6. BÖLÜM
Furkan ilk hissettiği şeyin sessizlik olduğunu düşündü.
Ama değildi.
Sessizlik, sesin yokluğuydu.
Buradaysa ses vardı; sadece tanıdığı hiçbir şeye benzemiyordu.
Uzaklardan gelen derin bir uğultu.
Rüzgâra benzeyen ama rüzgâr olmayan bir titreşim.
Bazen toprağın altından yükseliyor, bazen gökyüzünden geliyormuş gibi duyuluyordu.
Furkan olduğu yerde kaldı.
Portal kapanmıştı.
Az önce Leyla’nın bulunduğu yerde şimdi yalnızca açık renkli kayalıklar vardı.
Elini uzattı.
Boşluk.
Kapı yoktu.
Bir adım geri çekildi.
Kalbi hızla çarpıyordu.
İlk kez yaptığı şeyin büyüklüğü bütün ağırlığıyla üzerine çöktü.
Dönüş yolu kapanmıştı.
Ve yalnız değildi.
Birkaç metre ötede, insan biçimine benzeyen varlık duruyordu.
Furkan nefesini tuttu.
Varlık ondan biraz daha uzundu.
İki kolu, iki bacağı ve başı vardı.
Ama insana benzediği yer neredeyse burada bitiyordu.
Derisi griye çalan soluk bir renkteydi.
Yüzünde burun çıkıntısı çok azdı.
Gözleri normalden büyüktü.
Üzerinde kıyafet olarak tanımlanabilecek koyu renkli, pürüzsüz bir yapı vardı.
Dikiş görünmüyordu.
Elindeki küçük cihaz hâlâ Furkan’a dönüktü.
Furkan ellerini yavaşça kaldırdı.
“Ben sana zarar vermeyeceğim.”
Varlık tepki vermedi.
Furkan söylediği sözlerin anlaşılmayacağını biliyordu.
Yine de konuşmak ona iyi geliyordu.
“Ben sadece…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Varlık elindeki cihazı göğüs hizasına getirdi.
Cihazın yüzeyinde soluk bir ışık belirdi.
Furkan istemsizce geri çekildi.
Ama ışık ona yönelmedi.
Bir süre sonra Furkan’ın kulağında bir ses duyuldu.
Ses dışarıdan gelmiyordu.
Sanki doğrudan zihninin içinde oluşuyordu.
Tek kelime.
“Bekle.”
Furkan dondu.
Çevresine baktı.
Kimse yoktu.
Varlığa döndü.
“Sen mi…”
Yine aynı his.
Bu kez iki kelime.
“Korkma. Bekle.”
Furkan’ın bütün bilimsel düşünceleri birkaç saniyeliğine dağıldı.
Karşısındaki varlık onun dilini konuşmamıştı.
Ama Furkan anlamıştı.
Varlık yavaşça arkasını döndü.
Birkaç adım yürüdü.
Sonra durup Furkan’a baktı.
Furkan bunun bir çağrı olduğunu anladı.
Takip etmesi isteniyordu.
“Başka seçeneğim de yok zaten.”
Yürümeye başladı.
Çevreyi ilk kez dikkatle inceleme fırsatı buldu.
Gökyüzü Dünya’daki kadar mavi değildi.
Soluk mor ile gri arasında değişen garip bir rengi vardı.
Ufukta tek bir güneş görünüyordu fakat ışığı daha beyazdı.
Bitkiler uzaktan tanıdık geliyordu.
Yaklaştıkça fark ortaya çıkıyordu.
Yapraklar geniş ve neredeyse saydamdı.
Bazılarının içinden ince ışık çizgileri geçiyordu.
Furkan nefes alabiliyordu.
Hava biraz ağırdı ama boğucu değildi.
Yerçekimi de Dünya’ya yakındı.
Bu durum onu düşündürdü.
Tesadüf olamayacak kadar fazla benzerlik vardı.
Yaklaşık on dakika yürüdüler.
Sonra Furkan ilerideki yapıyı gördü.
İlk bakışta dağın bir parçası sandı.
Yaklaştıkça yanıldığını anladı.
Kayaların arasına gömülmüş devasa bir yapı vardı.
Keskin köşeleri yoktu.
Topraktan yükselmek yerine sanki kayanın içinden büyümüş gibiydi.
Girişe yaklaştıklarında duvarın üzerinde Furkan’ın tanıdığı bir şekil gördü.
Durdu.
Kalbi yeniden hızlandı.
İki karşılıklı yay.
Ortalarında ince bir çizgi.
Ve merkezde küçük bir nokta.
Göbeklitepe’de gördükleri sembolün aynısı.
Furkan fısıldadı:
“Demek gerçekten siz yaptınız…”
Öndeki varlık durdu.
Furkan’a döndü.
Zihninde yeni bir kelime oluştu.
“Hayır.”
Furkan kaşlarını çattı.
“Hayır mı?”
Varlık bir an bekledi.
Ardından yeni kelimeler geldi.
“Biz de bulduk.”
Furkan’ın yüzündeki bütün ifade değişti.
Göbeklitepe’yi bu varlıklar yapmamıştı.
Onlar da aynı kapıyı keşfetmişti.
Bir anda sorular çoğaldı.
Kapıyı kim yapmıştı?
Kaç tane vardı?
Kaç dünyaya açılıyordu?
Ve ne zamandır kullanılıyordu?
Yapının duvarı sessizce açıldı.
Varlık içeri girdi.
Furkan birkaç saniye dışarıda kaldı.
Sonra arkasına baktı.
Gökyüzüne.
Kayalıklara.
Kapanan portalın bulunduğu boşluğa.
Leyla’yı düşündü.
Kayıtları düşündü.
Dünya’yı düşündü.
Sonra yapının içine adım attı.
Kapı arkasından kapandı.
Ve Furkan ilk kez Göbeklitepe’nin sırrının insanlıktan çok daha büyük olduğunu anladı.