışmaya başladı.
Ama hiçbiri atmadı ve sabırla, gözlerinde vahşi ve heyecanlı bir parıltıyla Doruk'a bakmaya başladılar.
Doruk, çok eğlendiği her hâlinden belli olan bir tavırla kalabalığa baktı ve ardından Melis'e... Melis, ne dediği yukarıdan duyulamayacak bir şeyler mırıldandı.
Doruk daha da sırıtmaya başladı ve bağırdı:
"Tamam, ona acıdım. Daha fazla uzatıp işkence etmeyelim!"
Ardından elini havaya kaldırdı, işaret verdi. Tüm öğrenciler aynı anda yumurtaları fırlattı. Melis çığlık attı ve elini yüzüne kapatarak kendini korumaya çalıştı.
Ama bir anda bir sessizlik oldu çünkü öfkeli bir ses bağırdı:
"Ne zamandan beri Türkçeyi unuttunuz? Size iz bırakmadan denmedi mi?"
Bu ses, aşağı inmiş olan Alaz'ın sesiydi.
Sena ve Kuzey hâlâ yukarıdaydı. Alaz'ın aşağı indiğini görünce ayağa kalkmış, telefonuyla video çeken kızı görünce tekrar oturup izlemeye devam etmişlerdi.
Alaz, şimdi bileğini sıkıca tuttuğu kıza bakıyordu. Bakışlarıyla öldürebilecek olsaydı kızı öldürebilecek kadar öfkeliydi.
Kız dehşete düşmüştü. Alaz'a bakamıyordu bile. Bileğine ve etrafa yardım dilercesine bakıyordu ama kimsenin karışmaya niyeti varmış gibi görünmüyordu.
Alaz, kızın bileğini sıkmaya devam ederken diğer eliyle kızdan telefonu aldı ve videoyu sildi. Bunu yaparken bile bir gözü hâlâ kızın üzerindeydi. Ardından videonun silindiğini görünce telefonu yere atıp üzerine bastı ve:
"Ne yapmalıyım ha sana, ne yapmalıyım? Sen seç. Bana cevap ver. Sen ne hak ediyorsun şu an?" dedi.
Sesi çok sessizdi, neredeyse fısıltı gibiydi.
"Lütfen, ben üz-"
"BANA CEVAP VER! SANA SORDUĞUM ŞEYE CEVAP VER. APTAL ÖZRÜN UMURUMDA GİBİ Mİ DURUYOR!"
Diye bağırdı aniden. Kız korkuyla irkildi ve bir anda yere çöküp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
Alaz, kızın bileğini hızla fırlattı ve kalabalığa dönüp:
"Bu bir uyarıydı ve şamata bitti! DAĞILIN!" diye haykırdı.
Birkaç kız gelip yerdeki kızı kaldırdı. Kız krize girmiş gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam ediyordu. Arkadaşları kızı Alaz'ın yanından uzaklaştırdılar.
Doruk, Alaz'a doğru yaklaştı ve:
"Hey dostum, sakinleş. Sorunu çözdün işte." dedi.
Ama Alaz ona ters ters baktı ve:
"Sanırım hava alacağım, yoksa birine daha patlayabilirim." dedi ve Doruk'a kaşlarını çattı.
Doruk sesini çıkarmadı ve yukarıdan onlara bakan Sena ile Kuzey'e baktı. Onlar da Doruk'a baktılar. Sena kafasıyla gelmesini işaret etti.
Doruk geri çekildi ve:
"Pekâlâ dostum, hava almak iyi olur bence. Git hadi." dedi.
Yerde yumurtalar arasında hâlâ oturan, öğrencilerin çıkmasını engellediği Melis'e doğru yürüdü.
Alaz, o yanından ayrılınca derin bir nefes aldı ve yukarı baktı. Kuzey ona bakmıyordu. Şimdi Melis'e, "Seni temizleyelim." diyerek su döken Doruk'a bakıyordu ama Sena direkt Alaz'a bakıyordu.
Alaz da birkaç saniye ona baktı. Sanki ikisinin arasında sözsüz bir anlaşma olmuş gibi Alaz kafasını bir kere aşağı yukarı salladı ve ardından arkasını dönüp kafeteryadan çıktı.
Sena onun arkasından bakarken kaşları hafifçe çatıldı ve küçük bir iç çekti.
Tekrar Doruk'a bakmaya başlamıştı ki Mert konuştu:
"Bu sene daha dikkatli olmalıydınız ama bu sene sanki bu baskı sizi daha da dikkatsiz yapıyor." dedi. Kaşları düşünceyle çatılmıştı.
Sena ona döndü ve:
"Sanırım haklısın. İlk defa ipler gerilmiş gibi hissediyorum." dedi.
Yüzündeki ifadesizlik ne düşündüğünü okumayı zorlaştırsa da sesindeki tını, onun aslında ne kadar tedirgin olduğunu ele veriyordu.
Kuzey onlara baktı ve:
"Mert, senden şu an kahve istemem bencillik mi olur?" dedi ve Mert'e kibarca gülümsedi.
Mert önce Kuzey'e, ardından Sena'ya baktı ve ayağa kalkarken:
"Tabii, ne bencilliği?" dedi.
Ve uzaklaştı. O uzaklaşırken Sena, kaşlarını çatmış hâlde ona bakıyordu.
"Neden onu gönderdin? Bir sorun mu var? Zaten derse girdiğimden beri bir tuhafsın." dedi ve tekrar aşağıda Doruk'a baktı.
Kuzey ona bakmaya başladı ama hiçbir şey söylemedi. Onu incelemeye başladı.
"Bana öyle bakmayı kes." Hâlâ Doruk'a bakıyordu bunu söylerken.
Doruk şimdi Melis'in olmadığı yerde- işkencesi bitmiş ve o kaçmıştı- Kayra ile sohbet ediyordu.
Kuzey, Sena'ya bakmayı bırakmadı ve bir anda Sena'nın elini tutup kendine çekti.
Sena elini çekmeye çalıştı ama Kuzey daha sıkı kavradı ve eline bakmaya başladı. Baktıkça kaşları daha da çatıldı.
Sena'nın elleri kızarmış, resmen derisi soyulmuştu.
Kuzey masadan bir peçete aldı ve Sena'nın elini silmeye başladı. Sildikçe profesyonelce sürülmüş fondöten kalktı ve tırnak izleri ortaya çıktı.
Kuzey, Sena'nın elini bıraktı. Peçeteyi masaya bıraktı ve ona öfkeyle bakmaya başladı.
"Ne? Bana öyle bakma dedim sana." dedi Sena.
Ellerini kucağında birleştirdi ve gözlerini Kuzey'den kaçırdı.
Kuzey ona bir şey demek için ağzını açtı ama tekrar kapattı ve derin bir nefes aldı. Ardından zoraki bir sakinlikle konuşmaya başladı.
"Derse bu yüzden geç geldin." dedi.
"Hey, beni sorguya çekmeye çalışma, tamam mı? Sadece kaza işte. Farkında değildim ve oldu. Bir daha olmayacak."
"Ne kazası Sena, ne kazası? Kendine böyle zarar vermeni kaza olarak mı adlandırıyorsun? Kaza diyerek üstünü örtemezsin. Allah aşkına, çıkmayacak bir günahın kirini ellerini yıkayarak çıkarabileceğini mi sanıyorsun? Tamam, eğer işe yarıyorsa söyle. Ben de gidip ellerimi derim parçalanana kadar yıkayayım. Sonra her şey geçsin, dünya daha güzel bir yer olsun. Mutlu son!"
Bunları derken sesi fısıltıdaydı. Ama boynundaki damarların belirginleşmesinden, bağırmamak için kendini tuttuğu belli oluyordu.
Sena ona baktı. Kucağındaki elleri yumruk oldu ve ayağa kalktı.
"Merak etme, bir gün bir şeyler işe yaramaya başlarsa haber veririm." dedi ve gitmeye yeltendi.
Kuzey onun kolunu tuttu ve karşısına geçti.
"Artık aynaya baktığında babanın yetiştirdiği canavarı görmekten vazgeç. En azından kendinle baş başayken kendine karşı dürüst ol." dedi.
Sesi fısıltıydı ama bu defa sesine karışan tonda şu vardı: Acı.
"Tamam, o hâlde sen de bir gün aynaya bakıp bana dediğin şeyleri kendin yaptığında işe yararsa haber ver, ben de yaparım." dedi ve uzaklaştı.
Kuzey onun arkasından baktı ve çaresizce yüzünü buruşturarak koltuğa çöktü.
"Sanırım haklısın. Biz bu hayatta aynadaki yansımamızı bile değiştiremeyiz." dedi.
Ardından ayağa kalkıp üniformasını düzeltti ve Doruk'a bakarken yüzünde her zamanki dingin ifadesi vardı.