Beğeni ve yorumlarınıza gönülden talibim efendim.
Keyifli okumalar dilerim.
***
Kafamın içindeki sonsuz karanlıkta yaşayan Zümra, soğuk bir taşın üzerinde dizlerini karnına doğru çekmiş uyuyordu. Yanında hiç kimse yoktu. Çok uzun zamandır yalnız, yaralı ve karanlığın içine mahkum edilmişti. Acının her türlüsünü çekmişti. Bir kere değil, iki kere değil, tam tamına on bir sene boyunca...
Bir zamanlar bu karanlığın içinden kurtulacağına dair hayalleri vardı. Çektiği dayanılmaz acıların günün birinde son bulacağına, yeniden özgür olacağına dair... Seneler geçmişti, Zümra hayallerine kavuşamamıştı, bu yüzden de artık umut etmekten vazgeçmişti.
Ama sonra, hiç beklemediği bir anda karanlığın içinde bir adam belirmişti. Adam, kendinden emin bir şekilde ona doğru ilerlemiş, soğuk taşın üzerinde uyuyan Zümra'nın yanına eğilmiş, elini şefkatle onun saçlarında gezdirmişti.
"Korkma artık... Ben yanındayım..." diye fısıldamıştı adam.
Zihninin içindeki karanlıkta ansızın yankılanan bu ses, Zümra'nın korkuyla gözlerini aralamasına sebep olurken, uyuduğu taşın üzerinde telaşla doğruldu.
Hayır, gözlerini aralayan o değildi.
Nefes nefese yatakta doğrulup, korku dolu gözlerle etrafa bakındım. Karanlığın içinde değil, oldukça aydınlık ve ferah bir odadaydım. İlk önce nerede olduğumu algılayamadım. Göğsümde tanıdık bir acı belirdi. Ama daha sonra zihnimin içinde anılar art arda yeşerdi ve ben nerede olduğumu da neden burada olduğumu da hatırladım.
Beyzade konağındaydım...
Süratle atan kalbimi biraz olsun sakinleştirmek için ellerimi kalbime bastırdım. Birkaç dakika boyunca hiçbir şey yapmadan yatağın içinde durdum. Odayı inceledim, yerdeki halıyı, tavandaki lambayı, duvardaki perdeleri...
Her şey benim için son derece yabancıydı. Ama bu yabancılık beni rahatsız etmemişti. Aksine içten içe kendimi iyi hissettiğimi bile söyleyebilirdim. Çünkü bir avuç kadar da olsa zihnimde yaşayan anılarım vardı ve ben, onların varlığına dahi şükrediyordum.
Yataktan çıkıp, yerde duran valizimin yanına gittim. Bu valiz en son oteldeydi. Kim bilir Cihangir bu valizi ne zaman buraya getirtmişti. Dahası, buraya gelmeyi kabul edeceğimden nasıl bu kadar emindi de benden önce valizimi odaya koydurmuştu...
Valizin içindeki en kalın kıyafetleri seçmeye çalıştım. Mavi bir kazak, beyaz bir pantolon aldım ve odanın içindeki banyoya girip kapıyı kapattım.
Dün çok uzun ve yorucu bir gün olmuştu. İçimden bir ses bugünün de aynı şekilde olacağını fısıldıyordu. Ama ne kadar uzun olursa olsun, günün sonunda istediğim tek bir şey vardı; şu birkaç gündür yaşadıklarımı unutmamak, ertesi gün gözlerimi araladığımda her şeyi hatırlamak...
Bunun dışında her şeyin üstesinden gelebilirdim.
Aşağı yukarı on dakika sonra odadan çıktım. Saat kaçtı bilmiyorum. Adımlarımı Cihangir'in odasına doğru yöneltmiştim ki işittiğim bir takım sesler duraksamama sebep oldu.
Cihangir'in odası hemen yanımdaydı. Kapısı aralıktı ve sesler bu odadan geliyordu.
"Tamam hadi güldük eğlendik şimdi defol git oteline. Bu saatte bu konakta tek bir Beyzade erkeği kalabilir, o da sadece benim."
"Kes sesini."
"Ulan bak korkmaya başlıyorum. Senin şu anda birbirinden sıkıcı üç-beş toplantıya girip çıkmış olman gerekiyordu."
"Kes sesini."
"Bütün çalışanların meraktan deliye dönmüştür. Acaba nerede, hasta mı oldu bizim yakışıklı, karizmatik, yürüdüğü yerleri tir tir titreten patronumuz diye ağlamaya başlamışlardır."
"Efsun, güzel kardeşim, benim yerime şunun kafasına bir tane vursana."
"Bu geri zekalıya bir tane yetmez abi. Vurmuşken şöyle sayamayacağı kadar çok vuracaksın ki aklı başına gelsin."
İçeriden gelen sesleri artık tanıyordum. Cihangir, Malik ve Efsun'un sesleriydi.
"Kızım sen kimsin ki benim aklımı başıma getireceksin?"
"Beyzade kayak otelinin genel müdürü, Efsun Beyzade."
"Yesinler senin müdürlüğünü. O kıvır kıvır yaptığın saçlarını yolup, eline veririm bak."
"Saçlarıma dokunursan seni gebertirim, maymun suratlı."
"Kızım sen zaten hayırdır, saçına başına şu günlerde ekstra özen göstermeye başladın?"
"Sana ne be benim saçımdan başımdan. Keyfim ve kahyası öyle istedi, ben de yaptım. Var mı?"
"Umarım sadece keyfin ve kahyası istediği içindir... Zaten yakıştığı filan da yok. Çirkin suratın, sen böyle özenince daha da çirkin oluyor."
"Sen benim suratıma kurban ol, geri zekalı maymun!"
Tereddütle odanın kapısına yaklaşıp, ufak aralıktan içeri baktığımda Efsun'un, Malik'i önce göğsünden iteklediğini, sonra saçlarını kavrayıp, diğer eliyle de sırtına vurduğunu gördüm. Malik'te, Efsun'un ellerini tutmuş, onu kendinden uzaklaştırmaya çalışıyordu ama Efsun öyle sinirli görünüyordu ki Malik onu durdurmakta zorluk çekiyordu.
"Ayaklarını da kullan güzelim," dedi Cihangir. "Şöyle karnına doğru sağlam bir tekme at."
Artık zihnime işlemiş tok sesini duysam da baktığım minik aralıktan Cihangir'i göremiyordum. Görüş açımda sadece Efsun ve Malik vardı.
Efsun, hemen abisinin söylediğini yaptı ve diziyle Malik'in kasıklarına oldukça güçlü bir şekilde vurdu.
"Hay ben senin dizinin kemiğine de sana böyle vurmayı öğreten abine de..." Malik, hissettiği acıdan dolayı hızla Efsun'un ellerini bıraktı ve öne doğru eğilip, kıvranmaya başladı.
"İşte böyle iki büklüm ederler adamı," dedi Efsun keyifle gülümseyerek.
Malik, acıdan kıvranıyordu. "Ulan bak kızsın diye sana bir şey yapmıyorum, beni delirtme," dedi dişlerini sıkarak.
"Ya lütfen bana bir şey yapmayı bir denesene," dedi Efsun yapay bir istekle. Yumruklarını havaya kaldırmıştı. "Dene de o dağılmış yüzünü bir de ben dağıtayım!"
"Her zamanki gibi kendine çok güveniyorsun, öfkeli civciv," dedi Malik. Kıvranmayı bıraktı ve yavaşça doğruldu. "Ama unutma ki bir erkek, her zaman erkektir ve bir kadından çok daha güçlüdür."
Yüzüne muzip bir gülümseme yerleştirip, Efsun'a doğru yaklaşmaya başladı.
"Bok güçlüdür," dedi Efsun meydan okurcasına. "Biz kadınların gücü yanında sizinki öküzlerin götünde gezen sinek kadar bile olamaz!"
"O zaman izle bak, bu göt sineği saçlarını nasıl da yolup eline verecek," dedi Malik ve hızla Efsun'un üzerine atılıp, saçlarını karıştırmaya başladı. Bir diğer eliyle de Efsun'un bedenini sabit tutmaya çalışıyordu.
"Ya hayır ama ya," dedi Efsun bir yandan bağırıp, bir yandan da Malik'i üzerinden atmaya çalışarak. "Oğlum bak mahvederim seni, hemen bırak şu saçlarımı, hemen!"
Efsun, ellerini ve bacaklarını kullanarak Malik'ten kurtulamayınca, göğüs hizasında duran Malik'in kolunu var gücüyle ısırmaya başladı.
"Hassiktir," deyip anında Efsun'u bıraktı Malik. "Koptu, Allah belamı versin ki derim koptu!"
"Başka yerlerini kopartmadığıma dua et, geri zekalı maymun," dedi Efsun nefes nefese. Geriye doğru birkaç adım atıp, uzun saçlarını düzeltmeye başladı.
"Ulan otuz iki dişinin izi var kolumda, kuduz köpek seni!" dedi Malik öfkeyle. "Hassiktir, kanamaya da başladı..."
"Hani ne oldu?" diye sordu Efsun. "Erkekler diyordun, kadınlardan daha güçlüdür diyordun?"
"Of çok kötü kanıyor," dedi Malik sızlanarak. "Aşıların tamam mıydı lan senin?"
"Değildi, muhtemelen ölüp gebereceksin, hadi git kendine mezar yeri bak!"
Karşımdaki manzara karşısında gözlerimi iri iri açmış, şaşkınlığıma engel olamamıştım.
Sözde akıl hastası olan bendim. Ama Efsun ve Malik'in de benden aşağı kalır yanları yok gibiydi.
Numaradan boğazımı temizleyip, içeri doğru tereddütle bir adım attığımda Cihangir'in bakışları hemen bana döndü.
Tekli bir koltukta oturmuş; elinde bir tablet, önündeki küçük sehpada bir fincan kahve vardı. Dudaklarında ise minik bir gülümseme. Az önce olanları keyifle izlemiş gibi görünüyordu. "Günaydın," dedi samimi bir ifadeyle. "İyi uyudun mu?"
Siyah renginin ve füme aynaların hakim olduğu hayli büyük bir yatak odasıydı.
"Günaydın," dedim soğukça. "Uyudum."
"Ya Zümra, umarım bizim yüzümüzden uyanmamışsındır," dedi Efsun. Yüzündeki öfkeli ifade dağılmış, yeşil gözlerinde sıcak bir ifade belirmişti. "Aslında sessiz olmaya da çalıştık ama bu geri zekalıyla anca bu kadar olabildi."
"Ya Allah aşkına şu kolumun haline bak da sen söyle Zümra," dedi Malik. Kanayan kolunu göğüs hizasına kaldırmış, bana gösteriyordu. "Sence bu normal bir insan davranışı mı?"
Ben onlara birer yabancı gözüyle bakarken, onlar bana karşı oldukça samimiydiler. Sanki uzun zamandır birbirimizi tanıyormuşuz gibi...
"Erkeklerin, kadınlardan daha güçlü olduğuyla ilgili söylediğin saçma şeyi duydum," dedim ifadesizce. "Bence Efsun az bile yapmış."
"Değil mi ama," dedi Efsun heyecanla. "Ay ne yapsam, diğer kolunu da mı koparsam?"
"Hoşt ulan," dedi Malik telaşla. Geriye doğru birkaç adım atıp, bana baktı. "Ya bak, asansörde yaptığım dangalaklık için böyle söylüyorsan, senden tekrar özür dilerim." Omuz silkti. "Bende amansız bir hastalık var. Güzel bulduğum her kadına göz kırpmaktan kendimi alamıyorum."
"Ben de birazdan seni camdan aşağı atmaktan kendimi alamayacağım," dedi Cihangir ve oturduğu yerden kalktı. "Yeter bu kadar maskaralık. Siktir git odamdan."
Cihangir'in üzerinde siyah boğazlı kazak, altında da siyah pantolon vardı. Koyu gözleriyle aynı renk olan saçlarını bu sabah şekillendirmemiş olacak ki, saçlarının ön tarafında yer alan bir tutam hafifçe dalgalanıp kaşının üstüne doğru düşmüştü.
"Sende haklısın be kuzen," dedi Malik yapay bir anlayışla. "Nasılsa uğruna bu saatlere kadar evde pineklediğin kahramanının yanına geldi. Bizimle oturup ne yapacaksın ki..."
"Üçüncü defa aynı şeyi söylemeyeceğim Malik," dedi Cihangir. Sesi de bakışları da tehditkardı. "Siktir olup git odamdan."
"Ulan bacın bir yandan, sen bir yandan valla bıktım sizin şiddete meyilli hallerinizden," dedi Malik yakınarak. "İyi tamam, hastaneye gidiyorum ben. Yeni bir doktor gelmiş, sanki Victorie Secret meleği... Gideyim de kendimi onun şefkatli kollarına bırakayım."
Malik, Efsun'un yüzüne dik dik bakarak yürüdü ve odadan çıktı.
"Geri zekalı maymun suratlı," diye homurdandı Efsun. "Neyse abi, bende şu saçımı başımı düzeltip otele geçiyorum artık." Bana baktı. "Akşama görüşürüz."
Bir cevap vermedim.
"Görüşürüz abiciğim," dedi Cihangir.
"Kabul ediyorum-" Efsun, gülümseyerek bana doğru yaklaşıyordu. "Seninle çok kötü bir başlangıç yaptık ama içimden bir ses ikimizin çok yakın arkadaş olacağını söylüyor."
"Kimseyle arkadaş olmaya niyetim yok benim," dedim donuk bir ifadeyle.
"Zaten bu hayatta en iyi şeyler hiç niyet etmeden başımıza gelir," dedi Efsun samimi bir şekilde. "Arkadaşlığın eni iyisi de..." Bir an için abisine baktı. "Aşkın en güzeli hali de hep bu şekilde gerçekleşir..." Uzanıp bana kısaca sarıldı ve geri çekildi. "Neyse hadi kaçtım ben de. Akşam görüşürüz."
Efsun odadan çıkıp, kapıyı kapatınca Cihangir'le baş başa kaldık. Az önceki kargaşanın aksine yatak odasında derin bir sessizlik belirmişti ve ben oldukça tedirgin bir şekilde odanın hemen girişinde duruyordum.
Dün, bir gece dahi olsa seninle aynı yerde kalmam dediğim adamın şu an yatak odasındaydım. Keskin parfüm kokusu bütün odada hakimiyet kurmuştu. Burada olmam doğru değildi. Bu yüzden olabildiğince çabuk dışarı çıkmak için elimden geleni yapacaktım.
"Kahvaltıya ne hazırlatayım sana," diye sordu Cihangir. "Ne seversin?" İlgiyle vereceğim cevabı bekliyordu.
"Aç değilim," dedim soğukça.
"Açlık hissetmiyor olman, bedeninin ihtiyaçlarını yok sayabileceğin anlamına gelmiyor," dedi sakince.
Dümdüz bir ifadeyle yüzüne baktım. "Yine bana, bir şeyler yemek zorundasın muhabbeti mi yapacaksın?"
"Seninle," dedi ağır adımlarla bana doğru yaklaşarak. "Muhabbetini yapmak istediğim pek çok şey var. Ama bu onlardan biri değil."
"İyi," dedim üzerine basarak. "O zaman muhabbetini yapmak istediğin şeylerden konuşalım, çünkü kahvaltı yapmak istemiyorum."
Tam karşımda durdu. "Ne yapmak istiyorsun?"
"İstediğim şeyi biliyorsun."
"Kendini tek bir istekle sınırlandırmak zorunda değilsin," dedi gözlerimin içine bakarak. "Dahasını da isteyebilirsin."
"Dahası filan umurumda değil. Sadece tek bir şey istiyorum."
"Özgür olmak?"
"Özgür olmak." Bu cümleyi telaffuz etmek bile kalbimde bir ağrının belirmesine sebep oluyordu.
"Dün seninle bir anlaşma yapmıştık." Cihangir, ciddi bir ifadeyle yüzüme bakıyordu.
"Anlaşma?"
"Bana istediğin her soruyu sor, ben de sorularına dürüstçe cevap vereyim," dedi tıpkı dünkü gibi. "Ama bunun karşılığında ben de sana, tek bir soru soracağım ve dürüstçe cevap vereceksin?"
Kalbim hızla atmaya başladı. "Evet?"
Hemen cevap vermedi. Aramızda beliren kasvetli sessizlik bana olduğundan çok daha uzun gelip, iyiden iyiye gerilmeme sebep olurken Cihangir, "İpi zincire çeviririm ne demek?" diye sordu tok bir ifadeyle.
Kalbim artık süratle atmıyor, aynı zamanda göğüs kafesimde acıyla sıkışıyordu. "Neden soruyorsun? Bunun benim özgürlüğümle ne alakası var?"
"Özgürlüğünle yok," dedi ürpertici bir sakinlikle. "Benim ne derece merhamet gösterip, göstermeyeceğimle bir alakası var."
Başımı iki yana salladım. "İstediğin kişiye merhamet göster ya da gösterme umurumda değil... Ama sakın benim yüzümden kimseye zarar verme."
"Öncelikle seninle baştan anlaşalım," dedi işaret parmağını havaya kaldırarak. "Seni özgürlüğüne kavuştururken; yapacağım hiçbir şeyi sorgulamayacaksın, bana engel olmaya çalışmayacaksın ve her şeye hazırlıklı olacaksın."
"Öncelikle seninle baştan anlaşalım," dedim işaret parmağımı havaya kaldırarak. "Beni özgürlüğüme kavuştururken; yapacağın her şeyi sorgulayacağım, sana engel olmaya çalışacağım ve her şeye hazırlıklı olma gibi ekstra bir zahmete de girmeyeceğim!" Son cümleyi söylerken sesimi yükseltmiştim.
Cihangir, koyu gözlerini bir an için dudaklarıma indirip, tekrar gözlerime baktı. "İpi zincire çeviririm, ne demek?" diye sorarken, benim aksime hâlâ sakinliğini koruyordu.
"Bu sorunun cevabı seni ilgilendirmez!"
"Benim hayatımda birinin olup olmadığı da seni ilgilendirmezdi. Ama ben cevap verdim."
Beklemediğim bu cevap karşısında bir an için afallayarak yüzüne baktım.
"Bana ne ya senin hayatında birinin olup, olmamasından," dedim sesimi bir kez daha yükselterek. "Öyle baş başa yemek filan yiyince, eğer hayatında biri varsa rahatsız olmasın diye sordum!"
"Sonuç olarak sordun ve cevabını aldın. Şimdi ben de cevap istiyorum."
"Cevap vermeyeceğim."
"Söz verdin."
"Umurumda değil."
"Verdiği sözleri tutmayan bir kadınsan, eyvallah," dedi başını hafifçe sallayarak. "Bundan sonra söylediğin sözlere güvenip hareket etmem ben de."
"Ben gayet de verdiği sözleri tutan bir kadınım," dedim sinirle. "Sadece bu soruna cevap vermekten kaçıyorum çünkü..." Boğazımda bir yumru belirmişti. "Çünkü senin karşında kendimi daha fazla küçük düşürmek istemiyorum tamam mı?"
Sesimi yükselterek konuşursam daha güçlü, daha cesur görünürüm zannediyordum. Ama sesimi ne kadar yükseltirsem yükselteyim bazı cümlelerin sonunda gözlerimin yaşlarla dolmasına engel olamıyordum. Tıpkı şu an olamadığım gibi...
"Benim karşımda, küçük düşmüş bir halde değilsin," dedi inandığı bir şeyi savunur gibi. "Aksine sana baktığımda gördüğüm tek şey, çok güçlü bir kadın olduğun."
"Bırak Allah aşkına," dedim histerik bir ifadeyle. "Ben kim, güçlü kadın olmak kim..."
"Yirmi yedi senelik hayatının tamamında neler yaşadığını henüz bilmiyorum." Duraksadı. "Ama bildiğim kadarıyla... Pek çok insan, senin yaşadıklarının üstesinden gelemezdi."
"Oradan bakınca gelmiş gibi mi görünüyorum?"
"Buradan bakınca-" Koyu gözleri, ürkütücü bir dikkatle bana bakıyordu. "Her şeye rağmen umut etmekten vazgeçmemiş, özgürlüğü için her şeyi ve herkesi yakıp geçebilecek, çok güçlü bir kadın görüyorum."
"Yanlış görüyorsun," dedim cılız bir sesle. "Çünkü umut etmekten vazgeçeli epey oluyor..."
"Vazgeçmiş bir kadın şu an burada olmazdı."
"Belki de uzun bir sürenin ardından yeniden umut etmek istemişimdir, bilmiyorum..."
"Hadi artık soruma cevap ver?"
Sorusuna cevap vermek istemiyordum. Ama sırf verdiğim sözü tutmak için hiç istemediğim o cevabı vermek zorunda kaldım.
"Savaş'ın beni zorla yanında tutmasıyla ilgiliydi," dedim donuk bir ifadeyle. "Dün Yiğit'in odasından çıktıktan sonra lavaboya gittim. Savaş'ta hemen arkamdan içeri girdi ve... İpini bir daha bu kadar serbest bırakmayacağım dedi. Eğer boynuma bu ipi takmazsa, kaçmama engel olamıyormuş... İpi zincire çeviririm ise... Bilmiyorum, belki de beni tamamen eve hapsetmeyi kastediyordu."
Cihangir'in alnının ortasında bir damar belirdi. Koyu gözlerinde insanın içini ürperten karanlık bir ifade vardı ve bu ifade karşısında içten içe korkmaktan kendimi alamadım.
Benim ne derece merhamet gösterip, göstermeyeceğimle bir alakası var, demişti...
Artık hangisini seçtiğini görebiliyordum.
Tam bu sırada Cihangir'in telefonuna bir mesaj geldi. Koyu gözleri hâlâ bana bakmaya devam ediyor, zihninden birçok düşüncenin geçtiğini görebiliyordum.
Birkaç saniyelik sessizliğin ardından az önce oturduğu tekli koltuğun yanına gitti ve telefonunu alıp, gelen mesajı okudu.
Yüzündeki bütün kaslar anında gerilirken, boştaki elini de yumruk yapıp, var gücüyle sıktığını gördüm.
"Ne... Ne oldu," diye sordum tereddütle.
"Şerefsizi serbest bırakmışlar." Telefonunu cebine koyup bana doğru yaklaşmaya başladı. "Avukatını ve polisleri yanına almış, buraya geliyormuş."
Karnıma korkunç bir ağrı girdi. "Buraya... Buraya mı geliyormuş," diye sordum telaşla. "O halde benim hemen buradan çıkmam gerekiyor. Eğer polislerle gelirse, vesayetim onda olduğu için onunla gitmek zorunda kalabilirim!"
Düşüncesi bile boğulacakmış gibi hissetmeme neden oluyordu.
Cihangir'in bir cevap vermesini beklemeden arkamı döndüm ve hızla kapıya doğru yürümeye başladım.
Kapının kolunu aşağı indirdiğim sırada, bedenimin hemen solunda ve sağında beliren kollar duraksamama, açtığım kapının ise tekrar kapanmasına sebep oldu.
Cihangir, hemen arkamdaydı. Sırtım onun göğsüne değiyordu. Odanın içinde lambalar yanıyordu ama onun kolları arasında küçücük kalan zayıf bedenim, artık aydınlığı hissedemiyordu. Sanki arkamda kocaman bir dağ vardı ve ışık, onu aşıp da bana ulaşamıyordu.
"Değil polislerle," dedi kendinden emin bir ifadeyle. "Bin kişilik orduyla da gelse seni, benden almayı başaramaz."
Nefesini saçlarımın üzerinde hissetmiştim.
Korkuyla atan kalbim, şimdi de anlayamadığım bir sebepten delirmiş gibi çarpıyordu.
Yüzümü ona doğru çevirdim. Aramızda mesafeye dair hiçbir şey yoktu ve ben, koyu gözlerini ilk defa bu kadar yakından görüyordum. Elleri hâlâ kapının üzerinde, bedenimin solunda ve sağında duruyordu.
"Bir adamın esaretinden kaçıp, başka bir adamın yanında kurtuluş aramayacağım derken işte bunu kastediyorum," dedim, ellerimi göğsüne koyup, onu geriye iterek. "Ben, hiç kimse tarafından alınmak ya da korunmak istemiyorum."
Cihangir, bir adım kadar geriye gitti. Ama onu iteklediğim için değil. Kendisi gitmek istediği için... Öbür türlü bütün gücümle de denesem onu yerinden bir santim bile hareket ettiremezdim.
"Bazen içinde olduğumuz şartlar bir şeylere sabretmemizi gerektirir," dedi gözlerimin içine bakarak. "Sende, benim tarafımdan korunmaya sabredeceksin bir süre."
"Ben artık hiçbir şeye sabretmek istemiyorum," dedim sesimi yükselterek. "On bir sene olmuş... On bir sene boyunca pek çok şeye sabredip, sonrasında da özgürlüğüme kavuşmuş olmam gerekirdi... Demek ki sabrederek hiçbir şey elde edemiyorsun."
"Eğer sana sabretmeni söyleyen kişi bensem, olabilecek en kısa sürede seni istediğin şeye kavuştururum."
"Kavuşacağıma dair o kadar inancım yok ki," dedim titreyen bir sesle. "Buna rağmen neden buradayım onu da bilmiyorum zaten... Ama peki. On bir sene sabredip ölmediysem, bundan sonra da kolay kolay ölmem herhalde..."
İnanmadığım bir yolda yürümek, ayaklarımın altında sanki yıkılmak üzere olan eski bir köprü varmış gibi hissettiriyordu. Şans eseri bir adım atsam, sonraki adım da köprü yıkılacakmış gibi... İki adım sonra yıkılmasa, dördüncü adımda öyle da ya böyle yıkılması kaçınılmazmış gibi...
Köprü yıkılacaktı. Ben aşağıdaki sonsuz karanlığa düşecektim. Ama işin tuhaf yanı, köprü yıkılsa da yıkılmasa da ben zaten koca bir karanlığın içine hapsolmuştum. Kaybedecek bir şeyim yoktu. Fakat ne yazık ki bu karanlığın içinde kazanacak da bir şeyim yoktu.
***
Cihangir'le beraber Beyzade konağından çıktık. Dondurucu hava anında yüzüme çarpıp, tepeden tırnağa ürpermeme sebep olurken, adımlarımı Cihangir'in peşinden ilerletmeye devam ettim. Kendime sürekli cesur olmam gerektiğini telkin ediyordum.
Cesur ve de güçlü olursam, inanmadığım bu yolda belki biraz olsun ilerleyebilmeyi umut ediyordum.
Cihangir önden, ben bir adım arkasından, konağın önünde yer alan taşlı yolda ilerledik ve çift kanatlı ahşap kapının önüne geldik. Bu taşlı yol dışında her yerde yüksek kar birikintileri vardı.
Kapının önünde Yetiş isimli adam duruyordu. "Dadaşım," dedi ellerini coşkuyla iki yandan açarak. Gülümsüyordu. "Çok şükür üç haftadır süren, sıfır aksiyon diyetimizi birazdan resmi olarak sonlandırıyoruz."
"Sıfır aksiyon bizde eğreti duruyor be Yetiş'im," dedi Cihangir. Onun da yüzünde minik bir gülümseme belirmişti.
"Ulan üç hafta, dile kolay," dedi Yetiş hayretler içinde. "İyi valla bu sürede kafayı filan yemedik biz."
"Bu senin kafayı yememiş halin mi," diye sordu Cihangir.
Yetiş'in üzerinde yine yarım kollu bir futbol forması vardı.
"İşte bir de yesem, sen düşün halimi," dedi Yetiş gülümseyerek. Sonra bakışlarını bana doğru çevirdi. "Ha bu arada dün söyleme fırsatı bulamadım. Hem Dadaşımın hayatını kurtardığın için hem de bizim, sıfır aksiyon diyetimizi bozduğun için teşekkür ederim Zümra kız."
Kollarımı var gücümle göğsümün üzerinde birleştirmiş, dondurucu havayla elimden geldiğince baş etmeye çalışıyordum. Şu anda o kadar çok üşüyordum ki... Montumu almadığıma pişman olmuştum.
"Vaktinde edilmeyen teşekkürle, sonrasında ilgilenmiyorum," dedim ifadesizce.
"Teşekkürümle ilgilenmiyorsun ama bizim buranın renkleriyle baya ilgileniyor gibi görünüyorsun," dedi Yetiş kinayeli bir ifadeyle. Bakışlarını üzerimde gezdirdi. "Mavi ve beyaz... Yakışmış ama. Bence bütün dünya sadece bu renkleri giymeli."
Bakışlarımı önce kendi kıyafetlerime, sonra da Yetiş'in üzerindeki futbol formasına çevirdim. Ciddi ciddi ikimizin de üzerinde aynı renkler vardı.
"Sizin buranın renkleri ne demek ya-" deyip sesimi yükseltmiştim ki konağın kapısından gelen bir başka ses duraksamama sebep oldu.
"Cihangir Bey'im buyurun." Adının Akif olduğunu hatırladığım adam, koşturarak yanımıza geldi. "Konaktan hızla çıktığınızı görünce, kabanınızı unutmuşsunuzdur diye getireyim dedim efendim."
"Sağ ol Akif," dedi Cihangir.
Akif denilen adam gururla gülümsedi.
Cihangir kabanını aldı, aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi kapattı, arkama geçti ve sorgusuz sualsiz kabanını, omuzlarımın üzerine bıraktı. "Bizim buranın renklerini," dedi kulağıma doğru. "Üzerinde görmek her ne kadar hoşuma gitse de üşüyüp, hasta olmanı istemem."
Bir anda bedenimi sarmalayan kalın kaban beni kutuplardan, bir yaz akşamına ışınlamış gibi hissediyordum. Tamam, bu benzetme biraz abartılıydı ama dışarıdaki dondurucu hava artık o kadar da etkilemiyordu beni.
Siyah kaban oldukça kalındı, uzundu ve bedenimi tepeden tırnağa kapatmıştı. Kabanın uçları biraz yerlere değiyordu. Oysa bu kabanı Cihangir giydiğinde boyu diz kapaklarına anca geliyordu.
Eğer şu anda başka şartlar altında olsaydık soğuktan donmayı göze alıp, yine de kabanını giymezdim. Ama birazdan beni bu kabanı giyip giymemekten çok daha sancılı bir yüzleşme bekliyordu.
Bu yüzden herhangi bir cevap vermedim ve omuzlarımdaki kabanın varlığına itiraz etmedim.
Tam bu sırada, çift kanatlı ahşap kapı iki yandan açılınca bir anlığına sakinlemiş kalbim yine süratle atmaya başladı. Kapının öbür yüzünde bir polis arabası, bir de normal bir otomobil vardı.
Arabaların kapısı açılıp, aynı anda kapandı. Normalde dikkatimi çekmeyecek bu ses, şu an kulağıma inanılmaz yüksek ve tok bir şekilde gelirken kapının öteki yüzünde Savaş'ı gördüm.
Kahverengi saçları dağınık, yüzündeki yara izleri kurumuştu. Üzerinde siyah deri ceket, altında da siyah pantolon vardı. Yüzü ifadesiz görünüyordu. Ama açık kahverengi gözlerinde öylesine soğuk ve donuk bir ifade vardı ki... Sadece bu ifade karşısında bile geriye doğru istemsizce adım atmaktan kendimi alamadım.
Ondan ölesiye korkuyordum.
Belki zihnim, ondan neden korktuğumu hatırlamıyordu. Ama bedenim, ondan neden korkması gerektiğini çok iyi biliyormuş gibi tepkiler vermeye başlamıştı.
Sadece ruhuma değil, fiziksel olarak bedenime de korkunç bir ağrı girmişti.
"Güzel karıcığım," dedi Savaş donuk bir ifadeyle. Ellerini iki yandan açmış, ağır adımlarla bana doğru yaklaşıyordu.
"Geri bas. Cibilliyetini siktirme bana." Cihangir önüme geçip, kendinden emin bir ifadeyle Savaş'ın karşısına dikildi.
"Geriye mi, ileriye mi, yoksa sana mı basacağımı çok yakında göreceksin orospu çocuğu," dedi Savaş. Sesi ürkütücü düzeyde sakindi. "Ama bugün değil. Bugün sadece karımı alıp, buradan gideceğim."
"Senin için, geri ya da ileri diye bir seçenek kalmadı, sokak köpeği," dedi Cihangir. "Bundan sonra tek ve başına gelmiş en kötü seçenek benim. Beni aşmadıkça, aldığın her nefesi sana haram edeceğim."
"Seni aşmaktan daha çok arzuladığım bir şey varsa o da karımı alıp, evimize gitmek. Çekil önümden."
"Cihangir Bey," dedi takım elbiseli bir adam araya girerek. "Ben, Savaş Bey'in avukatı Emre Yılmaz. Müvekkilimin eşi Zümra Kılıç bir akıl hastasıdır, kendi iradesiyle kararlar verememektedir ve vesayeti de Savaş Bey'dedir. Zümra Hanımı burada zorla ve tehditle tuttuğunuzu biliyoruz. Bu sebeple sizden şikayetçiyiz ve polis arkadaşların da gereğini yapacağını umut ediyoruz."
Yiğit, boğazını temizleyerek öne doğru çıktı. "Kardeşim, bizimle karakola gelmen gerekiyor," dedi sıkıntılı bir ifadeyle. Yanında üniformalı dört polis daha vardı.
"Merak ediyorum da avukat," dedi Cihangir. Yiğit'in söylediğini duymazlıktan gelmişti. "Kendi iradesiyle kararlar veremeyen bir kadın, nasıl oluyor da bir adamla resmi olarak evlenebiliyor? Benim bildiğim evlilik için akıl sağlığı şart."
Avukat, bir an için Savaş'a bakıp, sonra tekrar Cihangir'e döndü. "Haklısınız. Ama Zümra Hanımın akıl sağlığı durumu biraz sıra dışı. Hastanedeki kurul, evlenmesinde bir sakınca görmediği için bu evlilik gerçekleşti."
"Ya da hastanedeki kurul," dedi Cihangir, soğuk bakışlarını Savaş'a doğru çevirerek. "Cibilliyetini siktiğim bir adam tarafından tehdit edildi ve onlar da bu evliliği onaylamak zorunda kaldılar."
Savaş'ın dudaklarında ruhsuz bir gülümseme belirdi. "Senin bu hayal gücün her geçen gün beni benden alıyor Beyzade puştu," derken sesinde yapay bir takdir vardı.
Kendimi zaten boğulacakmış gibi hissediyordum. Ama şimdi işittiklerim yüzünden nefes almakta da güçlük çekiyordum.
Kendimi bütün gücümle zorlayıp, bahsi geçen evlilik konusuyla ilgili bir şeyler hatırlamaya çalıştım. Kafamın içindeki Zümra'yı bir kez daha harekete geçirdim, koca karanlığın içinde oradan oraya koşturmaya başladım.
Hastane, kurul, evlenmem için onay, nikâh masası...
Zavallı Zümra oradan oraya koşuyor, anılarımın yaşadığı bütün kapıları tek tek açıyordu. Ama karşılaştığı tek şey koca bir hiçlikti. Zihnimin içinde tüm bu olanlarla ilgili zerre kadar bile hatıra kırıntısı yoktu.
"Seni sadece senden almakla kalmayacağım," dedi Cihangir. Başını hafifçe aşağı yukarı salladı. "Layık olduğun delikte çürümen için elimden geleni de yapacağım."
"Hiçbir sikim yapamayacaksın," dedi Savaş gülümsemeye devam ederek. "Ama neyse... Bugün buraya seninle kavga etmeye geldim. Çekil artık önümden. Güzel karımın yüzünü göremiyorum."
Savaş, Cihangir'in yanından geçip bana doğru yaklaşmaya başladı. Aramızda on adımdan fazla mesafe vardı ve o, her adım attıkça karnımdaki ağrının şiddeti iyice artırıyordu.
İçgüdüsel olarak üzerimdeki kabana daha çok sarılıp, geriye doğru bir adım attım.
"İradesi dışında evlendiğin bir kadından, bir daha karım diye bahsedersen-" Cihangir, bir hışımla Savaş'ın yakasını kavrayıp, ona oldukça sert bir yumruk attı. "Senin yapamadığını yapıp, leşini âleme ibret olsun diye sallandırırım!"
Savaş, yakasındaki elleri sertçe indirip, aynı şiddetle Cihangir'e sert bir yumruk attı. "Ulan bak," dedi adeta burnundan soluyarak. "Kendimi zaten çok, çok, çok zor tutuyorum..." Duraksadı. "Seni ve yedi sülaleni buraya... " Duraksadı. "Gözümü dahi kırparsam şerefisizim... Ama başarmayacaksın, orospu çocuğu!"
"Zümra burada, benimle kalacak," dedi Cihangir. Kanayan burnunu elinin tersiyle silip, Savaş'a bir yumruk daha attı. "Bir daha onun yanına yaklaşmayı bırak, geçtiği yollardan bile yürümeyeceksin!"
"Kardeşim sakin," dedi Yiğit. Sesi ikaz eder gibiydi.
"Savaş Bey, lütfen konuştuklarımızı unutmayın," dedi Avukat. "Sizi bilerek kışkırtıyor. Ona zarar verirseniz, hapse girersiniz."
Savaş'ın yüzü bembeyaz, dudağının kenarı kanıyor, ellerini ise yumruk yapmış var gücüyle sıkıyordu. "Ben ve karımın yanına yaklaşamamak öyle mi, orospu çocuğu?" diye sordu histerik bir ifadeyle. Cihangir'e doğru bir adım atıp, ona vuracak gibi oldu. Ama sonra bundan vazgeçti ve adımlarının yönünü bir anda değiştirerek hızla bana doğru yürümeye başladı.
Gözleri öfkeden kararmış, hızlı bir şekilde nefes alıp veriyordu.
"Sana olan aşkım, bir gün benim sonumu getirecek," dedi Savaş. Üzerindeki deri ceketin fermuarını açtı. "Ama o gün, bugün değil, güzel karıcığım."
"Seninle gelmeyeceğim," dedim geriye doğru bir adım atarak.
Savaş yanıma gelip, omuzlarımdaki kabanı bir hışımla yere attı ve kendi üzerindeki deri ceketi omuzlarımın üzerine bıraktı.
"Bedeninin her zerresine aşığım," dedi beni duymazlıktan gelerek. "Ama sırf bu orospu çocuğunun kabanı değdi diye her yerini yakasım var, güzel karıcığım..." Cümlesini bitirir bitirmez elleriyle yüzümü kavradı ve dudaklarını, sertçe dudaklarıma bastırdı.
Olduğum yerde taş kesilip, artık nefes alamadığımı hissettim.
Hiç beklemediğim bir anda dudaklarını, dudaklarımın üzerinde hissetmek sanki bir elektroşok dalgasına maruz kalmışım gibi hissettirmişti.
Ürperti, gözümün önünde beyaz ışıkların yanıp sönmesi, acı ve de tiksinti...
Savaş'ı hemen göğsünden iterek kendimden uzaklaştırmaya çalıştım. Ama elleriyle kafamı öylesine sıkı tutuyordu ki ne kendimi geri çekebiliyor ne de onu, kendimden uzaklaştırabiliyordum.
"Kardeşim hayır."
"Gebert, ben senin yerine yatarım Dadaşım."
Başımı deli gibi iki yana sallayıp, Savaş'ın ellerinden kurtulmaya çalışırken, dudaklarımın üzerinde ansızın hissettiğim baskı, yine ansızın benden ayrıldı.
"Seni istemeyen bir kadına zorla dokunmanın bedelini, bütün orospu çocukları gibi sen de en ağır şekilde ödeyeceksin!"
Gözlerimden yaşlar süzülüyordu. Göğüs kafesim, nefes alamadığım için hızla yükselip alçalıyordu. Bir elimle dudaklarımdaki ıslaklığı, diğeriyle de gözlerimdeki yaşları sildim.
Cihangir, attığı sert bir yumrukla Savaş'ı yere düşürmüş, yanına eğilmiş ve dur durak bilmeden delirmiş gibi ona yumruk atıyordu.
"Cihangir Bey durun, müvekkilime bu şekilde saldıramazsınız," dedi Avukat. "Komiserim, müdahale etmek için neyi bekliyorsunuz?"
Savaş'ın yüzü, Cihangir'in ise elleri kan içindeydi.
Savaş'ın dudaklarında tatmin olmuş bir gülümseme, Cihangir'in yüzünde ise öfkeden kendini kaybetmiş karanlık bir ifade vardı.
"Karım için her bedeli ödemeye de onun için ölmeye de hazırım," dedi Savaş sakince. "Ama bu ikisi de senin elinden olmayacak, Beyzade puştu."
"Bu ikisinden çok daha fazlası benim elimden olacak," dedi Cihangir, vurmaya devam ederek. "Andım olsun ki nefes alamayacak hale getireceğim seni!"
Savaş, bir yandan gülümseyip bir yandan da öksürmeye başladı. "Tıpkı karımı dudaklarından öptüğümde, senin nefes alamadığın gibi mi?"
Cihangir’in yumruk yaptığı eli bir an için havada asılı kalsa da çok geçmeden Savaş’ın yüzüne sert bir yumruk daha attı ve Savaş, bilincini yitirerek gözlerini kapattı.
Karların üzerinde; kolları iki yandan düşmüş, kanlar içinde yerde yatıyordu.
Cihangir, kendinden geçmiş bir şekilde Savaş’a vurmaya devam ediyor, attığı her yumruğun tok sesi etrafta yankılanıyordu.
“Cihangir yeter.” Yiğit, Cihangir’in yanına gidip, omuzlarından tutarak onu durdurmaya çalıştı. “Adam bayıldı. Dur artık, elinde kalacak!”
Cihangir, Yiğit’i duymazlıktan gelip, Savaş’a vurmaya devam etti. "Hak etmiyorlar," dedi boğuk bir ifadeyle. "Bunun gibi şerefsizler yaşamayı hak etmiyor!"
"Buna karar verecek kişi sen değilsin, kardeşim," dedi Yiğit. Sesinde telaşlı bir ifade vardı. "Dur artık diyorum sana, dur!"
Cihangir, Savaş'a sert bir yumruk daha atıp ayağa kalktı ve koyu gözlerini bana doğru çevirdi. Ellerini hala yumruk yapmaya devam ediyor, parmaklarının arasından kan damlaları süzülüyordu. Onun da göğsü tıpkı benimki gibi süratle yükselip alçalıyordu. Koyu gözleri öfkeden tamamen kararmış, zifiri bir karanlığa dönüşmüştü.
"Komiserim," dedi Avukat. "Biz buraya Cihangir Bey'den şikayetçi olduğumuz ve Zümra Hanımı onun elinden kurtarmak için geldik. Ama yaşanılanlar ortada. Sizden rica ediyorum artık mesleğinizin gerektirdiğini yapın!"
"Mesleğimin gerektirdiğini senden öğrenecek değilim avukat," dedi Yiğit sinirle. "Cihangir Beyzade, az önce karakola gelip, hakkındaki şikayetle ilgili ifade verdi ve suçsuz görüldü."
"Anlamadım?" diye sordu Avukat.
"Savaş Kılıç'ın vesayeti altında olan Zümra Kılıç'ın, Cihangir Beyzade tarafından zorla alıkoyulduğunu iddia etmiştiniz," dedi Yiğit. "Ben ve ekip arkadaşlarım Beyzade konağını detaylı bir şekilde inceledik. Yapılan inceleme sonucunda Zümra Kılıç'ın bu konakta olmadığına kanaat getirdik."
"Ne demek olmadığına?" Avukat, şaşkınlıkla Yiğit'e bakıyordu. "Bu yaptığınız suç. Hem de çok büyük bir suç!"
"Müvekkilinin işleyip, senin de üstünü kapattığın sayısız suçun yanında bu hiçbir şey," dedi Yiğit. Bakışlarını, üniformalı polislere çevirdi. Eliyle Savaş'ı işaret edip, "Alın şu adamı, bir hastaneye götürün hadi," dedi otoriter bir ifadeyle.
Üniformalı polisler hemen harekete geçti ve Savaş'ı yerden kaldırdılar.
"Sizi şikayet edeceğim," dedi Avukat. "Açıkça işlenen bir suçu örtbas etmek neymiş size göstereceğim!"
"Kimi, kime şikayet edeceksin ulan sen?" diye sordu Yiğit sesini yükselterek. Sesinde kibirli bir ifade vardı. "Şikayet etmek için çalacağın her kapıda benimle karışılacaksın. Ha benimle değilse de dostum olan birileriyle... Şimdi siktir git gözümün önünden, yoksa seni de içeri tıkarım!"
"Bu iş böyle bitmez," dedi Avukat. İşaret parmağını tehditkar bir şekilde sallayıp, ahşap kapıya doğru hızla yürümeye başladı. "Yaptığınız büyük bir suç. Bunu yanınıza bırakmam!"
Üniformalı polisler, Savaş'ı kol altlarından çekiştirerek dışarı çıkarırken, avukat da hemen peşlerinden dışarı çıktı.
Gözlerimden yaşlar süzülüyor, olduğum yerde tir tir titriyordum. Elimin tersiyle dudaklarımı ne kadar silersem sileyim oradaki iğrenç baskıdan kurtulmayı başaramıyordum.
Savaş, beni zorla öpmüştü.
Bir yanım sanki ilk defa beni öpmüş gibi hissediyor, bu histen tüm benliğimle tiksinti duyuyordum. Bir yanım da sanki bu öpücüğün ilk defa olmadığını, bir öpücükten çok daha fazlasını senelerdir bana yaşattığını biliyordu.
İradem dışında bana zorla, defalarca dokunduğunu...
***
6. Bölümü nasıl buldunuz?
-Bu bölümü okurken aklınızda kalan, en beğendiğiniz cümle hangisiydi?