İçeriğe geç

Bölüm 12 / 24, 217 kelime, tahmini 1 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Almanya’dan gelen haber

12. BÖLÜM

Kemal’in yaptığı çizimlerden biri hiç beklemediği bir yere ulaştı.

Hüseyin Usta, yıllar önce Almanya’ya işçi olarak giden eski bir arkadaşına mektup gönderirken Kemal’in geliştirdiği küçük mekanik parçanın çizimini de zarfa koymuştu.

Bunu Kemal’e söylemedi.

Aylar sonra atölyeye yabancı pullarla kaplı bir zarf geldi.

Hüseyin Usta mektubu okurken kaşlarını kaldırdı.

“Gel buraya.”

Kemal yanına yaklaştı.

“Ne oldu?”

Usta kâğıdı gösterdi.

“Senin çizimi beğenmişler.”

“Kim?”

“Almanya’daki bir atölye.”

Kemal şaşırdı.

Tasarladığı parça, ağır bir el aletinde kullanımı kolaylaştıran basit bir mekanizmaydı.

Geleceğin teknolojisi değildi.

Tam tersine, dönemin imkânlarıyla yapılabilecek kadar sadeydi.

Mektupta birkaç teknik soru vardı.

Ayrıca numune hazırlanıp gönderilebilirse inceleneceği yazıyordu.

Kemal birkaç kez okudu.

Hüseyin Usta gülümsedi.

“Ne oldu? Dilin tutuldu.”

Kemal başını kaldırdı.

“Gerçekten ilgilenmişler.”

“Demek ki çizgi çizmekten biraz fazlasını yapıyormuşsun.”

Birlikte yeni bir örnek hazırladılar.

Kemal bu kez her ölçüyü daha dikkatli kaydetti.

Malzemeyi.

Ağırlığı.

Üretim süresini.

Maliyeti.

Çünkü artık yalnız bir şeyin çalışmasının yetmediğini öğrenmişti.

Üretilebilir olması gerekiyordu.

Haftalar sonra ikinci mektup geldi.

Numune başarılı bulunmuştu.

Küçük miktarda sipariş vermek istiyorlardı.

Kemal mektubu elinde tutarken uzun süre konuşamadı.

Gelecekte bildiği büyük şirketleri, markaları ve fabrikaları hatırladı.

Ama kendi hayatındaki ilk gerçek ticari başarı birkaç satırlık bir mektupla gelmişti.

Hüseyin Usta omzuna vurdu.

“Şimdi sevinebilirsin.”

Kemal gülümsedi.

Ama aklında başka bir soru vardı.

Eğer bir çizim buradan Almanya’ya ulaşabiliyorsa…

Daha neler yapılabilirdi?

Sıradaki bölüm

Bir çizimden fazlası

29 Eyl 2026 yayınlandı