5. BÖLÜM

Beğeni ve yorumlarınıza gönülden talibim efendim.

Keyifli okumalar dilerim!

***

11 Yıl Önce...

Bu gece zihnimin içindeki bütün renkleri yitirmiştim. On altı sene boyunca yaşadığım mutluluklar, heyecanlar ve anılarım sonsuz bir karanlığın içine hapsolmuştu. Kendime dair her şeyi unutmuştum. Annemi, babamı, sevdiklerimi ve sevmediklerimi... Kafamın içinde meydana gelen patlamanın etkisiyle her şey parçalara ayrılıp, yok olmuştu.

Aslında beni bu gece öldürmüş olmalarını isterdim. Böylelikle on altı yaşıma kadar yaşamış, sonrasında da bu acımasız dünyadan göçüp gitmiş olurdum.

Ama onlar bir kereyi yetersiz bulmuş olacaklar ki beni nefes aldığım süre boyunca öldürmeyi tercih ettiler. Tekrar, tekrar ve tekrar...

Ne yapmıştım ki ben?

Çok mu büyük günah işlemiştim?

Şu anda bilincimi yitirmiş bir halde yatıyordum. Sanırım bir sedyenin üzerindeydim. Kollarım, sedyenin kenarlarından aşağı sarkıyordu. Gözlerim yarı kapalı yarı açıktı. Belli belirsiz sedyeyi süren iki genç erkek görüyordum. Aydınlık bir koridorda hızla hareket ediyorlardı.

Kendimi öyle güçsüz hissediyordum ki parmağımın ucunu kıpırdatmaya mecalim yoktu.

"Evet, ne yapıyoruz şimdi?"

"Ne söyledilerse onu. Merdivenlerin önüne bırakacağız."

"Oğlum kız zaten perişan bir halde. Merdivenlerin önüne bırakırsak feci ezilir. Biraz kenara koyalım bari."

"Ulan merhametin sırası mı şimdi? Bize ne ezilip ezilmemesinden!"

"Tamam bize ne de... Yazık be oğlum. Zaten kızı öldürmekten beter hale getirmişler... Söyleneni yapmayalım demiyorum, sadece kenara koyalım diyorum."

"Demeyeceksin kardeşim. Eğer emir yukarıdan geliyorsa, gözünü kulağını kapatıp söyleneni aynen yapacaksın!"

Bedenimin sedyeden kaldırılıp, soğuk bir taşa yatırıldığını hissettim. Başım, omzuma doğru düşmüştü ama hangi tarafa düştüğünü ayırt edemiyordum. Kirpiklerimin arasındaki minik boşluktan az da olsa etrafı görebiliyordum. Az önce sedyeyi süren kişiler hızlı adımlarla benden uzaklaşıyorlardı.

Etraf sessizdi. Uzaktan kulağıma ilişen su damlama sesi dışında hiçbir şey duyamıyordum. Su damlası belli aralıklarla yere düşüyor, normalde dikkatimi çekmeyecek bu ses şu anda kulağıma inanılmaz gürültülü geliyordu.

Burası neresiydi, beni neden buraya getirmişlerdi bilmiyorum. İçimden bir ses, ayağa kalkmam gerektiğini fısıldıyordu. Ama şu an değil ayağa kalkmaya, gözlerimi tamamen açmaya dahi gücüm yoktu. Yaşam ve ölüm arasındaki ince çizginin üzerine hapsolmuş gibi hissediyordum. 

Aradan zaman geçti. Belki dakikalar, belki saatler... Az önceki boğucu sessizlik, yerini bir anda çok gürültülü bir koşturmaya bıraktı. İnsanlar hep bir ağızdan "Yangın!" diye bağırıyorlardı.

"Yanıyoruz!"

"Ateş, ateş, ateş!"

Önce uzaktan gelen sesler, daha sonra bana doğru yaklaşmaya başladı. Hâlâ soğuk bir taşın üzerinde yatmaya devam ediyordum. Bilincim yerinde değildi ama her nasıl oluyorsa etrafımda olup biteni duyabiliyordum.

İnsanların adım sesleri iyiden iyiye bana doğru yaklaştı ve daha sonra karnımın üzerinde çok güçlü bir baskı hissettim. Sonra hemen bir tane daha ve bir tane daha... Bu baskıya karşı öyle hazırlıksız yakalanmıştım ki...

İnsanlar sanki beni görmüyormuş gibi üzerime basarak koşuyorlar, "Yangın!" diye feryat ediyorlar, bedenimin her yerini ayaklarıyla eziyorlardı.

Acı dayanılmazdı. Aynı anda onlarca insan üzerime basıp geçiyordu. Ağzımı açıp feryat etmek, güçsüz bedenimi biraz olsun bu kalabalığın arasından uzaklaştırmak istiyordum. Ama ne kadar çabalarsam çabalayayım zerre kadar bile kıpırdayıp, ses çıkaramıyordum. 

Tek seçeneğim acının son bulmasını beklemekti. Ama Allah kahretsin ki içimden bir ses, ne kadar beklersem bekleyeyim bu acının bir daha asla son bulmayacağını söylüyordu.

Ölüm ve yaşam arasındaki ince çizginin, ölüm tarafına geçmek üzereydim. 

"Hadi acele edin, hastaları dışarı çıkarın. İçeride tek bir hasta bile kalmasın!"

Uzaktan kulağıma bir kadın sesi ilişti. Kirpiklerimin arasındaki küçük boşluktan belli belirsiz yüzünü görebiliyordum. Genç bir kadındı, siyah uzun saçları vardı.

"Hadi, hadi, hadi!"

Benden birkaç metre uzaktaydı.  Beni görmüyordu. Telaşlı bir şekilde, üzerime basıp geçen insanları koridorun çıkışına doğru yönlendiriyordu.

Sonra kadın bir anda beni fark etti. Yüzünde dehşete kapılmış gibi bir ifade belirdi ve "Zümra!" diye haykırıp bana doğru koşmaya başladı.

Zümra kimdi?

"Hayır, hayır, hayır geri çekilin!" diye bağırdı kadın. Kalabalığın arasına girmiş, insanları durdurmaya çalışıyordu. "Zümra yerde yatıyor. Kızı eziyorsunuz. Geri çekilin dedim size!"

Kadın, insanları sağa ve sola itekleyip bana doğru yaklaştı ve dizlerinin üzerinde yanı başıma oturdu. "Ah benim güzel yüzlüm," diye mırıldandı. Sonra "Hemen buraya gelin, yardım edin!" diye bağırdı birilerine.

Saniyeler içinde birilerinin, kol altlarımdan tutarak beni bir yere çekiştirdiklerini hissettim. Artık kalabalığın ortasında, insanlar tarafından ezilmiyordum.

Yüzünü tam olarak göremediğim kadın, başımı hafifçe yerden kaldırıp, korku dolu gözlerle beni incelemeye başladı. "Ne oldu ona böyle," diye sordu yanındakilere. Sesi öfkeliydi.

"Asya Hanım," deyip boğazını temizledi başka bir kadın. "Nasıl oldu gerçekten bilmiyorum. Zümra da beş dakika öncesine kadar yangından kaçmaya çalışıyordu... Herhalde son merdivene gelince takılıp düştü ve bu hale geldi..."

"Kızın bedeni buz gibi, kafası yanık içinde Canan!" diye bağırdı kadın. "Hani yangını fark eder etmez herkesi uyandırmıştınız!"

"Asya Hanım, gerçekten uyandırdık. Hiç kimse yangından dolayı zarar görmedi. Ama-"

"Ama ne Canan?"

"Ama Zümra'yı biliyorsunuz. Kurallara uymaz, söylenenlerin tam tersini yapar, intihara meyilli... Biz herkesi dışarı çıkarmaya çalışırken o geride kaldı herhalde."

"Hiç kimse kendini bile isteye ateşe atmaz," diye bağırdı kadın. "Hiç kimse, duyuyor musunuz beni? Ama benim de adım Asya'ysa, bu kıza ne olduğunu öğrenirim!" Duraksadı. "Hadi durmayın kalas gibi. Yavaşça kaldırın Zümra'yı, acil müdahale odasına!"

Zümra bendim, onu anlamıştım.

Bana bir şey olmuştu, onu da anlamıştım.

Ama anlamadığım, bilmediğim ve artık hatırlamadığım o kadar çok şey vardı ki... Bu kadar bilinmezliğin içinde uzun süre yaşayamayacağımı hissettim. 

Hani olur ya şans eseri yaşasam da bunun gerçek anlamda yaşamaktan çok uzak olacağını...

***

11 Yıl Sonra...

Cihangir ile aramızda tuhaf bir sessizlik belirmişti. Ne o, ne de ben tek kelime etmiyor, sadece birbirimizin yüzüne bakıyorduk. Onun kendi düşünceleri, benim ise kendi düşüncelerim vardı. Az önceki öfkeli hali bir nebze de olsa dağılmış, artık bana bir düşmana bakar gibi değil de daha insancıl bakıyordu.

"Gidelim mi?" diye sordu sakince.

Bedenim kaskatıydı. Savaş'ın az önce sarf ettiği tehdidin etkisini hâlâ karnımda korkunç bir ağrı olarak hissediyordum.

Senin üzerine yemin ederim ki Zümra, ipi zincire çeviririm...

"Yabancı bir adamla, bir yerlere gitmek mi?" dedim donuk bir ifadeyle.

Cihangir, ellerini siyah paltosunun ceplerine koyup bana doğru bir adım attı. "Yabancı bir adamın hayatını kurtarmak için verdiğin mücadele, belki de kendi hayatını kurtarmak için verdiğin bir mücadeleydi?"

"Sen gerçekten benim hayatımı kurtarabileceğine inanıyor musun?"

"İnanmıyorum," dedi kendinden emin bir ifadeyle. "Hayatını kurtaracağıma, şerefim üzerine yemin ediyorum." 

Göğsümün üzerinde tonlarca ağırlık varmış gibi hissediyordum. "Nereye gideceğiz?" diye sordum tereddütlü bir şekilde.

"Önce güzel bir yemek yemeye."

"Yemek mi," diye sorduk şaşırarak. "Allah aşkına, bu halde ne yemeği?"

"Cağ kebap mesela... Daha önce yedin mi?"

Sanki çok normal bir durumun içindeymişiz gibi vereceğim cevabı ilgiyle bekliyordu.

"Hayır," deyip duraksadım. "Hayır yemedim, yemek de istemiyorum."

"Neden?"

"Aç değilim çünkü."

"Sabah kahvaltı da yapmadın."

"Sabah da yemek yiyecek halde değildim."

"Hangi halde olursan ol, bir şeyler yemek zorundasın."

"Zorunda?"

Cihangir, bana doğru bir adım daha attı. Aramızda iki adım kadar mesafe vardı. Ona bakarken başımı hafif geriye atacak şekilde yukarı kaldırmam gerekiyordu. "Kuş kadar bir şeysin," dedi koyu gözlerini üzerimde gezdirerek. "Seni kucağıma almak sıkıntı değil de kendini aç bırakmaya devam edersen yine bayılacaksın."

Yaptığı benzetme karşısında şaşkınlığıma engel olamadığım gibi, sinirlenmekten de kendimi alamadım. "Sensin be kuş!" dedim kaşlarımı çatarak. "Benim kuşla ne alakam var? Zaten sana kim dedi ki beni kucağına al diye?"

"Bilincini kaybetmiştin."

"Olabilir, insanlık hali... Her bilincini kaybedeni kucağına mı alıyorsun sen?"

"Eğer Efsun taşıyabilseydi almazdım."

"Zaten bu sabah bileğime dokunup gereksiz temaslarda da bulundun... Yok yani önce kucaklama, sonra yirmi saniye kadar dokunma... Bak baştan söyle, sapık filan mısın sen? Eğer öyleysen ben kendim de başımın çaresine bakabilirim?"

Nefes almadan, gereksiz bir hızla ve panikle konuşmuştum. Kalbim inanılmaz bir süratle çarpıyor, vereceği cevabı saçma bir merakla bekliyordum.

Bir yandan "Evet ben sapığım, hadi kendine yol git" demesini, bir yandan da "Hayır sapık değilim, bırak sana yardım edeyim" demesini istiyordum.

Hangisini daha çok istediğime ise şu anda karar veremiyordum.

"Karın üzerinde çok yavaş yürüyorsun," dedi, benim aksime oldukça sakin bir şekilde. "Acelem vardı. O yüzden bileğini yirmi saniye kadar tutmak zorunda kaldım."

Histerik bir şekilde cevap verdim. "Tabi bunun için özür de dilemezsin sen şimdi..."

"Hayır dilerim," dedi samimi bir içtenlikle. "Sana dokunduğum ve rahatsız ettiğim için özür dilerim. Bir daha olmaz."

Bu kadar çabuk geri adım atmasını beklemiyordum. "Geçti artık," dedim soğukça. "Vaktinde özür dileyecektin."

"Bir dahakine vaktinde dilerim."

"Bir dahakine?" diye sorup kaşlarımı yukarı kaldırdım. "Bir kere daha özür dilemen gereken bir şey yapacaksın yani öyle mi?"

"Yapacağım şeyin, sana dokunmakla, sana zerre zarar vermekle bir ilgisi olmayacağına söz veriyorum," dedi ciddi bir ifadeyle. "Ama insanız en nihayetinde... Bazen sarf ettiğimiz tek bir kelime yüzünden bile özür dilemek zorunda kalabiliriz."

"Çok saçma. Tek bir kelime yüzünden insan neden özür dilemek zorunda kalsın ki?"

"Hayat ne getirir belli olmaz."

Karşımdaki adam ciddiydi, mesafeliydi, tereddüt etmeden konuşuyordu ve hayata dair oldukça tecrübeli görünüyordu. Acaba kaç yaşındaydı? Otuzlarının başında görünüyordu ama sesindeki tok ifade, bana sanki daha büyük biriyle konuşuyormuşum gibi hissettiriyordu.

Temkinli bir şekilde sordum. "Peki sapıklık konusunda ne diyorsun?"

"İstediği kadını elde edemeyen şerefsizlerin, o kadını rızası dışında rahatsız etmesi diyorum."

"Ne?"

"Hayatım boyunca isteyip de elde edemediğim bir kadın olmadı," dedi gözlerimin içine bakarak. "Ve tabi hiçbir kadını rahatsız da etmedim, etmem de."

Beklemediğim bu cevap karşısında istemsizce daha çok sinirlendim. "Ya pardon da ben şimdi sana başka kadınlarla olan ilişkilerini mi sordum? Bana ne, kimi elde etmişsin kimi etmemişsin! Dümdüz bir soruya, dümdüz bir cevap istiyorum?"

"Dümdüz sorunun, dümdüz cevabı," dedi sakince. "Hayır, sapık değilim."

"Bak işte cevap vermek bu kadar basit," dedim sitemle. "Yok karın üzerinde çok yavaş yürüyormuşum, yok tek kelime yüzünden özürmüş, yok hayatım boyunca isteyip de elde edemediğim bir kadın olmamışmış! Bana ne ya tüm bunlardan?!"

Yine yapmıştım. Yine gereksiz yere çok hızlı ve panikle konuşmuştum. Bilmiyorum, kelimesinden bütün benliğimle nefret ediyordum ama Allah kahretsin ki neden böyle davrandığımı bilmiyordum.

Cihangir, belli belirsiz gülümsedi. "En doğal hakkın aslında."

"Neymiş en doğal hakkım?"

"Seni özgürlüğüne kavuştururken, bir süre birbirimize maruz kalacağız. Bana dair her şeyi bilmek en doğal hakkın."

"İstemiyorum ben sana dair her şeyi bilmek filan," dedim sinirle. "Sadece sapık olup olmadığını merak ettim hepsi bu. Hayır değilim dedin, buna da hemen inanacak değilim ama neyse... Yemeğe mi gidelim demiştin? İyi tamam gidelim. Yemekte, özgür olacağım hayatı bana nasıl vereceğini de konuşuruz?"

"Konuşuruz tabi."

"İyi!"

Birlikte yürümeye başladık. Nabzım sanki maraton koşmuşum gibi süratle atıyordu. Yanaklarımın da deli gibi ısındığını hissediyordum. Bedenimin verdiği bu saçma tepkiler normal miydi bilmiyorum ama şu anda asıl içimi kemiren daha büyük bilinmezlikler vardı. 

Cihangir'in peşinden gitmek doğru muydu yoksa bu karardan dolayı ileride çok büyük bir pişmanlık mı yaşayacaktım?

Ama bir an durup düşünce böyle bir bilinmezliği sadece benim yaşamadığımı fark ettim. Her insan kendi hayat yolculuğunda sayısız yoldan içeri adım atıyordu. Attıkları adımların nereye çıkacağını ise bilmiyordu.

Yolun sonunda belki mutluluk, belki de acı vardı... 

Ama bu koca bilinmezliğe rağmen herkes yaşamaya ve seçtikleri yolda yürümeye devam ediyorlardı. 

Cihangir önden, ben bir adım kadar arkasından tereddütle ilerlerken deminden beri fark etmediğim bir detay şimdi dikkatimi çekti. Birçok kişi durmuş, meraklı gözlerle bizi izliyordu. Bunlardan bazıları havalimanı çalışanı, bazıları da yolcuydu.

Az önce yaşananlardan dolayı insanların bize dikkat kesildiğini düşündüm ama hayır. Sanki tek neden bu değildi. Neredeyse havalimanındaki herkes, Cihangir'i tanıyormuş gibi görünüyordu. Gözlerinde sevip, saygı duydukları birine bakar gibi bir ifade vardı. 

Eğer bu ifadeyi sadece birkaç kişinin yüzünde görsem çokta umursamazdım ama aynı anda onlarca kişinin yüzünde gördüğüm sevgi ve saygı, içten içe şaşırmama sebep olmuştu.

Neden ona böyle bakıyorlardı ki?

Dakikalar içinde havalimanından çıkıp, arabaya bindiğimizde Cihangir birini aradı. Çok geçmeden aradığı kişi cevap verdi.

"Ooo Cihangir Bey'im... Buyur, emret?"

Adamın coşkulu sesi arabanın içinde yankılanıyordu.

"Sana emrim olmaz, ricam olur Ferdi abi," dedi Cihangir. "İki kişiyiz. Yirmi dakikaya senin yerde olacağız."

"Ha şöyle Bey'im... Valla gözüm yollarda kaldı. Hemen üst katı boşaltıyorum."

"Yanımda getireceğim..." Soğuk bakışlarını bana doğru çevirdi. "Arkadaş, daha önce cağ kebabı yememiş. Muhtemelen bizim yemeklerin hiçbirini de. Ona şöyle güzel bir lezzet şovu yapın olur mu?"

Gözlerimi devirmekten kendimi alamadım.

"Lezzetin de şovun da kralı biz de Bey'im. Sen kap gel arkadaşını. Tek bir şeyi beğenmesin, şerefsizim mesleği bırakırım."

"Hadi Allah'a emanet Ferdi abi," dedi Cihangir ve telefonu kapattı.

"Ben senin arkadaşın filan değilim," dedim homurdanarak.

Cihangir, arabayı çalıştırdı. "Lafın gelişi söyledim."

"İyi!"

Birkaç saniye sonra sessizce mırıldandığını duydum. "Zaten sana arkadaş gözüyle bakan da yok."

"Ne gözüyle bakıyorsun çok pardon?"

"Hiç."

"Hiç?"

"Hiç."

"İyi!" Kollarımı göğsümün üzerinde birleştirip, bakışlarımı camdan dışarı çevirdim. 

Saçma sapan tepkiler verdiğimin farkındaydım. Ama elimde değildi. Derin bir nefes alıp sakinleşmeye çalıştım. Hava kararmak üzereydi. Oysa karakolda bilincimi kaybetmeden önce saat öğle civarıydı. Demek ki saatlerdir baygın ve etrafımda olup bitenlerden habersiz bir haldeydim.

Tıpkı senelerdir yaşadığım hayat gibi...

***

Cihangir, arabayı restoranın geniş açık otoparkına park etti. Yol boyu tek kelime konuşmamıştık. Sessizliğimiz, arabanın içindeki havayı ağırlaştırmıştı. Kontağı kapattıktan sonra arabadan indik ve restoranın girişine doğru yürümeye başladık.

Dışarıda hava buz gibiydi ve kar yağıyordu.

Benim üzerimde dünkü kıyafetlerim vardı; bordo bir kazak ve siyah pantolon. Üzerimde de siyah bir mont. Eğer imkanım olsaydı şu an bu kıyafetlerden üç kat daha giyebilirdim çünkü hava ölümcül düzeyde soğuktu.

Cihangir'in üzerinde ise siyah bir gömlek ve siyah pantolon vardı. Arabaya binerken kabanını çıkarıp, arka koltuğa bıraktığı için şu anda üzerinde kaban yoktu.

Ben ellerimi montumun cebine koymuş, bir nebze de olsa ısınmaya çalışırken Cihangir sanki bir yaz akşamı yolda yürüyor gibiydi.

Restoranın önünde beş adam bizi bekliyordu. Ellerini karınlarının üzerinde birleştirmiş, yüzlerine yerleştirdikleri geniş gülümsemeyle Cihangir'e bakıyorlardı. Onu görür görmez yüzlerindeki memnuniyet daha da belirginleşmişti.

"Cihangir Bey'im, hoş geldin, sefalar getirdin!" dedi orta yaşlı bir adam coşkuyla. Diğerlerinden bir adım öne çıkarak elini hızla öne uzattı. Sesindeki samimiyet, Cihangir'i uzun zamandır tanıdığını belli ediyordu.

"Hoş buldum Ferdi abi." Cihangir, adamın elini sıkarken hafifçe gülümsedi. "Nasılsın görüşmeyeli?"

"Çok şükür, iyi diyelim, iyi olalım. Sen nasılsın? Davut ağam nasıl?"

"İyiyiz şükür."

"Aman hep iyi olun. Allah ayağınıza taş değdirmesin. Nerelerdesin kaç haftadır?"

"İş güç," dedi Cihangir manidar bir ifadeyle.

"Doğru doğru," dedi adam başını gereksiz bir hızla sallayarak. "Bu aylarda senin otelde iğne koyacak yer bulunmuyor... Valla Bey'im, sayende Erzurum'umuza rağbet arttı, dünyanın her yerinden insan geliyor. E tabi senin otele gelenler, şehri gezmek isteyip bize de uğruyorlar, sayende ekmek yiyoruz desek yerdir. Allah bin kere razı olsun senden."

"Estağfurullah Ferdi abi," dedi Cihangir. "Herkes rızkını kendi emeğiyle kazanıyor."

"Yok valla hiç tevazu gösterme. Senin otel olmasa kimsenin bu şehre ayak basacağı yok," dedi adam. Eliyle restoranın girişini işaret etti. "Neyse hadi buyurun, içeri geçelim. Masanız hazır."

Adamlardan biri hemen öne atılarak restoranın ağır cam kapısını açtı. Cihangir tam içeri gireceği sırada adımlarını yavaşlattı. Başını hafifçe çevirip omzunun üzerinden bana baktı. Ne düşündüğünü anlamak mümkün değildi.

Ben ise kendimi iyiden iyiye daha gergin hissediyordum. Kapının önünde bekleyen adamlar, Cihangir'e gösterdikleri yakınlığı bana göstermiyor, varlığımı fark etmiş olsalar bile bunu belli etmiyorlardı. Üstelik içeride bizi bekleyen kalabalığı düşününce, bu kadar insanın arasında bulunma fikri bile beni huzursuz etmeye yetmişti.

Yine de kendimi toparlamaya çalışarak adımlarımı harekete geçirdim ve Cihangir'in ardından restorana girdim.

İçeride koyu kahverengi ahşap mobilyalar, duvarları süsleyen ahşap paneller ve tavandan sarkan gösterişli avizeler vardı.

Gördüğüm kadarıyla restoran üç katlıydı. Bizim girdiğimiz giriş katında onlarca müşteri yemek yiyordu. Masalar tamamen doluydu. Garsonlar ellerinde tepsilerle masaların arasında sessizce dolaşıyor, mutfaktan gelen tabak çanak sesleri ve müşterilerin konuşmaları birbirine karışıyordu.

Ancak Cihangir'in içeri adım atmasıyla birlikte ortamda küçük ama dikkat çekici bir değişiklik yaşandı.

Önce birkaç masadaki insanların bakışlarının bize çevrildiğini fark ettim. Ardından yemek yiyen bazı müşteriler ellerindeki çatalı bıraktı. Kimileri oturduğu yerde doğrulurken kimileri de Cihangir'i daha iyi görebilmek için başını çevirdi. Yüzlerinde şaşkınlıkla karışık bir heyecan vardı. Hatta bir masadaki genç adam, yanındaki arkadaşının koluna dokunarak dikkatini Cihangir'e çekti.

Bir anda bütün dikkatler Cihangir'in üzerinde toplanmıştı.

İnsanlar onu tanıyordu. Sanki karşılarında yalnızca bir restorana yemek yemeye gelmiş bir adam değil, görmekten mutluluk duydukları önemli biri vardı.

Cihangir ise tıpkı havalimanında olduğu gibi bu duruma oldukça alışkınmış gibi görünüyordu. Kimseye özel bir ilgi göstermeden yürümeye devam etti ve adının Ferdi olduğunu öğrendiğim adamla havadan sudan konuşmayı sürdürdüler.

Ahşap merdivenlerden yukarı çıkarak üçüncü kata ulaştık. Restoranın birinci ve ikinci katındaki bütün masalar müşteriyle doluydu ama bu katta oturan tek bir müşteri bile yoktu. Sadece tek bir masa, yemek için hazırlanmıştı.

Ferdi isimli adam, servisi başlatacağını söyleyerek yanımızdan ayrıldı ve biz koca katta Cihangir ile baş başa kaldık.

"Kimsin sen," diye sordum saklayamadığım bir merakla. "Havalimanında birçok kişi tarafından tanınıyorsun, restorana girer girmez insanlar seni fark edip yemek yemeyi bırakıyor? He bir de sabah karakolda hiçbir polisin seni durdurmaya cesaret edememesi var tabi?"

Cihangir, bizim için hazırlanmış masanın baş köşesine kuruldu. Oldukça büyük olan masada daha şimdiden çeşit çeşit yiyecek vardı. "Gel otur," dedi eliyle karşısındaki sandalyeyi işaret ederek.

Önce montumu çıkardım. Bunu yaparken Cihangir, beni oldukça dikkatli bir şekilde izledi. Daha sonra dediğini yaparak gösterdiği yere oturdum. Dirseklerimi masaya koyup, gözlerimi ona diktim ve cevap vermesini beklemeye başladım.

"Burası küçük bir yer," dedi tekdüze bir ifadeyle. "Herkes, herkesi tanır."

"Hayır, sana gösterilen muamele, herkesin herkesi tanımasından dolayı yapılan bir şey değil," dedim karşı çıkarak. "İnsanlar sanki senden korkuyor, ama öte yandan da saygı duyup seviyorlar."

Cihangir, masada duran cam şişeye uzandı. "Eğer onlarda gördüğün şey korku, saygı ve sevgiyse bunun sebebini gidip onlara sorman gerekir," dedi sakince. Benim önümde duran bardağa su doldurmaya başladı. "Çünkü hiç kimse, başkalarında uyandırdığı duyguların sebebini tam olarak bilemez."

Bardağımı suyla doldurduktan sonra şişeyi tekrar masaya koydu ve bana bakmaya devam etti.

"Peki kendin anlat o halde," dedim. Önümdeki bardağı aldım ve dudaklarıma yaklaştırdım. "Kimsin sen?"

Tıpkı benim gibi o da dirseklerini masaya koyup, yüzünü bana doğru yaklaştırdı. "Seninle küçük bir anlaşma yapalım mı?"

"Ne anlaşması?"

"Bu akşam bana istediğin her soruyu sor, ben de sorularına dürüstçe cevap vereyim."

"Tamam?"

"Ama bunun karşılığında ben de sana, tek bir soru soracağım ve dürüstçe cevap vereceksin?"

Bakışlarındaki ciddi ifadeden dolayı soracağı sorudan hoşlanmayacağımı hissettim. "Ne... Ne hakkında soru soracaksın mesela?"

"O şerefsiz hakkında," dedi soğukça.

Savaş'tan bahsetmesi ensemde bir ürpertinin belirmesine sebep oldu. "Ben onun hakkında hiçbir şey bilmiyorum ki... Muhtemelen merak ettiğin sorunun cevabı ben de yoktur."

"Ben bu riski göze alıyorum. Anlaştık mı?"

"İyi tamam anlaştık," dedim ve elimdeki sudan bir yudum aldım. Sonra oturuşumu dikleştirdim, dirseklerimi tekrar masaya koydum ve gözlerinin içine baktım. "İlk sorumu soruyorum o halde... Kaç yaşındasın?"

"Otuz iki."

"Ne iş yapıyorsun?"

"Kayak otelim var, onu yönetiyorum."

"Tek işin bu mu? Ne bileyim, belki yasadışı şeyler, ortaya çıktığında hapse girmeni gerektirecek işler filan da yapıyor musun?"

"İş olarak, hayır."

"İş dışında hapse girmeni gerektirecek şeyler yapıyorsun yani?"

"Evet," dedi açık yüreklilikle. "Bazı şerefsizlerin, yaptıkları şerefsizliklere tahammül edemiyorum ve onları öldürmekten çok daha beter bir hale getiriyorum."

"Sadece bu mu?"

"Evet, hapse girmemi gerektirecek tek suç bu."

"Neden bu katta bizim dışımızda müşteri yok?"

"Yemek yerken onlarca meraklı göz tarafından izlenmek hoşuma gitmiyor."

"Neden onlarca meraklı göz, seni izlemek istiyor?"

"Bunu gidip onlara sorman gerek."

"Peki... Hayatında biri var mı? Bir karın, nişanlın veya sevgilin?"

"Yok."

"Kendini iyi mi yoksa kötü bir adam olarak mı tanımlarsın?"

"Kötü bir adam."

"Kötü bir adam?"

"Şimdi aşağı insen, bu soruyu restorandaki herkese sorsan muhtemelen benim iyi bir adam olduğumu söylerler. Ama ben, kendimce sebeplerden dolayı kötü biri olduğumu düşünüyorum." Duraksadı. "Senin korkmanı gerektiren bir şey yok, çünkü sana karşı asla kötü bir adam olmayacağım."

Başımı iki yana salladım. "Kötü, kötüdür... Kendimce kötüyüm ama sana karşı iyi olacağım diye bir dünya var mı?"

"Eğer sana karşı iyi olacağıma söz veriyorsam evet, öyle bir dünya var."

"Bence yok ama peki... Neden bana yardım etmek istiyorsun? Borcumu ödemek için deme, çünkü bu borcu başka şekilde de ödeyebilirsin." Duraksadım. "Beni güzel filan mı buldun, benimle ilgili farklı düşüncelerin mi var?"

Sesimde hem ciddi hem de tereddütlü bir ifade vardı. Bu sorunun cevabını, karakolda bana yardım etmek istediğini söylediğinden beri merak ediyordum. Çünkü ne ona, ne de dünyadaki hiçbir insana güvenmiyordum ve bana zarar vermelerinden korkuyordum.

Cihangir, hemen cevap vermedi. Yüzünde hâlâ ciddi bir ifade vardı ama bu ciddiyetin yanına ufakta olsa bir şaşkınlık yerleşmiş gibi görünüyordu. "Farklıdan kastın?"

"Farklı işte... Sadece yardım etme amacıyla değil de ne bileyim, rızam dışında benimle bir şeyler yapmak gibi."

Her ne kadar belli etmemeye çalışsam da kalbim çok hızlı atıyordu.

"Hayır, seninle ilgili farklı düşüncelerim yok," dedi kendinden emin bir şekilde. Bir an için duraksadı ve sonra devam etti. "Ayrıca değil rızan dışında, rızan olsa dahi sana parmağımın ucuyla bile dokunmam." Koyu gözlerinde anlam veremediğim bir ifade belirdi. "Evlisin."

Önce kaşlarımı havaya kaldırdım, sonra oturduğum yerden sinirle kalktım ve "Ne demek... Ne demek rızan olsa dahi-" deyip sesimi yükselmiştim ki Ferdi isimli adam ve birkaç garson, yüzlerinde geniş bir gülümsemeyle merdivenlerden çıkıp bize doğru yürümeye başladılar. Hepsinin elinde kocaman tepsiler vardı.

Dilimin ucuna gelen bütün kelimeleri yutmak zorunda kaldım. Tekrar sandalyeye oturdum ve önümdeki sudan büyük bir yudum alarak sakinleşmeye çalıştım.

"Cihangir Bey'im, emrettiğin üzere can Erzurum'umuza ait bütün yöresel yemeklerimizi hazır ettik," dedi Ferdi isimli adam.

Garsonlar, dikkatli bir şekilde tepsinin içindeki yemekleri masaya yerleştirmeye başladılar. En az otuz çeşit yiyecek vardı ve hala bir şeyler koymaya devam ediyorlardı.

"Elinize emeğinize sağlık Ferdi abi," dedi Cihangir. "Her şey güzel görünüyor."

"Afiyet şifa olsun Bey'im," dedi adam gülümseyerek. "Gerçi sen zaten bizim yemeklere alışkınsın da inşallah arkadaşın hanımefendi de beğenir." Adam, bakışlarını bana doğru çevirdi ve merakla yüzüme bakmaya başladı.

"Elinize sağlık," dedim donuk bir ifadeyle. "Beğenirim tabi neden beğenmeyeyim..."

Adam, benden beklediği cevabı ve tepkiyi alamamış olacak ki bir an için afalladı. Buna rağmen gülümsemesini yüzünden silmeden, "O halde biz sizi yalnız bırakalım," dedi saygılı bir şekilde. "Cihangir Bey'im, bir isteğin olursa seslenmen yeterli. Tekrar afiyet olsun."

Adamlar saniyeler içinde yanımızdan ayrıldı ve biz bir kez daha Cihangir ile baş başa kaldık.

İkimiz de gözümüzü dikmiş, birbirimizin yüzüne bakıyorduk. Onun bakışları ciddiydi, ama benim de ondan aşağı kalır yanım yoktu. Az önce söylediği şeyle ilgili ona hem bağırıp çağırmak istiyordum hem de şu anki sessizliği devam ettirip artık sadece bir şeyler yemek... Kararımı ikinci seçenekten yana kullandım ve tek kelime etmeden kaşığı elime aldım.

Garsonlardan biri, önümdeki kaseye çorba koymuştu. Beyaz bir çorbaydı, içinde koyu yeşil otlar, köfteler ve buğday vardı.

"Aşotu çorbası," dedi Cihangir.

Bakışlarımı çorbadan kaldırdım. "Aşotu ne demek?"

"Maydanozun ailesinden bir bitki."

Bir cevap vermedim ve çorbayı içmeye başladım. Önce bir kaşık, sonra ikinci kaşık... Sabahtan beri bir şey yemediğim için mi bilmiyorum ama çorbayı baya lezzetli bulmuştum.

"Evet, özgürlükten bahsetmiştin," dedim aramızdaki sessizliği bozarak. "Artık bunun hakkında konuşabilir miyiz?"

Tıpkı benim önümde olduğu gibi Cihangir'in önünde de sayısız yiyecek vardı. Ama o, bir şeyler yemek yerine sadece beni izlemeyi tercih ediyordu. 

"Öncelikle yarın hastaneye gideceğiz," dedi çoktan kafasında plan yapmış gibi. "Buradaki doktorlar ne derece iyi bilmiyorum, gerekirse en iyisine de gideriz ama yarın ilk iş, neyin olduğunu öğreneceğiz."

"Neyin olduğunu derken?" diye sordum anlamayarak. "Polis arkadaşın da yapmış işte araştırma, kısa süreli hafıza kaybı yaşayan bir akıl hastasıyım."

"En son doktora ne zaman gittin?"

"Bilmiyorum, hatırlamıyorum."

"Düzenli kullandığın ilaçlar var mı?"

"Varmış... Üç tane... Ama bugün hiçbirini içemedim."

"Belki de zaten içmemen gerekiyordur," dedi manidar bir ifadeyle. "O şerefsiz, senin hafıza kaybından istifade eden bir ruh hastası. Sana verdiği ilaçlara da hastalığınla ilgili söylediklerine de güvenemeyiz."

Güvenemeyiz...

Çoğul konuşmuştu. Sanki bundan sonra her şeyi ikimiz birlikte yapacakmışız gibi. Kalbimin sıkıştığını hissettim ama neden böyle hissettiğime bir anlam veremedim.

"Hafıza kaybı yaşama sebebimin yangından dolayı olduğunu söylüyorlar," dedim. "Ama bence öyle değil. Bunun da sebebini araştırır mısın?"

"Öğrenirim," dedi kendinden emin bir ifadeyle. "Yarın seni hastaneye götürdükten sonra, o şerefsizle ilgileneceğim. Onun hem katil olduğunu ispatlayacağım hem de boşanmanız için resmi işlemleri başlatacağım."

"Boşanmayı kabul etmez ki..."

"Ona fikrini soran olmayacak. Hem katil olduğunu hem de seni, senelerdir iraden dışında yanında tuttuğunu ispatlayınca hakim sizi direkt boşayacak."

"Peki ya ispatlayamazsan?"

"Böyle bir seçenek yok. O şerefsizi araştırmaları için çoktan İstanbul'a birkaç adamımı gönderdim bile. İllaki daha önce işlediği cinayetlerle ilgili bir iz bulacaklardır."

"Peki ya bulamazlarsa?"

"Adaleti sağlamak için adalete ihtiyacım yok," dedi tok bir ifadeyle. "Çok ufak bir ihtimal ama olur da o şerefsizi hapse tıkmayı başaramazsam, ben de adaleti kendi yöntemlerimle sağlarım."

"Senin yöntemin nedir?"

Soğuk bir ciddiyetle cevap verdi. "Öldürmekten beter bir hale getirmek."

Masanın altından ellerimi iç içe geçirmiş, stresle parmaklarımı sıkıyordum. "Peki bu süreçte bana ne olacak? Nerede kalacağım?"

"İlk önce otelde kalmaya devam edersin diye düşündüm. Ama daha sonra bunun güvenlik açısından uygun olmayacağını fark ettim. Otelde yaklaşık bin müşteri var. O şerefsiz, birilerini ayarlayıp sana ulaşmaya çalışabilir."

"Ve?"

"Savaş hapse girene kadar," dedi Cihangir tane tane. "Benimle kalacaksın."

Ensemde bir ürperti belirdi. "Seninle kalacağım?"

"En güvenli seçenek bu."

"Hayır," dedim başımı iki yana sallayıp. "Bir adamın esaretinden kaçıp, başka bir adamın yanında kurtuluş aramayacağım."

"Kurtuluş, arayarak bulabileceğin bir şey değil zaten," dedi gözlerimin içine bakarak. "Onu bulmak o kadar kolay da değil... Eğer kolay olsaydı, dünyada acı çeken hiç kimse olmazdı."

"Çok uzun zamandır acı çektiğim doğru... Çektiğim acıların hiçbirini hatırlamıyor olmak ise bu acıyı çok, çok, çok daha dayanılmaz yapıyor benim için. Ama yine de yabancı bir adamın yanında kalmayacağım."

"Sonsuza kadar değil. Çok kısa bir süreliğine."

"Bir gece de olsa umurumda değil," dedim üzerine basa basa. "Seninle kalmayacağım!"

"Aklım sende kalırsa, adımlarımı istediğim şekilde, istediğim yöne doğru atamam," dedi beklemediğim bir dürüstlükle. "Otelde kalırsan, birilerini ayarlayıp sana ulaşabilir. Seni tek başına bir eve yerleştirsem, yanına girmenin bir yolunu bulabilir. Şerefsizin işi bu, insanlara hiç beklemedikleri anda saldırmak." Duraksadı. "Ama benimle kalırsan, değil sana yaklaşmak, aynı havayı solumanıza dahi engel olurum."

"Sana güvenmiyorum."

"Güvenme zaten. Ne bana, ne de başka herhangi birine. Ama eğer bu hayatta tek istediğin şey özgür olmaksa, cesur olmak zorundasın. Sana yardım etmek için her şeyini ortaya koymaya hazır bir adama, inanmak."

"Bu hayatta istediğim tek şey özgür olmak..." Az önceye kıyasla sesim daha zayıf çıkmıştı. Gözlerimin dolduğunu hissediyordum.

"O halde izin ver," dedi Cihangir. "Senin özgürce kanatlanıp, dilediğin yere uçman için elimden gelen her şeyi yapayım?"

Özgürce kanatlanıp, dilediğim yere uçmak...

Böyle bir şeyin olabileceğine hem öyle inanmıyor hem de o kadar çok inanmak istiyordum ki...

Bir cevap veremedim. Önümde duran bardağa uzanıp bir yudum su içerken, göz pınarlarımda biriken yaşların yanaklarımdan aşağı süzülmemesini diledim. Kendimi koca bir çıkmazın içinde, boğulacakmış gibi hissediyordum.

Sanki şu anda bir yol ayrımındaydım. Yolun birinde Savaş vardı, ötekinde Cihangir. İki yolda zifiri karanlıktan ibaretti.  

Savaş'ın olduğu yolda senelerdir yürüyordum. Bu süreçte neler yaşadığımı, ne kadar acı çektiğimi belki şu anda zerre hatırlamıyordum ama içten içe hissediyordum. Bu yolda çok ama çok kötü şeyler yaşamıştım.

Cihangir'in olduğu yol ise benim için yabancıydı. Daha önce bu yoldan içeri hiç adım atmamıştım. Kim bilir belki bu yolda da çok kötü şeyler yaşayacaktım. Ama içimden bir ses, her ne yaşarsam yaşayayım, diğer yolda çektiğim acıları bu yolda çekmeyeceğimi fısıldıyordu.

Akıl hastası bir kadının, kalbinin sesini dinlemekten başka çaresi yoktu...

Cihangir, koyu gözlerini ilgiyle yüzümde gezdirip, bir cevap vermemi bekliyordu. Ama ben ona herhangi bir cevap vermedim. Çünkü tek bir şey daha söylersem artık kendime hakim olamayıp, ağlayacağımı çok iyi biliyordum. Zaten yeterince zavallı bir haldeydim. Bir de onun karşısında güçsüz görünmek istemiyordum. 

Sessizce yemek yemeyi tercih ettim. 

Aşağı yukarı on dakika sonra Cihangir, lavaboya gideceğini söyleyerek masadan kalktı. Merdivenlerden aşağı indi ve gözden kayboldu. Şu anda masada tek başımaydım. Etrafta hiç kimse yoktu.

Birazdan kalkıp restorandan gidecektik. Gideceğimiz yer ise muhtemelen onun evi olacaktı. Her ne kadar kalbim, ona güvenmem gerektiğini fısıldasa da ben körü körüne onun peşine takılmak istemiyordum.

Bu yüzden masada duran şişlerden birini, montumun iç cebinde yer alan çıtçıtlı bölmeye koydum. Bu şiş, az önce yediğimiz cağ kebaplarından birine aitti. Umarım bu şişi kullanmam gerekmezdi ama eğer olur da kendimi korumam gerekirse bu keskin uçlu şiş bana yardım edebilirdi...

Restorandan çıkıp, tekrar arabaya bindiğimizde hâlâ Cihangir'le konuşmuyordum. Emniyet kemerini takmış, kollarımı göğsümün üzerinde birleştirmiş, camdan dışarı bakıyordum. Konuşmama sebebim belki yorgunluktan, belki de kavga etmekten kaçınmaktı bilmiyorum.

"Nereye gidiyoruz," diye sordu Cihangir arabayı çalıştırdıktan sonra.

Yine çoğul konuşmuştu.

Bakışlarımı camdan ayırmadan cevap verdim. Öncesinde derin bir nefes aldım ama. "Yiğit denilen o polisin, bana sunduğu seçenekler ortada... En azından senin sunduğun seçeneğin sonunda özgür olma ihtimalim var... Tamam, bu uğurda nerede kalmam gerekiyorsa oraya götür beni."

Cihangir, bir cevap vermedi. Şu anda ona bakmıyordum ama belli belirsiz gülümsediğini hissediyordum.

Cihangir arabayı sürmeye başladı. Başımı koltuğa yaslayıp dışarıyı izlemeye devam ettim. Hâlâ kar yağıyordu. Kendime dair pek bir şey bildiğimden değil ama, kış mevsiminden tüm benliğiyle nefret eden birinin, özgürlük için böylesine soğuk bir yerde mücadele edecek olması kulağa oldukça trajikomik geliyordu.

Aşağı yukarı yirmi dakika içinde araba yavaşlayarak durunca geldiğimizi anladım. Karşımda büyük, çift kanatlı, ahşap bir kapı vardı. Kapının önünde bekleyen adamlar, arabayı fark eder etmez kapıyı açtılar ve ellerini karınlarının üzerine koyup, "Hoş geldiniz Cihangir Bey," dediler.

Şaşkınlığıma engel olamadım. Böylesine soğuk ve karlı bir havada dört adamın kapıda beklemesine hiçbir anlam verememiştim.

Neden bekliyorlardı ki?

Cihangir, hafifçe başını eğerek adamlara selam verdi ve arabayı eşikten geçirip, içeri doğru sürmeye devam etti. Çok geçmeden arabayı park etti, kontağı kapattı ve bakışlarını bana doğru çevirdi.

"Ev?" dedim soru sorarcasına. Şaşırmıştım. Çünkü şu an karşımda tıpkı masallardaki saraylardan fırlamışçasına görünen ihtişamlı bir yapı vardı.

"Genelde, Beyzade konağı diyorlar."

"Burası da mı bir otel?"

"Otel?"

"Tıpkı senin kayak otelin gibi oldukça büyük ve gereksiz gösterişli görünüyor çünkü."

Belli belirsiz gülümsedi. "Gereksiz gösteriş konusunda ben de senin gibi düşünüyorum, ama ne yazık ki gösterişi sevenler bizden çok daha kalabalık."

Bizden...

Boğazımı temizleme ihtiyacı hissettim. "Burada tek başına yaşamıyorsundur herhalde?"

"Tek başıma yaşadığım ev, gerçek bir ev gibi," dedi gözlerimin içine bakarak. "Ama merak etme, orayı hiçbir zaman göremeyeceksin. Burası ailemin evi. Her köşede yedi, yirmi dört nöbet tutan korumalar var. Burada güvende olacaksın."

"İyi," dedim donuk bir ifadeyle.

Birlikte arabadan indik ve eve doğru yürümeye başladık. Hayır, burası için ev demek saçmalıktı. Konak kelimesi gerçekten daha da uygundu.

Karla kaplı geniş bir arazinin tam ortasında yükselen, beş katlı, beyaz ve koyu kahverengiyle tasarlanmış oldukça görkemli bir yapıydı. Dış cephesinde açık ve koyu renk doğal taşlar kullanılmıştı. Yüksek pencereleri, geniş balkonları ve ince işçilikle süslenmiş ahşap korkulukları vardı.

Konağa uzanan geniş taş yolun iki yanında sıralanan çam ağaçlarının dalları karın ağırlığıyla aşağı doğru eğilmişti. Bahçenin ortasında yer alan süs havuzu tamamen donmuş, etrafındaki taş heykeller ise karla örtülmüştü.

Konağın kapısına varmamıza birkaç adım kalmıştı ki kapı, orta yaşlı bir adam tarafından açıldı ve gülümseyen yüzü karşımızda belirdi. "Cihangir Bey, hoş geldiniz," dedi saygılı bir şekilde.

"Hoş bulduk Akif," dedi Cihangir. "Bizimkiler salonda mı?"

Akif denilen adamın yüzündeki gülümseme yavaşça soldu, yerini tereddütle bir ifadeye bıraktı. "Evet Bey'im salondalar," dedi ve boğazını temizledi. "Sizi bekliyorlar."

Cihangir, kendinden emin bir şekilde önden yürümeye başladı.

Akif denilen adam, yüzünde bariz bir şaşkınlık ve merakla bana bakıyordu. Derin bir nefes aldım ve vakit kaybetmeden Cihangir'in peşine takılıp, gittiği yöne doğru yürümeye başladım. Bunu yaparken etrafı incelemekten kendimi alamıyor, evin dışındaki ihtişamı, içeride de görmek beni iyiden iyiye şaşırtıyordu.

Cihangir'le beraber sessizce ahşap merdivenlerden yukarı çıktık. Daha sonra sağ koridora yöneldik. Çok geçmeden Cihangir bir kapının önünde durup, bana baktı ve beklemeye başladı. Aramızda beş adımlık bir mesafe vardı. Tereddütlü bir şekilde adımlarımı ilerletmeyi sürdürüp, yanına gittim.

"Az sonra duyacaklarını üzerine alınma," dedi Cihangir.

"Ne duyacağım ki?" diye sordum tereddütle.

"Korktukları için, saçma sapan şeyler söyleyecekler..." dedi iç çekerek.

Bir cevap vermedim. Zaten Cihangir'de benden bir cevap bekliyor gibi görünmüyordu. Bakışlarını benden çekip odadan içeri girince, ben de hemen arkasından içeri girdim.

İçeride şu an sayamayacağım kadar fazla kişi vardı. Kimisi geniş koltuklarda oturuyor, kimisi de ayakta duruyordu. Belki on, belki daha da fazlaydılar. 

"Hayırlı akşamlar," dedi Cihangir tok bir ifadeyle. Kendinden emin bir şekilde odanın ortasına doğru ilerliyordu.

Odadan içeri girdiğimizi görür görmez herkes doğrulmuş, şaşkınlık ve merakla bize bakakalmıştı. Odada ağır bir kasvet vardı.

"Vay, vay, oha ama," dedi Malik gülümseyerek. "Valla kuzen, bu kadarını ben bile yapmazdım."

"Kes sesini," dedi Cihangir, ona öfkeyle bakarak.

Herkesin bakışı ilk önce Cihangir'e odaklanmıştı ama daha sonra istisnasız bütün gözler bana doğru çevrilmişti. Hepsinin gözünde ise aşağı yukarı benzer bir ifade vardı; şaşkınlık.

"Oğlum," dedi bir kadın oturduğu yerden kalkarak ve hızlı adımlarla yanımıza gelip, Cihangir'in ellerini tuttu. "Duyunca aklım yerinden çıktı. İyi misin sen? Bir yerine bir şey olmadı değil mi?" Ellili yaşlarında, güzel yüzlü, başında ise eşarp olan bir kadındı.

"Yok bir şey, iyiyim anne," dedi Cihangir. Annesine bakarken koyu gözlerindeki soğuk ifade anında dağılmış, yerini sıcacık bir ifadeye bırakmıştı. Belli ki annesini seviyordu.

"Hayır, öyle mi?" Odanın baş köşesinde oturan yaşlı bir adam, öfkeli bir ifadeyle Cihangir'e bakıyordu. Elinde baston vardı. "Hangi akşamın, hangi hayrıymış bu bana da söyler misin torunum? Çünkü bana göre senin ölümden döndüğü bir gün hayırlı değil, olsa olsa şerli bir gün olur!" Bastonun ucunu sinirle yere vurdu.

Cihangir, derin bir nefes aldı. "Efsun'un, olup biten her şeyi size anlattığını varsayıyorum?" dedi ve bakışlarını kardeşine çevirdi.

Efsun, başını aşağı yukarı salladı.

"O halde diğer bilmeniz gerekenleri de ben şimdi size kısaca anlatayım," dedi  tok bir ifadeyle. "Zümra, benim hayatımı kurtardı. Ben de onunkini kurtaracağım. Bu süreçte Zümra burada, bizimle kalacak. Hiç kimse, ama hiç kimse ona en ufak bir saygısızlıkta dahi bulunmayacak."

Odadaki herkes dehşete kapılmış gibi birbirlerine baktı. Bir tek Malik denilen adamın yüzünde geniş bir gülümseme vardı ve şu anda olanları büyük bir keyifle izliyormuş gibi görünüyordu.

"Her şerde bir hayır, har hayırda bir şer olduğuna inanırım," dedi yaşlı adam. "Ama bu şerde, hayrın tek bir zerresi olduğuna dahi inanmıyorum! Seni öldürmeye çalışan adamın, karısını alıp nasıl getirirsin buraya?"

"Beni öldürmeye çalışan adamın, karısı olduğu için getirdim zaten buraya," dedi Cihangir. "Zümra'ya bir can borcum var!"

"O halde gidersin torunum, bu borcu parayla pulla ödersin. İstersen dünyaları ver, ne verirsen ver... Ama ben el aleme, Davut ağanın torunu, evli bir kadını kaçırıp himayesine almış dedirtmem!"

"Benin kimseyi kaçırdığım yok," dedi Cihangir sesini yükselterek. "Velev ki kaçırdım, bunun için tek bir Allah'ın kulu karşıma geçip de benden hesap soramaz!"

"Ben sorarım efendim," dedi yaşlı adam da bağırarak. "Eğer torunum, bizi el aleme rezil edecek davranışlarda bulunuyorsa, ben o hesabı da sorarım, bu rezilliğe engel de olurum!"

"Olamazsın dede." Cihangir'in sesi de bakışları da tehditkar görünüyordu. "Ne sen, ne de başka herhangi biri... Sana sonsuz saygı duyuyorum, ama eğer benim söylediklerime itibar etmezsen, Zümra'ya en ufak bir saygısızlıkta dahi bulunursan, aynı şeyi ben de sana yapmak zorunda kalırım." Koyu gözlerini odadakilerin üzerinde gezdirdi. "Ve size de, anlıyor musunuz beni?"

Yaşlı adam bir cevap veremedi. Afallamış bir ifadeyle Cihangir'in yüzüne bakıyordu. Sadece o değil, şu an odada olan herkes...

"Aslında," dedim araya girme ihtiyacı hissederek. Donuk bakışlarım yaşlı adamın yüzündeydi. "Ben de tıpkı sizin gibi düşünüyorum Davut Bey. Bence de bu şerde, hayrın tek bir zerresi dahi yok. Ama insanız işte... Her şeye rağmen umut etmek istiyoruz..."

Yaşlı adam, ağzını açıp bir şey söyleyecek gibi oldu. Ama sonra bundan vazgeçti. Bastonunun sapını var gücüyle sıkmış, öfkeli bir ifadeyle yüzüme bakıyordu. 

Daha fazla bu insanların karşısında durmak istemiyordum. Arkamı dönüp, odadan çıkmak üzere yürümeye başladım. Gözlerimin bir kez daha dolduğunu hissediyordum. Ama bunun sebebi, az önce duyduklarımdan dolayı değildi. Bunun sebebi, koca bir çaresizliğin içine hapsolmuş olduğum içindi. Ne tarafa dönersem döneyim, hangi yoldan gidersem gideyim benim için bir çıkış yoktu.

Şu anda bu evden, bu şehirden, hatta her yerden gitmeyi o kadar çok isterdim ki... Sadece gidebilme ihtimalini bile... Ama Allah kahretsin ki benim böyle bir seçeneğim yoktu. Ne gidecek bir yerim, ne de gittiğim yerde hayatımı sürdürebilecek bir aklım...

"Zümra, bekle," dedi Cihangir arkamdan seslenerek.

Onu duymazlıktan gelip yürümeye devam ettim. 

Cihangir, aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi kapattı ve karşıma geçerek durmama sebep oldu. Hızlı hızlı yürüdüğüm için bir anda karşıma geçince kafam, onun göğsüne çarpmıştı. 

Geriye doğru sendeledim. 

"İyi misin," diye sordu ilgiyle. İçgüdüsel olarak elleriyle, omuzlarımı tutmak için bir hamle yaptı ama sonra bundan vazgeçerek ellerini aşağı indirdi.

"İyi değilim, iyi filan da olmak istemiyorum," dedim tükenmiş bir halde.

 "Dedemin söylediklerinden dolayı özür dilerim." Sesinde samimi bir içtenlik vardı. "Burada sadece birkaç gün kalacağız. Daha sonra sana tek başına kalacağın bir ev ayarlayacağım."

Başımı iki yana salladım. "Ailen beni burada istemiyor." 

"Sadece korkaklar, başkalarının isteklerine göre hayatını yaşar," dedi. "Sen korkak bir kadın mısın?"

"Değilim," dedim gözümü dahi kırpmadan. "Hiçbir zaman olmadım."

Cihangir, elini önümüzdeki merdivenlere doğru yöneltti. "O halde gel sana kalacağın odayı göstereyim," derken bir adım geri çekilerek bana yol vermişti. "Bugün çok yoruldun."

Bakışlarımı Cihangir'in yüzünden çekip, eliyle gösterdiği ahşap merdivenlere doğru çevirdim. Art arda yukarı doğru yükselen merdivenler bir an için gözüme oldukça ürkütücü göründü. Bu merdivenlerin sonunda beni neyin beklediğini bilmiyordum. Ama  zaten bunun bir önemi de yoktu. Çünkü ne yazık ki elimde, bu merdivenlerden çıkmak dışında başka bir seçenek yoktu.

Cihangir'le beraber merdivenlerden yukarı çıktık. Çok geçmeden kapıları kapalı olan üç odanın önünde durduk.

"Burası benim odam." Cihangir, eliyle beyaz kapılı bir odayı işaret etti. "Burası Efsun'un." Daha sonra elini, kendi odasının solunda yer alan odaya yöneltti. "Burası da..." dedi sakince. Koyu gözleri, kendi odasının sağında yer alan odanın kapısına odaklanmıştı. İki saniye kadar gözleri uzaklara dalıp gitti. Sonra, "Birkaç günlüğüne senin odan olacak," dedi ve bakışlarını bana doğru çevirdi. Yüzünde tuhaf bir ifade belirmişti. 

"İyi," dedim kısaca. 

"Bir şeye ihtiyacın olursa ben hemen yan odadayım. Saat kaç olursa olsun yanıma gelebilirsin."

Bir cevap vermedim. Odadan içeri girip, kapıyı öylece yüzüne kapattım. 

Oda karanlıktı. Işığı açmak elimi duvarın üzerinde gezdirdim. Çok geçmeden ışığı yakıp, odayı aydınlattığımda yeşilin her tonuyla karşı karşıya geldim. İçinde olduğum oda, oldukça temizdi, düzenliydi ve sanki genç bir kıza aitmiş gibi görünüyordu. 

Dolapların üzerinde bazı çerçeveli fotoğraflar vardı. Odanın içinde ilerleyip, fotoğraflara doğru yürürken bir anda dikkatimi odanın bir köşesinde duran valizim çekti. Şaşkınlığıma engel olamadım. 

Cihangir, buraya geleceğimden emindi...

Sinirle homurdanıp, fotoğrafların yanına gittim ve  fotoğraftaki kişileri incelemeye başladım. Tam da tahmin ettiğim gibi fotoğrafların çoğunda genç bir kız vardı. Her fotoğrafta neşeyle gülümsemiş, gözlerinin içi tıpkı yıldızlar gibi parıl parıl parlıyordu. Kahverengi uzun saçları ve fotoğraflarda bile dikkat çeken yemyeşil gözleri vardı.

Kızın tek başına çekilmiş fotoğrafları olduğu gibi, Cihangir'le ve diğer aile üyeleriyle birlikte çekilmiş fotoğrafları da vardı.

Cihangir'le çekilmiş olan fotoğraflarına bakarken içten içe şaşırmaktan kendimi alamadım. Cihangir'e dair pek fikrim olduğundan değil ama fotoğraflarda neşeyle gülümsemiş adamla, iki gündür tanıdığım adam arasında dağlar kadar farklılık vardı. Tıpkı gece ve gündüz gibi birbirlerinden farklı görünüyorlardı. 

Muhtemelen bu kız da aileden biriydi.

Aşağıdaki kalabalığın içinde onu görememiştim. Belki evliydi, belki de başka bir yerde yaşıyordu bilmiyorum.

Neyse ne diye düşünüp, fotoğrafların yanından ayrıldım ve içinde olduğum yabancı odaya göz gezdirdim. Boğazımda koca bir yumru belirmişti. 

Az önce Cihangir, sen korkak bir kadın mısın diye sormuştu...

Ona yalan söylemiştim.

İçten içe bir zamanlar korkak olmadığımı hissediyordum. Ama şimdi, her şeyden ve herkesten deli gibi korkmaktan kendimi alamıyor, böylesine güçsüz hissettiğim için kendimden de nefret ediyordum.

***

5. Bölümü nasıl buldunuz?