Sınıfta son hazırlıklar yılın ilk dersi için yapılıyordu. Sınıfta çoğu kişi kitaplarını hazırlamış, yeni matematik öğretmeninin gelmesini bekliyordu. Kalemlerle sıkılmışçasına oynanıyor, sabırsız gözler saate bakıyor, bazılarıysa masalarında düzenledikleri ders gereçlerini çekip story atıyorlardı. Alaz oturduğu yerde dizini sallıyor ve kapıya bakıyordu. Son ders zili de çalmıştı. Öğretmen birazdan burada olurdu ama Sena tam da olması gereken yerde, yanlarında yoktu. Telefonundan saate baktı.
'Nerede bu kız? Öğretmen geldiğinde burada olmalı. O herifi hep birlikte görmeliyiz ilk olarak.' diye düşündü.
Tam da bu sırada onun düşüncelerini Doruk ifade etti:
"Sena nerede kaldı? Altı üstü iki kitap alıp gelecekti ama geç kaldı. Normalde hiçbir yere geç kalmayan dakik hanımı bu defa geciktiren ne acaba?" dedi.
Kuzey okuduğu kitaptan başını kaldırdı ve bileğindeki saate baktı. Ardından kaşlarını hafifçe çattı:
"Garip. Bu onun yapacağı bir şey değil." Sena'nın boş sırasına bakarak mırıldandı.
Tam o sırada sınıf kapısı açıldı ve içeri yirmili yaşlarının ortasında genç bir adam girdi. Tüm sınıf sustu ve öğrenciler genç adamı apaçık bir bakışla süzerek ayağa kalktılar — tabii üç erkek hariç. Genç adam bir saniyeliğine gözlerini öğrencilerde gezdirdi ve öğretmen masasına doğru ilerledi. Elindeki kitapları bıraktı. Ellerini cebine soktu ve ona bakan, onu inceleyen genç yüzlere bakmaya başladı. Tüm sınıfı süzdükten sonra gözüne, sırasında ayağa kalkmak bir yana rahat oturuşunu bile bozmamış üç genç takıldı.
Hafif bir sakalla kaplı dudaklarına bir tebessüm yerleşti. Ama hiçbir şey söylemedi. Sınıfa hitaben:
"Günaydın millet, oturabilirsiniz. Hiç kalkmayanlarınız olsa da." dedi.
Öğrenciler yerlerine otururken bir çocuk tekrar ayağa kalktı:
"Cidden mi? Hadi ama, bu sınıfa girerken, hatta onları görmeden bile onların karşınızda ayağa kalkacaklarına inanacak kadar saf olamazsınız, değil mi?" dedi.
Tüm sınıf gülmemeye çalışıyormuş gibi bir tavırla kıkırdadı. Alaz "Hıh!" diye küçümseyici bir ses çıkardı ve dudağının kenarı öğretmene dikkatle bakarken yukarı kıvrıldı. Doruk açıkça eğlenmiş şekilde sırıtıyordu. Kuzey ise gülmüyordu. Şu anda gülerek sınıfa bakan adamı inceliyordu. Mavi gözleri kısılmıştı. İnce parmakları elindeki kalemi çevirirken gözlerini öğretmenin yüzünden ayırmıyordu.
"Evet, sanırım haklısın. Onların ayağa kalkmasını beklemek beni sizin önünüzde biraz 'saf' gösteriyor olabilir, akıllı çocuk." Genç adam bu kelimeyi söylerken parmaklarıyla havada tırnak işareti yaptı. "Ama sorun şu ki bir öğretmen geldiğinde öğrenci sıfatındaki bir kişinin ayağa kalkması gerektiğini bilmeyecek kadar bilgisiz öğrencilerle dolu bir sınıfa geleceğimi beklemiyordum." diyerek sözünü tamamladı ve gülümsemeye devam etti.
Bu sözler sınıfta yankılanırken ardında bir sessizlik bıraktı. Doruk'un bir anda yüzündeki gülümseme silindi. Alaz ifadesini bozmadı ama masadaki eli yumruk hâlinde sıkıldı. Kuzey kalemle oynamayı bıraktı ve yüzünü bir tebessüm kapladı. Öğretmene bakmayı bıraktı ve kapıya son bir bakış attıktan sonra kitabını okumaya döndü.
Öğretmen arkasını döndü ve kalemi eline alarak tahtaya yöneldi. O sırada bir ses onu durdurdu:
"Vay canına! Oldukça havalısın dostum. Ciddiyim, biliyor musun? Pek ciddi biri değilim ama bu sefer gerçekten ciddiyim. Bu az önce söylediğin söz cidden wow!"
Bunu söyleyen kişi — ki bu Doruk'tan başkası değildi — ayağa kalktı ve alkışlamaya başladı. Alkış yavaşça yavaşladı ve yüzündeki gülümseme silinmeye başladı. Yerini ciddi bir bakışa bıraktı.
"Acaba size bir soru sorabilir miyim? Bizim kim olduğumuzu bilmenize rağmen bu özgüven nereden geliyor? Belki de söylerseniz sıkıcı, eziklerin hep boyun eğdiği bu hayatımıza onlar da özgüvenli olarak renk katarlar, ha?"
Bunları söylerken parmağıyla tüm sınıfı işaret etti. Yüzü öyle ciddiydi ki onu tanıyanlar aynı kişi olduğundan şüphe duyardı.
Öğretmen yavaşça arkasını döndü. Doruk'u çekinmeden uzunca süzdü. Ardından:
"Sen Doruk Altay'sın. Haldun Altay'ın oğlu. Bu da demek oluyor ki kim olduğunu biliyorum. Yani kısaca—"
Sözü yarım kaldı çünkü sınıfın kapısı açıldı ve kapıda Sena belirdi.
Aynı anda Alaz ve Kuzey ona baktılar. Alaz öfkeyle bakıyordu ve bu apaçık ortadaydı. Kuzey ise Sena'ya ilk başta kısa bir bakış attı ama ardından kaşları hafifçe çatıldı. Gözleri kısıldı ve kızın şimdi soluk görünen yüzüne baktı. Ardından gözleri ellerine kaydı ve kaşları daha da çatıldı. Doruk ise hâlâ öğretmene bakıyordu ve ciddiyeti şaşırtıcıydı.
Sena da bunu fark etmişti ve kaşlarını havaya kaldırarak öğretmene bile bakmadan, dikkati Doruk'ta olarak masasına doğru ilerledi. Masaya geldi ve sandalyesine otururken hâlâ kendisine öfkeyle bakan Alaz'a kafasıyla Doruk'u işaret etti. O da yanıt olarak şimdi Sena'ya bakan öğretmeni işaret etti.
"Sizce de geç kaldığınız için bir şeyler yapmanız gerekmez mi, Bayan Soysalan?"
Tüm sınıf şu anda devam eden ilk dersi büyük bir heyecanla izliyordu. Bir kız arkadaşının koluna sıkıca yapışmıştı. Bir diğer çocuk ağzı hafifçe aralık izliyordu. Öğretmen bu sözleri söylediğinde tüm bakışlar Sena'ya yöneldi.
Sena öğretmene bakmıyordu bile. Sessizce kitaplarını masaya diziyor ve onlarla meşgul oluyordu:
"Sanırım hayır. Ya da sadece ben bilmiyorumdur, Demir Bey. Bana öğretin, öğretmen olan sizsiniz."
"Öğretmenlik, ailenizin size veremediği saygıyı benim vermemi kapsamıyor, Sena." dedi ve sınıfta yüksek iç çekişler ve abartılı hafif çığlıklar duyuldu.
Sena aniden kitaplarıyla uğraşmayı bıraktı, kafasını kaldırdı ve Demir'e baktı. Şimdi oturmuş Demir'e dik dik bakan Doruk sinirli, histerik bir kahkaha attı.
"Saçmalık!" diye Demir'in duyabileceği bir seste mırıldandı.
Kuzey sırasında kıpırdandı ve Demir'e bakmaya başladı. Alaz artık gülmüyordu. Yüzü ciddiydi ve... korkutucu.
"Biliyor musunuz, Demir Bey? Matematik dersini çok severim. Gerçekten faydalı bir ders. Ama sizin matematik öğretmeni olmanıza rağmen sevmediğinizi zannediyorum. İki kere ikinin dört ettiğini, asla sonucun farklı olmayacağını bilmiyorsunuz. Değiştirmeye çalıştıkça sadece zaman ve emek kaybı olacağını, bazı şeylerin değişemeyeceğini bilmiyorsunuz. Yazık, eski öğretmenimizin sorunu da buydu." dedi Sena ve sahte bir tatlılıkla gülümsedi.
Demir hafif bir kahkaha attı.
"Evet, sanırım eski öğretmeninizle aynı soruna sahibiz. Sadece, az önce Doruk'un da dediği gibi, ben fazlasıyla özgüvenliyim. Ki bu, iki kere ikiden daha zor denklemlerde bile sonucu değiştirebilir. Kendine güvenmek. İşte eski öğretmeninizle aramızdaki fark bu."
Demir arkasını döndü ve:
"Daha fazla okuldaki sorunlara değinmeyelim ve özgüvenin matematikte ne kadar önemli olduğunu size öğretene kadar sabredelim, ne dersiniz?"
Kalemini masadan aldı ve kitaplardan birini açtı.
"Ve matematiği çok iyi biliyor olsanız da hanımlar ve beyler, bu dersi dinlemek zorundasınız. Yoksa aileleriniz ne der?"
Bunu derken Sena'ya baktı ve derse başladı.
Sena gülümsemeye devam etti.
Alaz da gülümsedi.
Kuzey ve Doruk da.
Nazik ve tutarlı.
Uslu çocukların gülümsemesiydi bu.
Dört arkadaşın önlerinde açık duran kitaplarla onlara yanlarından bakan biri, onların gülümseyen yüzlerinin maske olduğunu ve altında yazan şu satırları okuyamazdı:
O Tehlikeli.