Koridorlarda, kenarda sohbet eden erkekli kızlı gruplar gülüşüyor, konuşuyor ve geçirdikleri yazı anlatıyorlardı. Akademinin her köşesinde nazik ve tatlı gülüşler yankılanıyordu.
Doruk ilerlerken önlerinde açılan kalabalığa bakarak:
"Vay canına, demek ki herkes iyi bir yaz geçirmiş, ha?" dedi. Aynı zamanda yanından geçtiği bir kıza göz kırptı. Kız utanarak parmağını saçına doladı. Bunu gören Sena gözlerini devirdi ve:
"Evet ama sanırım bizim geçirdiğimiz yaz seni pek tatmin edememiş gibi," dedi. Bunları söylerken yüzünde en ufak bir ifade yoktu.
Doruk, geçirdikleri yazı ve birlikte olduğu çeşitli kızları düşününce pis bir şekilde sırıttı. Onun bu ifadesini gören Kuzey, yanından geçtiği kıza çarpmamak için kendini yana çekerken:
"Yaz boyunca takıldığın kızları düşünüyor olmalısın ve buna rağmen hâlâ başka kızlara karşı iştahın olabiliyor," dedi. Doruğu ve onun yaz boyunca yanında her gün farklı kız olan hayran grubunu düşünerek yüzünü buruşturdu.
"Ah, ben bir yakışıklıyım Kuzey ve bir erkeğim. Tam anlamıyla bir erkek. Nasıl olur da iştahım dizginlenebilir?" diye cevapladı Doruk.
Bunu söylerken topuzundan çıkmış olan uzun saçını havalı bir hareketle arkasına attı. Yüzündeki pis gülümseme hâlâ yerindeydi. Anlaşılan yaşananlarla gurur duyuyordu.
"Ama son yaşanandan sonra bir süre iştahını kessen iyi edersin. Yoksa bir dahakine birileri senin ayağını yerden kesebilir, 'Tam Erkek'," diyerek Doruğa ters bir bakış attı Alaz.
"Ah, neden bu kadar sıkıcı heriflerle arkadaş olmak zorundayım?" dedi ama Sena'nın ona attığı ters bakışla devam etti: "Ve hanımlarla."
Bunları söylerken sesinde yapmacık bir hayal kırıklığı vardı.
Sena aniden durdu, derin bir iç çekti ve arkasını döndü. Bunun üzerine üç erkek de durdu ve ona baktılar. Doruk açıkça şaşkınlıkla bakıyordu. Kuzey ise sakin ve şaşırmamış bakışlarıyla ona baktı. Alaz ise ona açıkça memnuniyetsizlik ve rahatsızlıkla bakıyordu.
Sena, üçünün üzerinde gözlerini yavaşça gezdirdi ve konuşmaya başladı:
"Yazın konuştuklarımızı unutmayın ve konuştuklarımıza göre davranın." Bunu derken Doruğa bakıyordu. "Unutmayın, bu sene son senemiz. Bizden beklentiler yüksek. Bunun hangi açıdan olduğunu benden daha iyi biliyorsunuz."
Koridora baktı. Kimse yoktu. Ardından devam etti:
"Ve lütfen beni sizi tanıdığıma pişman edecek hareketler yapmayın. Özellikle de sen."
Dedi ve ona bakmayı bırakıp koridorun sonundaki kızı süzen Doruğu işaret etti. Yüzünde en ufak bir farklılık yoktu; ne bir duygu ne de bir ifade.
Doruk ona baktı, iki elini kaldırdı ve:
"Hey, hadi ama! Sanki sürekli bela çıkarıyormuşum gibi konuşuyorsun," dedi. Masumca omuz silkti.
Üçü de ona alaycı ve suçlayıcı bakışlarla bakınca:
"Hadi ama çocuklar,en son ne zaman başımıza bela açtığımı gördünüz?"
"Dün," dedi Alaz, karanlık bir sesle ve yüzündeki kaş çatmayla.
Belli ki Alaz'ın aklına önceki gün havaalanında Doruğun sarktığı kadının kocası ortaya çıkınca Doruğun yüzünden yediği yumruk gelmişti.
Doruk tam ağzını açıp cevap verecekken Sera:
"Hayır, sadece unutmayın diye hatırlattım ve ona göre davranalım. Bu sene önemli."
Diğerleri başını salladı. Ama Alaz, Sena'ya rahatsız olmuş bir şekilde bakmaya devam ediyordu ve gözünü bile kırpmıyordu. Sena ona baktı ve:
"Ve evet, Alaz, evet, en otoriter sensin. Bu konuşmayı senin yapman lazımdı. Şimdi gidelim, daha sonra bana kaşlarını çatabilirsin," dedi.
Ama tuhaf olan şuydu ki yüzündeki tek bir kas bile bunu söylerken oynamamıştı.
Döndü ve ilerlemeye başladı.
Alaz onun arkasından kaşlarını çatmaya devam ederken Kuzey ona baktı ve:
"Sena'yı tanımıyormuş gibi davranmayı kes. Bu sene onun için önemli, özellikle de... Ah, geçmişte yaşananlardan sonra," dedi ve anında sustu.
Çünkü hem Alaz hem de Doruk ona resmen öldürücü bir bakış attı. Doruk, kimse duydu mu diye etrafa kaşları çatılmış hâlde bakarken Alaz, Kuzey'in kulağına doğru eğildi.
"Gerizekalı, ne bok yiyorsun? Ya biri duysaydı! Delirdin mi sen, Allah aşkına, Kuzey? Doruk bu kadar boşboğaz olsa anlarım ama sen ne yaptığını zannediyorsun?" dedi. Sesinden resmen zehir akıyordu.
Kuzey da kaşlarını çattı ve ona anlamamışçasına baktı. Ardından yavaş yavaş anlamaya başladığını belli eden bir ifadeyle Alaz'a baktı ve onun üzerindeki kolunu öfkeli bir hareketle silkti.
"Ne saçmalıyorsun? Geçen ay babasıyla ettiği kavgadan bahsediyordum. Ona bu sene hakkında söylediklerini duymadın mı? Ama siz iki aptal, benim şeyden... O zamandan bahsettiğimi düşünüyorsunuz. Sence ben o kadar aptal mıyım, Alaz?" dedi Kuzey. Normalde sakin olan gözlerinde öfkeli bakışlar parlarken onu gören biri ondan korkabilirdi. Öfkesinden gözü seğiriyor ve Alaz'a ters ters bakıyordu.
"Dostum , baştan desene," diye ona aynı şekilde ters bakarken ondan yavaşça uzaklaştı Alaz.
Doruk, kalabalık koridorda kimselerin onları dinlemediğini fark edince ortamdaki gerginliği azaltmak için konuşmaya başladı:
"Hey, her şeyin farkındayız Kuzey. Senin onu düşündüğün kadar biz de Sena'yı düşünüyo—"
"O her zaman aynı şeyi yapıyor," diyerek Doruğun lafını kesti Alaz. Siyah gözlerinde öfke parıldıyordu. "Her zaman tek sorumluluğu olan kendisiymiş gibi davranıyor. Oysa hepimizin üzerinde sorumluluklar var ama o, bunları fark etse de ettiğini belli etmeyecek kadar bencil."
Son kelimeleri söylerken koridorun sonunda durmuş, sabırsız bir ifadeyle onlara bakan Sena'ya dikmişti gözlerini.
Sena, Alaz'ın ona bakış şeklini fark edince hafifçe kaşlarını çattı ve gözlerini onun gözlerine dikti. Dışarıdan bu sadece göz teması gibi görünebilirdi ama bu bir savaştı: Önce kim bu alev saçan bakışlardan kaçacaktı?
Kuzey bir Sena'ya, bir de Alaz'a baktı ve yürümeye başlarken Alaz'a hitaben:
"Sorun onun bencilliği değil, bakışlarıyla seni bile dize getirebileceği gerçeği," dedi.
Bunu söyleyip Sena'nın yanına gitti. O giderken Doruk da Alaz'ın omzuna elini vurup:
"Hadi dostum, gün daha yeni başladı," dedi.
Alaz derin bir iç çekerek göz temasını kesti. Sena'nın dudaklarının kenarı alaycı bir şekilde yukarı doğru kıvrıldı.Sena 1,Alaz 0.
Doruk ve Alaz da diğer ikisinin yanına gittiler.
"Gidelim mi?" dedi Sena, yüzündeki alaycı ifadeyi koruyarak Alaz'a bakarken.
"Hadi, başlayalım," diye yanıtladı Alaz. Sena'nın yanından geçip en önde yürürken onun ifadesini görmezden geldi.
Büyük bir kapıdan geçtiler ve anında tüm ihtişamıyla karşılarına kafeterya çıktı.
Bu büyük salon, binanın iç kısmında, ilk katta bulunan sınıfların hepsinin birleştiği koridordaki büyük yemek alanıydı. Öğrenciler genelde burada toplanır ve durmak bilmeyen, dedikodu olarak kabul edilmeyen ama yeni haberler olarak hoşgörülen "yeni haberler"i konuşurlardı.
Kafeteryanın üstüne, merdivenlerle çıkılan bir platforma rahat bir şekilde konumlandırılmış olan, direkt göze çarpacak kadar güzel ve saygı hissi uyandıracak kadar ciddi masa ve çevresindeki iki kişilik bir koltuk ve iki tekli koltuk, asil bir zarafetle sahiplerini bekliyordu.
Dördü içeri girdiği anda tüm uğultu ve konuşmalar kesildi. Alaz önderliğinde dördü ilerlerken herkes önlerinden çekiliyor, yanlarından geçtikten sonra arkalarında bir fısıltı oluşuyordu.
Dördü de bunu umursamadı. Ta ki...
"Yani, Sena gibi biriyle arkadaş olduklarına inanamıyorum. Gerçi çocukken tanışmış olmasalardı onun gibi burnu havada bir sürtükle arkadaş olmazlardı," diyen kızın sesi, fısıltıdan hayli yüksek bir hâlde kulaklarına yetişene kadar.
Alaz aniden durdu ama yerinden kıpırdamadı. Kuzey kıza baktı, oldukça sakin ve bıkkın bir tavırla duvara yaslandı. Doruk, yanında sıkılmış yumruklarıyla kıza doğru yürümeye başladı.
Ama Sena onun kolunu tuttu ve Doruğun birini öldürecekmiş gibi duran gözlerinin içine bakarak kafasını iki yana doğru tek bir sefer salladı. Onun yanından geçti ve Kuzey'e bir bakış attı. Kuzey omuz silkti ve kıza bakmaya devam etti.
Sera, Alaz'ın yanına gitti ve:
"Hadi gidelim," dedi.
Ama Alaz kıpırdamadı ve Sena'ya doğru bir bakış attıktan sonra arkasını dönüp şimdi şaşkın ve korkmuş gözlerle kendisine ölümcül bakışlar atan Doruğa ve üzerine doğru gelen Alaz'a bakan kıza doğru yürüdü.
Ama aniden Sera, Alaz'ın önüne geçti ve:
"Pekâlâ, madem yolumuza bakmıyoruz ve değmeyecek olan birine haddini bildirmeye karar verdik, bunu bana bırak çünkü o bana hakaret etti," dedi.
Bunu söylemesinin ardından kıza doğru döndü. Yüzünde, az önce arkadaşlarıyla konuşurken ki minik sırıtma yoktu.
Tam tersine, bıkkınlığı ve o an orada olmaktan sıkılmış ifadesi yüzünün keskin hatlarına işlemişti. Kızın önünde durdu ve
başını hafifçe sağa doğru eğerek kızı tepeden tırnağa incelemeye başladı.
O bunu yaparken tüm kafeteryada duyulan tek ses, mutfak bölümünden gelen çatal bıçak sesleriydi. Herkes nefesini tutmuş, birazdan yaşanacakları beklerken hem gergin hem de korkmuş görünüyorlardı. Ama bakışlarında öne çıkan en belirgin duygu acımaydı. Sena'nın süzdüğü kıza, sanki az önce dayak yemiş gibi bir acımayla bakıyorlardı.
Sena, kızı süzmeyi bitirdiğinde derin bir iç çekti ve:
"Tatlım! Beni kıskanmanı anlayabiliyorum ve herkesin şu anda sana karşı hissettiği acımayı ben de hissediyorum, Melis. Eh, aşağılık kompleksine sahip olmak zor olsa gerek. Ailesi tarafından sevilmeyen, okulda popüler olup sevilmeyi arzulayan ama asla bunun olmayacağının farkında olan bir kız... Ve o kız sensin. Sana nasıl acımam?
Ama Melis, sana acıdığım için üzülüp sinirlenme ve o minik gururunun da incinmesine izin verme çünkü o da incinirse senden geriye hiçbir şey kalmaz. Ve kendini şanslı say çünkü ben insanlara asla ikinci şans vermem ama sana veriyorum.
Bu değersiz bedeninin ve ruhunun lisemizde bulunmasına izin veriyorum. Diğer öğrenciler için bu kadar değersiz bir varlıkla bir arada yaşamak çok zor olur ama yaşayacaklar çünkü ben istiyorum. Bu yüzden bana saygı duymalısın.
Eh ama her şeyin bir bedeli vardır. O öğrenciler de sana katlanmanın karşılığında bir şey almalı, değil mi?"
Dedi ve öğrencilere baktı. Onların da yüzlerinde pis sırıtışlar belirirken kafalarını salladılar.
"O hâlde bu senenin ilk dersini alan sen ol."
Öğrencilere döndü ve:
"O sizindir. Yakalanmadan, iz bırakmadan," dedi.
Yavaşça uzaklaşmadan önce başını eğmiş, gözünden yaş süzülen kızın göz hizasına gelecek kadar eğildi. Kafasını kaldırdı ve yüzüne bakarken:
"Zavallı Melis! Ha bu arada babana söyle, anneni aldattığı metresini artık bizim otele getirmesin. Babam, değersiz insanlarla benim şu an yapma aptallığına düştüğüm gibi vakit kaybetmez," dedi ve gülümsedi.
Tüm bunları söylerken yüzünde yapmacık bir şefkat vardı. Ama ses tonu tüyler ürpertecek kadar net ve aşağılayıcıydı. Zehir gibi, baktıkça kanında ürperti yayan gülümsemesiyle ona bakan biri ondan korkardı.
Sena arkasını döndü. Gülümsemesi silindi ve arkadaşlarına doğru yürürken ifadesiz yüzünü takındı.
Doruk eğlenmiş bir şekilde sırıtıyor, ağlayan kıza bakıyordu. Kuzey, Sena'yı anlaşılamaz bir bakışla süzüyor, sanki onun yüzünde bir şeyler arıyordu.
Sena ikisinin yanından geçti ve ona yüzünde her zamanki alaycı gülümsemesiyle bakan Alaz'ın karşısında durdu.
"Pekâlâ, tatmin oldun mu yoksa devam mı etmeliyim?"
"Hayır, bu kadarı yeterli. Aferin sana, Sena," diye yanıtladı Alaz, Sena'ya sırıtırken.
Sonra:
"Sanırım artık oturmak istiyorum. Yürüyün," dedi ve uzaklaşmaya başladı.
Sena arkasından gözlerini kıstı ve iç çekti. Doruk geldi ve Sena'nın omzuna kolunu attı. Kuzey de yanlarına geldi ve Doruk:
"Ne kadar sıradan ama heyecanlı bir ilk sabahtı, değil mi?" diyerek sırıttı.
Sena onun kolunu omzundan attı ve gözlerini devirerek Alaz'ın az önce gittiği yöne doğru yürümeye başladı.
Kuzey de Doruğun omzuna vurarak:
"Hadi, sus da yürü artık," dedi.
Bunları derken uzaklaşan Sena'ya bakıyordu. İkisi de diğerlerine katılmak için yürümeye başladılar.