11. BÖLÜM
EVE DÖNÜŞ
Kemal her köye dönüşünde zamanın iki farklı yönde aktığını hissediyordu.
Şehirde büyüyor, öğreniyor ve değişiyordu.
Köy ise ona sanki çocukluğunun aynı fotoğrafını gösteriyordu.
Toprak yol.
Avludaki eski kapı.
Evin önündeki ağaç.
Sobanın dumanı.
Ama bu kez küçük değişiklikler vardı.
Babası biraz daha yorgundu.
Annesinin yüzünde ilk ince çizgiler belirmişti.
Kardeşleri büyüyordu.
Kemal bunları gördükçe zamanın gerçekten yeniden başlamadığını anlıyordu.
Sadece ona ikinci bir şans verilmişti.
Bir akşam babasıyla avluda yalnız kaldılar.
Mustafa elindeki çiviyi tahtaya çakarken oğluna baktı.
“Okul nasıl?”
“İyi.”
“Zor mu?”
“Bazen.”
Mustafa başını salladı.
“Zor iyidir.”
Kemal güldü.
“Niye?”
“Kolay şey adamı büyütmez.”
Kemal bu cümleyi hafızasına yazdı.
Bir süre sonra babasına yardım etmeye başladı.
Evin çatısındaki sızıntıları inceledi.
Daha önce gördüğü basit su yalıtımı yöntemlerinden aklında kalanları Hüseyin Usta’dan öğrendikleriyle birleştirdi.
Büyük bir yenilik değildi.
Ama çatının en çok su alan bölümü düzeldi.
İlk yağmurda annesi tavana baktı.
Metal kabı getirmedi.
Kemal bunu görünce hiçbir şey söylemedi.
O gece çocukluğunda dinlediği o sesi düşündü.
Tak…
Tak…
Tak…
Artık yoktu.
Bazen insanın hayatını değiştirmek için büyük fabrikalar kurması gerekmiyordu.
Bazen bir evin çatısından düşen tek damlayı durdurmak da yeterliydi.