Sena, şu an fazlasıyla dolu olan ve seslerin birbirine karıştığı koridorda rahat yürüyebilen tek kişiydi. O ilerledikçe herkes önünden çekiliyor ve ona yol veriyordu.
O ise teşekkür etmek bir yana, yüzünü çevirip bakma zahmetine bile girmiyordu. Çünkü çok iyi biliyordu; herkes az önce olanları konuşuyordu. Bu aklına gelince kaşları daha da çatıldı.
'Kuzey haklıydı. Ah, o gereksiz kız yüzünden babamdan yine azar işiteceğim.' diye düşündü. Bunun üzerine yürürken eli yine yüzüğüne gitti ve farkında olmadan yüzüğü çevirmeye başladı.
'Gereksiz bir hamle değildi bu. Tam tersine, gerekliydi. O aptal kız çok ses çıkarıyordu. Hem ben yapmasam Alaz yapacaktı. Hem de benden daha kötüsünü... Ah, o aptal hep benden daha iyisini yapmak için elinden geleni yapar.' Düşünceleri devam ederken dolapların önüne geldi.
Bu dolaplar, normal okul dolapları gibi öğrencilerin isimlerinin yazdığı, eşya koymaya yarayan nesnelerdi ama bunun dışında normal okullardakine benzer bir yanı yoktu. Hangi okulun dolaplarında isimler altın harflerle yazardı ki? Tabii bu, Soysalan Koleji değilse...
Üzerinde SENA yazan dolabının karşısına geldiğinde dolabının çaprazında sohbet eden iki kız gördü ve onlara doğru bir bakış attı. İki kız bunu fark ettiği anda hızlı ve beceriksiz adımlarla oradan uzaklaştı.
Sena dolabını açtı ve oradan yeni senenin ilk dersi için kitabını alırken gözüne kadife bir kutu çarptı. Kırmızı renkte, kare bir kutu... Sena uzun uzun kutuya baktı. Sanki içinde kutuyu alsa mı, almasa mı diye kendi kendisiyle savaşıyordu. En sonunda yavaşça elini uzattı ve kadife kutuyu incitmekten korkarcasına eline aldı. Gözlerini kutuya dikmişti. Şu an ne düşündüğünü o bile bilmiyordu. Allah bilirdi. Kutuyu açmadı, sadece baktı. Tam yerine bırakmak için elini uzatırken...
PAT!
Sena, yere düşen kutuya baktığında kendisi de kalça ağrısı eşliğinde yerde duruyordu. Bir an korkuyla irileşmiş gözleriyle, ağrısını unutup ayağa fırladı. Kutuyu yerden alıp bir yerine bir şey oldu mu diye kontrol ederken neredeyse panikle ellerinin titrediğini söyleyebilirdiniz. Ama bu yalnızca bir saniye sürdü. Kimsenin görmediği ve göremeyeceği bir saniye... Ardından yerini, şu an tam karşısında duran ve ona suçlu oymuş gibi bakan çocuğa karşı hiçbir ifade taşımayan bir yüz aldı. Ona bakan biri, onun sinirini sadece hafifçe kalkmış kaşlarından ve gerilmiş dudak kıvrımlarından anlayabilirdi. Ki bu, Soysalan Koleji öğrencileri için büyük bir öfke işaretiydi.
"Yol ortasında neden bir kutuyla aşk yaşıyorsun? Buranın bir koridor olduğunun farkında mısın? Yoksa sadece fazla mı aptalsın?"
Çocuğun söylediği bu sözlerin ardından koridorda sessizlik uğuldamaya başladı. Çocuğun ettiği laflar yetmezmiş gibi bir de bunları söylerken kullandığı o sakin ve aşağılayıcı ton, kesinlikle normal bir insanı çıldırtmaya yeterdi. Ama karşısındaki insanın normal olduğu söylenemezdi çünkü Sena bu sözlere tepki vermedi.
Yavaşça yüzündeki kaş çatmanın yerini bir gülümseme aldı ki bu, göze hiç de hoş gelen bir gülümseme değildi. Kafasını hafifçe yana eğdi ve ona az önce 'aptal' diyen çocuğu incelemeye başladı.
O, kesinlikle küstahlığı dışında fazlasıyla 'kusursuz' duruyordu. İşin garip yanı, Sena ona bakarken bu kusursuzluk bozulmuyordu bile. Yakışıklı bir yüz, onu kusursuz kılan yeşil gözler... Fazlasıyla tanıdık bir parıltı vardı onlarda. Kendinden emin bir duruş ve bu duruşun yakıştığı iyi bir vücut... Evet, eğer zengin olsaydı onlardan biri olabilirdi.
"Ama değil," diye hatırlattı içinden bir ses Sena'ya.
Çocuk:
"Hey! İncelemen bittiyse çekil de geçeyim. Gördüğüm kadarıyla gördüğün şeyden fazlasıyla memnun kaldın. Eh, memnun oldum ben de o hâlde. Sen de memnun olduğuna göre." dedi ve alaycı gülümsemesi bunu söylerken fazlasıyla belirgindi.
Sena bir an daha inceledi. Yeşil gözlerine gelince gözlerini o gözlere dikti ve gülümsemesi, sözleri duyunca daha da yayıldı. Çocuğa doğru bir adım attı ve:
"Ah, ilk gün saçmalıkları neden bu kadar çabuk başladı, anlayamıyorum. Bir günde ikinci saçmalık. Ama sorun değil, neyse ki sizler bugün iyi günüme denk geldiniz, burslu. Ama sorun ne biliyor musun? En azından Melis, küstahlığını zenginliğine ve fındık kadar zekâsına borçluydu. Peki ya sen? Ne paran var sırtını dayayabileceğin ne de zekân var verdiği için Allah'a şükredebileceğin. Sana aptalsın demiyorum, hemen alınma. Biraz aklın olsaydı bana çarpıp üstüne bir de böyle konuşamazdın. Ama bunu bu okulu ve bizleri tanımamana veriyorum, küstah çocuk. Ama dikkat et, bu demek değil ki her şey yolunda."
Çocuğa bakarken gözlerinde giderek daha da büyüyen vahşi bir ifadeyle:
"Ve son olarak, tanışmak isteyeceğimizi sanmıyorum," dedi ve arkasını dönerek uzaklaşmaya yeltendi ama çocuğun alaycı sesi onu durdurdu.
"Vay canına, ne etkileyici bir konuşma! Hem zekânı belli ettin hem de gücünü ve acımasızlığını. Bu gerçekten etkileyici. Ama sorun şu: Ya paran ve gücün umurumda olmazsa ve daha da kötüsü, ki senin için, tanışmak zorunda kalırsak ve bu ben istediğim için olursa?"
Sena, arkasını dönmeden bile onun sesindeki ve duruşundaki meydan okumayı fark edebiliyordu.
Ve gülümsedi. Bu defa cidden gülümsedi ama bu, diğerleri gibi tehlikeli ya da bıkkın bir gülümseme değildi. Tam tersine, hevesli bir gülümsemeydi.
"Bu sanırım bir meydan okuma. İddialı çocuk, biliyor musun? Uzun zaman sonra ilk defa bir şeyi merak ediyorum. Neler yapabileceksin? Şöyle yapalım: Kimse sana dokunmayacak. Kimse önüne çıkmayacak. Sana burs veren ve isterse seni buradan tek bir sözüyle gönderebilecek olan Sena Soysalan'a denk olduğunu göstermek için bir şansın olacak. Kullanabilecek misin? Ya da daha doğrusu, var mısın, yok musun?"
Diyerek çocuğun iddialı havasına eklediği bir diğer iddiayla havadaki elle tutulabilir gerginliği daha da arttırdı. Öğrenciler şu an yapılan bu konuşmayı büyük bir heyecanla, solukları kesilmiş bir hâlde izliyorlardı. İlk başta acımayla baktıkları çocuğu, sanki onay verilmiş gibi şimdi merakla süzüyorlardı.
Çocuk Sena'ya baktı. Ona şimdi meydan okuyan gözlerle, bakışlarını kaçırmadan bakan kıza gülümsedi ve:
"Bu okulda sen ve 'senin gibiler' genellikle diğer öğrencileri maşa gibi mi kullanırsınız? Kimsenin bana dokunmayacağını söylediğine göre burada olay sadece..." Gözlerini, kendisini hem tiksinti hem de apaçık bir merakla inceleyen öğrenciler üzerinde gezdirdi. "Paradan ibaret değil ve bu bana bu okuldaki olayı daha iyi özetliyor," dedi.
Sena bunları duyduktan sonra ona baktı ve kendine gelmişçesine yavaşça gülümsemesi silindi. Yerini her zamanki ifadesine bırakırken:
"Üzgünüm, teklif zaman aşımına uğradı. Eh, bir şans böyle kaçırılır ancak. Unutma sakın, her şey yolunda demek değil bu. Gün daha uzun, güneş batana kadar neler olur neler. Elbette sen de konuşmayı ve nasıl davranman gerektiğini öğreneceksin. Ha, zorla ha, isteyerek," dedi ve çocuğa sırtını dönerek eşyalarını tekrar dolabına bıraktı. Çocuğa bakma zahmetine bile girmeden arkasını dönüp uzaklaştı.
Gözden kaybolurken ellerindeki kitapların altından yüzüğünü çevirmeye başlamıştı bile. O uzaklaşırken onun bir anda değişen fikrine şaşıran çocuk hafifçe kumral kaşlarını çattı.
"Memnun oldum Sena, seninle tanışmak güzeldi," diye fısıldadı kendi kendine ve ona bakarken hararetle fısıldaşan, birbirlerinin kollarını sıkarak az önceki olaya kendilerinden farklı eklemeler yaparak konuşan öğrencilere aldırmadan yoluna devam etti.
Ve bu, artık Soysalan Koleji'nde sıradan bir gün değildi.