18. BÖLÜM
SABRİ’NİN MEKTUBU
Sabri Hoca’nın ölüm haberini Kemal bir toplantının ortasında aldı.
Telefon kapandığında bir süre yerinden kalkamadı.
Masadaki insanlar sessizce bekledi.
Kemal toplantıyı iptal etti.
Aynı gün yola çıktı.
Cenaze kalabalıktı.
Eski öğrenciler.
Öğretmenler.
Ailesi.
Onu yıllardır tanıyan insanlar.
Kemal mezarın başında Sami Öğretmen’in yanında durdu.
İkisi de fazla konuşmadı.
Yıllar önce Kemal’i şehirde değerlendirmeye götüren, önündeki yolun açılmasına yardım eden insan artık yoktu.
Cenazeden birkaç gün sonra Sabri Hoca’nın oğlu Kemal’e küçük bir zarf verdi.
“Babam bunu size bırakmış.”
Kemal şaşırdı.
Zarfın üzerinde kendi adı vardı.
Eve döndüğünde uzun süre açamadı.
Sonunda çalışma masasının başına geçti.
Mektup kısaydı.
Sabri Hoca şöyle yazmıştı:
“Kemal,
Seni ilk gördüğüm günü hatırlıyorum.
Sami bana sıra dışı bir çocuktan söz etmişti. Seni sınarken zekânı anlamaya çalıştığımı sanıyordum. Yıllar sonra anladım ki önemli olan ne kadar bildiğin değildi.
Önemli olan, bildiklerinle ne yapacağındı.
Hayat seni birçok insanın ulaşamayacağı yerlere getirdi. Fakat senden istediğim bir şey varsa şudur:
Bir gün senin karşına da kimsenin fark etmediği bir çocuk çıkarsa onu gör.
Çünkü bazen bir insanın hayatını değiştiren şey para, zekâ ya da büyük fırsatlar değildir.
Bir kişinin ona inanmasıdır.
Biz sana inandık.
Şimdi sıra sende.”
Kemal mektubu bitirdiğinde uzun süre kâğıda baktı.
Gözleri dolmuştu.
Pencerenin önüne yürüdü.
Fabrikanın ışıkları uzakta görünüyordu.
Yüzlerce insan çalışıyordu.
Üretilen makineler.
Araçlar.
Yeni projeler.
Bir zamanlar hayal bile edemediği şeyler.
Ama Sabri Hoca bütün bunları tek bir cümleyle başka bir yere bağlamıştı.
“Şimdi sıra sende.”
Kemal mektubu katladı.
Çocukken tuttuğu eski defterin arasına koydu.
Geleceğe ilişkin yazdığı tarihler artık büyük ölçüde işe yaramıyordu.
Ama Sabri Hoca’nın birkaç satırı, o defterdeki bütün gelecek bilgilerinden daha değerliydi.
Çünkü gelecek değişebilirdi.
İnsana verilen iyilik ise başka bir insanda yeniden başlayabilirdi.