17. BÖLÜM
Kemal ilk kez bir olay yanlış zamanda gerçekleştiğinde bunun üzerinde fazla durmadı.
Hafızasının yanıldığını düşündü.
Sonra ikinci olay geldi.
Ardından üçüncüsü.
Bazı şirketler, hatırladığından daha erken büyüyordu.
Bazı insanlar farklı görevlerdeydi.
Bir yatırım hiç gerçekleşmemişti.
Yıllar önce önemli olacağını bildiği bir gelişme ise hiç yaşanmamıştı.
Kemal eski defterini çıkardı.
Çocukken yazdığı tarihler hâlâ duruyordu.
Sayfaları çevirdikçe yüzü değişti.
Gelecek artık aynı değildi.
O gece saatlerce düşündü.
Başlangıçta bunun hafızasındaki eksikliklerden kaynaklandığını sanmıştı.
Ama giderek başka bir ihtimal belirginleşiyordu.
Kendisi geçmişi değiştiriyordu.
Belki yalnız kendisi değil.
Onun değiştirdiği insanlar da başka insanların hayatına dokunuyor, onlar da başka kararlar veriyordu.
Tek bir karar, yıllar sonra yüzlerce sonucu değiştirebilirdi.
Ertesi gün Sami Öğretmen’i ziyaret etti.
Sami yaşlanmıştı.
Saçları iyice beyazlamıştı.
Çay içerlerken Kemal beklenmedik bir soru sordu.
“Öğretmenim, bir insan geleceği bilse ne yapmalı?”
Sami güldü.
“Sen hâlâ garip sorular soruyorsun.”
Kemal de gülümsedi.
“Farz edin.”
Sami biraz düşündü.
“Her şeyi düzeltmeye çalışırsa muhtemelen daha çok şeyi bozar.”
Kemal sessizleşti.
Sami devam etti:
“İnsan geleceği bilse bile insanların ne yapacağını tam olarak bilemez.”
“Peki neye güvenmeli?”
“Doğru olduğuna inandığı şeye.”
Kemal başını kaldırdı.
Sami çayından bir yudum aldı.
“Sonucu bilmeden doğru olanı yapmak daha değerlidir.”
Bu cümle Kemal’in içinde bir yere oturdu.
Yıllardır en büyük gücünün geleceği bilmek olduğunu düşünüyordu.
Şimdi o güç yavaş yavaş elinden gidiyordu.
Ama tuhaf biçimde korkmuyordu.
Aksine hafiflemiş hissediyordu.
Belki de ikinci hayatının gerçek sınavı şimdi başlıyordu.
Artık önünde hazır cevaplar yoktu.
Sadece seçimler vardı.
Ve ilk kez…
herkes gibi geleceğe doğru yürüyordu.