Konağın loş odasındaki duvar saati, her saniyeyi bir kurşun ağırlığıyla vuruyordu.
Elena Moretti, sırtını dayadığı soğuk duvardan güç alarak doğrulmaya çalıştı. Karşısında duran kadına, çocukluğunun en derin sığınağı sandığı o yüze baktı. Yıllar boyunca bir mezarın başında ağlar gibi anısını yaşattığı annesi, şimdi üzerinde tek bir suçluluk kırıntısı bile taşımadan, gölgelerin efendisi gibi dikiliyordu.
“Bize neden güvenmedin?” Elena’nın sesi kısıktı ama odadaki ayazı yaracak kadar sert çıktı. “Neden bizi öylece bıraktın? Tek bir mektup, tek bir iz bile bırakmadan nasıl çekip gidebildin?”
Jenna Moretti kollarını göğsünde kavuşturdu. Yüzündeki donuk ifade bir an bile titremedi.
“Çünkü babanız arkasında temiz bir miras bırakmadı Elena,” dedi Jenna, kelimeleri bir cerrah bıçağı gibi sakin kullanarak. “Marco limanda öyle karanlık işlere bulaştı, öyle bir bataklığa girdi ki, onunla kalan herkes doğrudan hedef tahtasına dönüştü. Kapımızdaki adamların ne yapabileceğini bilmiyordun. Eğer o gün çekip gitmeseydim, o gölge beni değil, sizi yutacaktı. Sizi korumak için, hedefi kendi üzerime çekmek için çıktım o evden.”
Elena acı bir kahkaha attı. Göz pınarlarında biriken yaşlar yanaklarından süzüldü ama onları silmedi.
“Bizi korumak mı? Bizi korumadın sen! Bizi bir başımıza, açlıkla, korkuyla, Kalevra’nın sokaklarıyla baş başa bıraktın! Ben o kış günlerinde Luca’nın üstüne paltomu örterken neredeydin? Şimdi karşıma geçmiş, kardeşimin eline silah verip iki insanı vurdurmanı “korumak” diye mi yutturacaksın?”
Jenna başını hafifçe yana eğdi. “Zayıflık, bu şehirde insanı öldürür Elena. Babanın kanı o rıhtımda kurudu. O hesabı kesmeden hiçbiriniz nefes alamazdınız.”
“Senin adaletine de, korumana da ihtiyacımız yoktu bizim!”
Elena daha fazla dayanamadı. Ağzına dolan acı tadı tükürmek istercesine kapıya doğru atıldı. Fakat eşiği geçer geçmez kapının iki yanında bekleyen silahlı muhafızlar kollarını uzatarak yolunu kesti. Elena adamlardan birinin göğsüne sertçe vurdu. “Çekilin önümden! Bırakın beni!”
Adamlar kıpırdamadı; çelik gibi kollarıyla onu geriye doğru iteceklerdi ki arkadan Jenna’nın buz gibi sesi duyuldu:
“Bırakın çıksın.”
Muhafızlar duraksadı. Jenna, masanın üzerindeki fotoğraflara göz ucuyla bile bakmadan pencereye döndü.
“Bırakın gitsin,” dedi tekrar. “Kendi gözleriyle görsün. Dışarıdaki soğuğun, bu odadaki gerçeklerden çok daha merhametsiz olduğunu anladığında zaten buraya dönecek.”
Adamlar bir adım geri çekilip yolu açtı. Elena arkasına bile bakmadı. Merdivenleri ikişer ikişer indi, konağın ağır ahşap dış kapısını var gücüyle itti ve kendisini Kalevra’nın dondurucu yağmuruna fırlattı.
Sokaklar zifiri karanlıktı. Rüzgâr, ıslak saçlarını yüzüne yapıştırıyor, ciğerlerine saplanan ayaz nefesini kesiyordu. Nereye gideceğini, kime koşacağını bilmiyordu. Bildiği tek bir şey vardı: Luca. Kardeşi o mezbahadaydı.
Elleri titreyerek montunun cebindeki telefonu çıkardı. Parmakları ıslak tuşların üzerinde kaydı, ezbere bildiği numarayı tuşlayıp ahizeyi kulağına bastırdı.
Hat çalıyordu.
Uzun, boğuk, yankılı çalış sesleri… “Aç Luca… Lütfen aç…” diye fısıldadı karanlığa doğru. “Yalvarırım aç…”
* * * Altıncı Rıhtım’ın terk edilmiş antreposunda ise zaman durmuş gibiydi.
Havadaki barut kokusu geniz yakıyordu. Yüksek kirişlerin arasından sızan sarı lamba ışığı, beton zemine yayılan koyu kan göletini aydınlatıyordu. Marek Draven, göğsünden vurulmuş halde dizlerinin üzerine çökmüş, soluğu hırıltılarla tükeniyordu.
Birkaç adım ötede Adrian Voss, sırtını paslı metal raflara dayamıştı. Karşısında ise iki eliyle babasının ağır tabancasını kavramış, namluyu doğrudan Adrian’ın alnına doğrultmuş Luca Moretti duruyordu.
Luca’nın kolları zangır zangır titriyordu. Çenesi kilitlenmiş, gözleri yuvalarından fırlayacak gibi açılmıştı. Hayatında ilk kez bir insanın canını almaya bu kadar yakındı; damarlarındaki kan kulaklarında uğulduyordu.
Tam o saniyede, Luca’nın ceketinin iç cebindeki telefon acı bir tınıyla titremeye ve çalmaya başladı.
Sessiz antrepoda yankılanan melodik ses, ölümün soğuk havasını bir bıçak gibi yardı. Luca irkildi. Gözleri bir anlığına namludan kaydı; sol eliyle telefonu cebinden çıkardı. Küçük ekranda tek bir isim yanıp sönüyordu:
Elena.
Luca’nın yüzünde tarif edilemez, kahredici bir burukluk belirdi. Boğazı düğümlendi. Ablasının sesi kulağına dolarsa, o namluyu bir milim bile tutamayacağını biliyordu. Parmakları yeşil tuşun üzerinde asılı kaldı.
Geride duran Viktor Sorel, gümüş çakmağın kapağını parmakları arasında sessizce kapatıp tek kaşını kaldırdı.
“Açmayacak mısın?” dedi alaycı, buz gibi bir sesle.
Luca derin, titrek bir soluk verdi. Başını iki yana salladı. “Hayır.”
Ekrandaki ışığı söndürdü ve telefonu yeniden cebine soktu. Bakışlarını tekrar yerdeki Adrian’a dikti. Sesindeki öfke, içindeki acıyı bastırmaya çalışıyordu:
“Babamla sen çok yakındınız Adrian… Kardeş gibiydiniz! Nasıl yaparsın bunu ona? Nasıl satarsın babamı?”
Adrian Voss’un yüzünde en ufak bir yalvarış ya da panik yoktu. Alnından sızan ter şakağına doğru akarken Luca’ya dik dik baktı. Dudaklarında soğuk, acı bir kıvrım oluştu.
“Babanın nasıl biri olduğunu bilmiyorsun gerçekten, değil mi?” dedi Adrian, sesi fısıltı kadar sakin ama zehirliydi. “O antrepoda neyin yandığını, babanın kimlerin hayatını kül ettiğini bilmiyorsun çocuk.”
Luca’nın çenesi kasıldı, parmağı tetikte daha da gerildi.
“Nasıl biri olduğu umurumda değil!” diye haykırdı, sesi boş antreponun çatısında yankılandı. “O benim babamdı… Ve sen onu öldürdün!”
Adrian gözlerini kırpmadan namluya baktı. “Tamam öyleyse. Madem öyle inanmak istiyorsun… Korkma. Sık.”
Luca dişlerini sıktı. Parmak boğumları bembeyaz kesildi. İçindeki son vicdan kırıntısı ile intikam hırsı birbirine girdi. Gözlerini bir saniye yumup ablasına verdiği koruma sözünü hatırladı; ardından tetiği sonuna kadar çekti.
GÜM.
Sağır edici patlama Adrian’ın sözlerini sonsuza dek kesti. Boş kovan betonda iki kez sekip durdu. Adrian’ın bedeni yana doğru devrilirken, Marek’in son nefesi de antreponun ayazında eriyip gitti. İki eski ortak, doksan dört yangınında kapattıkları kapının ardında, aynı rıhtımın zemininde can verdi.
Luca elindeki silahla öylece kaldı. Namludan ince bir duman yükseliyor, genç adamın göğsü hızla inip kalkıyordu.
Viktor Sorel ağır adımlarla Luca’nın yanına yaklaştı. Yerdeki cesetlere kısa bir bakış attıktan sonra elini Luca’nın kaskatı kesilmiş omzuna koydu.
“Doğru kararı verdin Moretti,” dedi sakince. “Geçmişin borcu kapandı.”
Luca başını yavaşça, mekanik bir hareketle öne eğdi. Katil olmuştu; ama içinde bir zafer değil, dipsiz bir kuyu açılmıştı.
* * * Aynı dakikalarda Elena, soluk soluğa Doktor Elias Varen’ın dar sokaktaki iki katlı evinin önündeydi.
Yağmur bütün kıyafetlerini sırılsıklam etmiş, soğuk tenini uyuşturmuştu. Bahçe kapısını hızla itti, basamakları tırmandı ve demir tokmakla ahşap kapıyı art arda yumruklamaya başladı.
GÜM. GÜM. GÜM.
İçeriden aceleci adımlar duyuldu. Birkaç saniye sonra kilit döndü ve Doktor Elias kapıyı araladı. Üzerinde hırkası, gözlerinde uykusuzluğun gölgesi vardı. Karşısında sırılsıklam, gözleri ağlamaktan kızarmış Elena’yı görünce yüzü bembeyaz oldu.
“Elena? Tanrım, bu ne hal—”
“Bana nasıl yalan söylersin!” Elena kapı kanadını sertçe itti, sesi sokakta yankılandı. “Bana yardım ediyormuş gibi yapıp arkamdan iş çevirmeye nasıl cüret edersin?”
Elias kapıyı biraz daha açarak sesini alçalttı. “Elena, lütfen içeri gir. Sokakta duramazsın, içeri gel de konuşalım—”
“Asla!” Elena bir adım geri çekilerek teklifi sertçe geri çevirdi. Yağmur damlaları kirpiklerinden akıyordu. “O kapıdan içeri adımımı bile atmam! Tek bir şey soracağım sana… Tek bir cevap istiyorum: Burada neler dönüyor? Annem kim, babam kimdi?”
Elias derin, kederli bir nefes aldı. Yağmurun sesine karışan bu çaresizlik karşısında daha fazla susamayacağını anladı. Eşiğe doğru bir adım atıp gözlerini Elena’ya dikti.
“Baban…” dedi Elias, sesi alçak ve pürüzlüydü. “Baban Marco, zamanında bu limanda akla gelebilecek en tehlikeli, en karanlık işlerin merkezindeydi Elena. Sevkiyatlar, yeraltı anlaşmaları, rüşvetler… Doksan dörtte o antrepo yandığında, arkasında sadece küller değil, intikam yemini etmiş onlarca düşman bıraktı. O yüzden bir sürü insan sizin peşinizde.”
Elena titreyen ellerini saçlarına götürdü. “Peki niye şimdi? O olayın üstünden yıllar geçti! Niye bugüne kadar kimse kapımızı çalmadı da şimdi herkes üzerimize çullandı?”
Elias bir an duraksadı, ardından gerçeği tane tane döktü:
“Çünkü babanız öldüğünde ikiniz de çok küçüktünüz. Anneniz de ortadan kaybolunca, yeraltı dünyası Moretti ailesinin tamamen silindiğini, çocukların ya öldüğünü ya da şehri terk ettiğini sandı. San Telmo’da, o dar sokaklarda birer yetim gibi sessizce büyüdünüz. Kimse sizin gerçekten hayatta olduğunuzu bilmiyordu… Ta ki Viktor yurt dışından dönene kadar.”
Elena donakaldı. “Viktor mu?”
“Evet,” dedi Elias. “Yıllar önce babanız Marco ile Viktor çok yakın arkadaşlardı; limandaki bütün işleri birlikte yürütürlerdi. Fakat aralarında korkunç bir hadise yaşandı. Büyük bir ihanet, bozulmuş bir anlaşma… Viktor şehri terk etmek zorunda kaldı, yurt dışına kaçtı. Ama giderken bildiği tek bir şey vardı: Annen Jenna’nın sana hamile olduğu.”
Doktorun kelimeleri Elena’nın zihninde bir şimşek gibi çaktı.
“Yıllar sonra Kalevra’ya döndüğünde,” diye devam etti Elias, “Viktor’un ilk işi geçmişin hesabını sormak için o çocuğu, yani seni aramak oldu. Fakat seni ararken, limandaki tamirhanede tesadüfen Luca’yı buldu. Luca’nın soyadı ve babasına olan benzerliği, Viktor’un bütün bu kâbusu yeniden başlatmasına yetti.”
Elena tüm bu anlatılanları dehşet ve şaşkınlık içinde dinledi. Şehir, geçmiş, ailesi sandığı her şey koca bir yalan üzerine kurulmuştu. Boğazındaki düğümü zorlukla yutkunarak o son, can alıcı soruyu sordu:
“Babamı… Babamı kim öldürdü Doktor? Gerçekte kim kilitledi o kapıyı?”
Elias gözlerini karanlık sokağa kaçırdı. Sesi fısıltıdan farksızdı:
“Bunu tek bir kişi yapmadı Elena. Babanın gücünden ve tehlikesinden korkan eski iş arkadaşları toplandı. Birlikte karar aldılar, birlikte planladılar ve o antreponun kapısını birlikte kapattılar.”
Elena olduğu yerde sarsıldı. Zihni bir anda geçmişin karanlık anılarına gitti.
Adrian Voss.
Eskiden babasının dükkânına girip çıkan, masalarında yemek yiyen, Marco ile ortaklık yapan o sakin adam… Demek babasının kanında onun da parmak izi vardı. Ve Luca, bu gece o antrepoya tam da bu yüzden çağrılmıştı.
Elias kapının eşiğinde durmuş, üzüntüyle ona bakıyordu. “Elena, içeri gel… Hava çok soğuk.”
Elena başını iki yana salladı. Geriye doğru sendeledi.
Artık kaçacak bir evi yoktu. Kendi annesi onları yıllarca bir kenara fırlatıp intikam piyonu yapmıştı. Canından çok sevdiği kardeşi bir katile dönüşmüştü. Babasının eski dostları onun celladı çıkmıştı. Güvendiği doktor bile bu kirli ağın ortasındaydı.
Elena Moretti, sırılsıklam kaldırımın ortasında, Kalevra’nın acımasız karanlığıyla baş başa kaldı.
Artık tamamen, yapayalnızdı.
— 1. Bölüm Sonu —