İçeriğe geç

Bölüm 3 / 3, 775 kelime, tahmini 4 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

2. BÖLÜM: KÜLLERİN ALTINDAKİ SIR

Köşkün duvarları arasında beş evladın kahkahaları yankılanırken, kimse bu mutlu yuvanın temelinde yatan büyük ve karanlık sırdan haberdar değildi. Halime ve Oğuz, Hakime Hanım’ın ilk evliliğindendi; ancak o evliliğin son bulmasında Muzaffer Bey’in sandığından çok daha büyük, hatta belirleyici bir rolü vardı.

Hakime Hanım’ın ilk eşi Saruhan Bey; evine ve ailesine karşı oldukça sorumsuz, geçimsiz ve kötü huylu bir adamdı. Ne var ki özel hayatındaki bu umursamazlığının aksine, ticaret hayatında son derece başarılı ve zeki bir tüccardı. Muzaffer Bey ise Hakime Hanım’ı ilk gördüğü andan itibaren ona delice tutulduğu için, kadını Saruhan Bey’den koparmak adına oldukça dolambaçlı ve acımasız bir plan hazırlamıştı.

Emniyet müdürü olmanın verdiği yetkiyi ve nüfuzlu geçmişini kullanan Muzaffer Bey, kusursuz bir tuzak kurdu. Saruhan Bey’in hem iş yaptığı hem de en yakın arkadaşı olan ortağını yüklü bir parayla satın alarak ona büyük bir iftira attırdı. Devleti dolandırdığı, vergi kaçırdığı ve kaçakçılık yaptığı iddialarıyla sahte bir dosya hazırlandı. Düzenlenen ani bir baskında Saruhan Bey'e adeta suçüstü yapıldı ve mahkeme sonucunda tam otuz beş yıl hapis cezasına çarptırıldı. Aşk her şeye değer miydi? Muzaffer Bey’in bu tutkusu gerçek bir sevda mıydı, yoksa tehlikeli bir saplantı mıydı; bunu ilerleyen zaman gösterecekti.

Bu kumpasın ardından iki çocuğuyla yapayalnız kalan Hakime Hanım’ın elinde sadece işlettiği konfeksiyon dükkânı kalmıştı. Yanında çalışan işçilerin maaşlarını ödemekte zorlanıyor, koca köşkün bitmek bilmeyen masrafları ve çocuklarının giderleri altında eziliyordu. Üstelik Saruhan Bey’in ortağı olan o hain adam, Muzaffer Bey’den aldığı parayla yetinmemiş; "Beni de dolandırdı" diyerek Hakime Hanım’ın kapısına dayanmış ve kurnazca bir oyunla eski ticarethaneyi de kendi üzerine geçirmeyi başarmıştı.

Hakime Hanım her yönden kuşatılmış, çok zor bir duruma düşmüştü. Yine de asla gardını düşürmedi; kimseye muhtaç olmamak için var gücüyle çabaladı. İşte tam da bu en kırılgan döneminde, aslında her adımı önceden planlanmış o "tesadüf" gerçekleşti. Bir gün fırından çıkarken Muzaffer Bey ile çarpışmış, ikili o an tesadüfen tanışmış gibi bir araya gelmişti.

Hakime Hanım; masmavi gözleri, uzun boyu, koyu kahverengi saçları, karakteristik yüz hatları ve kalın, etkileyici sesiyle karşısında duran bu adamdan ilk anda çok etkilenmişti. Zevkli giyimi ve şehirdeki saygın konumuyla Muzaffer Bey zaten herkesin gözdesiydi. Ancak Hakime Hanım her ne kadar ondan etkilense de aklı koca köşkün derdiyle, konfeksiyon dükkânının borçlarıyla ve iki evladının geleceğiyle doluydu. Üstelik toplum içindeki itibarı onun için her şeyden önemliydi ve yaşadığı acılardan sonra aşka, sevgiye olan inancı neredeyse tamamen tükenmişti. Tam da bu düşüncelerle cebelleşirken...

Hakime Hanım son derece titiz bir kadındı; öylesine özenliydi ki iç çamaşırlarına varıncaya dek her şeyi kolalar, ütüler ve öylece dolaba yerleştirirdi. Elbette kocası iflas etmeden ve o karanlık günler başlamadan önce bütün bu işleri köşkün hizmetçilerine yaptırırdı. Şimdi ise koca evin yükünü tek başına omuzlamak zorundaydı. Bir başına hem ev işlerini, hem çocuklarını, hem de konfeksiyon dükkânını nasıl çekip çevireceğini bilemeden uzun süre kara kara düşündü. Ama bir yandan da hayat tüm hızıyla akıp gidiyordu.

İki oğlu vardı: Kemal ve Kadir. İkisi de son derece uslu, terbiyeli ve annelerinin sözünden çıkmayan çocuklardı. Hakime Hanım harika yemekler yapar, attığı her adıma büyük bir dikkat ve zarafet katardı. Annesi yıllar önce ona hem nakış hem piyano eğitimi aldırmış, mutfak sanatlarında ve ev idaresinde kusursuz olmayı öğretmişti. Babası ise onun okuma yazma ve kültür alanında en iyi eğitimi almasını sağlamıştı. Hem son derece donanımlı hem de hayatın fırtınalarına karşı nasıl dimdik durulacağını bilen güçlü bir kadındı. Fakat hayat ve kader, insanın planladığı gibi ilerlemiyor, herkes gibi onun da karşısına ağır sınavlar çıkarıyordu. İçinde bulunduğu bu dönem de o çetin sınavlardan biriydi.

Sabah saat sekiz sıralarında oğulları Kemal ve Kadir’i okula gönderdikten sonra kolları sıvayıp evin işlerine girişti. Akşam için hazırlayacağı yemekleri zihninde tasarlarken, bir yandan da koca köşkü baştan aşağı süpürüp silmişti bile. Ardından en üst kattaki giyinme odasına çıktı. Dolaptan kahverengi, ipek kumaştan dikilmiş şık takımını çıkardı; kalem eteğini ve vatkalı gömleğini özenle giydi. Tuvalet masasının başına oturup saçlarındaki bigudileri tek tek çıkardı; açık kahverengi saçları omuzlarına zarif dalgalar halinde döküldü. Annesinden yadigâr kalan altın rengi tavus kuşu broşunu alıp vatkalı yakasına iliştirdi. Boynuna inci bir kolye, kulaklarına inci küpelerini taktı. Ayağına siyah topuklu ayakkabılarını geçirip son olarak kürk yakalı mantosunu sırtına aldı ve vakur adımlarla evden çıktı.

Dükkâna ulaştığında kapıda onu çalışanı Sevim karşıladı. Eskiden atölyede tam dört kişi çalışırdı; ancak bu zorlu süreçte yanında sadece Sevim kalmıştı. Artık o sadece bir çalışan değil, Hakime Hanım’ın en yakın arkadaşı, sırdaşı olmuştu. Bu dar gününde yanında duran bir insanı dost bilmemek, Hakime Hanım’ın asil karakterine asla yakışmazdı.

Dükkânın kepenkleri açılmıştı. Raflarda ve askılarda özel dikimler, sezonluk şık kıyafetler ve oldukça fazla stok birikmişti. Ne var ki her yerde olduğu gibi Sarıyer’de de dedikodular ve statü farkları yüzünden satışlar bir hayli düşmüş, müşteriler ayaklarını kesmişti. Zor günler kapıdaydı; ama Hakime Hanım için asıl mücadele henüz yeni başlıyordu...


Buraya kadar okudun

Yeni bölüm ayda 1 bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.