Güneş ışığı devasa binanın üzerine vururken, öğrenciler altın rengi demir kapılardan giriş yapan araçlardan iniyor ve arkadaşlarının yanına doğru ilerliyorlardı. Saçları yapılı, tırnakları bakımlı genç kızlar el sallarken kıkırdıyor; yakışıklı genç erkekler ise son model, göz alıcı arabalarından iniyorlardı. Tasarım ayakkabılarıyla lisenin pırıl pırıl zemininde yürürken, her biri akademideki bu ilk günlerinde kendileri için en önemli olan şey hakkında konuşuyordu.
Bu devasa bina bir liseydi. Devasa binanın batı cephesinde sınıflar bulunurken, doğu cephesinde okulun çeşitli salonları bulunuyordu. Spor salonu, dans odası, müzik odası ve konferans salonu bunlardan sadece birkaçıydı. Okulun tam ortasındaki büyük bahçenin sağ köşesinde büyük bir kapalı basketbol sahası vardı.
Binanın ikinci katında bulunan sınıflara ve büyük kütüphaneye çıkmak için kullanılan merdivenlerin trabzanları altın renginde olacak şekilde yapılmıştı. Gerçek altın olup olmadığını Allah bilirdi; kimse bunu merak etmemişti çünkü kimsenin umurunda değildi. Okulun çeşitli yerlerinde bulunan tablolar ve değerli süs eşyaları, okulun aslında kimlere ait olduğunu belli eden önemli unsurlardı.
Dışarıdan gelen pahalı araçların motor sesleri ve kahkahalar, havayı yırtan kızların seslerine karışıyordu.
Okulun ilk günü için belli ki herkes heyecanlıydı. Bu sene yapılması planlanan şeyler hakkındaki konuşmalar, okul için yapılan hazırlıklar hakkındaki hararetli açıklamalar sessiz sabahta yankılanıyordu. Buna kızların giydiği düşük topuklu ayakkabıların tok sesi de karışınca ortamda zarif ama karmaşık bir ses dalgası yayılıyordu.
Konuşmalar karmaşık olsa da belirgin bir şekilde ortaya çıkan bir konu vardı. Arabaların durduğu yerin köşesinde iki kız kendi aralarında konuşuyorlardı:
"Nerede kaldılar?"
"Hey, daha derse bir saat var. Neden erken gelsinler ki?"
"Ahh! Ama ben onları görmek için bu kadar erken geldim."
"Ahaha. Demek ki onlar seni senin onları umursadığın kadar umursamıyor."
"Onların beni görmediğinin farkındayım ama Alaz beni fark edecek, buna adım kadar eminim. Allah aşkına, bana diyorsun ama sen neden bu kadar erken buradasın, ha?"
"Ah! Bilmiyormuş gibi davranma. Sana söylüyorum ama ben de Doruğu görmek için buradayım. Biliyorsun, tüm yaz boyunca Londra'daydı. Sadece fotoğraflarına bakabildim. Sonunda onu tekrar görebileceğim."
"Londra, evet, biliyorum. Dördü de oradaydı. Alaz'ı görebilmek için Sena'nın hikâyelerine bile baktım."
Bir başka köşede üç kız da aynı şey hakkında, aynı hararetle, aynı mimiklerle ve kusursuz makyajlı yüzlerinde bir heyecan ifadesiyle konuşuyorlardı.
"Hayır ve kesinlikle hayır! En yakışıklı Kuzey, sizi şapşallar! Doruk tam bir playboy ama Kuzey... OMG, resmen Prens Charming'in en yakışıklı hâli!" dedi platin sarısı saçlarını savurarak ilk kız.
"Ahh, hayır! Alaz der susarım," diye cevapladı dudaklarını büzerek pespembe yanakları allık var diye bağıran arkadaşı.
"Evet, kabul edelim, hepsi yakışıklı. Ve evet, Doruğun playboy olduğunun farkındayım. Bununla birlikte, onun beni fark etme ihtimali daha da yüksek hâle geliyor. Ve Kuzey'e gelince, kesinlikle gizli bir çapkın. Masum görünüyor ama bence tam bir çapkın," diyerek mavi gözlerini kocaman açarak cevap verdi son makyaj modeli gibi görünen arkadaşı.
Onlar bunu tartışa dursun, ortamda bir heyecan fısıltısı kulağa ulaştı:
"Geldiler."
Asfaltta kayan tekerlerin sesi yavaşça otoparkın arkasından duyulmaya başladığında kızların aralarındaki konuşma hararetle devam ediyordu. Ta ki birbirinden pahalı ve havalı dört araba otoparkta arka arkaya duruncaya kadar... Sonrasında bir sessizlik oldu ve arabaların kapısı açıldı.
İlk arabanın şoför koltuğundan inen genç adam, çevresine sıkılmış bir bakış attıktan sonra diğer arabalara bakmaya başladı. Bu genç adamın kumral, uzun saçları topuzundan çıkıp gözlerinin önüne düşmüş, onun güzel açık kahve gözlerine derin bir anlam katmıştı. Oysa ki genelde bu gözler muziplikle parlardı.
Tüm mimikleriyle adeta "Buradayım!" diye tüm kızların gözlerini üzerine çekiyordu. Tatlı muzip gülüşü, piercingli ve dudaklarına öyle bir tatlılıkla yerleşmişti ki bu tatlılık bile onun erkeksi görünüşüne gölge düşürmüyordu.
Uzun, yapılı vücudu onda bir basketbolcu olduğu havasını veriyordu. Belki de öyleydi, belki de değildi ama kesinlikle olsa da olmasa da kızların ona bakarken gözlerinin kamaştığı gerçeğini değiştirmiyordu.Etrafına son bir göz atarken çevresinde ona bakıp fısıldaşan kızlara göz kırparak arkadaki arabaya yöneldi.
Yavaşça ama muzip bir tonla diğer arabaya seslendi:
"Hey dostum, arabadan çıkmak için kızların salyalarını tamamen akıtmalarını mı bekliyorsunuz?"
Sesinin alaycılığına yüzündeki pis sırıtış eklenince tam bir playboy havası verdiği kesindi.
Seslendiği arabanın arkasındaki aracın şoför koltuğundan inen genç adam, etrafa hızlı bir bakış atıp ona sakince:
"Benzetmelerin bazen oldukça doğru olabiliyor, Doruk," dedi. Sesindeki bıkkınlığı saklama ihtiyacı bile duymuyordu.
Bu genç adamın yüzüne bakan biri, onun huzur veren yakışıklılığında kaybolmak isteyebilirdi. Sarı saçlarının altına kalemle çizilmiş gibi bir şekilde güzel duran deniz mavisi gözleri, her bakışına başka bir anlam katıyordu. Doruğun tam tersine onun dudaklarında muzip bir gülümseme değil, tatlı ve yüzüne tam oturan huzurlu bir tebessüm vardı.
Arkadaşı kadar yapılı olmasa da uzun ve atletik bir vücuda sahipti ve özenle giyilmiş üniformasının içinde bir masumiyet tanrısı gibi duruyordu.
Dış görünüşünden bile anlayabileceğiniz bir diğer şey ise onun huzurlu ifadesine eklenebilecek başka bir özelliği olan titizliğiydi. Oldukça temiz ve düzenli duran üniformasında tek bir kırışıklık bile bulamazdınız. Doruğun üniformasının gömleğinin üzerine geçirdiği deri ceketine ve altında iki yandan sarkan kravatına bakınca birbirlerinden ne kadar farklı olduklarını anlayabilirdiniz.
Kravatını düzeltip çevreye son bir göz atarken arkadaki Doruğun baktığı araca bakarak:
"Bunu nadiren söylerim ama biliyorsun, Alaz, Doruk haklı. Arabadan in ve ilk gün merasimini fazla uzatmadan aradan çıkaralım," dedi. Sesindeki sakinlik insana görüntüsü gibi huzur veriyordu.
Arabanın kapısı açıldı ve dışarı inen kişi hiçbir yere bakmadan direkt arkadaki arabaya bakarak:
"Biri Sena'ya da çıkması gerektiğini hatırlatmalı," dedi. Bunu söylerken gece kadar siyah gözleri kısılmış şekilde arabaya bakmaya devam etti.
Alaz, siyah saçları ve köşeli yüz hatlarıyla Doruğun çekici yakışıklılığı ve Kuzey'in sakin güzelliği karşısında fazlasıyla çarpıcıydı. Ona bakan birinin tekrar ona bakmasını sağlayacak kadar keskin yüz hatları ve her bakışından otorite akan gözleri ile oldukça göz alıcıydı.
Vücudu ise ne Doruk kadar yapılı ne de Kuzey kadar inceydi. Siyah, dağınık saçları umursamazca dağılmıştı. Dudaklarında diğerlerinin tam tersine oldukça alaycı bir gülümseme vardı. Üniforması, deri ceket giymesi dışında Doruk ile aynıydı. Ama Alaz'ınkinde sanki apar topar hazırlanmış gibi görünen ama onu bozmayan, tam tersine daha da albenili kılan bir düzensizlik vardı.
Ama tüm bu dağınıklığın bile gölgeleyemediği tek şey, duruşuna hatta karakterine bile işlemiş otoriteydi.
Kızlar onlara bakıp yutkunup iç çekişler yükselirken, Doruk bu sesler eşliğinde en arkadaki arabanın yolcu kapısına yaklaştı ve camı eklem kemikleriyle tıklattı. Ardından arabanın içindeki kişiye seslendi:
"Hey, bayan majesteleri Sena, bizi arabanızdan çıkma şerefine nail edecek misiniz, yoksa sizi omzuma alıp mı çıkarmalıyım?"
Bunu sorarken sesinden hem alaycılık hem de ciddiyetin hissediliyor olması Doruğa has bir özellikti.
Ama daha cümlesini bitiremeden kapı açıldı ve Doruk kenara doğru sendeledi. Arabadan inen kız sakince:
"Dengesiz olduğunu biliyordum ama sanmıştım ki sadece psikolojik olarak öylesin. Ama belli ki yanılmışım, her anlamda dengesizmişsin," dedi.
Sesindeki ciddiyet söylediklerinin şaka olmadığı hissini uyandırsa da Doruk onun ciddi yüzüne bakarak sırıtıyordu.
"Evet, Sena, kabul ediyorum. Güzelliğin beni dengesizleştiriyor."
O bunu söylerken arkadan Kuzey başını iki yana hafifçe sallayarak iç çekti. Alaz ise alaycı bir şekilde gülümsüyordu.
Genç kız ona ters bir bakış attı. Yüzünde gülümsemeden eser yoktu. Oysa ona bakan biri bu güzelliğe bir gülümsemenin ne kadar yakışacağını düşünürdü.
Kız onun yanından geçti ve üniforma eteği uyluklarının etrafında dalgalandı. Üç erkeği geçti.
Bu kız bir manken olacak kadar güzeldi, belki de daha fazla. Keskin yüz hatları vardı ama onlardan daha keskin, derin çikolata kahvesi gözleri vardı ve her göz teması kurduğu kişiye diz çöktürecek kadar güçlü bir parıltıyla parlıyordu.
Yüzünün gözlerinden sonra en çok dikkat çeken yeri keskin çene hattıydı. Sanki parmağını gezdirirsen parmağının ucunda bir damla kan belirecekmiş gibiydi.
Güzel yüzünü çevreleyen, gözleriyle aynı renkteki saçları bir kulağının arkasına katılmış, diğer tarafı yüzünün sol tarafını perdeleyecek şekilde esen rüzgarla savrularak omzunun üzerine saçılmıştı.
Arkasını döndü ve ona bakan üç erkeğe güzel yüzündeki tek makyajı barındıran hafif pembe, dolgun dudaklarının kenarı havaya doğru kıvrılarak:
"E hadi gidelim," dedi.