Gece, Kalevra’nın üzerine kurşuni bir sis tabakası gibi çökmüştü. Yağmur aralıksız yağıyor; eski binaların saçaklarından süzülen çamurlu su, kaldırım taşlarının arasına karışarak karanlık caddelere akıyordu.
Elena Moretti nereye gittiğini bilmeden, yalnızca ayaklarının onu götürdüğü yöne doğru yürüyordu. Montunun yakasını kaldırmıştı ama ayaz çoktan iliklerine kadar işlemişti. Islak saçları alnına yapışmış, gözlerini yakan yağmur damlaları yanaklarından süzülen soğuk yaşlara karışmıştı.
Zihni, Doktor Elias’ın o loş muayene odasında bıraktığı sözlerin ağırlığı altında eziliyordu:
"Kardeşin bu gece babasının intikamını aldı Elena... Marek ile Adrian doksan dört yangınında babanı satanlardı."
Ve hepsinden ağırı, o antreponun beton zemininde tetiği çeken parmakların kardeşine ait olmasıydı. Luca. Uykusunda sayıklayan, çocukken ateşlendiğinde başını okşadığı, üzerine kendi kabanını örttüğü küçük kardeşi... Kendisini korumak adına bir katile dönüşmüştü. Ve annesi... Altı yıl boyunca bir mezar sessizliğine bürünmüş olan o kadın, bir cellat gibi gölgelerin arasından çıkıp gelmişti.
Elena San Telmo’nun tanıdık, dar sokaklarına saptığında adımları kendiliğinden yavaşladı. Apartmanın paslı giriş kapısını itti. Merdiven otomatiği yine yanmıyordu. Karanlık basamakları ezbere çıktı. Üçüncü kata vardığında anahtarı titreyen parmaklarıyla kilide soktu ve kapıyı açtı.
İçerisi buz gibiydi.
Daireye yayılan sessizlik, bir mezarlığın kimsesizliğini andırıyordu. Elena ıslak paltosunu çıkarmadı. Küçük mutfağa geçti. Sandalyeyi çekti ve her zaman oturduğu yere, ayağının altına katlanmış bir gazete sıkıştırılmış olan o eski masanın başına oturdu.
Ellerini ahşap yüzeye koydu. Luca ile o masada ettikleri kahvaltıları, biten ekmeği, geciken faturaları düşündü. O günlerin sahte huzuru bile artık bir hayalden ibaretti. Masanın üzerinde yalnızca kendi soğuk nefesi vardı.
Elena Moretti artık bu şehirde yapayalnızdı. Ne sığınacak bir kardeşi kalmıştı ne de güvenebileceği bir geçmişi.
Tam o sırada, dış kapı sertçe çalındı.
GÜM. GÜM. GÜM.
Sessizliği bıçak gibi kesen bu sesle Elena oturduğu sandalyede irkildi. Kalbi boğazında atmaya başladı. Gecenin bu saatinde kimsenin gelmesini beklemiyordu. Gelmemesi gerekiyordu.
Birkaç saniye nefesini tutarak bekledi. Belki bir sarhoştur, belki yanlış kapıdır diye düşündü. Fakat vuruşlar tekrarlandı. Bu kez daha sabırsız, daha otoriterdi.
Elena ayağa kalktı. Parmak uçlarına basarak koridorda ilerledi. Giriş kapısına vardığında titreyen ellerini duvara dayadı, nefesini düzene sokmaya çalışarak kapı deliğine gözünü yaklaştırdı.
Sarı sokak lambasının merdiven boşluğuna vuran cılız ışığında, kapının önünde duran adamın silueti belirdi. Geniş omuzlar, koyu renkli kaban ve sağ şakağından çenesine inen o derin yara izi...
Viktor Sorel.
Elena’nın kanı çekildi. Bir adım geriye kaçtı. Viktor’un antrepoda Luca’nın yanında duruşu, o soğuk bakışları gözünün önüne geldi. Tam arkasını dönüp içeride saklanacak bir yer arayacakken, kapının ardındaki kalın, pürüzlü ses sessizliği deldi:
"Elena."
Elena durdu ama ses çıkarmadı.
"İçeride olduğunu biliyorum," dedi Viktor. Sesi her zamanki gibi sakindi ama altında gizlenemeyen bir tekinsizlik vardı. "Konuşmamız gerekiyor."
Elena kapıya doğru fısıltıyla bağırdı: "Git buradan! Seninle konuşacak hiçbir şeyim yok!"
"Kapıyı aç Elena. Seni incitmeye gelmedim. Amacım seni korumak."
Elena acı bir kahkaha attı. Boğazı düğüm düğümdü. "Korumak mı? Sen ve Luca... Adrian ile Marek’i öldürdünüz! Herkesi birbirine kırdırdınız, şimdi de beni korumaktan mı bahsediyorsun?"
Kapının arkasında kısa bir duraksama oldu. Viktor’un derin bir nefes aldığı duyuldu.
"Elias sana bazı şeyler anlatmış," dedi Viktor. "Ama duyduğun her şey gerçeğin tamamı değil."
"Elias bana yalan söylemedi!" dedi Elena, kapı kolunu hırsla tutarak ama kilidi açmayarak. "Babama ihanet ettiğinizi söyledi. Eskiden çok yakın arkadaş olduğunuzu ama aranızın bozulduğunu anlattı. Neden Viktor? Neden babamı arkasından vurdunuz?"
Viktor kapıya biraz daha yaklaştı. Ahşabın ardından gelen sesi boğuklaştı:
"Babanla eskiden sadece ortak değildik Elena. Dosttuk. Uzun yıllar omuz omuza çalıştık. Ama geçmişte... öyle kötü bir olay yaşandı ki her şey geri dönülmez şekilde parçalandı. O günden sonra aramız bir daha asla eskisi gibi olmadı. Marco kendi yolunu seçti, ben kendi yolumu. Ama bu gece olanların sebebi o eski husumet değil."
Elena bu sözlerin ağırlığı altında ezilirken, kapının dışından ani bir telefon melodisi yükseldi. Viktor’un cebindeki cihaz çalıyordu.
Viktor hemen açtı. Kulağına götürdüğü telefonun diğer ucundaki sesi Elena seçemiyordu; yalnızca Viktor’un kesik, tek kelimelik yanıtlarını duyabiliyordu:
"Evet... Biliyorum... Tam olarak oradayım... Anlaşıldı."
Viktor telefonu kapattığında tavrı bir anda değişti. Kapıya sert bir darbe daha vurdu. Bu kez sesinde açık bir panik ve emir vardı:
"Elena, kapıyı aç! Hemen!"
"Açmayacağım dedim sana!"
"Açmak zorundasın!" diye gürledi Viktor, sesini alçak tutmaya çalışarak. "Eğer bu kapıyı açmazsan ikimizin de başı fena halde derde girecek!"
"Beni tehdit etmeyi bırak!"
"Seni tehdit etmiyorum, seni uyarıyorum!" Viktor kapının pervazına yüklendi. "Beni dinle Elena. Marco’nun ölümüne karışmış olanlardan biri bu evin adresini buldu. Buraya geliyorlar. Birazdan bu merdivenlerden yukarı çıkacaklar!"
Elena’nın içi buz kesti. "Kim geliyor?"
"Arayan annendi, Jenna!" dedi Viktor, onun adını ilk kez telaffuz ederek. "Bana seni derhal bu evden çıkarmamı, güvenli bir yere götürmemi söyledi. Kendi gözlerinle gördün, annenin şakası yoktur. Buradan çıkmazsan seni sağ bırakmazlar!"
Elena kaskatı kesildi. Annesi... Viktor... Elias... Zihninde Doktor Elias’ın son sözleri yankılandı: "Viktor’un şu anda neyi amaçladığını anlamadan karar verirsen bazı işaretleri kaçırabilirsin."
Eğer Viktor onu öldürmek isteseydi, daha önce ya da antrepoda bunu defalarca yapabilirdi. Şu an kapıyı kırıp içeri girmesi bile saniyelerini almazdı ama içeriden onun rızasıyla çıkmasını istiyordu. Ve eğer gelenler gerçekten babasının katillerinin diğer ortaklarıysa...
Elena titreyen parmaklarıyla kilidi çevirdi. Demir sürgü çekildi.
Kapı aralandığında Viktor içeri dalmadı; eşikte durup Elena’yı baştan aşağı süzdü. Gözlerinde derin bir ciddiyet vardı.
"Hiçbir şey alma yanına," dedi Viktor. "Sadece yürü."
Elena montunun fermuarını çekti, tek kelime etmeden kapıyı çekip arkasından çıktı. Merdivenleri hızlı adımlarla indiler. Viktor her basamakta tetikteydi; sağ eli kabanının iç cebindeki silahın kabzasında duruyordu.
Apartmanın giriş kapısını itip sokağın yağmurlu ayazına çıktıkları an...
Gecenin karanlığını yırtan ani bir fren sesi yankılandı.
Caddenin köşesinden hızla dönen siyah, geniş bir araç, sert bir manevrayla tam apartman girişinin önüne kırarak yollarını kesti. Farların kör edici beyaz ışığı doğrudan Elena ile Viktor’un gözlerine kilitlendi. Yağmur damlaları far ışığının altında parıldıyordu.
Aracın arka kapısı açıldı.
Koyu renkli, pahalı bir pardösü giymiş, ellili yaşlarında, tıraşlı yüzünde soğuk ve kibirli bir gülümseme taşıyan bir adam ağır adımlarla arabadan indi. Viktor’un birkaç adım önüne kadar yürüdü, ellerini ceplerine sokup durdu.
"Uzun zaman oldu Viktor," dedi adam, sesindeki alaycı tını sokağın sessizliğinde yankılanarak. "O hadiseden sonra buralara bir daha asla cesaret edip dönemeyeceğini düşünmüştüm."
Viktor duruşunu milim bozmadı. Çenesi kilitlendi, bakışları bir hançer gibi adamın üzerine saplandı:
"Ben de senin, benim karşıma çıkacak kadar cesur olduğunu düşünmemiştim... Oscar."
Oscar Smith.
Oscar bu söz karşısında keyifli, küçümseyen bir kahkaha attı. Başını hafifçe iki yana sallayarak Viktor’u süzdü.
"Viktor, Viktor... Yıllar geçmiş ama sen hiç değişmemişsin. Yine aynı Viktor; kibirli, egoist ama bir o kadar da aptal."
Viktor elini kabanının altından çıkarmadan, buz gibi bir tonla sordu:
"Ne istiyorsun Oscar?"
Oscar’ın gözleri bir anda Viktor’un arkasında duran, yağmurdan sırılsıklam olmuş genç kadına kaydı. Bakışları Elena’nın üzerinde durduğunda dudaklarındaki gülüş donuklaştı.
"Kızı istiyorum," dedi Oscar sakince. "Elena Moretti’yi."
Elena’nın nefesi tıkandı. Yüzünde kontrolsüz bir korku belirdi; istemsizce bir adım geri çekildi. Viktor bunu fark etti. Omuzlarını hafifçe genişleterek Elena’nın tam önüne geçti, aralarındaki görüş açısını kapattı.
"Kızı sana vermeyeceğim Oscar," dedi Viktor, sesi bir fırtına öncesi sessizliği kadar tehlikeliydi. "O bana lazım."
Oscar’ın yüzündeki yapmacık neşe bir anda silindi. Gözleri kısıldı. Hiçbir şey söylemeden, yalnızca sağ elini hafifçe kaldırıp parmaklarını şıklattı.
Arabanın diğer kapıları anında açıldı. İçeriden fırlayan iki iri yarı adam, hiç tereddüt etmeden Elena’nın üzerine doğru hamle yaptı.
İlk adam tam elini uzatıp Elena’nın kolunu kavrayacakken, Viktor inanılmaz bir refleksle araya girdi. Çevik bir hareketle saldırganın uzanan bileğini yakaladı, ters çevirip adamın dengesini bozdu ve diziyle kaburgalarına sert bir darbe indirdi. Adam nefesi kesilerek geriye savrulurken, Viktor onu yakasından tutup ıslak asfalta fırlattı.
İkinci adam üzerine atıldığında Viktor boştaki sol koluyla gelen yumruğu savuşturdu; adamın boynuna indirdiği sert bir dirsek darbesiyle onu da sendeletip yere serdi. İki saniye içinde iki adam da yerde kıvranıyordu.
Fakat her şey o kadar hızlı gelişti ki Viktor doğrulamadan, aracın ön koltuğundan inen üçüncü adam belinden çıkardığı tabancayı Viktor’un tam alnına doğrulttu.
Metali andıran tok bir klik sesi duyuldu: Tetik kurulmuştu.
Viktor donup kaldı. Namlu alnına iki santim mesafedeydi. Yavaşça iki elini de omuz hizasına kaldırarak geri adım atmak zorunda kaldı.
Oscar soğukkanlı adımlarla arbedenin arasından geçti. Elena çığlık atmaya fırsat bulamadan, Oscar onun kolunu demir bir kıskaç gibi kavradı.
"Bırak beni!" diye bağırdı Elena, kurtulmak için çırpınarak. "Bırak!"
Oscar Elena’yı acımasızca kendine doğru çekti, genç kadının direncini kırarak onu zorla açık duran arka koltuğa doğru sürükledi. Elena ayaklarını yere sürümeye çalıştı ama gücü yetmiyordu. Oscar onu arabanın içine savurup hemen ardından kendisi de bindi ve kapıyı hızla kapattı.
Silahı tutan adam, namluyu bir an bile Viktor’un başından ayırmadan, ağır adımlarla geri geri yürüyerek ön yolcu koltuğuna bindi.
Kapı sertçe çarptı. Siyah aracın motoru gürledi; lastikler ıslak asfaltta tiz bir çığlık atarak döndü. Araç, gecenin karanlığına ve yağmurun içine karışarak hızla San Telmo sokağından uzaklaştı.
Viktor Sorel, yağmurun altında, yerde inleyen iki adamın ortasında tek başına kaldı. Yumruklarını sıktı, gözlerini arabanın arkasında bıraktığı kırmızı stop lambalarına dikti.
Şehrin gölgeleri bir kez daha el değiştirmişti. Ve bu kez Elena Moretti, babasını öldüren asıl cellatların elindeydi.