İçeriğe geç

Bölüm 10 / 10, 1.794 kelime, tahmini 9 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Bölüm 10: Aile

Son ders zili çaldığında herkes yerinden kalktı ve evlerine gitmek üzere çıkışa yöneldiler. Sena da o öğrencilerden biriydi. Üç arkadaşıyla oturduğu arka arkaya sıralardan kalktı ve kapıya doğru yöneldi. Arkasından Doruk seslendi:

"E, yarın görüşürüz o zaman. Dikkat et!" dedi ama Sena arkasını dönüp bakmadı bile. Sadece elini havaya kaldırdı ve veda işareti yaparak salladı. O tam kapıdan çıkarken Kuzey de seslendi:

"Evde bir şey olursa bize haber ver."

Bunu duyunca Sena durdu ama arkasını dönmedi. Alaycı bir şekilde "Hıh!" dedi ve kapıdan çıkarak gözden kayboldu.


Durum tam olarak buydu. Sena yanlarına tekrar geldiğinde hiçbiriyle konuşmamış, açıkçası Alaz ve Kuzey de bu duruma pek yardımcı olmamıştı. Günün geri kalanı boyunca bir arada oturmuşlar ama konuşmamışlardı, hatta birbirlerine bakmamışlardı bile. Doruk tüm gün onları konuşturmak için saçma şakalar ve ciddi konular açmışsa da başarılı olamamıştı. İnatla yan yana birbirlerini görmezden gelmişlerdi. Doruk bu durum karşısında kendine bile itiraf edemese de endişeleniyordu. Daha ilk günden "Bu sene dikkatli olacağız." derken aralarındaki çatlaklar belirgin bir şekilde ortaya çıkmıştı. Sanki ilk darbede dağılacaklardı.


'Buna izin veremeyiz.' diye düşündü şimdi kalkmış, onlara sadece iki parmağıyla kapıyı işaret edip elini havaya kaldıran Alaz'a bakarak. Onun ardından Kuzey de ayağa kalktı, elini dostça Doruk'un omzuna vurdu ve o da elini sallayarak uzaklaştı. Doruk onların arkasından bakarken:


'En azından ben bunun olmaması için elimden geleni yapacağım.' diye kendi kendine söz verdi ve az önce arkadaşlarının kaybolduğu kapıdan çıkarak sessiz sınıfı başıboş bıraktı.

~~ ~~ ~~


Sena, arabanın arka koltuğunda pencerenin önünden akıp giden yolun kenarına bakıyordu. Kaldırımlarda insanlar yürüyor, çocuklar sırtlarında okul çantalarıyla okullarından evlerine dönüyorlardı. Ebeveynleri çocuklarını karşılıyor ve onları ellerinden tutuyordu. En büyük dertleri ise akşama ne yemek yapacakları oluyordu. Sena bunları izlerken gergince parmağındaki yüzüğü çeviriyordu.


Bu yüzük, zarif taşlarla üzerindeki küçük yuvarlak armayı çevreliyordu. Bu arma, yakından baktığında görünemeyecek kadar büyük bir incelikle işlenmiş ve taşların arasına gizlenmişti. Armanın üzerinde, okullarının üniformasının armasında olan birbirine geçirilmiş iki kılıç büyük bir zarafetle saklanmıştı ki takan kadının parmağında kaba durmasın.


Sena parmağındaki bu milyonluk yüzüğü çevirirken yüzündeki kaslar bile gerginliğinden dolayı kasılmıştı.


Araba yavaşlayınca kendine gelebildi. Arabadan inerken yüzüne gayet sakin ve soğukkanlı bir ifade takındı. Profesyonel bir ifade. Sakince büyük modern villaya doğru ilerledi. Evin kapısına gelince bir saniye durdu ve derin bir nefes aldı. Tam kapıdan girecekken telefonuna gelen bir bildirimle telefonunu açtı. Çocuklarla konuşmuyordu, onlar onunla iletişime geçmezdi. Sosyal medyadan da onu ilgilendiren kısımlar hariç bildirim almazdı. O hâlde ya önemli bir şey olmuştu ya da sosyal medyada onunla ilgili bir haber vardı. Sena telefonunun ekranını açınca ekrandaki bildirimi gördü ve üzerine tıkladı. Açıldığında ise direkt karşısına sosyal medyada paylaşılmış olan videosu çıktı:


Sena dolabının önünde durmuş, yumrukları iki yanında sıkılı. Karşısındaki dolaba bakarken gözleri buğulanmış ve sarsılmış görünüyor. Ardından bir şeyler söyleyen bir kıza dönüyor, bileğini büküyor. En sonunda da ona tokat atıyor. Ama ne not ne de o anki anlık korkusu kameraya yansımıyor.


Sena elindeki telefona bakarken yüzünde bir şok ifadesi belirdi. Kim paylaşmıştı? Açıkça herkese paylaşmamalarını söylemişti. O hâlde kim? Kim buna cesaret etmişti? Tam bu soruları kendine sorarken kireç kesmiş yüzü bir anda havaya kalktı ve gözlerinde kimin paylaştığını anlamış olmalı ki öfke belirdi. Ve o tüm bunları yaparken onu izleyen yeşil gözlü o burslu aklına geldi ve dişlerini sıktı. Elinde kırmak üzere olduğu telefonunda hâlâ video oynamaya devam ediyordu.

O bunları düşünürken birden karşısında hizmetçileri belirdi ve Sena'ya:

"Babanız sizi salonda bekliyor, efendim." dedi.


O bunları söylediği anda Sena'nın yüzündeki öfke buhar olup uçtu. Sena yutkundu ve çantasını çıkarıp kıza verdi. Kız çantayı alıp geriye çekildi ki Sena içeri girebilsin. O kenara çekilince Sena elindeki telefonu kapattı ve salona doğru yürüdü. Oraya ulaştığında gözüne çarpan ilk şey, her zamanki koltuğunda tetikte oturan annesi ve onun karşısında bulunan koltukta oturan kız kardeşiydi. O içeri girince annesi ona endişeli bakışlarla baktı. Sena ona bir bakış attı ama ne gülümsedi ne de onu rahatlatacak bir harekette bulundu. Her zamanki ifadesiz yüzüyle şimdi cam kapıdan bahçeye bakan adama, babasına, onun arkası dönük silüetine baktı.


Adam, Sena'ya bakmadan konuşmaya başladı. Hâlâ Sena'ya sırtı dönüktü:

"Bazen daha fazla beceriksiz olamazsın diye düşünüyorum ama diğer konular gibi beni bu konuda da hayal kırıklığına uğratıyorsun." dedi ve devam etti. Hâlâ ısrarla arkasını dönmüyordu. "Bu defa bahanen nedir? Tam olarak o ahmak kafanın alacağı kadar açık anlattığıma eminim. 'Bu sene hareketlerine dikkat et.' cümlesinin tam olarak neresini algılayamadın?" dedi.

Annesi derin bir nefes aldı ve Sena'ya yüzünde aynı endişeyle ama susarak baktı.


"Üzgünüm, baba. Ben sadece senin bana dediğin gibi onunla-" diyerek konuşmaya başlamıştı ki babası anında arkasını döndü ve içinde viski olan bardağı Sena'nın tam yanında duvara fırlatıp parçaladı.


Sena anında sustu ve titrek bir nefes aldı ama yüzündeki ifadeyi bozmadı. Annesi gözleri irileşmiş bir şekilde yerdeki kırık bardağa, kocasına ve yüzünde tek bir kas bile değişmemiş kızına bakışlarını dolaştırdı. Kenarda oturan kız kardeşi, yaş dolmuş gözleriyle derin nefesler alıyordu. Annesine baktı, annesi ise şimdi kocasına bakıyordu.


Adam mavi gözlerinde açık bir öfke ve nefretle kızına baktı ve bağırmaya başladı:

"Benim sana söylediklerimi yaptığını mı zannediyorsun? Cidden o azıcık zekân sana açıkça verilen talimatları bile algılayamıyor mu? Saçma bahanelerini ya da neden yaptığını umursadığımı mı sanıyorsun?"

Normalde çarpıcı bir güzelliğe sahip olabilecek Sena'nınki gibi keskin yüz hatları öfkeyle çarpılmıştı.

Sena'nın tam karşısına geçti ve onun öne eğik olan yüzüne karşı konuşmaya devam etti:

"Ne kadar zavallı durduğunun farkında mısın, ha? O videoda ne kadar ailenin yüz karası durduğunun farkında mısın?" diyerek tısladı.

"Özür dilerim, baba. O videoda o hâlde olmamın nedeni-" Elini cebine atmıştı ki babası tekrar onun sözünü kesti ve resmen haykırdı:

"ÖZÜR MÜ DİLERSİN?" dedi ve masanın üzerinden bir biblo daha alıp duvara fırlattı. Biblo parçalara ayrıldı.


Kız kardeşi korkuyla annesinin yanına koştu. Annesi onu odadan çıkardı ve tekrar kocası ile kızını ayakta ve korkuyla izlemeye devam etti.

Adam yerdeki kırıkları işaret etti ve:

"HADİ, ÖZÜR DİLE! DÜZELİRSE BEN DE SENİN YAPTIĞIN AHMAKÇA HAREKETLERİ TEMİZLEMEK ZORUNDA KALMAM, KENDİLİĞİNDEN DÜZELİR. HADİ!" diyerek Sena'yı kolundan sıkıca kavrayarak yerdeki camların yanına götürdü ve onu onların üzerine fırlattı.


Sena hiçbir şey demedi ve tekrar ayağa kalktı. Ayağa kalkıp tekrar babasının önüne geldiğinde dizlerinden aşağı kan damlıyordu. Ama yüzünde acı çektiğine dair tek bir belirti bile yoktu.


Annesi elini ağzına kapatmış, gözleri dolmuş bir şekilde kızına bakıyordu. Sadece bakıyordu. Müdahale etmiyordu. Onu durdurmuyordu. Konuşmuyordu. Orada öylece dikiliyordu. 'Canlı ama cansız bir manken gibi.' diye düşündü Sena, ona bakan annesine bakmadan.


Ortamda birkaç dakikalık gergin bir sessizliğin ardından Sena babasına baktı ve:

"Ama baba, yemin ederim mecburdum. Başka çarem yoktu. Yoksa ailemize zarar verecek bir şey yapmam. Alaz beni durdurdu çünkü o kız ailemiz hakkında konuştu ve ben de onu incittim. Üzgünüm, yapmamalıydım ama yaptım." dedi gayet sakin bir sesle, yüz ifadesi değişmeden.


Bir an sessizlik oldu ve ardından Sena'nın yüzünde hissettiği acıyla yere düşmesi bir oldu. Babası ona tokat atmıştı. Sena'yı yerden kaldırdı. Ve hâlâ eğik olan ama artık saçlarının perdelediği yüzüne bakmadan konuştu:


"Bir de yetmezmiş gibi bunu diğerleri de görmüş. Diğer ailelerin ne düşüneceği hakkında bir fikrin var mı? En azından arkanı temizle, en azından bunu başar." dedi ve normalde gayet düzgün taranmış olan ama şu anda dağılmış, arasına beyazlar karışmış sarı saçlarını geri attı ve devam etti. "Seni son kez uyarıyorum. Ya düzgün yap ya da düzgün temizle ve gereksiz şeyler yapma." Sena'nın kolunu sertçe kavradı ve onu geriye, kapıya doğru itti. "Bu sana son uyarım, yoksa olacakların sorumlusu ben olmam."

İşaret parmağını tehditkâr bir şekilde sallarken yüzük parmağında siyah taşlı ve Sena'nınkiyle aynı armaya sahip yüzük parlıyordu.

Ve Sena'ya eliyle kapıyı gösterdi. Sena kafasını kaldırmadan dışarı çıktı ama gitmedi. Babası konuşmaya başlamıştı çünkü.


"Sana benziyor. Senin gibi sahip olduğu tek özelliği güzelliği, geleceği ise zengin bir erkeğin kolunda taşıdığı bir aksesuar olacak. İşte bu kadar ve bunun sorumlusu sensin. Zayıf ve işe yaramazsın. Ama hayır, onun senin gibi boş ve işe yaramaz biri olmasına izin veremem. Ondan başka şansım olmadığına şükretmelisin. Erkek bir çocuğum olmadığı için tüm bunları yaşıyorum. Senin gibi işe yaramaz iki kız." diyerek annesine bağırdı. Annesi ise tepki vermedi. Ne karşı çıktı ne de onayladı, sadece sustu.


Sena yan tarafında eteğini yumruğuna dolamış, dişlerini kırılacak kadar sıkıyordu. Ama odadan babasının adım sesleri gelince merdivenlere koştu ve yukarı çıkmaya başladı. Tam üst kata çıktığında dış kapının sesi geldi ve Sena merdivenlerin trabzanlarına dayanarak aşağı baktı. Ama arkasından gelen ses onu aniden ürküttü:

"Gitti, pencereden görünüyor, bak."


Sena sese doğru döndü ve kız kardeşinin korkmuş, çocuksu yüzünü görünce ilk defa içten bir şekilde gülümsedi ve ona doğru yürüdü:

"Hey. Naber?" dedi ve kız kardeşinin odasına girdi.

Kız kardeşi, Mina, yatağının kenarına oturdu ve kitabını açtı.

"Dizin kanıyor. Yüzün kızarmış." diyerek Sena'ya üzgün bir ifadeyle baktı.

"Hmm, haberler bayağı sıkıcı desene. Bir yaralı var, o kadar. Bu bu evin klasik haberi değil mi?" dedi ve kız kardeşine gülümseyerek yanına oturdu. Ve onun elindeki dergiye baktı. Ama kız kardeşi ona bakmaya devam etti ve:

"Acıyor mu?" dedi masum ve korkmuş ses tonuyla.

"Hayır, artık acımıyor." Derin bir iç çekti ve "Neden biliyor musun?" diye sordu ona bakmaya devam ederken.

"Neden?"

"Çünkü dünyanın en güzel kızı yanımda ve onun güzelliğinden başka bir şey düşünemeyecek kadar afalladım." dedi Sena ve elinin tersini alnına dayayarak bayılmış gibi başını onun omzuna düşürdü.

Mina kıkırdadı ve:

"Hey, hadi ama sen benden daha güzelsin ve zekisin, üstelik iyisin de. Büyüyünce senin gibi bir insan olmak istiyorum." dedi ve o konuşurken kafasını kaldırmış, ablasına çocukça bir gülümsemeyle ve hayranlıkla bakıyordu.


Sena'nın yüzündeki gülümseme soldu ve kardeşine bakarken:

"Sen benden daha iyi bir insan olacaksın." dedi, gülümsedi ve kız kardeşine bakan gözleri dalgınlaştı. "Bazen bu hayatta var olmamın bana eziyet gibi gelmesini engelleyen tek düşünce, senden önce doğmuş olup bu yaşananları sadece benim yaşayacak olmam ve senin en azından bir şansın olmasının verdiği mutluluk oluyor." diyerek buruk bir şekilde gülümsedi.

Kız kardeşi ona anlamamış gibi baktı.


"Boş ver." diyerek ayağa fırladı Sena ve "Üzerimi değişip duş alıp geliyorum ve seninle gereksiz işler yapıyoruz, tamam mı? Beni ekemezsin. Henüz kimse beni ekmeye cesaret edemedi. Cesur kız, sen de sakın ha cesaret etme." dedi ve kız kardeşine göz kırptı.

O da ona gülümsedi ve kafa salladı. Sena onun odasından çıktı. Kendi odasına doğru ilerlerken yüzündeki ifade tekrar yerini düşüncelere bırakmıştı.


Odasına girdi ve arkasından kapıyı kapattı. Ardından geniş odada gözlerini gezdirdi. Odada pek de özgün şeyler yoktu. Sanki mobilya markasının reklam afişindeki kapak fotoğrafı için hazırlanmış modern ve kullanışlı bir odaydı ama bir genç kız odası değildi. Odanın köşesinde yer alan boydan aynanın önüne geçti ve yansımasına baktı. Ardından hızla komodinine gitti ve üzerindeki lambayı alıp aynaya fırlattı.


Ayna parçalara bölünürken Sena o kırık parçalardaki yansımasına baktı ve karşısında duran bu; saçları dağılmış, yanağı kızarmış, göğsü aldığı derin ve öfkeli nefeslerle havaya kalkan, dizlerinden aşağı kan akan bu kız, sabah okulda insanların gördüğü o kız değildi.

Yavaşça olduğu yere çöktü ve cebine elini attı. O notu hissetti. Kafasını önüne eğdi ve derin nefesler almaya devam etti. O sırada aynadaki kırık parçalar, en az onlar kadar kırık olan bu kızı yansıtıyordu.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.